Amerískir hamborgarar

Fjögurhundruð hamborgurum og þúsund mílum seinna er maður kominn heim heim frá fyrirheitnalandinu, fylki Schwartzeneggers og mekka tölvuiðnaðarins.

Það má alveg deila um hversu amerískur Sílikondalurinn er þó, þetta er eiginlega bara litla Shanghai splæsað saman með litlu Bangalore. Þar er bókstaflega ekki nokkurn mann að sjá með mína tegund af húð. Svona til að bæta hér inn þá ætla ég ekki strax að minnast á liti í þessu samhengi því í Ameríku er nefnilega bannað að tala um liti í nokkru samhengi (nema þá náttúrulega “red-white-and-blue” og Guð blessi Ameríku). Hann eða hún sem tekst að finna upp litlausa litinn á pottþétt framtíð sína fyrir í gulli og gersemum í Ameríku. Það væri pottþétt hægt að selja hann í hillunni við hliðina á megrunarpillunum og taugaslökunardropunum.

Málið er að í Sílikondalnum eru bara “útlendingar”. Á mínum vinnustað eru bara ljósbrúnir Kínverjar, dökkbrúnir Indverjar, svartbrúnir Afríkubúar og sólbrúnir Mexikóar fyrir utan þessa fölbleiku Dani. Ég veit hreinlega ekki hvar bleiki Ameríkaninn er með stráið í munninum og haglabyssuna í afturglugganum er. Kannski voru þessir hestvagnafólksflutningarnir á átjándu og nítjándu öld til vesturstrandarinnar allt saman uppspuni þar sem þeir komust ekki lengra en til Kentucky þar sem nóg er af kjúklingum og hamborgarabuffi. Allavega virðist nánast engöngu kínverska vera töluð á vinnustaðnum og Dim Sum borðað í hverjum hádegistíma (og ég sem hef aldrei verið mikill Dim Sum maður...það er þetta með kjúklingafæturnar).


Þrjár vikur búnar í Ameríku og búin að skoða Reno. Reno er í Neavadafylki. Reno ekki merkileg borg en sumir segja að allir vegir liggja til Reno! En þar eru tugi spilavíta sem þar eru og sem virðist einkenna allar borgir sem hafa íbúðarfjölda fleiri en fjórir í Nevada. Spilavítin í Reno eru reyndar stór og mikil (en eru samt svona vond blanda af Rauða Kross spilakassa og Jólalandi) en eins og dæmigert er í bandarískum borgum þá sést ekki lifandi fólk á götum á miðjum degi eins og það sé standslaus farsótt í gangi.

Já, einmitt síðustu helgina ákvað ég að gerast ferðamaður og bregða mér til Nevada og að Tahoe vatni. Af eitthverri skringilegri ástæðu þá fannst mér að það væri komin tími til að gera eitthvað annað en bara sitja inni á In-N-Out burgers (sem auðvitað allir þekkja úr kvikmyndinni The Big Lebowski), drekka kóksjeik úr hálfsgallonabrúsa, borða kíló af frönskum með bræddum osti og fjórfaldan ostborgara (samt veit ekki núna afhverju ég vildi eyða tíma eitthverstaðar annarstaðar!). En ég skellti mér upp í Pontíakinn minn og keyrði af stað til að sjá hvort það væri eitthvað annað að sjá en bíla og vegi í þessu landi. Eftir sex tíma keyrslu og ekki búin að sjá annað en bíla og vegi þá komst ég upp í fjöllinn að Lake Tahoe. Þar er hægt að standa á skíðum (ef það er snjór...sem var ekki), synda í vatninu (ef það er heitt...sem var ekki), veiða fisk (ef það væri fiskur...sem var ekki), fara í gönguferð (ef það væri ekki frost...sem var ekki) eða borða hamborgara (sem er hægt). Ég ákvað því bara að borða bara stærsta hamborgara í heimi í staðinn og horfa á fallegu náttúruna út um afturgluggann!



En nú er maður kominn heim í Danaveldi og rigning og rok í boði. Nú getur maður glatt sig yfir góða afslöppun innan veggja heimilisins... í tvær vikur. Einmitt þann 22. desember verður íslenskt, já takk, skoðað og þá verður ekki úr vegi að bera saman hamborgarana í 51. fylkinu!

Duldir hæfileikar

Vá. Ég veit ekki afhverju ég bý ekki í þessu landi. Þeir eru bara búnir að fullkomna þetta. Þetta hlýtur að hafa verið eins mikil fundur og upgötvun prentaðs máls og það er alveg víst að þetta er ekki hægt að leika eftir í öðrum löndum. Þeir amerísku eru búnir að skylja þetta með kalkúninn!

Mér var boðið heim til hans Paul sem vinnur í sömu vinnu og ég á fimmtudaginn. Að sjálfsögðu var það eitt af mínum fyrstu verkefninum í þessu landi að finna góðan frambjóðanda til að bjóða mér í þakkargjörðaveislu þar sem ég vissi að ég myndi þurfa dveljast í mekka þakkargjörðakalkúnsins alla síðustu viku. Paul virtist vera góður kandídat fyrir þetta verðuga hlutverk svo hann féll fyrir mínum uppgerðaraumkunarorðum og bauð mér heim í faðm fjölskyldunnar. Málið er líka það að hann Paul kann að halda upp á þakkargjörðadaginn. Hann bauð upp á hálfsdags prógram þar sem krafan var að ná að innbera að minnsta kosti 5000 hitaeiningum úr kampavíni, rauðvíni og hvítvíni frá Kaliforníu, úr 20 kílóa grilluðum kalkúni, úr átta mismunandi tegunum af fyllingu, úr snittum og sósum og 9 tegundum af eplapæjum! Allt var skipulagt niður í smáatriði: Hvenær átti að skipta yfir í hvítvínið, hvenær átti að fara í göngutúr og hvar átti að pissa. Allt að sjálfsögðu til að hámarka inntökuna á hitaeiningunum!

Reyndar mér til mikils happs ákvað Paul ekki að útbúa ”dauða”-þakkargjörðamáltíðina eins og hann gerði víst á síðasta ári. Hún samanstendur nefnilega af því að steikja þrjár tegundir af hryggdýrum í einu lagi, heill kjúklingur er notaður sem fylling inn í heila önd og hún notuð í heilu lagi sem fylling inn í heilan kalkún. Mér byrjaði bara að svima yfir tilhugsuninni en að sögn átti þetta að vera mjög lystugur og vel útilátinn matur!

Svona til að gera langa sögu stutta, þá fór ég rúllandi úr húsi Pauls með innyflin mín á yfirsnúningi eftir besta kalkún í manna minnum!


Eftir heilan föstudag í óráði eftir ofát fimmtudagsins ákvað ég að það væri kominn tími til að fara eða gera eitthvað að viti þar sem ég hefði heila helgi í Ameríku. Þannig að í gær fór ég í minn fyrsta flugtíma! Ég hef nú aldrei hugsað það sem mitt framtíðarstarf ef ég myndi gefast upp á verkfræðivinnunni að gerast flugmaður þó svo að þeir þykja oft með yfirburða áhugaverðum mönnum (þykja það oft líka sjálfir!). Þannig er samt svo bundið um hnútana að ef maður ætlar að prófa að fljúga (sem allir vita að kostar jafn mikið og ...að læra að fljúga!) þá gerir maður það í Bandaríkjunum þar sem klósettgjaldmiðillinn þeirra er jafn mikils virði og umframolían í uppétinni kryddsíldarkrukku.

Ég brá mér upp í þessa litlu rellu með þessum ágætis kennara sem tek fram að var hvorki fullur né undir áhrifum annara vímuefna. Eftir leyfturkennslu á alla mælana, handföngin og pedalana var mér sett að koma mér út á flugbraut og koma vélinni í loftið. Svo vel gekk þetta að eftir að ég var búin að fljúga í hálfan annan tímann fram og til baka yfir alla San Francisco þá sagði hann mér bara að lenda. Nú, eftir svoleiðis smámuni og við komnir heilir á húfi á jörðu niður þá sagði þessi ágætis kennari, sem ég tek aftur fram að var hvorki fullur nér undir áhrifum annara vímuefna, að hann hafi bara aldrei kennt neinum á öllum sínum ferli sem hefði svona góða stjórn á flugvél og gæti þar líka lent flugvél í fyrstu flugferðinni!

Þar sem ég er mikill efahyggjumaður þá varð ég auðvitað að reyna greina þessi ummæli. Ég held að annað hvort var kennarinn að tryggja það að ég myndi örugglega koma aftur, kaupa flugstjórapakkann, skuldsetja allt sem ég á og brenna verkfræðiprófskírteinið eða þá hann var bara að uppgötva dulda hæfileika. Kannski að þær ómældu þjálfunartímar í tölvuleikjum þegar ég var yngri séu loksins að skila sér, hver veit!

Ég ætla allavega að trúa því síðarnefnda og ætla að drífa mig sem fyrst í næstu búð og kaupa mér amerísk flugstjórasólgleraugu!

Amerísk neysla

Í Ameríku er gaman. Þar leika allir saman. Þangað til manni er hótað að vera hent út af skemmtistöðum!

Bandaríkin er skrítið land og ég skil Kalíforníu ekkert frekar en hin fylkin í þessu landi. Ég á samt 46 fylki eftir að heimsækja svo ég gæti enn haft rangt fyrir mér.

Það er nefnilega það að á laugardaginn var mér boðið að koma með út og skoða næturlíf Palo Alto, sem er bær hérna í Kísildalnum (þar sem hinn merkilegi Stanford háskóli er), með ameríska Greg (hef ekki hugmynd um hver hann er en hann á bíl sem er gott í þessu landi) og eitthverjum tveimur óþekktum sænskum stelpum. Á skemmtistað var haldið sem þykir ekki mjög markverð frásögn nema fyrir það að ég greinilega var svo dónalegur útlendingur að ég veifaði á barþjóninn til að fá að nota mína nýpressuðu dollara til að kaupa á barnum fyrir mína nýju vini. Fyrir það var ég á mörkum þess að vera skellt í jörðina, járnaður, borinn út og kærður bara fyrir það eitt að láta taka eftir sér. Ég held að ég þurfi að gera meiri rannsóknarvinnu á þessu landi til að skilja hvað má og hvað má ekki!

Það er þó allavega ekki ennþá neinn búin að fara í mál við mig en það eru samt tvær vikur eftir af dvöl minni hérna svo ég ætla að bíða með að opna kampavínið. Það sem ég hef samt ekki beðið með er að opna er kalíforníska Pinot Noir. Í dag ákváðum við, ég, danski Martin (nr. 2) og danski Niklas að að gerast fágaðir heimsborgarar og bregða okkur í heimatilbúna vínsmökkunarferð í norðurhéröð Kalíforníu. Þar hristum við, lyktuðum, skyrptum og settum upp gáfumannasvipi og sögðum orð eins og smjör og tað um hverja flöskuna á fætur annarri, ekki ósvipað og Miles úr kvikmyndinni Sideways (við urðum samt þó ekki eins brjálaðir og Miles í Sideways). Á milli vínframleiðenda gerðumst við almennilegir túristar og skoðuðum himinhá rauðviðartré og kyrrahafið. Maður hefur upplifað verri sunnudag!

Nú er maður semsagt búin að vera viku í Kaliforníu. Eftir að maður kom hingað er maður búin að borða það magn af mat sem samsvarar mánaðarneyslu meðalstórs afrísks smáríkis. Það virðist heldur ekki vera margt gert annað á virkum dögum í Kísildalnum en að borða, vinna, borða og borða. Það hjálpar líka að allt er svo stórt í þessu landi að allir skammtar eru alltaf eins og fyrir fjölskyldu sem hefur ekki neytt matar í sjö vikur. Það útskýrir líka það hvers vegna margir eru breiðir (þ.e. um sig miðjan) þar sem steikurnar eru framreiddar á trogum og gosdrykkir í tunnum. Hinsvegar getur maður seint kvartað yfir mexíkóska steikarburritoinu og tíu tommu amerísku hamborgurum...úff... Ég held ég myndi bara enda eins og Hindenburg ef ég myndi þurfa flytja hingað (engin hætta, ég myndi heldur selja minn konunglega inverska eðalfák en að flytja til Ameríku)!

Nú er maður líka búin að gera forrannsókn á San Francisco. Þetta eru niðurstöðurnar: Í San Francisco er alltaf þoka, í San Francisco búa bara hippar og í San Francisco keyra allir um á sporvögnum. Ég held að fyrstu niðurstöðurnar mínar séu frekar ónákvæmar en allavega er eitt satt að ég hef ekki ennþá tekist að sjá Golden Gate brúnna fyrir þoku og samt búin að keyra yfir hana tvisvar!


Kalifornía heldur áfram að verða rannsökuð og á fimmtudaginn verður púlsinn tekinn að alvöru. Þá verður haldið upp á þakkargjörðahátíðina heima hjá ameríska Scott sem býr fyrir norðan San Francisco. Já, heldur betur er maður aldeilis búin að láta bjóða sér í amerískan kalkún, amerískt glerjaðar kartöflur og síðast en ekki síst, amerískan (súper)fótbolta! Þá er ekkert annað að segja en “God save America”!

Amerísk gildi

Nú er maður byrjaður í nýrri vinnu. Það má nú deila um hvort heilastarfsemin mín hafi verið alveg á fullum snúning þegar ég ákvað að byrja í vinnu sem krefst á hverjum morgni ferðalags hálfa leið til Noregs! Það er nefnilega þannig að vinnan mín er í Allerød á norður Sjálandi, sem myndi samsvara því á Íslandi að vinnan væri á Patró og maður byggi í Reykjavík!

Þetta þýðir einfaldlega almenningssamgöngur, það er bara ekkert annað í boði. Hjól kemur ekki til greina því ég er ekki að fara að henda í íþróttapakkann með amfetamínofneyslu og getuleysi og þar sem það stendur ekkert til að fara í spor Lance Armstrong þá hjálpar uppfinningin "bíll" voðalega lítið. Að kaupa bíl í þessu landi gerir engin heilbrigður einstaklingur því fyrir ríkisstjórn þessa lands (sem við getum kallað alveg eins kallað Líbya) þá er það að eiga bíl jafn slæmt og að geyma AK-47 riffla í neðstu dótahillunum á leikskólum borgarinnar. Þeir hafa bundið svo um skatthnútana að fólk þarf að vinna árum saman (ekki ósvipað því sem tíðkaðist í Sovétríkjunnum sálugu) til að hafa efni á eitthverri gamalli, ryðgaðri dós og það til þess eins að vera hæddir af hjólafólki sem allt vill vera eins og Lance og þykir það djöfullegt að sita inní upphituðu tæki og velja sjálfur hvert maður vill fara. Einfaldlega, þeir sem eiga bíl í Danmörku eru illmenni.

Bílahatursmafían hefur líka skipulagt hverfi borgarinnar, eins og til dæmis Nørrebro þar sem ég bý, til að það sé eins erfitt að leggja bílum þar eins og að ætla að stofna syngjandi bróderingarklúbb meðal Vítisengla. Það eru engin bílastæði meðfram götunum (það þarf jú að vera pláss fyrir hjólafólkið), bílastæðishúsin eru sérhönnuð fyrir fólk sem á ekki bíla með því að hafa þau lokuð hálfan sólahringinn og allar götur eru einstefnur (nema náttúrulega fyrir hjólafólk).

