Duldir hæfileikar

Vá. Ég veit ekki afhverju ég bý ekki í þessu landi. Þeir eru bara búnir að fullkomna þetta. Þetta hlýtur að hafa verið eins mikil fundur og upgötvun prentaðs máls og það er alveg víst að þetta er ekki hægt að leika eftir í öðrum löndum. Þeir amerísku eru búnir að skylja þetta með kalkúninn!

Mér var boðið heim til hans Paul sem vinnur í sömu vinnu og ég á fimmtudaginn. Að sjálfsögðu var það eitt af mínum fyrstu verkefninum í þessu landi að finna góðan frambjóðanda til að bjóða mér í þakkargjörðaveislu þar sem ég vissi að ég myndi þurfa dveljast í mekka þakkargjörðakalkúnsins alla síðustu viku. Paul virtist vera góður kandídat fyrir þetta verðuga hlutverk svo hann féll fyrir mínum uppgerðaraumkunarorðum og bauð mér heim í faðm fjölskyldunnar. Málið er líka það að hann Paul kann að halda upp á þakkargjörðadaginn. Hann bauð upp á hálfsdags prógram þar sem krafan var að ná að innbera að minnsta kosti 5000 hitaeiningum úr kampavíni, rauðvíni og hvítvíni frá Kaliforníu, úr 20 kílóa grilluðum kalkúni, úr átta mismunandi tegunum af fyllingu, úr snittum og sósum og 9 tegundum af eplapæjum! Allt var skipulagt niður í smáatriði: Hvenær átti að skipta yfir í hvítvínið, hvenær átti að fara í göngutúr og hvar átti að pissa. Allt að sjálfsögðu til að hámarka inntökuna á hitaeiningunum!

Reyndar mér til mikils happs ákvað Paul ekki að útbúa ”dauða”-þakkargjörðamáltíðina eins og hann gerði víst á síðasta ári. Hún samanstendur nefnilega af því að steikja þrjár tegundir af hryggdýrum í einu lagi, heill kjúklingur er notaður sem fylling inn í heila önd og hún notuð í heilu lagi sem fylling inn í heilan kalkún. Mér byrjaði bara að svima yfir tilhugsuninni en að sögn átti þetta að vera mjög lystugur og vel útilátinn matur!

Svona til að gera langa sögu stutta, þá fór ég rúllandi úr húsi Pauls með innyflin mín á yfirsnúningi eftir besta kalkún í manna minnum!


Eftir heilan föstudag í óráði eftir ofát fimmtudagsins ákvað ég að það væri kominn tími til að fara eða gera eitthvað að viti þar sem ég hefði heila helgi í Ameríku. Þannig að í gær fór ég í minn fyrsta flugtíma! Ég hef nú aldrei hugsað það sem mitt framtíðarstarf ef ég myndi gefast upp á verkfræðivinnunni að gerast flugmaður þó svo að þeir þykja oft með yfirburða áhugaverðum mönnum (þykja það oft líka sjálfir!). Þannig er samt svo bundið um hnútana að ef maður ætlar að prófa að fljúga (sem allir vita að kostar jafn mikið og ...að læra að fljúga!) þá gerir maður það í Bandaríkjunum þar sem klósettgjaldmiðillinn þeirra er jafn mikils virði og umframolían í uppétinni kryddsíldarkrukku.

Ég brá mér upp í þessa litlu rellu með þessum ágætis kennara sem tek fram að var hvorki fullur né undir áhrifum annara vímuefna. Eftir leyfturkennslu á alla mælana, handföngin og pedalana var mér sett að koma mér út á flugbraut og koma vélinni í loftið. Svo vel gekk þetta að eftir að ég var búin að fljúga í hálfan annan tímann fram og til baka yfir alla San Francisco þá sagði hann mér bara að lenda. Nú, eftir svoleiðis smámuni og við komnir heilir á húfi á jörðu niður þá sagði þessi ágætis kennari, sem ég tek aftur fram að var hvorki fullur nér undir áhrifum annara vímuefna, að hann hafi bara aldrei kennt neinum á öllum sínum ferli sem hefði svona góða stjórn á flugvél og gæti þar líka lent flugvél í fyrstu flugferðinni!

