Stóðhesturinn og kuldinn

Það er nú aldeilis fínt núna, maður getur skrifað bloggið sitt úr margra kílómetra hæð án þess að hafa nokkuð fyrir því. Nei, ég er ekki byrjaður í fallhlífastökki eða farinn að byrjaður að klífa Himalaya (ég myndi sjálfsagt bara kaupa mér þyrlufarið upp í Everest í staðinn ef ég vildi segja að ég hafi komið þangað). Nei, ég hef nú tileinkað mér þessa nýmóðins tækni að skrifa blogg úr flugvél.


Þá er maður búin að drekka og borða Danmörku eins og hún leggur sig. Fjórir dagar í landi Carlsberg og Hapsdog. Eftir þetta er maður alveg búin að gleyma öllu sem heitir grænmeti. Einmitt það var sogið úr manni nokkrum mínútum eftir að maður lenti í skinkulandinu og evrópskum próteinunum hreint og klárt raðað í sig eins og þau koma af kúnni (og svíninu ef við förum út í þá sálmana). Náði að borða mína Itzy Bitzy pítsu á Søndre Boulevard, kebab á Istedgade og síðast en ekki síst Hapsdog á Hovedbanen. Indverjar geta ekki búið til svona glæsilegar kræsingar. Þeir eru of uppteknir við að búa til eitthvað grænmetissull í potti.

Í Danmörku er fleira sem er líka gott. Í Danmörku getur maður nefnilega hjólað. Á Indlandi myndi maður bara einfaldlega deyja undir bíl ef maður reyndi að fara um á reiðhjóli. Einmitt þess vegna er ég búin að kaupa mér mótorhjól. Mótorhjólið sem kemur til með að bíða eftir mér galvaskt þegar ég kem heim til baka til Indlands, ný stillt og bónað. Bílstjórinn minn fær að klappa því og pússa blöndunginn meðan ég þjálfa upp maraþonátið og drykkjuna um jólin. Myndirnar af stóðhestinum eru nú komnar inn á myndaalbúmið!

Ég er samt náttúrulega orðinn svo mikill eymingi samt að ég þurfti að gera fyrstu reiðhjólaferðina mína í fjórtán stiga hita út í búð til að kaupa trefil og vetlinga. Já, það er víst kalt í Danmörku!

Svo núna er stefnan tekin í norðrið. Ekki það að maður sé búin að fá sæmilegan skammt af kulda en eftir nokkra daga í íslensku brjáluðu veðri þá getur maður bara hreykið sér og sagt: “Þetta er ekki neitt. Það var einu sinni svo kalt á Íslandi að ferðaskrifstofur auglýstu sólalandaferðir til Danmerkur” (svona getur maður verið sniðugur). Já, Ísland bíður upp á mann með brjáluðu veðri, piparkökum og konfekti.



En núna eru að koma jól. Indland verður svo vel mælt aftur á nýju ári.

Lifið heil!

Peningapokinn

Ég er búin að læra að skella á fólk. Það er góður hæfileiki. Þegar maður nennir ekki að tala lengur þá skellir maður bara á og fer og fær sér gott kaffi. Á Indlandi er þetta nauðsynleg kunnátta og er jafn nytsamleg eins og að kunna ganga og spila keilubilljarð. Þessari kunnáttu er ég búin að þróa með mér síðustu mánuði þegar óteljandi einstaklingar frá hinu og þessu fyrirtækinu hringja í mig og reynir að selja mér eða gabba inn á mig eitthverju rusli eða þjónustu. Enskan þeirra er nú líka svo glæsileg að það væri oft auðveldara að skilja tungumál taugaveiklaðra amöbu frekar en þeirra. Núna gef ég þeim venjulega 3 sekúndur af mínu lífi áður en ég skelli á. Ég ákvað ég samt að gefa þeim síðasta sem hringdi í mig smá möguleika þar sem maður er jú gjafmildur með sekúndurnar þegar líður að jólunum:

Hann: "Viltu kaupa líftryggingu af tryggingafélaginu okkar?"
Ég. "Hver er þetta og af hverju viltu að ég kaupi líftryggingu af tryggingafélaginu ykkar?"
Hann: "Hvar vinnurðu?"
Ég: "Í súkkulaðiverksmiðju. Hvernig fékkstu símanúmerið mitt?"
Hann: "Ég ákvað að prófa þetta símanúmer. Hvað heitirðu?"
...Þolinmæðin og tíminn er útrunnin. Ég skelli á.

Kannski var maður svolítið kuldalegur. Kannski átti maðurinn bara enga vini, búin að prófa öll símanúmerin í röðinni og var bara að reyna að brydda upp á samræðum. Hvað veit maður!