Ég hef þó átt bíl í Danmörku, blessuð sé minning hans, svo ég hef í gegnum blóð og tár byggt upp nokkuð þol gagnvart bílahatursmafíunni. Það gæti þó ekki verið annað en að eftir að hafa ferðast með almenningssamgöngunum í tvær vikur, sem fyrsta lagi kostar það sama og velta lítils Afríkuríkis og í öðru lagi brennir upp hálfum deginum þá er aldrei að vita en að heilastarfsemin mín haldi áfram að vinna á hálfum snúning og maður kaupi sér aftur bíl. Maður leggur ýmislegt á sig til að sofa hálftímanum lengur á morgnana!


En eins og ég sagði þá er ég byrjaður í nýrri vinnu. Ég hef komist að því að þrátt fyrir að skrifstofan mín liggi í Danmörku þá hafa kanarnir (þeir sem eiga þetta kompaní) meira vægi í hvernig fyrirtækið er rekið, enda fleiri, stærri og meiri. Þannig að fyrirtækinu er mikið til stjórnað eftir hugmyndum þeirra frjálsu. Það má svo geta þess að ég kem frá finnska sósíalfyrirtækinu Nokia þar sem allir eru jafnir (samt sumir jafnari en aðrir en þetta er jú næsta land við fyrrverandi Sovétríkin) svo ég veit ekki hvað almennt tíðkast í bransanum. Samkvæmt amerískri hugmyndafræði er starfsmennirnir alltaf glæpamenn sem hafa það eina hlutverk að stela eins mikið frá fyrirtækinu og láta sig svo hverfa áður en fyrirtækið fer í málaferli við það. Það þýðir að yfirmennirnir þykja það sjálfsögð krafa að fá að fylgjast með starfsmönnunum sínum og setja þeim reglurnar í anda Samúels Frænda. Fyrir mig er þetta ekki alveg það sem maður er vanur frá gömlu góðu Danmörk þar sem allir í skóginum eru vinir og starfsmanninum yrði hjálpað upp í bílinn ef það vildi svo til að honum væri mætt úti á bílastæði með peningaskáp fyrirtækisins í fanginu!

Fyrir mig og okkur Danmerkurbúa, þýðir þetta bara að nú verði lagt á ráðin til að sannfæra Ameríkana um gæði innlendra gilda, ekki ósvipað og kanarnir reyndu í Írak! Það þykir þá til hæfi að byrja sem fyrst á pretikuninni svo á mánudaginn er stefnan mín tekin á höfuðstöðvarnar í Kísildalnum hjá San Fransico í Kaliforníu.

Nú fáum við að sjá eftir þrjár vikur á amerískri grund hvort sósíalísku gildin verði hrakin burt með amerískum T-beinssteikum og ódýrum mótorhjólastígvélum eða hvort Kanarnir verða farnir að syngja “Soyuz nerushimy respublik svobodnykh” áður en ég fer!

Fálmar Íslendinga

Fyrir hverja helgi eiga sér stað stórkostulegir gripaflutningar frá Íslandi. Íslendingar riðjast til Kaupmannahafnar til að versla í dönskum verslunum sem Íslendingar eru líklegast búnir að kaupa eða borða danskt smurbrauð af veitingahúsum sem líklegast aðrir Íslendingar eru líka búnir að kaupa. Eftir þrjá daga í rigningu, 15 lítra af Carlsberg og með 15 kíló af H&M barnafatnaði í yfirvikt eru Íslendingunum yfirleitt skilað aftur heim sælum og glöðum yfir að hafa kynnst danskri menningu frá fyrstu hendi!

Það gerist þó öðru hvoru að eitthvað af þessu fólki sem leggur erlenda grund undir fót kemur til að heimsækja mig. Það einmitt gerist núna um næstu helgi þegar foreldrar mínir hafa ákveðið að heilsa upp á eina soninn í útlöndum. Þá verður nú danska menningin gaumgæfulega skoðuð eins og góðum ríkisborgara, vegakerfið mælt og smurbrauðið etið. Það gæti þó farið svo að maður styrki rætur sínar og skoði þetta land eins og góðum Íslendingi er lagið. Kannski kominn tími á eftir sjö ár!


Þó ótrúlega megi virðast þá koma þó fleiri en bara Íslendingar til Kaupmannahafnar. Það má svo deila um það hvort það sé þó mjög góð hugmynd að aðrar þjóðir komi þangað þar sem það er varla pláss fyrir mikið fleiri þjóðerni í miðbæ Kaupmannahafnar um helgar þegar þúsundir Íslendinga fylla allar búðaraðir og veitingastaði eins og mý á mykju. En um síðustu helgi kom hún Þýska Juliane í helgarferð til Kaupmannahafnar. Hún Juliane, sem gengur líka undir nafninu Bangalore-Juliane af þeirri einu ástæðu að hún átti líka heima í Bangalore, ákvað að heilsa upp á Danmörk. Nú, auðvitað til að upplifa gegnharða danska menningu heimsótti hún eina Íslendinginn sem hún þekkir í Kaupmannahöfn, skoðaði Litlu Hafmeyjuna og bar D'Angleterre augum (sem verður nú víst líka að kallast eign Íslendinga). Hugguleg helgarferð með öllu!


Þannig að í kvöld ákvað ég að halda uppi heiðri þessarar litlu þjóðar (sem við getum hér okkar á milli kallað Danmörk) með því að tala dönsku, ræða málefni danska kommúnistaflokksins og stöðu danskra húsgagnahönnuða á Laundromat Kaffinu hans Friðriks (nei, maður lostnar aldrei úr fálmum Íslenskra veitingahúsrekanda). Nefnilega hún Bangalore-Victoria bauð mér að borða með sér til þess að fagna því að ég sé laus úr greipum Teléfonos Móviles de Nokia.


Þannig að héðan í frá svara ég öllum spurningum um Nokia með því að byrja á setningunni: "ég mátti ekki segja það en þar sem ég vinn ekki lengur hjá þeim þá er það satt að Nokia býr til síma sem endast ekki lengur en í 9 mánuði..."!

Heiður íslenska stofnsins

Indland búið.

Engin plön um næstu heimsókn.

Það er eins gott því mér tókst að eyða upphæð sem slagar upp í eitt indverskt kjarnorkuver á tveimur vikum svo ég veit ekki hvort efnahagurinn myndi samþykkja fleiri heimsóknir svona alveg í bráð. Eins og ég hef áður nefnt þá leið manni í þeim óteljandi verslunarferðum eins og íslenskum spánarfara að uppgötva það í fyrsta skipti að það sé hægt að kaupa Bacardi í kók með magnafslætti á íslendingabarnum. Maður sparaði svo mikið að maður hefði getað rétt við efnahag Líbanon á einu bretti núna.

Það er samt ekki hægt að kvarta yfir síðustu dögunum á Indlandi. Steik með finnska Marko, klúbbað með finnska Jari, stórafmæli hjá indversku Priyu og vígsla Dodda.

Doddi er nefnilega Íslendingur, Doddi er ný komin til Bangalore og Doddi er bankastarfsmaður.

Þrátt fyrir að íslenskir bankastarfsmenn séu gjarnan litnir hornauga af mörgum sérfræðingum, rétt eins og einhverfir í spilavítum, þá verður Doddi háll sem áll í hlutverki sínu við að taka við og halda uppi heiðri íslenska stofnsins í Bangalore fram í desember. Hann verður íslenski stofninn!

Eftir tæpa fjörutíu svefnlausa tíma kom flugvélin mér til Kaupmannahafnar. Maður getur ekki annað en verið ánægður því indverski þolinmæðismælirinn var alveg að komast í hring. Bílstjórinn minn gerði útslagið. Málið er nefnilega það að ég fékk ekki minn gamla góða áreiðanlega Richard bílstjóra þar sem ég er ekki lengur búsettur á Indlandi. Í staðinn fékk ég heilaskertann hellisbúa sem áreiðanlega fékk ökuskírteinið sitt úr kornflögupakka, ný fluttur úr fjölskylduhellinum til Bangalore, ólæsan, ótalandi og óskiljanlegan og keyrandi um á bíl sem væri eingöngu hægt að líkja við ónýtan indverskan Tata Indicab (aaa... þetta var ónýtur indverskur Tata Indicab). Bílstjórinn minn sýndi ekki að hann væri með eitthvað starfandi á milli eyrnanna og hann vildi ekki gera eða fara þangað sem ég vildi.

Mínar fábrotnu kröfur um bílstjóra segir bara að maður þarf að uppfylla að minnsta kosti eitt af þessu. Greinilega stórkostlegur misskilningur... og ég sem hélt að ég væri byrjaður að skilja og ná púlsinum á Indlandi. Ég greinilega var bara með fingurinn á olnboganum.



Þrátt fyrir það, hér í Kaupmannahöfn ætla ég þá ekkert annað að gera en að byrja hlakka til fyrir næsta ferðalag. Hin sólríka vesturströnd Bandaríkjanna, Norður Ameríku, heimili þeirra hugrökku og land frelsisins verður að öllum líkindum heimsótt í nóvember. En svona áður en það verður þarf ég þó að öllum líkindum að mæta í fyrsta vinnudaginn í vinnuna hjá kompaníinu sem ætlar að borga farseðilinn. Ekki að maður þurfi að gráta yfir því þó. Þeir lofa gulli og grænum farsíma.

Núna er líka ekki nema ein og hálf vika eftir af gömlu vinnunni. Í tilefni þess hef ég nú líka ákveðið að leggja mín vogaskálalóð í að efla getu mína í að leggja kapal og spila Tetris næstu vikuna í vinnunni.

Það er líka alveg passandi því maður þarf að vera viðbúinn á sál og líkama því spurst hefur út að íslenska sendingin af búslóðinni minni sé jafnvel væntanleg í vikunni. Þá verður gaman því þá fæ ég fullt af hljómflutningsgræjum.

Þær eru nefnilega einhuga smíðaðar til að tilkynna nágrönnunum mínum að ég sé fluttur inn.

Hin fagra Bangalore

Kúaskíturinn á götum, guli mengunarreykurinn og ærandi umferðaniðurinn. Alveg eins og vera kominn heim! Það er kannski orðum aukið að segja að ég sé kominn heim en það er nú svona svo til. Ég er nefnilega ekki ennþá búin að læra að hjóla hægra megin á dönskum götum, finna út hvernig maður eldar mat eða þrífur gólf svo þetta verður bara alveg eins og að fara í orlof frá dönsku aðlögunarbúðunum!

En þó yfirmennirnir mínir hafi séð það í hendi sér að ég gæti ekki verið annarstaðar en í Bangalore í tvær vikur þá finnur maður samt fyrir því að þeir viti maður sé að fara svíka lit. Það er víst ekki lengur rjómi og rækjur á fínustu hótelum borgarinnar á kostnað fyrirtækisins heldur nú er maður settur inn í íbúð sem ekki væri hægt ða bjóða fullum rússneskum trukkabílstjóra. Veit ekki, kannski maður hafi örlítið farið yfir strikið síðast með að bóka sig inn á besta og dýrasta hótel Indlands í rúma viku og senda reikninginn beinustu leið í hraðpósti á fyrirtækið!

Þannig að nú fæ ég að húka í þjónustuíbúð þar sem boðið er upp á starfsfólk sem kann ekki á klukku, starfsfólk sem kann ekki að búa til morgunmat, starfsfólk sem kann ekki neina tungu sem ég kann, starfsfólk sem kann ekki að þrífa og starfsfólk sem kann ekki að drepa kakalakka. Sem betur fer þá á ég enn nóg af svo til kölluðum vinum í Bangalore til að spilla öllum tímum meðan ég er ekki í vinnunni svo ég þarf ekki að eyða fleiri mínútum en nauðsynlegt er á þessum skipskamri. Kannski maður sé aðeins búin að stilla þolinmæðismælinn of langt niður eftir nokkrar vikur í Danmörku þar sem manni er kennt að rifest yfir því að rúgbrauðssneyðin sé ekki nákvæmlega 19,3 fersentimetrar.


Einmitt síðustu viku er maður búin að vera í Bangalore. Það er samt ekki hægt að segja að það hafi verið sérlega leiðinlegt. Nú eru liðnir sex dagar í óteljandi velkomin-aftur veislum og svo næstu fimm dagana taka við óteljandi kveðju-veislur! Maður er búin að ná að hitta nokkurnvegin alla sem verðugt er að hitta: Martin, Christian, Christian nr. 2, Moritz, Pryia, Shareena, Nadine, Ulrike, Katrine, Anitha, Jari, Jari nr. 2, Marko og alla hina.

Auðvitað er maður líka búin að ná að troða verslunar-Íslendingnum inn í planið. Maður getur ekki verið með blá augu og blátt vegabréf í “útlöndum” ef maður fer ekki út og verslar eins og maður væri að fara enduropna Miklagarð. Þetta hlýtur að vera í genunum því það virðist engu breyta að það hafi jú sprottið upp eitt og eitt tækifæri til að versla hér yfir síðastu 12 mánuðina. Auðvitað eins og góðum borgara sæmir er maður búin að versla fyrir meira en taskan rúmar svo nú er eins gott að fara æfa flugvallarstarfsmannabrosið!

Þrátt fyrir grillveislur, drykkjuveislur, matarveislur, kampavínsveislur, finnskar veislur, verslunarveislur og almennar veislur þá hefur maður nú búin að vinna stíft í því að koma vinnunni fyrir. Síðustu daga hefur maður fengið að tala mikið, halda kynningar, námskeið og fyrirlestra og reyna ausa úr hinum botnlausa viskubrunni sem maður þarf að draga á eftir sér. Einmitt áður en maður sendir fjögurra ára viskubrunninn í endurvinnslustöðina og fær 200 krónur fyrir!


Það er þó nóg í dagbókinni fyrir seinni hálfleik. Bíóferðir, tónleikaferðir, finnskar barferðir, afmælisveislur og grillveislur. Það fer að líða að því að maður hlakki til að komast heim til Danmerkur þar sem fólk hittist ekki nema með sex mánaða fyrirvara!

Að aka er góð skemmtun

Ég verð að biðjast afsökunnar af því að það hefur ekki verið lagður inn póstur í þessa minningargrein í nokkurn tíma. Ég vill frekar segja að ástæðan þykir vera einstök leti því ég vill síður segja að líf mitt hafi algjörlega breyst í innantóma ógleði líkt og hjá fílnum í dýragarðinum í Kaupmannahöfn. Því ætla ég hér með að bæta úr því og byrjar hér þá frásögnin:

Þetta byrjaði allt upp úr klukkan þrjú á föstudagseftirmiðdegi fyrir svo til 10 dögum síðan. Þá vissi ég vel að að horfa á myndband væri góð skemmtun en að aka um Alpanana í Porsche 911 grunaði mig ekki að væri jafnvel ekki síðri skemmtun! Einmitt á þessum tímapunkti í lífi mínu lenti ég á Munchenarflugvelli og heilsaði upp á þá Nökkva, Þorvald og Óla, sem þá voru komnir með lyklana af tveimur sportbílum, glaðir í bragði eins og sænskir hafnarverkamenn í Ikea!