Þar sem ég er mikill efahyggjumaður þá varð ég auðvitað að reyna greina þessi ummæli. Ég held að annað hvort var kennarinn að tryggja það að ég myndi örugglega koma aftur, kaupa flugstjórapakkann, skuldsetja allt sem ég á og brenna verkfræðiprófskírteinið eða þá hann var bara að uppgötva dulda hæfileika. Kannski að þær ómældu þjálfunartímar í tölvuleikjum þegar ég var yngri séu loksins að skila sér, hver veit!

Ég ætla allavega að trúa því síðarnefnda og ætla að drífa mig sem fyrst í næstu búð og kaupa mér amerísk flugstjórasólgleraugu!

Amerísk neysla

Í Ameríku er gaman. Þar leika allir saman. Þangað til manni er hótað að vera hent út af skemmtistöðum!

Bandaríkin er skrítið land og ég skil Kalíforníu ekkert frekar en hin fylkin í þessu landi. Ég á samt 46 fylki eftir að heimsækja svo ég gæti enn haft rangt fyrir mér.

Það er nefnilega það að á laugardaginn var mér boðið að koma með út og skoða næturlíf Palo Alto, sem er bær hérna í Kísildalnum (þar sem hinn merkilegi Stanford háskóli er), með ameríska Greg (hef ekki hugmynd um hver hann er en hann á bíl sem er gott í þessu landi) og eitthverjum tveimur óþekktum sænskum stelpum. Á skemmtistað var haldið sem þykir ekki mjög markverð frásögn nema fyrir það að ég greinilega var svo dónalegur útlendingur að ég veifaði á barþjóninn til að fá að nota mína nýpressuðu dollara til að kaupa á barnum fyrir mína nýju vini. Fyrir það var ég á mörkum þess að vera skellt í jörðina, járnaður, borinn út og kærður bara fyrir það eitt að láta taka eftir sér. Ég held að ég þurfi að gera meiri rannsóknarvinnu á þessu landi til að skilja hvað má og hvað má ekki!

Það er þó allavega ekki ennþá neinn búin að fara í mál við mig en það eru samt tvær vikur eftir af dvöl minni hérna svo ég ætla að bíða með að opna kampavínið. Það sem ég hef samt ekki beðið með er að opna er kalíforníska Pinot Noir. Í dag ákváðum við, ég, danski Martin (nr. 2) og danski Niklas að að gerast fágaðir heimsborgarar og bregða okkur í heimatilbúna vínsmökkunarferð í norðurhéröð Kalíforníu. Þar hristum við, lyktuðum, skyrptum og settum upp gáfumannasvipi og sögðum orð eins og smjör og tað um hverja flöskuna á fætur annarri, ekki ósvipað og Miles úr kvikmyndinni Sideways (við urðum samt þó ekki eins brjálaðir og Miles í Sideways). Á milli vínframleiðenda gerðumst við almennilegir túristar og skoðuðum himinhá rauðviðartré og kyrrahafið. Maður hefur upplifað verri sunnudag!

Nú er maður semsagt búin að vera viku í Kaliforníu. Eftir að maður kom hingað er maður búin að borða það magn af mat sem samsvarar mánaðarneyslu meðalstórs afrísks smáríkis. Það virðist heldur ekki vera margt gert annað á virkum dögum í Kísildalnum en að borða, vinna, borða og borða. Það hjálpar líka að allt er svo stórt í þessu landi að allir skammtar eru alltaf eins og fyrir fjölskyldu sem hefur ekki neytt matar í sjö vikur. Það útskýrir líka það hvers vegna margir eru breiðir (þ.e. um sig miðjan) þar sem steikurnar eru framreiddar á trogum og gosdrykkir í tunnum. Hinsvegar getur maður seint kvartað yfir mexíkóska steikarburritoinu og tíu tommu amerísku hamborgurum...úff... Ég held ég myndi bara enda eins og Hindenburg ef ég myndi þurfa flytja hingað (engin hætta, ég myndi heldur selja minn konunglega inverska eðalfák en að flytja til Ameríku)!

Nú er maður líka búin að gera forrannsókn á San Francisco. Þetta eru niðurstöðurnar: Í San Francisco er alltaf þoka, í San Francisco búa bara hippar og í San Francisco keyra allir um á sporvögnum. Ég held að fyrstu niðurstöðurnar mínar séu frekar ónákvæmar en allavega er eitt satt að ég hef ekki ennþá tekist að sjá Golden Gate brúnna fyrir þoku og samt búin að keyra yfir hana tvisvar!