En svona ykkur að segja, ef þið hafið ekki tekið eftir því, þá er ég alveg að verða opinber mótorhjólatöffari. Núna er hjólið mitt á leiðinni frá Chennai og ætti að koma til Bangalore á morgun. Auðvitað er þetta indverskur Royal Enfield Chopper (It's not a motorcycle baby, it's a Chopper). Ég held ég geti bara pakkað saman núna, það er ekkert meira sem maður þarf að upplifa á Indlandi þegar maður hefur sinn eiginn Indverska konung í bílageymslunni. Auðvitað er hjólið mitt líka alveg óendanlega gamaldags þó það sé frá 2001. Hönnunin er svosem ekkert búin að breytast í fimmtíu ár svo hjól sem lítur út fyrir að hafa gleymst bak við skúr Winstons Churchills er hreinlega ekkert eitthvað sem maður getur sagt nei við.

Nei, hjólið mitt komandi er ekki krómað. Króm er bara fyrir konur sem eru búnar að týna púðurspeglinum sínum. Nei, hjólið mitt er matt og svart og ekkert annað. Alveg eins og það á að vera!


Þrátt fyrir að maður sé alveg að verða mótorhjólatöffari þá leið mér alveg eins og eiturlyfjabaróni í dag þegar ég fór í bankann. Hér treystir fólk ekki neinu tölvuspili til að flytja peninga á milli fylkja. Ég þurfti því að kíkja í bankann og taka út seðla. Ég held bara að ég hafi aldrei séð eins mikið af myndum af Gandhi á einu bretti á ævinni (já, þeir hefðu geta fyllt eitt bretti). Bankinn átti ekkert nema smáseðla á lager (greinilega að eitthverjir fleiri hafa verið að taka út eiturlyfjapeningana þennan dag) sem þýddi náttúrulega að ég fékk fulla skjalatösku af peningum. Þetta lítur rosalega vel út... ef ég væri að leika í fertugasta þætti af Miami Vice frá 1988 en þegar þessir grænu eru þungir og ópraktískir og lítið nothæfir til annað en í staðinn fyrir steinull í nýbyggingum er lítið gaman að dröslast um með þetta. Bílstjórinn minn fékk þessa byrgði í innkaupapoka því það er jú hann sem þarf að fara og ná í gripinn og borga fyrir á morgun. Ég held ég satt að segja að honum hafi heldur ekki staðið á sama um allt þetta magn af peningaseðlum. Að sjálfsögðu var þetta jafn mikið og 10 mánaðalaun hans!



Ég reyni að setja inn myndir af konunginum á fljótlega. Verst er samt að ég næ ekkert að keyra áður en ég flýg á vit ævintýranna í Danmörku. Maður verður bara anda djúpt og drekka jurtate.

Bassi og leður

Sáttur er maður orðinn.

Nýji djúpbassahátalarinn er kominn í hús. Ég get farið að sinna bassaleikurum heimsins með því að sjá til þess að þeirra framlag til tónlistarinnar sé skilað innan veggja heimilisins. Ég veit hreinlega ekki hvernig mér tókst að lifa af þrjá heila mánuði án bassa.

Nú verður bara þungarokk spilað og nágranninn fyrir neðan hræddur í burtu. Hún er líka búin að kvarta einu sinni. Sagði að baðið mitt læki yfir nýju silkinærbuxurnar sínar sem hún var búin að raða fallega upp í baðherberginu sínu. Ég sagðist ekki standa í því að hlusta á svona kvartanir og hringdi í eigandann.

Þetta er að sjálfsögðu búið að taka meira en mánuð að fá hátalarann góða smíðaðann. En svona er þetta þegar maður setur upp óraunhæfar kröfur á indlandi. Jú jú, ég sagði glerull í kassann. En það er augljóslega ekki hægt að útvega svo þeir vissu ekkert hvað þeir áttu að gera. Þorðu samt ekki að segja frá því og sögðust bara vera enn að klára þetta. Ég komst að þessu um síðir með ullina. Sagði að þeir mættu bara nota bara eitthverja aðra gæru fyrir mér. Þeir önduðu þá léttar. Indverjar eru ekkert að segja frá svona smáatriðum.

Það vantar samt enn leðurklæðin á kassann. Auðvitað verður kassinn klæddur í skinn. Chesterfield hátalari? Það er nú ekki hægt að bjóða upp á annað.

En það verður meira sem verður klætt í skinn á næstunni (nei, ég er ekki að tala um neitt dónalegt núna). Ég er nefnilega búin að fá tilboð í notað hjól í Chennai. Nú er ég ekki að tala um neitt reiðhjól. Það er bara svona sem maður talar ef maður er í bransanum. Bráðum fer ég líka að tala um klukkuna og tappann. En það er sko ekkert leiðinlegt að segja frá því að það gæti verið eitt Royal Enfield Lightning 535 cc jólahjól á leiðinni. Indverskara verður það ekki!