Stefnan var tekin. GPS-inn stilltur. Spólvörnin aftengd og lagt af stað eins og vindurinn (og gott betur en það) beint upp í austurísku Alpana. Hlykkjótta vegir þræddir, borðuðum snitzel, þröngir vegir eknir, borðuðum bratwurst, beinir vegir brunaðir og drukkum bjór. Eftir tindrandi Alpatinda í sól og blíðu og 1400 km enduðum á októberhátíð í Munchen þar sem karlmenn klæðast leðurbuxum og konur Heidi kjólum. Alveg eins og segir í biblíunni.

Að aka Porsche 911 og BMW Z4 er góð skemmtun. Það er samt eins og að aka stórum gókart bíl (ekki taka þetta samt of bókstaflega þar sem það er jafn mikið pláss inni í þessu og í venjulegum gókart bíl). Eini munurinn er samt að þessir bílar kosta það sama og einbýlishús og það fylgir þeim sá óþægilegi ókostur að það er mun auðveldara að steindrepa sig á þeim. Ekki að það sé eitthver minni hætta á að verða steindrepinn á miðri götu úti á Nörrebro í Kaupmannahöfn þar sem ég hef ákveðið að leggja mitt akkeri um sinn! En með þessu má alveg mæla (göturnar).


Eftir tvær vikur í húsgangalausri íbúð í Kaupmannahöfn, einum rokktónleikum, einu pókerkvöldi (engin hætta, ég kann ekki póker...tókst samt að rústa meðspilurunum!), einni íslenskri kvikmynd, tveimur kebab, tveimur djömmum og ómældum klukkustundum í vinnunni, þá er stefnan tekin á Indland. Á síðustu metrunum hjá Nokia hafa mínir menn fundið það út, mér þó ekki til óbærilegs sársauka, að eitt námskeið skuli ég halda í Bangalore. Um næstu helgi verður flugsætið hitað upp og kynnt upp í flugvélahreyflinum. Ég reikna staðfastlega með að þá verði kátt í höllinni því margt gott fólk þarf að heimsækja, mikið þurfi að versla og lítið að vinna. Tvær vikur í góðu yfirlæti með dagpeninga, stóra íbúð og einkabílstjóra.

Það er einmitt það sem mig vantar núna!

(já, það eru einmitt komnar myndir inn á myndaalbúmið. Það þykir þó til hæfi að þær lenda ekki undir flokknum "Indland" heldur undir þeim góða flokki "Ferðalög". Góðar stundir.)

Umskiptin

Eitthver hefur án efa verið búin að leggja kampavínið í kæli, kaupa sautjánda-júní-fána og gera jólahreingerninguna til að halda upp á að maður sé búin að leggja niður skrif á þessu bloggi í tilefni þess að maður er fluttur frá Indlandi. Ég verð víst að veita þeim og hinum sömu vonbrigðum. Ég hef nú ákveðið að halda skrifunum áfram þar sem sýnist fólk virðist vera meira upptekið af því sem gerist í bloggheimi en því sem gerist hjá Jóni Ásgeiri og inni á klósettum Reykvískra skemmtistaða. Hinsvegar mega allir reikna með því skrif þessi verði öllsömul mjög leiðinleg og fráhrindandi og minni helst á endurútvörpun dánarfregna frá sjöunda áratuginum því fólk má vita að ekkert spennandi gerist í hinni dauðhreinsuðu Danmörk í samanburði við hið iðandi Indland!

Svo nú byrjar ballið. Ég er opinberlega fluttur til Danmerkur. Danmörk tekur á móti þeim sem eru tilbúnir að gefa meira en helming launaávísunar sinnar í hass fyrir alzheimersskjúklinga og snekkju fyrir prinsessuna, með kulda. Og kulda nógan til að drepa mörgæsafjölskyldu. Fyrstu nóttina vaknaði ég upp fjórum sinnum eins og rússneskur smugusjómaður með ísingu í liðunum og frosið stell. Kannski var það eitthvað tengt því að ég svaf í óupphitaðri íbúð með lak og lendarskýlu einu klæða! Ekki það að ég hafi eitthver stjórn á húskyndingunni. Danir eru nefnlega með krónískt nefrennsli og hósta yfir sumarmánuðina því þeir halda enn fast í þá hippavillutrú að Danmörk sé voðalega heit á sumrin. Þá skal spara eldsneyti og þar með fær Kaupmannahöfn engin kyndingarsprek fimm mánuði á ári. Reyndar er ég ekki einn af þeim hörðu sem ríf mig úr hverri spjör, hleyp á ströndina og hendi mér á óþægilegan gormabedda sem ekki væri hægt að bjóða rússnesskum kafbátasjómanni ef svo minnsta sem vottar fyrir þíðu svo kannski er ég ekki dómbær á þetta mál. Hvernig sem maður veltir þessu máli þá er staðreyndin sú að þetta land er KALT. Sérstaklega þegar maður er nýfluttur 45 breiddargráður í norður!

Til að halda upp á það mál að vera fluttur til Danmerkur þá þótt mér það eina sem hægt væri að gera í stöðunni að halda af landi brott sem fyrst. Á rúmum sólahring í hinu kalda konungsríki Margrétar mætti ég í dönsku vinnuna, sagði upp dönsku vinnunni, fékk nýja danska vinnu, borðaði ítalskt með Indlands-Victoríu og sveiflaðist upp í íslenska flugvél til föðurlandsins. Ekki að maður hafi mikið fyrir stafni á þeirri eyju annað en að liggja í heitum pottum en heitir pottar er nefnilega sú eina almennilega gjöf sem Búdda, Jesú og Múhameð splæstu í saman til að gefa mannkyninu og gerir það nauðsynlegt til að heimsækja landið öðru hvoru!

En ekki þýðir að hanga of lengi í Danmörku enda er ég er ekki að farinn að passa nógu vel inn. Bý enn í tómri íbúð með engin húsgögn, hjóla vitlausu megin á götunni og á fólk og reyni að fá afslátt í matvörubúðinni. Þannig að nú er maður á leið í íslenska kallaferð til Bæjaralands með Nökkva, Þorvaldi og Óla og keyra um á Porsche 911 sem einungis miðaldra karlmenn á breytingaskeiðinu sem eru orðnir leiðir á eiginkonunni myndu bara láta sjá sig á.

Það ætti að hjálpa manni við umskiptin!

THE END

Nú sér maður eins og ljónið! Ekki að ljón hafi eitthverja yfirburða góða sjón en þau ganga allavega ekki með gleraugu og ég, eins og ljónið, myndi án milkilla vandræða sjá antilópu hlaupa fyrir framan mig ef þannig stæði til!

Nú er maður nefnilega búin að fá herra Solanka, sem hér með fær nafnbótina Skywalker, til að skjóta leisergeislum í augun mín og laga þau svo nú getur maður gert allt það sem maður getur ekki án gleraugna, þ.e. gerst orrustuflugmaður og leyniskytta. Þetta gekk bara eins og í sögu. Þó ekki eins og sögunni um Rauðhettu því það endaði allt illa fyrir úlfinum sem einmitt sá glimrandi vel.

Nú er maður líka búin að senda dótið mitt og búin að skila íbúðinni. Tugir Indverja komu heim og dunduðu sér í marga tíma við að pakkahverri skeið og hverjum yddara hvern inn í sinn eigin pakka, með slaufu og pallíettum. Það er ekki oft sem maður sér svona þýska nákvæmni í indverska verkalýðnum! En það var þó aldeilis þýsk nákvæmni þegar mótorhjólinu mínu var pakkað. Þýski Christian hinn fyrsti var svo myndalegur að selja mér sérsmíðaðan mótorhjólakassann sinn sem án efa væri hægt að nota sem kjarnorkubyrgi. Hannaður af tveimur Þjóðverjum sem rifust um hvort það ætti að nota M8 eða M9 skrúfubolta í botninn!

Svo nú er ekki eftir neinu að bíða. Í fyrramálið verður haldið rakleitt upp í flugvél til Kaupmannahafnar. Íbúðalaus hefur maður þurft að lifa við lúxus og rækjur á Leela, eitt fínasta hótel Indlands síðustu dagana svo það hefur gengið vel að spilla manni svo sjokkið verði enn verra þegar maður flytur til Kaupmannahafnar inn í 60 fm íbúð með engri heimilshjálp! Kveðjupartíið búið og búin að segja farvel frans við Christian, Christian, Ingo, Martin, Priya, Dillan, Shareena, Anitha, Friedhelm, Moritz, Nadine, Venon, Carsten og Jari svo fáir einir séu nefndir.


En nú er komið að leikslokum. Eitt ár búið. Indland verður skilið eftir í söknuði. Maður getur þó huggað sig við að maður hefur náð að snerta á púlsinum á landinu. Eftir meira en 35 ferðalög, séð allar helstu borgir og staði verðuga að sjá á Indlandi, eignast tugi vina frá öllum heimshornum og drukkið bjór á flestum veitingastöðum, hótelum og börum í Bangalore getur maður ekki annað en verið sáttur!


En þegar eitt ár er búið tekur annað við með kveðju til Nokia og nýrri vinnu, Ísland í september, Þýskaland í september með Nökkva, Þorvaldi og Óla þar sem sportbílar verða leigðir, Alparnir keyrðir og massinn mældur í Munchen, Indland í október og California í nóvember.

Það þýðir ekkert annað en að halda áfram!

Með leðri skal land byggja

Bangalore er góður staður. Eins og stendur í Njáls sögu, “Með leðri skal land byggja og með baðmull eyða” þá ber mér skylda að fjárfesta í leðri áður en indversku dagar mínir eru taldir. Leður er þó illa fáanlegur hlutur á Indlandi. Eins og veðurlagið er í landinu þá þykir leður ekki hentugur klæðnaður þrátt fyrir að leður geri hvern misheppnaðan einstakling einstaklega vel útlítandi og, eins og margir vita, þá kemur leður gjarnan frá klaufdýri sem kallast kýr (eru þó þær kýr sem eru með einum spena oft kölluð naut en látum það liggja á milli hluta). Á Indlandi eru kýr heilagar meðal hindúa og því þykir það mikil synd og skömm að rækta þær til að flá af þeim skinnið þrátt fyrir að leðrið geri hvern dreng að karlmenni undantekningalaust þegar hann klæðist því. En í Bangalore er hægt að kaupa leður. Þess vegna er Bangalore góður staður.

Ég fór í ferð um síðustu helgi til að kaupa leður. Eftir að vera búin að kaupa tvo leðurjakka sem kostuðu á við eina pylsu með öllu í Reykjavík, endaði ég á því að finna leðurklæðskera. Þessi leðurklæðskeri sem var jú múhameðstrúa og er nokkurnvegin fullkomlega slétt sama um eitthver illa lyktandi jórtrandi mjólkurbú, sagði að hann gæti búið til hvað sem er fyrir mig úr skinni Búkollu! Við þessi tíðindi varð ég eins glaður og Bush í boltalandi og það fyrsta sem mér datt eðlilega í hug var að fá mér leðurjakkaföt. Ég hrökklaðist þó fljótt þaðan út því vegna þess að öllu má nú ofgera og tengslin milli þess að vera í aðsaumuðum leðursamfestingi og samkynhneigð þykir bara of sterk! Nú þarf ég að heimsækja vin minn aftur og sjá hvað hann getur gert fyrir mig sem gerir mann að meiri manni.


Nú er niðurtalningin líka byrjuð. Núna eru ekki nema 12 dagar þanga til að beljulandið verður yfirgefið svo það er eins gott að fara taka hendur fram úr ermum. Mótorhjólið þarf að stilla, varahluti þarf að kaupa, dót þarf að pakka, íbúð þarf að skila, rafmagn þarf að borga, pappíra þarf að fylla, peninga þarf að flytja, tannlækni þarf að heimsækja og fólk þarf að kveðja. Þetta krefst skipulags sem Himmler hefði verið stolur af en þar sem ég hef enga hæfileika til að skipuleggja eða leggja þjóðfélög í rúst gæti þetta orðið nokkur þraut! En flugmiðinn er keyptur og vegabréfsáritunin útrunnin þannig að þetta endar örugglega bara í því að gera það eina allra mikilvægasta: Senda mótorhjólið!


Fyrst þarf ég þó að heimsækja augnlækninn. Á föstudaginn er hann nefnilega búin að lofa að laga mig. Ekki það að ég þyki mikið bilaður en þar sem það þykir hamla því að vera mjög smekklegur í mismunandi leðurfötum að geta ekki alltaf borið ný sólgleraugu á hverjum degi þá þykir við hæfi bara sí svona að laga augun. Ég er nefnilega einn af þeim þarf að ganga með gleraugu (og þar af leiðandi fæddur trúverðugur) og án þeirra sé ég asskoti ekki neitt svo að ganga með mismunandi sólgleraugu í leðurgalla hjálpar ekki neitt upp á að vera flottastur ef maður gengur stöðugt á borð og veggi! Þessi læknir er nefnilega með skipstjóraprófið frá Ameríku í stjörnustríðsgræjum og ætlar að munda leyserinn sinn á augun mín fyrir þóknun sem þykir vera álíka og verð tveggja gallabuxna. Eftir það segi ég upp réttindum mínum í gleraugnaminnihlutahópnum og byrja að horfa á fáklæddar konur í sundi.


Ísland verður svo heimsótt strax 5. september eftir langan tíma. Þá verður gleði á bæ og síminn fyrir borðapantanir er þegar opinn. Þið getið þó örugglega fundið mig bara í sundi þar :)

Allt skipulagt

Loksins er maður komin í frí frá öllu frínu. Nú get ég séð glaður fram á rúmar tvær vikur án nokkurra flugferða eða þotuþreytu! Þetta er búið að vera mikil átök og hefur tekið á. Miklar fórnir hafa átt sér stað en uppskeran hefur verið með afbrigðum!

Tokyo er heimsborg. Tokyo er hrein. Tokyo er upplýst. Tokyo er skipulögð. Tokyo er fæðingarstaður Beyblade og Hello Kitty (sem er ennþá jafn elskuð af fimmtugum japönskum karlmönnum, þrjátíu-og-þremur árum seinna). Í Tokyo eru allir hvítari en ég (maður er jú orðinn svo asskoti brúnn) og allar konur líta út eins og Lucy Liu (já, já þú know-it-all, ég veit alveg að hún er ekki japönsk) og allir eldri karlmenn eins og gamli bón á, bón af gaurinn í Karate Kid. Já, Tokyo er mögnuð borg!

Þetta er náttúrulega sjokk fyrir mann sem er orðinn vanur Indlandi! Það eru nefnilega engar umferðareglur á Indlandi, fólk myndi frekar henda sér fyrir björg en að standa í röð og jú, þar er veröldin okkar nú bara ein stór ruslatunna!