Kalifornía heldur áfram að verða rannsökuð og á fimmtudaginn verður púlsinn tekinn að alvöru. Þá verður haldið upp á þakkargjörðahátíðina heima hjá ameríska Scott sem býr fyrir norðan San Francisco. Já, heldur betur er maður aldeilis búin að láta bjóða sér í amerískan kalkún, amerískt glerjaðar kartöflur og síðast en ekki síst, amerískan (súper)fótbolta! Þá er ekkert annað að segja en “God save America”!

Amerísk gildi

Nú er maður byrjaður í nýrri vinnu. Það má nú deila um hvort heilastarfsemin mín hafi verið alveg á fullum snúning þegar ég ákvað að byrja í vinnu sem krefst á hverjum morgni ferðalags hálfa leið til Noregs! Það er nefnilega þannig að vinnan mín er í Allerød á norður Sjálandi, sem myndi samsvara því á Íslandi að vinnan væri á Patró og maður byggi í Reykjavík!

Þetta þýðir einfaldlega almenningssamgöngur, það er bara ekkert annað í boði. Hjól kemur ekki til greina því ég er ekki að fara að henda í íþróttapakkann með amfetamínofneyslu og getuleysi og þar sem það stendur ekkert til að fara í spor Lance Armstrong þá hjálpar uppfinningin "bíll" voðalega lítið. Að kaupa bíl í þessu landi gerir engin heilbrigður einstaklingur því fyrir ríkisstjórn þessa lands (sem við getum kallað alveg eins kallað Líbya) þá er það að eiga bíl jafn slæmt og að geyma AK-47 riffla í neðstu dótahillunum á leikskólum borgarinnar. Þeir hafa bundið svo um skatthnútana að fólk þarf að vinna árum saman (ekki ósvipað því sem tíðkaðist í Sovétríkjunnum sálugu) til að hafa efni á eitthverri gamalli, ryðgaðri dós og það til þess eins að vera hæddir af hjólafólki sem allt vill vera eins og Lance og þykir það djöfullegt að sita inní upphituðu tæki og velja sjálfur hvert maður vill fara. Einfaldlega, þeir sem eiga bíl í Danmörku eru illmenni.

Bílahatursmafían hefur líka skipulagt hverfi borgarinnar, eins og til dæmis Nørrebro þar sem ég bý, til að það sé eins erfitt að leggja bílum þar eins og að ætla að stofna syngjandi bróderingarklúbb meðal Vítisengla. Það eru engin bílastæði meðfram götunum (það þarf jú að vera pláss fyrir hjólafólkið), bílastæðishúsin eru sérhönnuð fyrir fólk sem á ekki bíla með því að hafa þau lokuð hálfan sólahringinn og allar götur eru einstefnur (nema náttúrulega fyrir hjólafólk).

Ég hef þó átt bíl í Danmörku, blessuð sé minning hans, svo ég hef í gegnum blóð og tár byggt upp nokkuð þol gagnvart bílahatursmafíunni. Það gæti þó ekki verið annað en að eftir að hafa ferðast með almenningssamgöngunum í tvær vikur, sem fyrsta lagi kostar það sama og velta lítils Afríkuríkis og í öðru lagi brennir upp hálfum deginum þá er aldrei að vita en að heilastarfsemin mín haldi áfram að vinna á hálfum snúning og maður kaupi sér aftur bíl. Maður leggur ýmislegt á sig til að sofa hálftímanum lengur á morgnana!


En eins og ég sagði þá er ég byrjaður í nýrri vinnu. Ég hef komist að því að þrátt fyrir að skrifstofan mín liggi í Danmörku þá hafa kanarnir (þeir sem eiga þetta kompaní) meira vægi í hvernig fyrirtækið er rekið, enda fleiri, stærri og meiri. Þannig að fyrirtækinu er mikið til stjórnað eftir hugmyndum þeirra frjálsu. Það má svo geta þess að ég kem frá finnska sósíalfyrirtækinu Nokia þar sem allir eru jafnir (samt sumir jafnari en aðrir en þetta er jú næsta land við fyrrverandi Sovétríkin) svo ég veit ekki hvað almennt tíðkast í bransanum. Samkvæmt amerískri hugmyndafræði er starfsmennirnir alltaf glæpamenn sem hafa það eina hlutverk að stela eins mikið frá fyrirtækinu og láta sig svo hverfa áður en fyrirtækið fer í málaferli við það. Það þýðir að yfirmennirnir þykja það sjálfsögð krafa að fá að fylgjast með starfsmönnunum sínum og setja þeim reglurnar í anda Samúels Frænda. Fyrir mig er þetta ekki alveg það sem maður er vanur frá gömlu góðu Danmörk þar sem allir í skóginum eru vinir og starfsmanninum yrði hjálpað upp í bílinn ef það vildi svo til að honum væri mætt úti á bílastæði með peningaskáp fyrirtækisins í fanginu!