Jebb, nú er bara að fara senda fólk til Chennai til að prufukeyra og ganga frá pappírsmálunum. Ég sjálfur hef ekki tíma fyrir svoleiðis pappírspésaspjall í indversku bírókratíunni (maður er nefnilega í stór hættu við að verða ellidauður fátæklingur ef maður reynir að standa í svona sjálfur) og þar á ofan myndi ég sjálfsagt ekki geta undir nokkrum kringumstæðum sagt hvort vélinni í græjunni hafi verið skipt út fyrir vél úr gamalli slátturvél eða úr Catepillar vörubíl. Betra að fá eitthvern í bransanum til að taka þetta út. Ég er að reyna leigja bróðir bílstjórans míns til að legga í 500 km rútuferðalag fyrir mig til Chennai. Hann er jú bifvélavirki. Svo fær hann líka að keyra hjólið heim til Bangalore. Það tekur ekki nema sjö tíma. Standslaus gleði fyrir hann!


Já, það þarf líka lítið til að gleðja mig!

Veisla án kryddsíldar

Nú er íbúðin mín útlítandi eins og mánudagurinn eftir Hróaskeldu. Dósum, flöskum, glösum, diskum, glerbrotum, matarleifum, rusli og sígarettustubbum er dreift samviskusamlega á alla fersentimetra í íbúðinni og ég get alveg sagt það að með hreinni samvisku að þeir eru margir fersentimetrarnir. Ég held samt að fólkið í gær hafi þó ekki pissað þar sem það stóð eins og tíðkast nú á Hróaskeldu en allt gólfið er vel klístrað af eitthverju sem guð má vita hvað er svo hvað veit maður!

Einmitt í gærkvöldi þá héldum við danskt "Julefrokost" í íbúðinni minni í gær. Ég, Iben og Victoria stóðum sveitt við pottana í allan gærdag og bjuggum til hvern danskan sælkeraréttinn á fætur öðrum. Reyndar verður maður nú að segja að maður kemst ekkert mjög langt með dönsku sælkeraréttina á Indlandi þó svo sköpunargleðin fái miklu að ráða (ekki einu sinni kryddsíld er flutt inn!). Við bjuggum allavega til nóg af kjötbollum og steiktum nóg af fiski. Fólk var sátt! Standslaus veisla langt fram á nótt með tugi manns frá öllum heimshornum. Allt var drukkið og etið upp til agna. Meira segja voru báðir ísskáparnir mínir galtómir þegar ég vaknaði í morgun. Fólkið hafði meira að segja borðað ostinn minn og tómatsósuna! Annars fór þetta bara sæmilega vel fram en allavega fór enginn í slag á nýju handofnu kasmísku mottunni minni. Nokkrir fóru samt í sjómann.

Gott mál! Svona eiga partí að vera.


Þar sem maður var nú að halda jólapartí þá komst maður óneitanlega að því að ekki er langt til jóla! Á Indlandi er fólki flest slétt sama um jól. Indverjar eru ekkert að brenna upp úraníumið sitt í jólaljóskeðjur eða höggva niður barrtré til að henda á það glitrandi rusli. Hinvegar eru þeir duglegir við svona eyðingu alla aðra daga ársins þegar þeir haldar sínar óteljandi hátíðir svo jól er ekkert merkilegur pappír. Svo það er nú ekkert hægt að segja að maður taki neitt sérstaklega eftir því að jólin séu á leiðinni. Ég heyrði einmitt mitt fyrsta jólalag á árinu í vikunni. Eitthver indverji á kaffihúsi var búin að setja eitthvað jólalag sem hringitón í símann sinn! Mér klökknaði þetta var svo fallegt! Maður fer greinilega ekki fram á margt!


En nú er búið að vera mikið að gera. Kveðjuveislur eru núna dagleg brauð. Held bara að ég hafi ekki eitt meira en 10 mínútum samtals vakandi heima hjá mér alla vikuna. Ofaná það eru öll tímaplön eru að fara út um gluggann í vinnunni svo maður þarf jafnvel að vinna örlítið fyrir laununum sínum. Kapparnir mínir í vinnunni eru samt allir harðduglegir (fyrir utan einn sem er jafn nothæfur og þjóðfélagsfræðingur á réttingaverkstæði). Tímaplön er ekki beint tebollinn fyrir Indverja! Það þýðir náttúrulega að maður verður bara að anda djúpt og vona að þeir nái að fylgja verkefnunum sínum sem maður er búin að treysta þeim fyrir meðan maður eyðir þremur vikum í burtu í sykurátsþjálfunarbúðum.