Svo býr Arnar í Tokyo. Ég mætti hress og kátur á fimmtudag, úr ferðalag frá Kaupmannahöfn, 5 stoppum, sjö bíómyndum, einni bók og 58 tímum seinna! Ég fékk að gista hjá honum í þrjár nætur á besta stað og nota hann til að sýna mér hvað er merkilegt þar í bæ. Á þessum dögum skoðuðum við japönsk ölkelduhús, japönsk háhýsi, japanska homma og japanskar lesbíur, borðuðum grillaðan ál á hættulega japönsku götueldhúsi, hlustuðum á japanska rokktónlist, heimsóttum skemmtistaði, reyndum að láta brjálaðan útsendara Yakuza (japanska mafían, sko) koma okkur inn á aðra lokaða "skemmtistaði", mættum í íslenska-króatíska afmælisveislu og náðum að hitta fólk frá öllum heimshornum. Allt mjög skemmtilegt. Skemmtilegheitin voru meira segja svo mikil að ég tímdi ekki að sofa meira en 10 tíma yfir þessa þrjá daga!


Á fjórða degi hoppaði ég upp í flugvél og brá mér sem snöggvast til Kuala Lumpur. Þar var sofið í tvær nætur! Þó, inni á milli sem maður svaf voru verslunarmiðstöðvar og Petronas turnarnir skoðaðir (þessir tveir þar sem eldri borgarinn Sean Connery hékk utaná eins og trúður í einni lélegri spennumynd). Í Kuala Lumpur er nóg af stáli, nóg af gleri og nóg af hreinum götum!


Þannig að núna, eftir tæpar tvær vikur í dauðhreinsuðum umbúðum víðsvegar um heiminn er ég kominn aftur til Indlands góða! Hér ætla ég að reyna njóta óhreinindanna, skítalyktarinnar og óskipulagsins í tvær vikur! Jibbí!

Hálfa leið

Kaupmannahöfn komin og farin. Bangalore komin og farin. Komin til Malasíu og á leið til Japans. Maður veit ekkert hvað er upp né niður lengur. Er Evrópa upp og Asía niður?

Já, helgarferð til Kaupmannahafnar eins og góðum löghlýðnum Íslendingi er lagið! Kannski ekki alveg eftir uppskrift landans sem flokkast sem: hópast háværir inn á Strikið eins og eldheitum palestínuaröbum einum er lagið, drekka ómælt magn af ódýrum Tuborg og syngja "Ísland ögrum skorið", fara i tívolí og prófa alla rússibanana fjórtán sinnum og skoða litlu hafmeyjuna og hneigslags yfir henni. Nei, í minni ferð var ekki ein búð heimsótt, ekki eitt fótspor lagt á Strikið, ekki einn Tuborg drukkinn (eg sagði ekkert um Carlsberg) og ekki ein ferðamanavonbrigði barin augu. Eg lá bara úti í garði með tærnar upp í loft yfir heila helgi og gerði ekkert! Kannski ekki alveg bókstaflega þar sem maður verður að gera eitthvað, eins og til dæmis að sofa, borða og drekka. Annars deyr maður jú. þess vegna borðaði eg fullt af góðum hollum dönskum mat eins og McDonald's nautahamborgara, shawarma og tyrkjapizzur. Reyndar líka voru snæddar nautalundir með Bernaise með dönsku Bangalore-Victoriu og foreldrum hennar sem getur ekki talist vera slæmt. Victoria átti afmæli svo mér var boðið út að borða og ræða um hvað Danmörk er miklu betra land en Indland. Victoria á nefnilega ekki lengur heima í hinu fagra Bangalore svo hún getur ekki annað en keppst við að finna eitthvað til að jafnast á við ljúfa lífið þar!


Núna er líka komið að skipulagsdögum. Nú þarf maður að að fara setja upp skipurit og gröf til að finna út hvernig maður eigi að ná að gera allt sem maður þarf að gera á tveimur vikum áður en maður flytur. Það þarf að velja og hafna og finna út hvað maður getur sent. Það verða allavega engar rækjusamlokur og rjómi sendur með gáminum þar sem dótið fær að sigla um heimshöfin sjö í 10 vikur áður en það nær Kaupmannahöfn. Maður kemur til með að búa eins og hippi i tvo mánuði án húsgagna, hljómflutningstækja og kasmírsku ullarmottunnar. Það verður erfitt en ég hef trú á sjálfum mér!


Núna er svo Tókýó framundan með stanslausu stuði með Arnari i þrjá daga. Nú þegar er maður búin að vera meira en 30 tíma á ferðalagi og 6 tímar eftir svo maður er orðinn vel marineraður svo rétt meira en komin hálfa leið á áfangastað. Arnar er búin að sitja sveittur við skipulagningar svo þetta verður öflugt. Engin spurning!

Þögn!

Það er aldeilis. Eftir þriggja daga átök í sól á hvítri sandströnd meðal pálmatrjáa og kristaltærs sjós er maður komin heim. Komin heim frá Andaman eyjum úti á Bengalflóa. Þrátt fyrir að fyrir þann tíma sem tekur að komast þangað út og heim, sem er svona sirka að jafn langur tími og að ferðast einn hring í kringum hnöttinn á góðri Airbus, þá getur maður ekki sagt að þetta sé annað en góður staður. Á Andaman er nefnilega þögn! Það er sjaldgæft fyrirbæri. Það eru allstaðar fólk sem þarf að tala mikið á Indlandi, nema á hvítum ströndum Andaman í júlí. Kannski er ástæðan fyrir þögninni að á þeim tíma segja allir Indverjar “Andaman? Núna? Uss, ekkert gaman þar... bara rigning og vont veður”. Þar sem ég er löngu hættur að hlusta á nokkurn mann í þessu landi reyna að sjá fyrir veðrið þá voru við, ég, Allan og Jari á Andaman í sól, blíðu og slökun eins og góðum tíbetskum Búddamunkum einum væru lagið.

Til að komast til Andaman þarf þolinmæði. Flugfélagið okkar, hið yndislega, ákvað að flytja flugtímann okkar fram og til baka og meira “til baka” sem verður að þykjast nú frekar djörf aðgerð! Sérstaklega þegar maður blátt áfram ákveður að hringja og segja að flugið færi í loftið þremur tímum fyrr, þremur tímum fyrir brottför þegar flugfarþegarnir þurfa að ná tengiflugum og tengibátsferðum! Þetta kostaði allt fleiri andvökunætur og bið á hinum óraskemmtilegum flugvöllum Indlands.

Þegar maður er komin á Andaman eyjar getur maður gert ýmislegt hættulegt. Maður er orðinn svo gegnsýrður af þörf fyrir hættulegum lifnaðarhætti að maður verður að finna eitthvað þegar Enfieldinn er fjarri! Á Andaman er hægt að sólbrenna, sofa á annari hæð í termítaétnum bambuskofa, leggja út í leiðangur í skjóli nætur til brjótast inn í ölkæl, snorkla og kafa (Scoba? Happy as a Hippo).

Við ákváðum að prófa að kafa meðal Nemó og Dóru um litrík kóralrif. Eftir tuttugu mínútna leifturkennslu í hvernig maður á að lifa af ef eitthver kemur og sker á súrefnisleiðsluna á 15 metra dýpi (Það virðist vera eitthvað sem gerist oft, hef líka oft séð það í James Bond) þá skelltum við okkur í blautbúninginn (sem ég myndi kalla þröngan latexgalla undir öllum öðrum kringumstæðum) henntum loftkúti á bakið og hoppuðum í sjóinn.

Að kafa er alveg eins og í James Bond. Það eina sem vantaði var bara kafarabyssan og hákallinn. Að gefa merkjamál eins og Roger Moore þegar maður þarf að segja hinum að maður sé búin með loftið sitt eða maður sé að missa meðvitund, er mjög kúl!



Næst á dagskrá er svo Kaupmannahöfn á föstudaginn. Þangað verður svo haldið í langa helgi í leit af gleði og flugpunktum. Allir verða á sínum stað. Þangað til í Bangalore verður maður að ná inn streitumagninu eftir þriggja daga slökun. Það ætti ekki að vera erfitt. Það er óendanlega margir hlutir sem þarf að klára og ekki nema tvær vikur eftir í Bangalore áður en Indland verður kvatt með kurt og pí í lok ágúst. Marga sem þarf að kveðja, mikið sem þarf að kaupa, mikið sem þarf að pakka, mótorhjól sem þarf að senda og marga sem þarf að múta. Úff...

Mumbai í lit

Jæja. Þá er maður kominn aftur í flugvél eftir 48 tíma stopp í Bangalore. Þetta er bara strax orðið eins og hjá Branson!

Mumbai (eða Bombay eins og heimsvaldasinninn kaus heldur að kalla hana) er búin svo nú get ég strkað hana út af listanum. Þrír dagar í fínu stífu túristaprógrammi með Christian þeim austuríska í engri rigningu. Túristaprógram með öllu sem þarf. Gamlar ónýtar fallegar byggingar, lestarferðir með þúsundir af samferðalögum, næturlíf og markaðsferðir. Nú eru allar stórborgir Indlands dekkaðar og Mumbai er sú sem hefur allt... líka Carlsberg!

Við vorum meira segja svo uppteknir af túristaprógraminu okkar að við ákváðum að láta reyna á evrópska sjarmann okkar og mæta allt of seint í heimflugið. Það virðist sem við þurfum eitthvað að fínstilla sjarmann okkar því hann dugði ekki til að láta flugfreyjunar opna aftur dyrnar á flugvélinni. Skil ekkert í þeim! Kannski var þetta allt saman stjórnað af undirmeðvitundinni svo við fengjum eitt bónuskvöld í Mumbai.

Það virðist líka eitthvað meira vanta á sjarmann því eins og allir vita þá fá allir hvítingjar í Mumbai boð um að leika í Bollywood kvikmynd. Allavega allir sem ég þekki sem hafa komið tli Mumbai hafa fengið eitthvað fallegt hlutverk með fallega fólkinu. Engin veit afhverju leikstjórarnir vilja hvíta óhreina túrista til að dansa eins og eitthvað sé að koma út úr rassinum á þeim fyrir aftan Bollywood stjörnurnar. Eins og svo margt fáránlegt er með Bollywood kvikmyndir þá ætla ég ekki að reyna kafa neitt dýpra niður í það. Það getur ekki verið að maður uppgötvi neitt gott.

Greinilega þá eru við Christian ljótir. Okkur var ekki boðið leikhlutverk í Bollywood kvikmynd. Svo til að uppfylla kröfuna um að hvítingjar þurfi að taka þá í framleiðslu hverrar Bollywood kvikmyndar (sem virðist vera eins mikilvægt og að allar Bollywood myndir verður að vera hættulega slæmar) þá var okkur bara boðið að raddsetja eina. Aha, raddsetja, já, nei takk. Við vissum að við myndum mjög fljótlega verða geðveikir á því að sitja inni í sveittu indversku hljóðstúdíói og lesa upphátt og horfa á varirnar á eitthverri glamúrstjörnu danandi og dillandi rassinum, án matar og drykkjar í átta tíma stanslaust. Nógu mikið brjálæði er að reyna horfa á eina. Þetta var kannski tilraun til að prófa nýtt pyntingaprógram hjá indversku lögreglunni, maður veit aldrei!

Allavega víst þeir vildu ekki bæta andlitinu okkar inn í kvikmyndasöguna þá geta þeir bara átt sig... og hana nú.


Núna er maður á leið til Delhi með Nokia Jari þeim finnska og Nokia Allan þeim danska. Þangað er heitið til að drekka safa og skoða musteri! Síðustu tvo daga eru við búnir að vera í hópeflingu með vinnunni þar sem við eru búnir að finna út að Indverjar í vinnunni eru skipulagslausir og finnast gaman að tala svo nú er fínt að taka úr norðurlandabúann í tvo daga áður en maður flýgur til Chennai.

Eitthvað rotið

Ég hreinlega skil ekki skrifstofuveldið í þessu landi. Ég er alltaf að lenda dýpra í stjórnleysinu á þessu ríkisapparati. Ég reikna með að leikskólabörn með Down heilkenni hafi meiri metnað, skipulagningu og samvinnuhæfileika en ríkisstarfsmennirnir hérna. Ég er núna sannfærður um að indverska ríkið er á leið niður um niðurfallið.

Ég er búin að vera reyna fá atvinnuleyfið mitt framlengt um heilar tvær vikur á lögreglustöðinni sem sér um skráningu útlendinga. Pésarnir á skrifstofunni gátu ekki ruslast til að gefa mér vegabréfsáritun alla þá daga í upphafi sem samningurinn minn stóð svo nú stendur til að fá áritunina framlengda.

Þetta er ferill sem krefst þolinmæði, þolinmæði, múturgreiðslur, þolinmæði, andlegrar þjálfunar gegn útúðun, þolinmæði, peninga, þolinmæði og útfyllingu á fjörutíu síðum af formum og skjölum, öllum í fimmriti og síðast en ekki síst, þolinmæði. Ef eitthvað af úr þessum ferli vantar þá er maður í mjög, mjög slæmum málum. Vandamál númer eitt í mínu tilfelli er vöntun á þessu með “múturgreiðslur”. Mitt kompaní, því miður, tekur ekki þátt í múturgreiðslum hvað sem á öllu stendur og það eru ríkisstarfsmennirnir ekkert of kátir yfir. Svona gróflega reiknað, þá tekur 95% af öllum ríkisstarfsmönnum í þessu landi þátt í spillingunni og múturgreiðslunum og þetta er tala sem er grínlaust ekki góð.

Þessi einfaldi ferill til að fá einn stimpil í vegabréfið kostar blóð og tár, og þrátt fyrir að ég hafi ekki þurft að standa í pappírsvinnunni sjálfur (ég væri búin að kaupa mér blásýruna fyrir löngu annars) þá þarf ég að mæta á mismunandi staði og hlusta á lögregluna andvarpa yfir hverslags óhæfir aumingjar væru að útfylla þessa pappíra, að pappírarnir væru ekki stílaðir á réttan eftirlitsmann, að það væru stafsetningavillur í pappírunum og það sé búið að breyta þeim of oft (sem er náttúrulega alltaf út af því að lögregan skiptir um skoðun daglega hvernig pappírarnir eiga vera útfylltir).

Það síðasta, var svo að ég eyddi heilum vinnudegi með eitthverjum ríkishálfvita sem spurði ítrekað hvort ég ætlaði ekki að borga honum eitthvað, hvort ég virkilega haldi það að ég komist upp með að fá leyfi á þessum ónýtu pappírum og hvort ég væri fífl. Eftir fimm tíma bið, þolinmæði og útskýringar tókst mér þá með minni stóísku ró og nærgætni (!) að fá manninn til að samþykkja pappírana og koma þeim á yfirmanninn sinn. En nei, yfirmannshálfvitinn ákvað að frá og með deginum í gær þá sæu þeir ekki um að gefa landvistaleyfi og vegabréfsáritanir! Punktur og basta. Það breytti engu að hann hafi gert nákvæmlega það sama fyrir samstarfsbróður minn í síðstu viku! Ég reikna þá þar með þessari skrifstofu sé hér með lokað því þetta er það eina sem þeir gera!

Ég eyddi semsagt heilum degi til að fá að vita það að ég fengi ekki framlengda vegabréfsáritunina í heila 15 daga á grundvelli...jahh, góð spurning! Baráttunni verður haldið áfram á öllum vígstöðum... og ég ætla ekki að taka þátt.



Nú verður ruglið í Bangalore skilið eftir í rykinu því nú byrjar flugvélaveislan. Mumbai bíður í dag í eftirvæntingum með rigningu og flóð og við Christian hinn austuríski erum í spreng af spenningi.