Fyrir mig og okkur Danmerkurbúa, þýðir þetta bara að nú verði lagt á ráðin til að sannfæra Ameríkana um gæði innlendra gilda, ekki ósvipað og kanarnir reyndu í Írak! Það þykir þá til hæfi að byrja sem fyrst á pretikuninni svo á mánudaginn er stefnan mín tekin á höfuðstöðvarnar í Kísildalnum hjá San Fransico í Kaliforníu.

Nú fáum við að sjá eftir þrjár vikur á amerískri grund hvort sósíalísku gildin verði hrakin burt með amerískum T-beinssteikum og ódýrum mótorhjólastígvélum eða hvort Kanarnir verða farnir að syngja “Soyuz nerushimy respublik svobodnykh” áður en ég fer!

Fálmar Íslendinga

Fyrir hverja helgi eiga sér stað stórkostulegir gripaflutningar frá Íslandi. Íslendingar riðjast til Kaupmannahafnar til að versla í dönskum verslunum sem Íslendingar eru líklegast búnir að kaupa eða borða danskt smurbrauð af veitingahúsum sem líklegast aðrir Íslendingar eru líka búnir að kaupa. Eftir þrjá daga í rigningu, 15 lítra af Carlsberg og með 15 kíló af H&M barnafatnaði í yfirvikt eru Íslendingunum yfirleitt skilað aftur heim sælum og glöðum yfir að hafa kynnst danskri menningu frá fyrstu hendi!

Það gerist þó öðru hvoru að eitthvað af þessu fólki sem leggur erlenda grund undir fót kemur til að heimsækja mig. Það einmitt gerist núna um næstu helgi þegar foreldrar mínir hafa ákveðið að heilsa upp á eina soninn í útlöndum. Þá verður nú danska menningin gaumgæfulega skoðuð eins og góðum ríkisborgara, vegakerfið mælt og smurbrauðið etið. Það gæti þó farið svo að maður styrki rætur sínar og skoði þetta land eins og góðum Íslendingi er lagið. Kannski kominn tími á eftir sjö ár!


Þó ótrúlega megi virðast þá koma þó fleiri en bara Íslendingar til Kaupmannahafnar. Það má svo deila um það hvort það sé þó mjög góð hugmynd að aðrar þjóðir komi þangað þar sem það er varla pláss fyrir mikið fleiri þjóðerni í miðbæ Kaupmannahafnar um helgar þegar þúsundir Íslendinga fylla allar búðaraðir og veitingastaði eins og mý á mykju. En um síðustu helgi kom hún Þýska Juliane í helgarferð til Kaupmannahafnar. Hún Juliane, sem gengur líka undir nafninu Bangalore-Juliane af þeirri einu ástæðu að hún átti líka heima í Bangalore, ákvað að heilsa upp á Danmörk. Nú, auðvitað til að upplifa gegnharða danska menningu heimsótti hún eina Íslendinginn sem hún þekkir í Kaupmannahöfn, skoðaði Litlu Hafmeyjuna og bar D'Angleterre augum (sem verður nú víst líka að kallast eign Íslendinga). Hugguleg helgarferð með öllu!


Þannig að í kvöld ákvað ég að halda uppi heiðri þessarar litlu þjóðar (sem við getum hér okkar á milli kallað Danmörk) með því að tala dönsku, ræða málefni danska kommúnistaflokksins og stöðu danskra húsgagnahönnuða á Laundromat Kaffinu hans Friðriks (nei, maður lostnar aldrei úr fálmum Íslenskra veitingahúsrekanda). Nefnilega hún Bangalore-Victoria bauð mér að borða með sér til þess að fagna því að ég sé laus úr greipum Teléfonos Móviles de Nokia.


Þannig að héðan í frá svara ég öllum spurningum um Nokia með því að byrja á setningunni: "ég mátti ekki segja það en þar sem ég vinn ekki lengur hjá þeim þá er það satt að Nokia býr til síma sem endast ekki lengur en í 9 mánuði..."!