Einkaþjálfarinn minn er líka ánægður með þessar búðir sem ég er á leiðinni í um næstu helgi. Hann vill að ég verði tröllvaxnari þegar ég kem heim úr átbúðunum í Evrópu. Hann segir núna daglega að ég þurfi að fara háma í mig kreatíni. Honum finnst ekki nóg að ég geti hlaupið. Ég hef svosem ekkert sérstaka löngun til að verða eins svakalegur og hann þó svo ég komi til með að eiga auðveldara með að henda tölvum á eftir starfsfólkinu mínu með annari hendi.

Fallegar konur og makkarónur

Nú er maður algjörlega orðinn heimsborgari. Skrifar bloggið sitt á kaffihúsi niðri í bæ á blað með penna. Ég sem hélt ég hafði ánefnt allri skriftarkunnáttunni minni til góðgerðamála þegar ég fékk útskriftarskírteinið úr háskólanum fyrir fjórum árum. Hún virðist samt ennþá vera þarna þó það taki nú óneitanlega lengri tíma að koma fagnaðarboðskapnum niður. Þrátt fyrir það lítur út fyrir að maður eigi framtíð sína fyrir í þessum geiranum. Ég held satt að segja að ekki eftir langa tíð fari ég að henda út barnabókum, gerist miljónamæringur og lögsækji alla sem detta í hug að skrifa "töfrasproti" á prent.


Ég er búin að ákveða að bjóða út gistiþjónustu fyrir fallegar konur á heimilinu mínu. Ég þarf nú eiginlega ekkert að auglýsa en svona ef til þess kæmi gæti ég skrifað í blöðin: "Einstaklega skemmtilegur og fallegur maður óskar eftir að deila álmum úr allt of stórri ríkmannlegri þakíbúð með fallegum konum ef þær hafi hvergi neinn stað að búa á um næturþel. Rauðvín og ljúfir gítartónar í boði." Þetta kæmi vel út.

En eins og ég sagði þá þarf ég nú ekkert að vera auglýsa þetta. Um síðustu nótt þá gistu hjá mér tvær fyrirsætur frá Nýja-Sjálandi. Þær voru strandaðar í Bangalore, ný komnar úr ljósmyndunum, tískusýningum og annari þungavinnu í Góa og vantaði stað til að gista. Auðvitað opnar maður dyrnar fyrir fólki í nauð og býður upp á rauðvín og ljúfa gítartóna :)

Aria, hinn íranski, stóð nú reyndar fyrir þessu öllu saman. Ég er ekki nógu sniðugur til að finna fyrirsætur. Hann er jú fyrirsæta svo hann þekkir fallega fólkið. Auðvitað hjálpar maður honum Aria þegar fyrirsætur eru annars vegar!


Annars er nú alveg vitlaust að gera. Nú er ég að uppgötva að það er ekki nema ein helgi þangað til að ég legg land undir fót. Það þarf nefnilega að versla allan mögulega óþarfa áður en maður kemur til Íslands til að uppfylla stöðu sína sem íslenskur ríkisborgari. Tveir dagar eru nú ekki nægir í svoleiðis hluti. Ég fór samt í dag og eyddi tímanum ráfandi á milli kasmírskra mottusölumanna (þeir eru svona svipaðir í útliti, atferði og harðfylgnir eins og afganskir Mujahedeen skæruliðar) sem svífast einskis til að selja manni indverskar mottur fyrir svimandi háar upphæðir. Nei, þið getið ekkert reiknað með að þið séu að fá kasmískar mottur í jólagjöf. Ég þarf að kaupa 28 jólagjafir svo ég held ég gefi bara Bílanaustdagatöl og Búnaðarbankalyklakippur um þessi jól. Mig vantar hinsvegar bara eina góða mottu fyrir framan sófann minn. Ég fann samt alveg fyrir því að ég er hvítingi að reyna kaupa "minjagripi". Ég þarf að senda eitthvern innfæddann út af örkinni til að semja um verðið fyrir mig.


Á milli þessara brjáluðu verslunarferða var mér samt boðið í matarboð hjá indverska yfirmanninu mínum í gærkvöldi. Hann þykir ég skemmtilegur. Hann býður mér í bíó, út að borða og í sund (næstum). Hann er hinsvegar búin að kynna mér fyrir eiginkonunni sinni svo ég held bara að hann sé bara að reyna að vera almennilegur við útlendinginn! Hann Rajeev ákvað samt ekkert að vera elda neitt indverskt eiturbras handa mér heldur voru bornar fram dýrindis makkarónur með osti á eins amerískan máta og mögulegt er. Það eina sem vantaði var bara ameríski þjóðsöngurinn í bakgrunni og himnasæng gerða úr rauðum, hvítum og bláum stjörnum og þverröndum yfir matarborðinu. Ekki það að ég ætli eitthvað að fara kvarta yfir fjölbreitninni. Maður borðar jú indverskt daglega svo það þykir framandi og heillandi að fá spagettí með tómatsósu. Ég verð líka að taka það fram að það fer nú alveg að styttast í að þolið manns bresti við að vera lengur án Itsi Bitsi pítsa í Kaupmannahöfn, American Style hamborgara í Reykjavík og steikts fisks á Akranesi. Það er hinsvegar góð ástæða fyrir ameríska matnum. Þau skötuhjúin eru bæði búin að búa tíu síðustu ár í landi þeirra frjálsu og hugrökku svo þau hafa ekki minnstu hugmynd um hvernig á að elda indverskt!