Svona til að bæta við, maður var nú aldeilis myndalegur í Fréttablaðinu í gær. Svona ykkur að segja þá er þetta fyrsti þátturinn í því að taka yfir landið og gera mig að einræðisherra. Gott að maður á Sigrúnu Ósk sem vin í innsta hring á íslensku fjölmiðlaáróðursvélinni. Maður er nefnilega orðinn svo skólaður í öllum leikreglum í ríkisspillingu að maður kann öll tökin!

Ökupróf

Þá er maður búin að tapa sér í innkaupunum. Ég skellti mér í húsgagnaverslun í gær. Ég var búin að ákvað að fara ekki út í neitt nýmóðins Arne eða Aalto. Það verður bara að bíða þangað til ég er búin að yfirtaka eitthvað listasafn og búin að breyta því í nektardansstað. Nei, ég keypti borð og skápa sem líta út fyrir að hafa verið dregin upp úr kjallara í írskum miðaldarkastala, hent á bál, dregið af báli, drekkt í hálfan mánuð í viskíi og siglt á opnum sexæring til Indlands. Einmitt það sem passar inn á mitt heimili! Nú vantar bara brunninn sófa í stíl!


Í síðustu viku var ég kallaður inn til að taka ökupróf. Ég sem hélt ég væri komin með ökupróf í þessu landi fyrir langa löngu en það virtist nú aldeilis ekki vera! En eins og hefur nú svo oft verið kveðið, ekkert er útreiknanlegt þegar kemur að bírókratíunni. Ég hugsa að það sé auðveldara að sjá út sigur á rúllettunni í Vegas en vita hvað gerist hjá hinu indverska opinbera.

Ég komst að því að ég hef bara verið með lærdóms ökupróf síðustu mánuði (kannski eitthvað tengt því að síðasta ökupróf samanstóð eingöngu af því að benda á hvaða skilti þýddi: "bannað að leggja"!). Ég mætti því til prófdómarans. Þar var mér skipað að troða mér inn í fjórtán hestafla, beyglaða, Maruti riðdós með ónýta kúplingu og brotin stefnuljósarofa og sagt að keyra hring um hverfið. Ég verð nú að segja mér til varnaðar, þrátt fyrir að ég hafi ekki keyrt neitt með fjögur hjól (þó má deila um hvort þetta rusl hafi fallið undir það) í tæpt ár þá gleymir maður því nú ekki svo gjörla svo ég setti bara í gang og ók af stað. Skyndilega fékk prófdómarinn hreint flogaveikiskast eins og ég væri hreinlega bara að fara senda hann beinustu leið til helvítis (eða hvert nú sem Hindúar fara), æpti upp yfir sig á eitthverju skrítinni indversku og baðaði út höndunum. Ég skildi ekki orð í því sem maðurinn sagði, stoppaði bílinn og spurði HVAÐ? "Þú ert að keyra á ofsahraða" gubbaði hann þá út úr sér skelfingu lostinn. Ég vissi ekkert um hvað maðurinn var að tala. Ég var að skríða yfir 15 km á klukkustund!

Hann ákvað samt, skjálfandi að gefa mér nú alvöru ökuskírteini á bæði bíl og mótorhjól enda hefur hann augljóslega séð að það væri hin fullkomna leið til að lostna við svona morðingja eins og mig fyrir fullt og allt. En þetta verður nú fínt. Nú get ég komið heim og orðið eins svalur mótorhjólatöffari og Dennis Hopper með laminerað ökuskírteini upp á arminn.


En nú er komin helgi. Búin heil vika í brjáluðu prógrammi. Búin að fara og tapa í keilu með þjóðverjum, frökkum og hollendingum, búin að vígja Stig, danskan kollega minn, í næturlífi Bangalore, búin að heimsækja hinn bandaríska Dillan og byrjaður að smíða þrjá bassahátalara.

Það er eins gott að maður geti nú farið og slappað af og drifið sig í ferðalag. Loksins búin að panta 20 flugferðir og búin að bæta Malasíu við á listann. Fannst það ekki vera nóg það sem ég var kominn með! Maður spásserar þá um Kuala Lumpur í þrjá daga og kíkir á Petronas eftir þrjá stífa daga í Tokyo með Arnari. Held að maður þurfi ekkert að láta sér leiðast þar.

Næsta helgi er svo Mumbai í mannskæðu flóði og rigningu. Engin verður verri þó hann vökni (eða var það betri þó hann vökni, man ekki!).

Farvel Frans

Ekkert endist að eilífu. Ekki einu sinni forsetaembætti Bush.

Nú eru nánast allir sem ég umgengst í þessari blessaðri borg að flytja til baka. Kveðjuveislur grátur og tilfinningatjáningar orðnar daglegt brauð. Kannski sem betur fer þegar ég flyt í lok ágúst þá verða örugglega allir aðrir farnir svo að ég pakka bara saman, slekk ljósið og segi "Farvel Frans" við flugbrautina!

Þannig að núna ætla ég bara að drepa tímann og fara í ferðalög. Kannski að ég hafi orðið svo örvæntingarfullur yfir þessu að allir væru að fara að ég ákvað að tapa mér og skipuleggja 18 flugleggi fyrir fjórar vikur. Helgarferð til Mumbai með austuríska Christian um miðjan júlí og helgina eftir Delhi með finnska Jari. Chennai daginn eftir það og helgina eftir öndunarpípa á Andaman og Nicobar eyjunum úti í Bengalflóa með Nokia Allan. Gleðiferð til Kaupmannahafnar fyrstu helgi í ágúst, rétt áður en maður stígur upp í flug til Tokyo með tveggja daga verslunarstoppi í Singapore.

Veit ekki hvað vinnan mín segir við þessu. Spyr hana í lok ágúst.


Áður en ég skelli mér í flugvélamatinn þá þarf ýmislegt að gera. Maður getur ekki verið þekktur fyrir að vera íslendingur og fullnýta ekki þetta sex rúmmetra gámapláss sem sent verða á kostnað fyrirtækisins til Danmerkur. Húsgögn þarf að kaupa svo ég brá mér í gær á vit húsgangaverslananna.

Að versla húsgögn á Indlandi er óneitanlega öðruvísi. Það er ekki mikið þetta: "Sérðaggí hillunni séðaggi til" eins og maður á að venjast. Nei, hér slysast maður inn í búð, spyr hvort þeir eigi fallegt sófaborð og manni er plantað úti í horn með þykkar bækur sem heita eitthvað á þá leið: "Fallegustu heimili í heimi", "Verðlaunahúsgögn frá Japan" og "Húsgögn eftir Arne Jacobsen, Alvar Aalto og aðra fræga kappa" og mér sagt bara að finna eitthvað sem mér finnst fallegt. Ekki slæmt! Þeir hafa óneitanlega tekið heildarhugmynd Ikea á annað plan. Þeir voru tilbúnir að "afrita" það sem ég vildi upp úr bókum og sníða það eftir því sem ég vildi! Hver þarf að fá innanhúsarkitektinn heim til sín þegar maður getur bara pantað verðlaunaheimilið?

Ég sagði bara við félagana að þetta væri aðeins of mikið fyrir mig. Ég þyrfti tíma í einrúmi til að finna út hvort ég vildi frekar miðaldartrébekki eða "egg"-stólinn frá Arne inn á mitt heimili. Ég þarf greinilega að kíkja við aftur með eitthverjar betri hugmyndir í hausnum!


Nóg með blaðrið. Þarf að fara drífa mig í síðustu kvöldmáltíðina með þeim Iben og Victoríu. Þær fara víst á morgun fyrir fullt og allt á vit ævintýranna í Danmörku svo þær þarf að kveðja...aftur... partíið í gær var greinilega ekki nóg!

Snertingaleysið

Ég er farinn að halda að það sé ekki allt með feldu á þessum indverska vinnustaðnum mínum. Ég veit ekki hvort það sé rigningin eða hvað. Allavega virðist þroskinn hafi hrunið á starfsfólkinu og allir tekið upp barnslegu gleði sína. Ekki ósvipað leikskólakrökkum á leið í húsdýragarðinn með viðkomu í ísbúðinni í Álfheimum (enn góð í minningunni). En rigninging virðist hafa þessi áhrif á fólk. Allavega á bílstjórann sem við fengum í Munnar þegar við vorum að ferðast um Kerala. Hann sem ætlaði að keyra okkur í hraðbanka en keyrði okkur bara á hótelið í staðinn þar sem hann var svo: “ringlaður því það var svo mikil rigning...”, ef við notumst við hans útskýringu!

Hinsvegar var engin viðkoma í ísbúðinni í Álfheimum í vinnunni í dag. Þar var bara maður íklæddur pöndubjarnarbúning gangandi um skrifstofugangana og pretikandi að við ættum að vera góð við náttúruna. Þessum manni var fúlasta alvara með þessu, fannst þetta ekki ögn broslegt (enda er náttúran jú alvörumál!) og án efa hefur verið á launaskrá sem pandabjörn. Ekki nóg með að stjórn fyrirtækisins hafi þótt þetta vera góð hugmynd að fá feitann kall íklæddan svörtum og hvítum gervifeldi með pappahöfuð á stærð við júmbóþotu að dröslast um alla ganga, trufla alla fundi með boðskapinn um verndun plastpokanna. Málið var bara að allir Indverjarnir í fyrirtækinu eltu þetta hættulega dýr til að fá að klappa því og hlógu skríkjandi þegar dýrið klappaði því til baka!

Ég vissi ekki hvort ég ætti að hlægja eða gráta. Þetta vakti allavega athygli þó ég beri ekki minnstu vonir yfir að Indverjinn (gaman að þegar maður talar um heilan þjóðstofn í eintölu með greini þá magnast upp kynþáttarfordómarnir!) hættir að pissa á göturnar eða kveikja í dekkjastæðum í almenningsgörðum.

Ég veit heldur ekki hvort fólkið hafi séð sér þarna leik á borði til að fá sinn daglegan skammt af snertingu við aðra “mannverur”. Málið er í þessu landi hangir fólk meira eða minna utaní hvert öðru. Drengir vefja sér við hvert tækifæri utanum hvorn annan eins og fríðir förusveinar (nóg til að gera George Michael öfundsjúkan) en á móti er öll snerting á milli fólks af sitthvoru kyninu eins bannað og bera kjarnorkuvopn með sér á fótboltaleik. Það þykir hin mesti viðbjóður og er fólk svo til steingrýtt ef það svo mikist sem sést fólk haldast í hendur eða faðmast. Nú er líka búið að leggja fram tilmæli til allra skóla í ríkinu að taka hart á öllum káfi eins og gefa háar-fimmur (veit ekki hvað high-five er á íslensku!), gefa fólki klapp á bakið eða öðrum eins viðbjóði. Enda vita allir heilvita einstaklingar að það kemur bara til með að stigmagnast og leiða til eitthvers djöfullegs!


Nú er ég hinsvegar búin að fá minn skerf af snertileysinu í dag. Búin að bjóða þeim Victoríu og Iben í heimsókn og horfa á bíómyndir með mér í kvöld. Al Gore, Dagur Kári, popp og kók. Það verður að duga.


Svo er heil óskipulögð helgi framundan. Helgi án nokkura dana (já, það er orðið langt síðan...). Nú þarf að fara finna hverja á að heimsækja um þessa helgi. Finna, Þjóðverja eða Indverja?

Skerandi raki við Bengalflóa

Þá eru forfeðurnir flúnir hitann, útlenskuna og umferðina í Bangalore. Búinn að sinna sínum gestum svo nú tekur við hið daglega amstur: Ferðalög, matarboð og heimsóknir. Ekki að veitingastaðaheimsóknirnar hafi skort á meðan gestirnir voru en nú er komin tími til að trappa niður úr daglegri innsprautun af smörsteiktum nautasteikum, íslenskum lakkrís og hamborgurum og drífa sig yfir í heilsufæðið: Indverskar rjómalagaðar baunir og grillaðan kjúkling.

Svo nú er mál málanna að athuga hvernig staðan er á vinunum í Bangalore. Svona þegar maður er búin að vera með annan fótinn í flugvél og hinn inní bíl síðustu vikur (sem verður að teljast nokkur þraut!) þá er málið að láta sjá sig og sýna að maður er enn með tvær hendur og bæði nýrun. Það er víst trygging fyrir að maður hefur ekki verið numin upp af geimverum í rúmar þrjár vikur.

Eins og ég segi þá er dagskráin þétt. Fimm heimsóknarboð á laugardaginn (veit ekki alveg hvernig það á að ganga upp en maður þarf víst bara að sjá hver býður upp á bestu brauðterturnar og pilsnerinn), býð dönunum í brunch á sunnudag, austurísk heimsókn á mánudaginn og matarboð heima hjá danska viðskiptasendiherranum á þriðjudag er svona það helsta næstu daga.


En nú er maður í Chennai, í borg við Bengalflóa. Hingað var maður sendur af Nokia á miðvikudag til að soga í sig nýja þekkingu í þrjá daga. Þar er maður búin að vera hamraður með vitneskju um hvernig maður má samkvæmt lofum og lögum fyrirtækisins rífast við fólk, reka fólk og vera góður við minni máttar. Ofaná það var maður mældur og greindur eins vel og hárlitur Westlife drengjanna og fundið út hvort maður væri hæfur til að leiða fólk á betri brautina. Skapandi, þennkjandi og félagslyndur harður nagli var mín greining. Held ég þurfi eitthvað að fara endurskoða mína stöðu. Samkvæmt þessu ætti ég að vera bæði hjúkrunarkona og ljóðskáld. Allavega frekar en að vinna við hugbúnaðagerð allan daginn og horfa á drengina mína gráta fyrir framan mig!


Í Chennai er heitt og aftur heitt. Og ef það er ekki nóg þá er líka rakt og aftur rakt. Yfir fjörutíu stiga hiti og skerandi raki er bara nóg til að sjóða bæði spergla og íslendinga. Maður lætur þetta samt ekkert á sig fá, og heldur ekki þá staðreynd að Chennai þykir með eindæmum leiðinleg borg, þá drífur maður sig út og skoðar musteri, hof, kirkjur og strendur með innfæddum. Þeir innfæddu þóttu við hæfi að fara og skoða þetta með mér, enda voru þeir sannfærðir um að ég hefði aldrei séð nein hof áður. Ég, sem hef örugglega séð fleiri musteri og hof í þessu landi síðustu níu mánuðina en páfinn hefur séð kirkjur á allri sinni æfi, ákvað nú að valda þeim vonbrigðum og brá mér inn í þetta hof með þeim. Hofið var, svosem að öllum hlutum eins og hvert annað hof sem ég hef brugðið mínum fæti inní, fyrir utan það að þeir höfðu skýra stefnu í sínum kynþáttarfordómum. Mér hennt út fyrir að vera hvítur!

Ég ákvað ekkert að vera ekkert að hanga í þessu rugli svo ég fór bara á tælenskan.


Hvað um það, ástralski flugstjórinn á hótelbarnum er kominn í bleyti og hótelstarfsmennirnir orðnir óvinveittir. Tími til komin að grípa flugið sitt og koma sér heim til Bangalore. Þar er líf og fjör enda bara 27 stiga hiti!