Ég var hinsvegar að spá í hvort ég ætti að reyna bæta úr þessari kunnáttu minni og drífa mig og finna mér eitthvern nýjan þjón sem getur kennt mér indverska eldamennsku. Veit samt ekki ennþá hvar ég ætti að þröngva því inn í dagbókina en gæti kannski reynt að taka það í bréfaskóla. Það yrði nú ekki leiðinlegt að geta snarað fram hvern sælkeraréttinn eftir öðrum og útskýrt innihaldið með indverskum framburði. Ég ætti samt kannski að læra að elda eitthvað einfalt fyrst, eins og til dæmis spagettí með tómatsósu. Ég hélt ég gæti sæmilega eldað (og ég er ekkert endilega að segja að spagettí með tómatsósu hafi verið eitthver sérstök þraut fyrir mig) áður en ég hitti hann Ítalska Luca. Þið munið eftir honum Tóbaks-Luca, sá sem væri vís til að smíða sér kjarnorkuvopn í kjallaranum til að hefna sín á stöðumælavörðum, lét mig alveg finna það að ég væri bara algjört fífl í eldarmennsku og kynni ekkert að elda pasta. Stór pottur, vatn, salt, olía og eitthvað hart og gult úr poka sem guð má vita hvaðan kemur, er sko bara ekkert nóg. Ég held ég hafi ekki nægjanlega öfluga heilastarfsemi til að geta skilið þetta en í bund-og-grunden þá á ég langt í land!

En nú verður borðaður kvöldmatur með henni þýsku Joliane í kvöld á veitingarhúsi. Á veitingarhúsum þar þarf maður sjálfur ekkert að kunna að elda svo það er ágætt. Þar verður skipst á myndum frá Góa og snæddur örugglega ótrúlega rómantískur pastaréttur með rauðvíni.

Afmæli með guði

Þetta var merkilegt.

Mér var boðið í afmæli hjá henni Anithu. Hún tók það ekki í mál annað en ég mætti í afmælið hennar. Jújú, ég samþykkti þó svo ég hafi verið búin að bóka mig með finnsku strákunum í bæinn, bóka mig í bíó með Iben og Victoriu og bóka mig í heimsókn til Martin, allt sama kvöldið. Já ég veit, ég þarf eitthvað að fara láta kíkja á skipulagshæfileikana mína, skipta um platínur eða eitthvað.

Ekki það að ég hafi eina minnstu hugmynd um hversu gömul hún Anitha varð en það er eitthvað sem bannað er að spyrja um á Indlandi. Það er eins og að spyrja flugfreyjuna hvar sé best að planta sprengjunni. Ég sendi þó bílstjórann til að kaupa afmælisgjöf handa henni og mætti heim til hennar og hennar foreldra hálftíma of seint á slaginu átta. Ég fékk léttan hroll þegar ég gekk þangað inn. Ég var fyrstur...

Það er ekki frásögu færandi að mæta í afmæli nema þegar maður mætir og er einn í afmæli og byssuglaði pabbinn er heima. Þetta var vandræðalegt og núna sko virkilega meina ég vandræðalegt!

Mér var boðið að setjast og pabbinn byrjaði að spyrja. Spurði hvort það væri kalt á Íslandi. "Jújú, soldið. Líka soldið kallt hér, he he..." sagði ég til að reyna brjóta upp stemninguna. Hann skildi mig ekki.

Mér var farið að líða illa að þetta væri það sem ég þyrfti að hlusta á næstu tímana og hvort ég myndi vera eini gesturinn allt kvöldið. Ég var alvarlega að spá hvort ég gæti með eitthverju móti sloppið. Segjast vera með bráðaeinkenni af fátíðum smitandi heyrnarsjúkdómi eða eitthvað.

Þá komu bjargvættirnir mínir. Tveir aðrir gestir, annar frá Þýskalandi og hinn frá Ítalíu. Þetta var líka sérstakt. Ítalski strákurinn var í bænum í stuttri heimsókn og þekkti ekki gestgjafann. Hann fékk jú bara að fljóta með þýsku stelpunni sem hann hitti á eitthverjum bar í síðustu viku. Hún var líka samt bara búin að þekkja gestgjafan í nokkrar vikur.