Frí í hita og kulda

Kerala og Nýja Delhi liggja í valnum. Tvær vikur og fjölskyldumeðlimir komnir og farnir. Matareitrun, sólstingur, óþolinmæði, óhreinindi og rigning. Það er ekki hægt að bjóða fólki upp á eitthvað minna þegar það kemur og heimsækir Indland. Það væri eins og bjóða fólki í matarboð og bjóða bara upp á súra fitusnauða smör-mjólk með karríbragði (einmitt það efnavopn getur maður keypt á fernu á Indlandi. Ég er sannfærður um að þetta er það sem indverski herinn hendir á óvinninn þegar sinneps- og taugagasið er búið).

Nú er ég búin að fá fjölskyldumeðlimina mína til að fá nasaþefinn af því að búa á Indlandi. Nú skylja þeir þegar ég segi að til að lifa heilt ár af þarf maður að hafa þolinmæðina í lagi, magann í lagi og hitastillinn í lagi.

Þrátt fyrir að nánast allir í fjölskyldunni hafi verið skotnir niður af indversku þarmabakteríunum, bræddir í 45 stiga Delhi hita, ofkældir í 15 gráðu Kerala kulda, nánast drepin í indverskri flugvél, þá fóru þau heim glöð í bragði systur mínar tvær og mágur í dag. Þau leitu allavega glöð út en kannski var það bara vegna þess að þau vissu að þau gætu keypt ís á Íslandi án þess að skrifa undir yfirlýsingu um að herra Gustavsberg (eða herra Hinduware eins og hann heitir hér um slóðir) yrði viðriðin málið.


Við brugðum okkur til Kerala í fjórar nætur. Heimsóttum fjöllin, teekrurnar, fljótabátana og fiskinetin með mállausum leiðsögumanni. Fengum rigningu, of mikið af indverskum mat, dekurþjónustu og óhreinar sundlaugar í dæmigerðum túristapakka í Kochi, Munnar, Thekkady og Alleppy. Alls ekkert leiðinlegt þar.

Strax eftir til að halda fólkinu frá öllu góðu í Bangalore þá skelltum við okkur í norðrið í þrjár nætur. Nýja Delhi bauð upp á hita, Agra bauð upp á Taj Mahal og Jaipur bauð okkur ekki í heimsókn.

Taj Mahal var voða flott. Það er magnað að eitthvað sem er eins mikið gert úr, standi undir væntingum. Nei, Taj Mahal er ekki eins og litla hafmeyjan í Kaupmannahöfn.

Vegna stríðsástands á vegunum til Jaipur var okkur sagt að láta ekki sjá okkur þar. Eitthverjir bændur ákváðu einmitt dagana sem við ætluðum að koma í heimsókn að nú væri kominn tími til kominn til að brenna eitthvað og drepa svo þeir ákváðu að dagarnir skyldu fullnýttir til að brenna bíla, berja lögregluþjóna til dauða og hrópa slagyrði. Við ákváðum að vera ekkert að fórna limum okkar þann daginn svo við brunuðum til baka til Delhi.

Í Delhi er hægt að skoða margt skemmtilegt. Súlur og dansmeyjar, moskur og hof og garða og götur. Þar er líka hægt að gerast hinn fullkomni Íslendingur í útlöndum og fiska upp aðra íslendinga í nýja fína sendiráðinu þar. Þangað var brunað og málefnin rædd við Helgu sendiráðsstarfsmann inni á skrifstofu sendiherra. Nei sko aldeilis ekki, það þarf enga vopnaleit eða ristilspeglun til að kíkja þar í kaffi! Þar deildi maður með Helgu raunar- og gleðisögum frá Indlandi og Indverjum. Það er augljóst að maður þarf að kíkja aftur í sendiráðið.


Svo nú er maður kominn heim í góða Bangalore þar sem veðrið er í lagi, maturinn góður og fólkið er fallegt (og vinnan mín er víst ennþá). Forfeðurnir ákváðu að berjast lengur og vera auka viku í Bangalore svo helgin verður skipuð í verslun og skoðunarferðir.

En eins og ég hef svo oft sagt áður, þegar eitt ferðalag er búið þá er kominn tími á að skipuleggja það næsta. Eins gott að maður geti trappað sig niður með þriggja daga námskeiðsferð til Chennai í næstu viku. Þið sjáið, ég er sko ekkert alltaf í fríi!

Veikur

Það kom að því. Ég sem hélt að maður gæti búið í þessu landi í heilt ár án þess að fá magapest. Það var mikill misskylningur greinilega og nú veit ég fyrir víst að allir sem segjast hafa búið í þessu landi í svona langan tíma án þess að fá í magann eru annað hvort að ljúga og sýna sig (líklegast fyrir hinu kyninu) eða þau hafa bara borðað sænskt roccola og drukkið Pepsí í heilt ár.

Maginn minn er eins og með kúrdana, þeir börðust hart þangað til efnavopnin voru komin í spilið. Veit ekki hvort Ingo hinn austurríski hafi ákveðið að gera út af við íslenska stofninn í Bangalore á einu bretti í grillveislunni á föstudaginn eða hvort Hollendingarnir hafi viljað hefna sín fyrir hönd síldarstofnsins á laugardaginn þegar við mættum í kveðjuveislu hjá honum hollenska Yuri á laugardaginn. Allavega, eitrunin tókst svo sannalega.

Ég held satt að segja að ég hafi hreinlega ekki orðið eins veikur í mörg ár og var ég viss um að ég myndi bara hreint og klárt deyja í gær. Sem betur fer vissi ég að daglega kæmi þjónustustúlkan inn í íbúðina svo hún hefði örugglega séð til að ég yrði fjarlægður áður en það byrjaði að koma vond lykt.

En nú virðist allt vera á betri veg, meltingarfærin vonandi að ná upp snúning, sem er eins gott því nú fara fleiri gestir að koma á bæ og það er eins gott að vera með græjurnar í lagi þá þegar maður fer að sturta í sig daglegri veitingarhúsaframleiðslu (svona sem tilbreyting frá mötuneytisframleiðslu). Famelían mætir á föstudag hress og kát. Kerala og Nýja Delhi bíða í ofvæni eftir okkur.


Þannig að nú liggja fyrir tæpar tvær vikur af ferðalögum og skemmtilegheitum. Það er einmitt svo langt síðan maður dreif sig í frí að það er bara komin tími til en eins og maður nú veit þá er jú slítandi að vinna tvær vikur í röð! Annars er maður nú að reyna afkasta eins lítið og hægt er í vinnunni til þess að fá arftakann til að taka við. Það er búið að finna arftaka til að stjórna drengjunum mínum svo helmingurinn af vinnunni minni er nú í höndum útlendinga (þ.e. ekki Íslendinga). Það þykir líka allgott hér um slóðir. Það er samt einn arftaki eftir. Það þarf víst tvo til að sinna djobbinu svo maður þarf að fara stressa sig upp og draga hendur fram úr ermum og taka atvinnuviðtöl á tvöföldum hraða áður en maður flýr land.

Það er einmitt þannig að nú að það fer að vera komið langt inn í seinni hálfleik á Indlandsdvölinni. Hannes duglegi er meira að segja búin að hugsa meira en tvo daga fram í tímann og búin að fá Martin til að leigja sér íbúð næsta september í hinni köldu Kaupmannahöfn. Þá verður kátt í höllinni og allir eru velkomnir!

Veizla

Þriggja daga veisla varð þetta af. Forfeðurnir hefðu aldeilis orðið stoltir. Engin var þó hoggin eins og hefði tíðkaðist hjá honum Agli Skallafrænda, en nokkrir urðu þó dauðanum að bráð. Það fylgir nú.

Upphitunin byrjaði með honum Jóni índíafara. Jón er einmitt Íslands-Jón sem bjó í Bangalore í fyrra. Hann býr þar ekki lengur svo til að fagna mengun, umferðaöngþeyti og of miklum hita (sem hann verður víst því miður að lifa án á Íslandi), bauð hann mér í heimsókn á hótelbarinn á föstudag. Allt það endaði inni á hótelherbergi með tóman minibar.

Kjötbollur, ostar, kökur, kokteilar, flugeldar, sprengiur, gjafir, brjálæðir nágrannar, reiðir öryggisverðirnir og veisla til klukkan níu um morgun var í boði fyrir þrjátíu og fimm manns á laugardaginn. Betri uppskrift af góðri veislu er aldeilis vandfundin. Vinir mættu og héldu upp á núllið í endanum á aldrinum mínum fram eftir nóttu og tókust að breyta íbúðinni minni og grasflötinni í eitthvað sem líkist Saigon ’71. En sem betur fer duga 200 rúpíur í þjórfé og heimilshjálp til fela öll merki um að nokkuð hafi gerst. Heimilshjálpin hefði án efa fengið metalíur hjá Sovjeska hernum hefði hún unnið í áróðursdeildinni sem sá um að eyða verksummerkjum.

Shareena, kærasta þýska-Christians (hins fyrsta) kom og hjálpaði til. Hún átti líka afmæli svo hún fékk að deila herlegheitunum og gestunum með mér.

Til að toppa þetta var svo haldið rakleiðis á sunnudag í kampavínsbrunch með Iben, Victoriu og nokkrum Svíum. Indverskt hlaðborð, kokteilar, sundlaugabakki og amerískur hamborgari voru aðalsmerkið allan daginn og þar var sólin sleikt eins og brúni Beckham hefði einn orðið glaður yfir.



Nú er svo framundan vika í afslöppun og heil óskipulögð helgi. Enda segi ég nú bara: Kominn tími til enda kominn á fertugsaldurinn! Efast samt um að það verði mikil afslöppun, nú þegar búið að bjóða í grill á morgun hjá þýsku nágrönnunum, partí á miðvikudag hjá indverska Viren, billjard á fimmtudag með Christian (númer tvö) austuríska og annað grill á föstudag með austuríska Ingo. Svo er einkaþjálfarinn að grátbiðja mig um að hlaupa maraþon um helgina.

Eins gott að það er annað frí á leiðinni eftir tvær vikur!

Te og flís

Mættur heim!

Það er ekki eins og fögnuðurinn yfir því ætli alla að æra. Þegar maður er búin að vera í fríi í heila viku í hreinu lofti, 13 gráðum, þar sem fólk klæðir sig rétt (já í úlpu með trefil), þar sem engin börn reyna að sníkja af manni peninga og fólk kann á klukku, þá verður maður bara að andvarpa örlítið yfir því að vera kominn aftur í suðrið.

Við Iben byrjuðum í Darjeeling. Í Darjeeling er gott. Þar er hægt að kaupa flíspeysu fyrir verðið á einu bakaríssnúði. Þar er líka hægt að fá bakaríssnúða sem kosta það sama og ein íslensk karamella og bragðast alveg eins og alvöru snúðar úr rammíslensku bakaríi (já, svei, það er ekki einu sinni hægt að fá þá í smurbrauðslandinu). Þar er líka hægt að heimsækja fjallabari þar sem Bollywoodsprengda húsmúsíkin (einmitt ruslið sem maður fær standslaust í hausinn í Bangalore) fær að liggja úti á tröppum með hinu ruslinu. Þar má líka gista á hundrað ára enskum herragarði og drekka te úr indversku silfri með litla fingurinn upp í loftið. “Yes, indeed”, hér með vorum við búin að finna besta stað í heimi (tek það fram að ég hef ekki komist í frí í langan tíma).

En við vorum ekki komin upp í fjöllin til að leika tedrekkandi flóttamenn frá Lundúnum heldur vorum við mætt í slaginn við fjöllin. Næsti þáttur var fjögurra daga gönguferð. Í öðrum þætti var farin ferð á tveimur fótum yfir hrikalega fjallgarða, í snjóstormi, frosti og óveðri, með ekkert að borða nema það sem við dræpum á leiðinni og aðeins plastpoka til að sofa í. En eins og ég sagði þá gerist það í eitthverjum öðrum þætti, svo í okkar þætti var fjögurra daga gönguferðin um grænar sólríkar hlíðar Himalaya með sex manna lið af þjónustufólki sem brugguðu þrjár heitar fjögurra rétta máltíiðir á dag, sögðu sögur, sungu, tjalduðu og báru dótið. Einmitt, maður má ekki gleyma því að maður er enn í Indlandi svo maður getur ekki farið út úr húsi án þess að hafa hjálparkokka: Einn leiðsögumann, kokk, aðstoðarkokk og þrjá sherpa (sem myndi leggjast á íslensku sem þrír mannlegir flutningabílar).

Á milli staða þurfti að bera mat fyrir sex, sem að sjálfsögðu samanstóð af sama magni sem lagergeymsla Bónus ber af hrísgrjónum, grænmeti, olíu og korni. Þessi lager var geymdur í risastórum stálkassa sem einn hefði dugað til að sökkva einum góðum togara. Auk þess þurfti að bera eldhúsgræjurnar. Þeir vita þetta strákarnir að ef elda á almennilega þarf græjur: 20 kílóa prímus, massífar stálpönnur, stál potta (svona sirka tíu stykki), stál borðbúnað, kökukefli, hnífa, spaða og kertastjaka. Ofaná þetta þurfti tvö tjöld, eitt fyrir okkur tvo nýlenduherrana og annað þjónustutjald. Og aftur, nei, það þýðir ekkert að bera eitthvað nýmóðins nælon. Hér dugar ekkert nema stálofin 1960 fabrík. Eitt gott sem hefur örugglega vegið það sama og góður Landkrúser.

Allt þetta báru þeir kapparnir á bakinu auk nærbuxnanna okkar. Nei, það þykir ekki til siðs að við séum að bera okkar eigins dót.


Við gengum til Nepal á tei. Í fjöllum Himalaya er endalaust af fólki, eins og allstaðar annarsstaðar í þessu landi. Að sjálfsögðu þarf maður að stoppa á hverjum sveitabæ og fá tebolla. Eftir tíunda tebollann sama daginn vorum við orðin það vel kemísk af koffíni að við hefðum getað gengið til Rússlands án nokkurra vandræða (við hefðum líklegast samt verið skotin í bakið á leiðinni). Eftir að við vorum búin að ganga til Nepal upp í 3700 m hæð, búin að sólbrenna (maður er nú nær sólinni þarna uppi), búin að spila óskyljanlega spilaleiki með frönskum fjallagörpum, búin að deila um frönsku forsetakostningarnar og múhameðsteikningarnar við eldri fransks byltingasinna, búin að skemmta okkur yfir úturdrukknum leiðsögumanninum okkar, búin að drekka Tíbeskt heimabrugg, syngja gamla Brian Adams slagara (Brian er sko *hot*) og borða sig mettann var náð í okkur. Nú, þar sem við vorum búin að innbera meira te á fjórum dögum en Winston náði að drekka á meðan allri seinni heimstyrjöldinni stóð þótti til hæfis að heimsækja teverksmiðju á heimleiðinni. Við ákváðum að sleppa allri tedrykkju og hella okkur út í sterkari efnið (kaffi sko) áður en flugið okkar til Kolkata fór í loftið.