Svo hér kemur spurningin: Hvar var allt fólkið sem átti að vera í afmælinu? Þarf hún nýtt hvítt blóð á nokkra mánaða fresti? Er hún Anitha raðmorðingi?

Nei, held ekki. Ég er kominn heim en það komu samt ekki fleiri gestir!

Ég settist á hvítingjana til að komast hjá því að ræða um eitthvað rugl um Sviss, veðrið eða eitthvað álíka við pabbann.

Ég fylgdist mjög fljótlega af athygli með honum síðhærða Luca frá Ítalíu. Ég hef aldrei hitt neinn eins ..."umdeildan" ef það orð er ekki allt of vægt! Maðurinn er jú í tóbaksbransanum.

Að sjálfsögðu pumpaði ég hann til að gefa mér innsýn í tóbaksbransann. Ég komst að því að ég er í kolvitlausum bransa. Það er miklu auðveldara og gróðarvænlegra að láta fólk reykja sig í hel en að láta það grilla heilann í sér með örbylgjum úr farsímum. Heilinn er hvort sem er allt of ofmetinn. Já, það eru stórir peningar í sígarettum!

Vélarnar sem fyrirtækið sem hann á er að selja geta framleitt 30.000 sígarettur á mínútu og hver einasta sígaretta sem framleidd er mæld með 0,01 mm og 0,1 mg nákvæmni með leiserum, örbylgjum, gamma geislum og öðru gotteríi. Talandi um hátækni til að drepa. Þetta er bara eins og James Bond!

En þetta er rosalegt. Það er óhugsandi gróðinn af 43 milljón sígaretta sem framleiddar eru með einni vél á dag þegar hver sígaretta kostar eina og hálfa íslenska krónu í efni og framleiðslu. Þetta er algjörlega rétti bransinn! Það er líka þess vegna sem Kínverjar eru búinir að kaupa 34 svona vélar!

En það er ekki eins og það sé nóg! Ég hef aldrei hitt neinn sem hefur brotið eins mikið af reglum í eins mörgum löndum með eins mikið af ólöglegu hátæknidóti eins og hann Luca. Hann gaf mér nokkur dæmi:

Hann var orðinn þreyttur á löggunni alltaf verið að stoppa hann fyrir ofhraðan akstur. Hann ákvað að gera ekki það sama og við, borga sektina og láta þetta okkur að kenningu verða. Nei. Hann hefndi sín.

Í Kína fékk hann eitthvern til að selja sér háspennu-hárýmdarþétta og háorku magnetrónur (fyrir ykkur sem eru heilbrigð hefur þetta ekkert með pinnamat að gera heldur er þetta bara mjög sjaldgæf hátækni leikföng) sem var dót eingöngu framleitt fyrir ameríska herinn. Út frá þessu smíðaði hann hinn fullkomna radarvara (þið þekkið radarinn, öflugasta fjáröflunin fyrir árshátíð lögreglunnar). Það "góða" við þennan radarvara er að ef hann er miðaður á lögreglubílinn úr 80 metra fjarlægð brennir hann radarinn svo hann verður jafn nothæfur og bréfapressa. Ekki nóg með það, heldur brennir hann talstöðvarnar, farsímana, útvarpið og síðast en ekki síst kveikjukerfið í bílnum (það gæti orðið soldið leiðinlegt fyrir lögguna ef hún er úti á veiðum á fáförnum sveitavegi). Þá fagnar Luca sigri hrósandi.

Ofaná allt þetta á hann ólöglegar græjur til að brjótast inn í farsíma, ólöglegar græjur til að gefa sér ókeypis símtöl út um allan heim, ólöglegar græjur til að fá ókeypis Internet, ólögleg hárnákvæm kort yfir alla hraðamyndavélar í landinu sínu, ólöglega breytt mótorhjól o.s.fr.

Og ekki verra að hann er menntaður kokkur og sérhæfir sig í ítölskum og japönskum sælkeramat!

Þessi maður hlýtur að vera ljúga eitthverju en ef ekki er búin að hitta minn Guð. Fékk líka númerið hans því það er ekkert verra að vera með símanúmerið hjá Guði!

Hugsandi um það. Luca hljómar ekki ósvipað og Lucifer. Nei, þetta er farið að verða of undarlegt allt saman.

Stríð og friður

Við börðumst til síðasta manns. Nokkrum var fórnað fyrir fjöldann. Engir gíslar voru teknir. Allir voru skotnir.

Nú er maður allur í marblettum, rispum og almennt illa haldinn. Allir voru komnir í Viet-kong stemninguna, skríðandi í skógarbotninum meðal kóngulóa og þyrnirunna. Skjótandi kúlum út í loftið eins og amerískum helgarhermanni er einum lagið. Óvinurinn skal niður. Sex þúsund kúlum var fórnað!

Við vorum tólf frá sjö löndum sem mættum í hermannaleik (Paint-Ball) á sunnudaginn. Það má svosem segja að þetta hafi verið hálfgerð heimstyrjöld. Hreinræktuðu þjóðverjarnir voru hinsvegar í svo miklum minnihluta að við urðum að gefa þeim stuðning. Augljóslega batnandi heimur!

Keppnin var hörð og óneitanlega raunverulegt. Kýr, börn og annað þjónustufólk hljóp um völlinn og léku óbreytta borgarann. Það gekk jafn vel að biðja þau um að færa sig eins og kransaæðastíflu meðan kúlur flugu þvers um völlinn. Bosch-Christian frá Þýskalandi stóð fyrir stríðinu og bauð okkur að taka þátt. Þetta var bara alveg rosalega langt frá því að vera leiðinlegt! Ég verð nú samt að viðurkenna að ég kom frekar illa út í þessum leik. Ég yfirleitt þáði meira en gaf. Ekki alveg í anda komandi jóla en það hefur kannski eitthvað með það að gera að fjórir í keppninni hafa allir verið í hernum og einn atvinnumaður í bransanum. Ég ætla samt að halda því statt og stöðugt fram að ef ég hefði mátt nota mína nýju líkamsræktarvöðva og það hefði verið leyfilegt að herja stríðið líka með berum höndum hefði mér örugglega gengið betur!


Svona í anda allra þessa átaka eyddi ég öllum deginum í dag í vinnunni við að læra um hina friðsamlegu Indverska menningu. Það er ekki seinna vænna eftir að vera búin að eyða þremur mánuðum í landinu. Það er líka alveg í anda að það sé búið að seinka æfingarbúðunum þrisvar. Það var óneitanlega fyrsta lexían. Það er svosem ekki margt sem kemur manni á óvart lengur eftir að hafa eytt tíma með viskíþambandi indverjapabbanum, heimsækjandi snobbklúbba og reyna fá Indverja til að vinna fyrir sig. Kennarinn var samt góður og kunni hún öll brögðin til að láta mann líta út sem þröngsýnan, ofdekraðan, firrtan og fordómafullan hvítan evrópubúa. Það er svosem alveg ágæts spark fyrir mann til að skylja þennan menningarheim. Það er nú nett meiri munur en á milli Reykjavíkur og Stokkseyrarbakka. Ég dró líka upp ímynd af dæmigerðum stöðluðum Íslendingi: Efnishyggjandi, einstaklingshyggjandi og gráðugum til samanburðar. Það féll í góðan farveg. Ágætt til að vega upp á móti Indverjum: fylgjandi, skoðana- og skipulagslausir. Það eru greinilega allir hálfónýtir í þessum heimi!


Núna er líka nóg á döfunni. Ekki seinna vænna þar sem ekki eru nema tvær helgar eftir áður en ég hendi mér upp í flugvél á leið til ævintýralandsins Danmörk. Næsta helgi verður afmælisveisla hjá Anitu, þeirri indversku. Það verður reyndar heima hjá henni (hér búa stelpur alltaf heima hjá mömm'o-pabba þangað til þær eru giftar) svo maður verður allur hálfskelkaður ef byssupabbinn verður á staðnum. Um næstu helgi verður líka reynt að skála til heiðurs Toni hinum finnska, Antti hinum finnska og Andreas hinum danska sem eru að stinga af frá Indlandi. Það verður að passa upp á það.

Svo má ekki gleyma, síðast en ekki síst, þá verður haldin danskur "Julefrokost" í þar næstu viku fyrir vini og vandamenn hérna heima (samt engin vandamaður búin að boða komu sína. Samt enn laus sæti). Allir velkomnir. Kaffi og kleinur í hléi. Ég er búin að fá þær tvær hreinræktuðu, Iben og Victoriu til að hjálpa til. Þetta verður óneitanlega mikil þraut. Hér er nefnilega ekkert rúgbrauð, engin kryddsíld, engin purusteik, engin lifrarkæfa, engin rauðspretta, ekkert rauðkál, engin kirsuberjasulta eða nokkuð Carlsberg jólabrugg. Þetta verður líklegast bara kjötbolluveisla með karrísósu. Það er kannski alltílagi þar sem það eru ekki nema handfylli sem ég þekki í borginni sem yfir höfuð vita hvað "Julefrokost" er. Fyrir þeim verður þetta bara léleg ástæða til að detta í það. Maður gerir sitt besta til að uppfylla kröfurnar!

Tússa skilti

Nú er ég kominn heim af þessari svakalegu mynd Casino Royal. Þarna er James Bond að spila póker við hálfblindan dana hálfa myndina á milli þess sem hann gefur sjálfum sér hjartahnoð.