Kolkata er skítapleis. Það er allt of heitt í Kolkata. Það er vond lykt í Kolkata. Það er allt of mikið af fólki í Kolkata og það búa allt of margir á gangstéttunum. Kannski maður eigi ekki alveg efni á því að segja þetta eftir aðeins eina nótt í Kolkata og þar sem maður var að koma úr veðurdraumaríkinu í fjöllunum. Fólk segir að maður þurfi að gefa Kolkata “smá tíma”. Þetta er eins og eitthver myndi segja við mann að maður þyrfti að gefa ristilkrabbanum “smá tíma”! Við drifum okkur þaðan í burtu.

Svo nú er maður kominn heim til Bangalore þannig að maður getur farið að vinna í því sem er mikilvægt. Halda stórafmæli!



P.S. Fullt af voðalega flottum myndum er að koma inn á myndaalbúmið.

Komast í frí

Nú er ég alveg að fara yfirum á þessari stofnun sem ég er að vinna hjá og er alveg hættur að skilja upp né niður í neinu. Ef það er ekki endurskipulagningar í gangi, deildir lagðar niður eða yfirmaðurinn að fá taugaáfall af stressi þá er maður að slást við að halda starfsfólkinu sínu ógrátandi í vinnunni. Held að ég þurfi að fara briðja daglega minn skammt af Prozac eða fara í frí.

Þess vegna er nú ekkert leiðinlegt að segja frá því að á morgun förum við Iben til Vestur Bengal og Sikkim í viku hvítflibbaútilegu með múlasna og kokki. Það er einmitt það sem manni vantar núna. Svo nú er bara að fara drífa í að kaupa strigaskó og regnjakka. Það er einmitt búið að lofa besta veðri í heimi, 16 stiga hita og rigningu!

Eldsnemma í fyrramálið verður farið á flugstöðina og flogið til Kolkata. Gaman verður að sjá ef þeir verða eitthvað búnir að herða upp á skrúfunum í vopnaleitarmaskínunni á flugvellinum. Einmitt síðast þegar ég flaug labbaði ég nú bara með smámyntirnar, lyklana, farsímann og kaffibollann minn í gegnum vopnaleitarmaskínuna. Þótt allt hafi pípast í rot þá sáu þeir nú strax að ég gæti nú ekkert verið hættulegur og hleyptu mér bara í gegn líklegast hugsandi: “Já, þessi er bara rólegur með kaffi”. Ég bíð spenntur hvernær evrópubúar taka þetta til fyrirmyndar og hætta að trufla flugferðalanga með þessum endalausum fyrirflugsristilspeglunum!


Það er svosem ekkert hægt að segja að það hafi verið svo slæmt lífið síðustu viku. Búin að horfa á heila Bollywood mynd með Iben og Victoriu um síðustu helgi. Ég verð að segja að það er áfangi í lífinu fyrir sig. Ekki það að horfa á heila bíómynd með tveimur dönskum stelpum sé sérstakur áfangi en það að horfa í gegn á heila Bollywood mynd verður að teljast svo. Þetta hefur verið reynt nokkrum sinnum áður við illan leik og hafa margir hlotið illan skaða af og ég verð að vara fólk við að gera þetta heima hjá sér (Kids, don’t try this at home). Reyndar, þrátt fyrir velgjuglamúrinn, glansann, dansinn og rusl söguþráðinn þá gat maður nú haft gaman af sjá hinn stóra Bachchan leika illa harðsvífaða Bollywood löggu. Hann lék einmitt svona góða marineraða löggublöndu af Melrose’s Place, He-Man og Lethal Weapon.

Svo má nú ekki gleyma því að síðustu viku er maður búin að vera í endalausum matarboðum. Yfirmenn frá Danmörku og Finnlandi komu í heimsókn og buðu mér út að borða...þrisvar. Líklegast voru þeir nú bara að misnota mig þar sem maður er jú nauðsynlegur leikmaður í veitingahúsavali og borðabókunum. Jújú, maður er nú með puttann á restúrantpúlsinum. Þetta er hæfileiki sem maður þróar þegar maður nennir ekki að elda!

Nú svona til að halda púlsinum góðum fórum við Friedhelm hinn þýski út á miðvikudaginn og borðuðum smjöri drifið norður indverskt áður en við tókum stefnuna á heimsyfirráðaráðstefnuna hjá Ingo hinum austuríska. Ingo var búin að skipuleggja kvöld með nokkrum nýlenduherrunum. Þar átti að spila Risk, drekka koníak, reykja havanavindla í illa lýstu, reykmettuðu herbergi og hlæja dimmum hlátri yfir þeim sem minna meiga sín. Það tókst allt myndalega og allt minnti á senur úr almennilegri mafíumynd áður en allir verða skotnir með Uzi.

Svo má nú ekki gleyma indverska Paddy sem var að leggja upp í langför með masala dosa og nýja sandala til Þýskalands í tvö ár. Hann vildi endilega fá okkur til að borða með sér í gær.

Ég held núna að ég sé búin að fá próteineitrun þannig að nú held ég að ég verði bara að hætta að borða. Eins gott að það verði lélegur kokkur með í för svo það verði bara samlokur og sódastream alla næstu viku.

Grill í pylsulandi

Jú það er nú soldið síðan að þetta blogg fékk á því að kenna en svona er þetta þegar maður er ekki í Blogglandi (næsta land við Klappland). Nú er maður nefnilega kominn heim frá móðurskipinu Danmörk. Þar var maður hangsandi í heila viku í stífu plani. Tónleikar, grillveisla, heimboð, svefnsófi, pylsupartí, Itsi-Pitsi, hótelherbergi, íslensk páskaegg, hjólreiðatúrar og leigubílar. Svo inni á milli reyndi maður að mæta í vinnuna til að sýna lit og sýna að maður var ekki bara að láta senda sig yfir hálfan hnöttinn til að hitta Carlsberg og vinina hans!

Annars svona til að hafa það á hreinu þá má maður ekki ferðast til annara landa án þess að minnast á veðri þannig ég ætla að kvarta soldið. Það kom hrikalegt veður til Danmerkur. Sól og 22 stiga hiti. Ég sem var búin að sjá í hillingum stinningskalda, 12 stiga hita og rigningu. En nei. Þegar maður vogaði sér að bregða sér úr 36 stiga hita og rugli á Indlandi þá var bara tekið á móti manni með þessu rusl veðri. Og ég sem tók bæði trefil og vettlinga með.

En kölluninni var svarað í dag. Svona hefur maður þessi fínu tök á guðunum!

Nú er nefnilega blautbolakeppni í gangi í Bangalore. Allir taka þátt. Það er byrjað að rigna og ég er heldur ekki að tala um svona: ”skúrir með köflum”. Nei, hérna hellist niður rigningin eins og Keith Richard hellir í sig viskíinu. Það þýðir að maður sér svona u.þ.b. einn metra fram fyrir sig fyrir regni. Svipað og Keith sjálfur gerir líklegast stöðugt.

En nú finnst mér vera komið nóg af rigningu. Rigningargleðin mín entist nákvæmlega í 3 mínútur enda var ég þá líka mjög virkur þátttakandi í blautbolakeppninni og fannst að þetta væri leiðinleg íþrótt (þetta er meira svona íþrótt til að horfa á og svipar til ólympísks strandarblaks kvenna). Nú vill ég bara aftur fá þurrk og 36 stigin.



En ýmislegt er maður nú búin að ná að gera síðustu tvær vikurnar. Páskahelgin áður en pylsulandið var heimsótt fórum við Victoria og Iben í langferð. Kíktum við í frakkapakka austursins í Pondicherry. Ekki það að það hafi mikið breyst þarna frá því síðast ég var þar í janúar nema bara hættulegra. Sjórinn ætlaði alla að drepa. Þetta var svona meira ef maður rak fótinn í sjóinn var maður komin hálfa leið til Búrma. Við ákváðum þá bara að láta allt sjósprang vera og spássera um stræti borgarinnar. Við komumst fljótlega að því að það var önnur nær-dauða upplifunin þar sem þar voru fínar hundrað gráður og jafn mörg prósent raki. Við sáum að það hlyti bara einfaldlega að vera álíka og að vera á leið til Búrma svo við eyddum fríinu okkar eins og góðum pansjónistum, inni á veitingahúsum í fiskikappáti og inní í hótelgarðinum. Ekki að það hafi á nokkurn hátt verið slæmt!

Núna er samt allt að gerast. Búin að panta fullt af ferðalögum út um allar trissur. Eftir næstu helgi verður farið norður í fjöllin. Búið að panta gönguferð með þjónustufólki og múlasna. Það er ekki eins og maður sé að fara bera tannburstann sinn sjálfur. Svo verður þetta líka fínt, ef maður lendir í ógöngum og er búin með nestið, þá þarf ég ekki að borða Iben því þá er alltaf hægt að fá sér grillaðan asna (ég er þá ekki að tala um mig).

Svo er líka búið að kaupa flug til Kerala og Nýju Delhi í lok maí. Það verður víst mín þriðja ferð til Kerala svo ég held að ég verði búin að ná kreminu úr því fylkinu. Nýja Delhi verður svo líklegast enn ein nær-dauða upplifunin. Allir sem ég asnast til að segja þetta við að ég sé á leið til Delhi í byrjun júní hlæja að mér og segja að ég komi til með að deyja (veit ekki afhverju þeir hlæja þegar þeir segja það, maður er ekki svona óvinsæll)! Þar eru nefnilega bókaðar 45 gráðurnar. Ég hlæ nú bara til baka og segi að maður sé nú öllu vanur í veðráttunni, enda kemur maður frá Íslandi þar sem hitinn rýkur upp í 14 gráður á sumrin.

Þannig að til að drepa tímann áður en næsta ferðalag hefst verður maður að halda upp á afmæli nýja þýska blóðsins Friedhelm. Svo á morgun verður víst haldin Bollywood kvikmyndaveislu heima þar sem leyfilegt verður að tala í farsíma, hanga á klósettinu, blanda kokkteila og spila tölvukapal á meðan myndinni stendur. Svo verður maður nú víst að kíkja í afslöppunarbruchsund með Dönunum á sunnudaginn.

Inni á milli þarf maður víst að troða inn vinnunni og ráða þessa sjö nýju starfsmenn sem eru að koma í teymið mitt.

Jújú, það er nóg að gera.

Eldur Eldur

Í dag var kveikt í byggingunni okkar. Segi samt ekki að það hafi bókstaflega verið kveikt í byggingunni, meira svona þykistunni. Held að ástæðan hafi verið til að þjálfa okkur til að yfirgefa bygginguna ef ské kynni að það kveiknaði í í alvöru. Ég er samt ekki alveg viss... Öryggisverðirnir, sem eru annars svona aldeilis fótfimir og sprækir, reyndu að ýta fólki út um neyðarútgang sem var hinumegin í byggingunni þegar annar útgangur var við hliðina þar sem við stóðum. Allt þetta var til þess að koma fólki út á plan þar sem pretikunin byrjaði.

Ég hef aldrei á ævi minni heyrt í öðrum eins sjónvarpspretikara. Þessi slökkviliðsmaður var bókstaflega eins og Benny Hinn á amfetamíni... án gríns! Maður bjóst við að þessi maður myndi fá hjartaáfall á hverri sekúndu úr æsing og brjálæði meðan hann þrumaði yfir okkur eldsvoðaboðskapinn. Hann tók það líka skýrt fram að við vissum ekkert hvað við værum að gera og hann hafði nú verið í slökkviliðinu í meira en þrjátíu ár og í tilefni þess ættum við að klappa fyrir honum. Svona líka til hæfi að hann sé líka orðin slökkviliðsstjóri ættum við nú að klappa aðeins meira! Enda ættum við nú að sjálfsögðu að bera virðingu fyrir honum, hann hafði jú bjargað fólki og fengið orður fyrir! Svo það þykir ekkert eðlilegra en að hann spyrði hvort við værum svo ofdekruð að hann þyrfti að leggjast á hné og bænbiðja okkur um að koma nær sviðinu, standa upprétt, horfa þangað, horfa hingað og fylgjast með!

Maður ímyndar sér að þetta sé einn af þessum sem ganga með posavél á sér þegar þeir ganga inn í brennandi byggingar.

Innihaldið í þessari pretikun var svona í anda Stalíns. Það er bannað að malda í móinn ef maður værir að brenna inni og ef maður sæi eld ætti maður að kalla "eldur-eldur" og ýta á eldvarnarbjölluna. Einmitt. Þetta minnti mig bara á söguna "úlfur-úlfur" og við vitum nú öll hvernig fór fyrir aðalsöguhetjunni þar.

Ekki að það sé ekki mál málanna að þjálfa Indverja í að bregðast rétt við ef það kveiknaði í. Held stundum að þeir stóli stundum aðeins of mikið á Garnesh eða Raj til að bjarga sér ef eitthvað kemur fyrir. Allavega virðist slökkvibúnaðurinn í glænýrri þrettán hæða byggingu standa meira eða minna af fjórum fötum fylltar með sandi, tveimur með vatni og einum sofandi öryggisverði. Föturnar eru samt málaðar rauðar, þeir mega eiga það!



Nú er allt að smella í skipulagsmálunum. Nú verður tekið á honum stóra sínum í Sikkim og skellt sér í óbyggðir Himalayafjalla. Við Iben eru búin að panta viku gönguferð þar sem náttað verður úti í villtri náttúrunni við verstu skilyrði og drepið í matinn. Kannski ekki alveg þannig en allvega verður allavega engin fimm stjörnu hótel og það gæti rignt! Ég segi heldur ekki að óbyggðirnar hérna séu eitthvað líkar þeim íslensku. Ef manni vantar kaffi eða tannkrem þá röltir maður bara nokkra metra til hægri og fær það lánað hjá íbúanum. Það er nú ekki fersentimetri í þessu landi þar sem ekki eitthver býr á. Eitthverstaðar verður þessi rúmi milljarður að vera. En í óbyggðirnar höldum við Iben tvö með nægt magn af þjónustufólki til að halda á dótinu, elda matinn, útskýra náttúruna og gefa manni nudd. Þetta er jú ennþá Indland!

Jæja, nú er tími til kominn til að fara henda eitthverju ofaní tösku. Pondicherry eldsnemma í fyrramálið. Svo rétt nær maður heim til að skipta um tösku fyrir Kaupmannahöfn. Bissí krissí.

Hjólað og sólað

Kemur Hannes og 26 hestar,
hendir hann gaman að.
Útlendingum mæta þar sýnir mestar,
magnað er það!

Svona getur maður orðið ljóðrænn þegar maður fer í mótorhjólaferðir. Einmitt núna um helgina skelltum við okkur í hópferð upp á Nandi Hills. Fríður flokkur af Þjóðverjum, Indverja, Ítala og Dönum mættu eldsnemma á sunnudagsmorgni í morgunkaffi í garðstofuna mína og skipulögðum herlegheitin. GPS tækin væru munduð, línur voru teiknaðar og pólar voru teknir. Brunuðum við svo að stað við fjórða Enfield á móti fjalla í 36 stiga hita og sól. Eins og tíðkast í bransanum þá þarf alltaf einn þjónustubíl svo við höfðum eina Indverska Ambassador eðalkerru með í för til að bera vatn, konur og varahluti!


Eins og góð indversk framleiðslu einni er lagið kostar þetta náttúrulega að ég þarf aðeins eftir 80 kílómetra rúnnt að fara með hjólið á verkstæði í vikunni. Þetta er jú atvinnuskapandi tæki, svona svipað og stunguskóflan. Reyndar þarf nú bara rétt að stinga út úr blöndungnum því hér geta menn lítið stætt sig af hreinu bensíni enda er það líklegast drýgt með kaffikorki og karrídufti.

Svo víst maður er nú á annað borð mættur þá verður nú mál að kíkja á tímahjólið, massa hægaganginn, þrykkja í bremsurnar, banka í platínurnar, pússa kertið og kíkja á kassann! Félagarnir hafa nú gaman að þessu enda hafa þeir nú meira en viku til að föndra meðan ég skelli mér til Pondicherry með ánægða bílstjóranum mínum og síðan til Kóngsins Köbenháfn.

Já, bílstjórinn minn er búin að vera gráta í mér síðustu vikurnar um að láta sig hafa meiri pening. Ekki það að ég komi eitthvað nálægt því að borga manninum laun sem er algjörlega mál atvinnurekanda hans. Hann notaði reyndar síðasta trompið sitt í dag og blandaði börnunum sínum í spilið. Jú, börnin þurfa að komast í skóla, fá blýanta og skólabúning. Þetta var þá eftir að ég var búin að neita að lána honum vaxtalaust 90 þúsund íslenskar krónur í hálft ár! Ég veit ekki alveg hvernig hann hafði hugsað sér að skaffa þá peninga til baka með sex þúsund kall á mánuði með konu og tvö börn uppi á arminn og er nú þegar á endurgreiðslum fyrir síðasta lán sem ég lét hann hafa. Eftir að börnin voru komin meðal spilapeninganna féllst ég á auka þrjú þúsund kall á mánuði ef ég myndi ekki borga honum krónu í yfirvinnu það sem eftir er. Hann var himinlifandi enda er ég að hækka launin hans um helming á einu bretti. Jú jú, svona er maður aum sál. Reyndar er hann núna búin að selja sálu sína því inní samningnum var að ég mætti nota hann þegar ég vildi og eins mikið og lengi og mér hugkvæmist hvenær sem er á sólahringnum.

Býst ekki við að ég þurfi að hafa áhyggjur af að sofna í sófanum hjá Martin í framtíðinni! Börnin þurfa jú skólabækur.

Súkkulaðiskipulag

Nú sit ég hérna heima á föstudagskvöldi, einn fyrir framan tölvuna og borða súkkulaði! Hvað segir þetta um mann? Á maður enga vini og hefur glatast í hildýpi sælgætisvillingsins? Er maður á leið í gröf einbúans með skemmdar tennur og bloggsíðu á Internetinu sem enginn vill lesa?

Mögulega, en þegar íslenskt súkkulaði kemur inn í myndina hættir allt skyndilega að skipta máli. Hún ástkæra systir mín sendi mér pakka sem innihélt þrjú súkkulaði, framleitt úr því allra besta sem íslendingar hafa upp á að bjóða... innfluttar kakóbaunir frá Nígeríu! Satt er það, veljum íslenskt! Svona er maður langt leiddur, klínandi súkkulaði á tölvuhnappana (íslenskt súkkulaði er ekki gert fyrir 32 gráðu hita) og hlusta á Megas í staðin fyrir að stunda félagslífið.


Svo sem er planið sjaldnast að hanga heima á föstudagskvöldi og nú í kvöld var ég búin að baka saman plön sem hrundu eins hratt og efnahagur Michael Jacksons.

Ég ákvað nefnilega að fórna mér í kvöld og hitta Anithu. Hún Anitha er sú indverska sem átti hermannapabba og bauð mér fyrir jól í hina allra undarlegustu afmælisveislu. Málið er bara að undirmeðvitundin mín hefur alltaf sent henni góðar afsakanir fyrir að hitta hana ekki, eins og að ég væri of upptekin við að skúra eða bóna bílinn (svona er maður illa innrættur) svo samviskan mín sagði mér að nú væri komið nóg af lýginni og tími til að svara eitthvað af þessum skilaboðum sem hún er alltaf að senda. Anitha beilaði á síðustu stundu með eitthverja óskyljanlega afsökun sem innihélt bankastarfsmenn. Nú líklegast var mér að hefnast fyrir óforskömmina síðustu mánuði.

En þó eitt plan hrinji þá ætti maður alltaf að geta stólað á vara planið, eða jafnvel vara-vara planið? Ég þarf greinilega eitthvað að fara endurskoða skipulagshæfileikana mína (sem sjaldan fer lengra en að ákveða að kaupa flugmiðann *áður* en flugvélin fer í loftið) því í kvöld var Ketil hinn norski var of upptekinn með fjölskylduna og Martin of fullur með Svíum. Eitthver rödd inní manni segir manni þá bara að vera heima og borða súkkulaði!



Talandi um góða skipulagshæfileika. Góðu plönin okkar Ibenar um að fara til Tibet voru líka að hrinja eins og efnahagur Mikka J. Skipulagið var nefnilega orðið flóknara en samsettningarteikning júmbóþotu og verðið var vel að sliga upp í eina. Air China gerði útslagið. Þeir hafa ákveðið að rétta við fjárhag kínverska hersins á einu bretti því þeir vilja ekki senda mann þessa örfáu kílómetra yfir Mt. Everest fyrir minna en verð á hálfum Tata Indigo fólksbíl. Einmitt, þessi vika hefði kostað sama og ágætis heimsreisa!

Svo nú er skipulagið að fara til Sikkim í staðin. Sikkim er á Indlandi. Á Indlandi er gott að vera því verð á flugferðum á Indlandi sliga ekki upp í ferð á braut um jörðu. Sikkim liggur líka upp í Himalaya við landamæri Tibet svo maður getur horft yfir landamærin og velt fyrir sér hvort það sé 300 þúsund kalls meira virði fyrir okkur tvö að standa hinumegin! Kemur í ljós en nú er maður búin að misnota aðstöðuna og fá Nokia til að kaupa flugfar fyrir okkur með afslætti svo nú er ekkert annað en að fara bollaleggja og finna eitthvað sniðugt að gera í Sikkim. Meira skipulag framundan...úff...

Á meðan verður farið í Royal Enfield mótorhjólamenningarvínsmökkunarreisu á sunnudaginn með nokkrum þjóðverjum. Já, maður er sko alvöru mótorhjólatöffari sem á alvöru kúl mótorhjól sem sannast aldeilis hérna! Nú er maður búin að fá fólk til að slefa á alþjóðavísu!

Níðstöng í útilegu

Í sveitinni er gott að vera. Ég hef samt ekki litið á mig sjálfa sem mikinn sveitamann. Yfir höfuð hefur mér alltaf fundist húsdýr vera alltaf frekar ógnvekjandi fyrirbæri. Ef við tökum sem dæmi kindur, þá vega þær líklegast meira en ég og hafa líka innbygð drápstól á höfðinu sem ég veit fyrir víst að þær þyrsta til að nota á hvern sem kemur nálægt eða svo mikið sem lítur í átt til þeirra. Ég er einmitt einn af þeim sem gef í ef ég sé kind á veginum. Mín niðurstaða er að húsdýr eru svona svipað og illa lyktandi, vopnaðir öryggisverðir (ameríska útgáfan, ekki þessi indverska) sem gefur að sveitabæjir eru líklega öruggari er svissneskur bankareikningur.

Hinsvegar er allt í lagi að fara í sveitina á Indlandi. Hér eru engar kindur. Held satt að segja að það sé meira af húsdýrum inni í Bangalore en fyrir utan! Það búa allavega tvær kýr hérna á ruslahauginum á horninu.

Í sveitina fór ég um helgina og fagnaði afmæli þýska-Moritz um helgina. Hann bauð mér með sér og við áttunda mann fórum við í sumarhús í tvo daga. Þar voru rædd efnahagsleg málefni á þýsku, stöðu alþjóðlega tískuiðnaðarins á ítölsku og etið kjöt. Kílóin af nautinu voru rifin í sig eins og hlébarða á sterum einum væri lagið á milli þess sem spilað var krikket (við erum jú í miðri krikketvertíð), legið í sólbaði og synt í sundlauginni. Almennilegur hann Moritz.

Núna eru svo ferðalögin að hamrast inn í dagbókina. Það lítur út fyrir að ég þurfi að heimsækja móðurskipið eftir páska og fara til Kaupmannahafnar í viku. Það er samt ekkert eins slæmt og það hljómar. Reyndar er maður jú að fara úr sól og 36 stiga hita í 7 stig og rigningu en maður fær í staðinn tækifærið til að heimsækja Litlu Haffrúnna. Ef maður hefur tíma þá kannski kíkir maður á vinina sína, fær sér alvöru Itzy-Bitzy, Tre-Sjerne og Carlsberg. ”Skide godt”.

Ofaná það standa fyrir hressilegar bollaleggingar um góðu menningarferð okkar Ibens til Tibet í byrjun maí. Þetta virðist ekkert ganga allt of vel enda virðist vera að maður sé bókstaflega að plana ferð til tunglsins. Þeir kapparnir hjá Air China eru ekkert komnir að kaflanum um frjálsa samkeppni í notendahandbókinni fyrir alþjóðleg flugfélög (þetta er jú alþýðu-”lýðveldið” Kína sem við erum að tala um) svo þeir setja bara upp eitthver verð sem þeir hrista upp úr ferðalottóvélinni sinni. Þeir voru meira segja svo vel að sér í dag þegar ég hringdi og spurði um hvað kostaði að fljúga frá Kathmandu til Lhasa, að sölumaðurinn sagði sannfærður að þeir höfðu aldrei flogið þessa flugleið í sögu Air China. Þegar mér tókst að sannfæra kínverska sölumanninn um að það gæti verið örlítil skekkja í framsögu hans og þegar ég fékk hann til að viðurkenna tilvist Tibet og tilveru flugleiðarinnar frá Nepal þá vissi hann bara ekkert hvað þetta ætti að kosta. ”Nja, gæti kostað eitthvað um 20-30 þúsund. Svo þarf maður að borga flugvallarskatta, veit ekkert hvað það er mikið…svo er örugglega bara uppselt”. Ég þakkaði bara pent fyrir! Held ég þurfi að fara á önnur mið til að gráta út miða með þessu flugi. Svo nú þarf maður að krossa fingur vona að þetta allt fari ekki með Iben á hausinn. Ég held satt að segja að það sé langt síðan ég hef eytt jafn miklu af tíma atvinnurekandans míns í eitt ferðalag. Þetta fer að toppa Rússlandsferðina í bírókratíu, svei mér þá…

Á milli þess sem ég ríf af mér hárið og reisi níðstöng gegn öllum flugfélögum í heiminum get ég hlakkað til að fara keyra til Pondicherry (já, maður þarf ekkert að fljúga þangað þegar maður hefur bílstjóra) um páskana með Victoriu og Iben. Huggulegur er maður að bjóða í páskaútilegu!

Go India Go!

Eddie mætti, sá og sigraði. Fólkið trylltist og féll í trans. Brúsi hressi klifraði upp í rjáfur sviðsins til að deila með okkur númeri skrímslisins. Allt kjaft fullt af fólk. Fleiri miðar seldir en var leyfilegt. Allt eins og það átti að vera. Strákarnir í Iron Maiden kunna þetta ennþá.


Nú í dag er frídagur. Það er meira að segja nýjársdagur. Veit ekki hvaða ár er samt, vonandi ekki 1984 því ég er ekki alveg á þeim buxunum að fara kaupa mér bleikan glansgalla, svitaband og drekka Sínalkó. Reyndar er svo mikill frídagur að ég hef ákveðið ekki að fara út úr húsi í allan dag. Það er hvort sem ekkert merkilegt að gerast úti (hefur mér fyllilega tekist að sannfæra sjálfan mig um) annað en að 36 stiga hitinn er að baka allt. Nú stripplast ég um á stuttbuxum og stuttermabol, borða pizzu, horfi á The Simpsons og gera allt það sem á að gera þegar maður hefur ekkert betra að gera en að gera ekki neitt. Það er lífið, engin spurning! Nú nýt þess til hins ítrasta að hanga heima.

Það er annað en þessir blessaðir Indverjar. Þeir vita ekkert hvað þeir eiga að gera þegar þeir eiga frí. Einn gaurinn í vinnunni sagði mér í síðustu viku að hann myndi nú bara kíkja á þetta tölvuprógram um helgina, myndi bara koma við á sunnudaginn. Ég verð að segja að þó ég sjái evrurnar streyma inn í kassa Nokia og launin mín rjúka upp við fórnfýsi starfsmanna sem þessa þá stóð mér nú samt ekki á sama en að gefa smá ummæli um þessi ráð hans. Ég spurði hann nú hvort hann ætti ekki eitthvað betra að gera á sunnudegi en að eyða honum í vinnunni, ekki það að hann fengi eitthvað sérstaklega borgað fyrir það hvort sem er (ég verð að biðja alla þá sem lesa þetta og hafa eitthver tengst við Nokia að láta vera að þýða þessi ummæli yfir á aðrar tungur). Þessi Indverji skildi bara ekkert hvað ég væri að fara með þessu blaðri mínu, hann hefði hvort sem er ekkert að gera á sunnudaginn!

Hér kemur útdráttur úr spurningalistanum sem fylgdi eftir:
Fjölskylda? Jú, en konan er heima.
Áhugamál? Ha?!
Krikket þá? Já, en krikketleikirnir eru allir sýndir á næturna.
Vinir? Jú, en þeir eru örugglega líka í vinnunni á sunnudegi.

Það er nefnilega það! Fyrir mér er helgar-"frí" það að mæta ekki í vinnuna! Ég verð nú reyndar að viðurkenna að ég hef aldrei tekið þátt í brjálæðinu sem viðgengst á Íslandi svo ég gæti verið að ég hafi engan skylning á þessu. Hinsvegar verð ég bara að gleðjast yfir því að það eru ekki allir sem hugsa eins og ég!


Það sem kemur mér þó mest á óvart er að þetta spyr ég á miðju heimsmeistaramóti í krikket. Hér er ekkert talað um annað. Hvað mikið Rahul skoraði, hvað Mahendra hljóp mikið, hvað Suresh sló fast, hvað Sachin drakk mikið te í leikhlé eða hvað Mohammed var í hvítum sokkum. Já, krikket er málið. Ég hef ekki ennþá náð markmiðinu með þessum fíflalátum á miðri grasflötinni. Ég mætti heim til Trent hins ástralska í gær og reyndi að fá hann til að útskýra fyrir mér hvað mennirnir væru að gera þarna í hvítum golfgalla borandi í nefið á miðjum vellinum. Eftir hálftíma útskýringu var ég minna nær hvað gekk á annað en líklegast væri leikurinn hálfnaður, búin að standa yfir í þrjá daga og mennirnir væru að fara í tepásu. Ég reikna með því að ég hafi annað hvort fengið mjög lélega útskýringu (enda drakk Trent nokkra Kúba-Líbra á meðan útskýringum stóð) eða þá ég sé tregur með eindæmum. Ég hallast soldið að þessu síðarnefnda því Trent jú er fagmaður þegar kemur bæði að krikket og Kúba-Líbra.

Reyndar eina sem ég þarf að læra er bara að segja "Go India Go!" þegar Indverjar leika við Pakistan!