Ég var nú ekkert búin að planleggja þessa bíóför en þar sem Vínar-Christian var að fara á hana með nokkrum af meðbúendum sínum ákvað ég að fara með og athuga stemninguna á nýja Danna í hlutverki Nonna Bónda. Ég mætti á staðinn, galvaskur, ekki með neinn bíómiða. Að sjálfsögðu, þar sem ég bý á Indlandi, er hægt er að gera allt með smá mútum til dyravarðarins. Það fékk ég náttúrulega miða á besta stað fyrir bara tvöfalt verð. Ekki það að maður þurfi eitthvað að vera gráta yfir 15 krónum fyrir bíómiða.

Þess að geta, þá verð nú samt að segja að ég hef séð dýpri og innihaldsmeiri myndir en þessa. Það gæti reyndar verið að allur djúpi boðskapurinn í myndinni hafi verið gerður opinber á meðan kynlífssenurnunum stóð en þar sem þannig er nú háttað á Indlandi að þær komast sjaldnast í hendur venjulegs íbúa þar sem þær eru allar klipptar út. Já, það er rétt, hér er allt klippt í ræmur eins og ofvirkri föndurkonu er einni lagið og ég get sagt ykkur það að það er ekki fallegt. Sérstaklega ekki þegar maður reynir að horfa á James Bond. Níutíu prósent af Bond er jú fallegar konur og stórar byssur.

Talandi um mútur, þá þarf ég að segja ykkur frá einu í sambandi við Indland. Á Indlandi kemst maður upp með allt með smá mútum. Sem dæmi, ef manni vantar ökuskírteini þegar löggan stoppar mann þá virkar myndin af Gandhi á fimmhundruðkallinum alveg jafn vel og myndin af mér á ökuskírteininu. Ég er búin að prófa það! Við Aria vorum að keyra um á númerslausu mótorhjóli með ekkert ökskírteini. Það má maður sko alveg eftir að maður er búin að semja um verðið við lögguna.

Það er nefnilega svoleiðis að ég hef verið að hugsa um að fá mér mótorhjólaökuskírteini hérna. Hér þarf maður að taka bóklegt og verklegt ökupróf til þess að fá svoleiðis. Það er algjörlega málið ef maður ætlar sér að kaupa sér eitt Royal Enfield Bullet því það er óneitanlega ódýrara að veifa ökuskírteininu en fimmhundruðrúpíu seðlinum þegar maður er stoppaður (jú, danska ökuskírteinið virkar líka ef maður hefur þolinmæðina í lagi). Martin tók af skarið og mætti í bóklegt ökupróf og féll. Það finnst mér bara rokkaralegt og ekkert óeðlilegt þar sem ég myndi sjálfsagt gera það sama. Maður kann nú ekkert þessar blessuðu umferðareglurnar eftir tólf ár! Hann var hinsvegar svo sniðugur að hann mútaði bara prófdómaranum og fékk að taka prófið aftur og stóðst. Þetta þarf maður að læra!

En fólk er svosem ekkert verið að gera of mikið úr umferðareglunum hérna. Hér gerir fólk bara nokkurn vegin það sem það langar. Það má líka alveg segja að þegar það er heil starfstétt sem vinnur við að tússa umferðaskilti þá getur ekki verið að það sé hár staðall á nokkru öðru þegar kemur að umferðinni.


Hvað um það, í næstu viku verða svo Konunglegu Enfieldarnir skoðaðir fyrir alvöru. Hérna er linkur á þessa: "gæðaskepnu" fyrir ykkur sem langa að verða öfundsjúk. Þetta er sko fegurð.


Á morgun verður svo náttúrueðlið tekin út. Þá verða Þjóðverjar skotnir. Við erum búin að safna liði og berjast gegn þjóðverjum sem öllum ráðum. Bandamenn frá Íslandi, Finnlandi, Póllandi, Danmörku og Austurríki hafa ákveðið að taka sig saman og skjóta eins marga Þjóðverja og hægt er á fjórum tímum í Paint Ball. Spurning hvað Christian hinn þýski og hinir Þjóðverjar verða hressir með það. Við erum náttúrulega miklu betri!

Royal Enfield Bullet?

Nú kíkti maður á kanntinn í gær. Það er langt síðan maður heimsótti hann og ég held satt að segja að ég hafi bara ekki farið í bæinn núna í viku sem verður að þykja met. Ekki skrítið að það sé kominn skjálfti í mann. Það getur reyndar líka verið að skjálftinn sé orsök einkaþjálfarans. Hann er opinberlega og bókstaflega búin að eyðileggja mig. Maður hreyfir sig eins og nærsýnn nashyrningur með Parkinson's sjúkdóminn.

En málið er bara að ég held ég sé bara búin að komast að þessu með líkamsræktir. Þetta er bara allt eitt stórt samsæri. Læknar og tryggingasölumenn eru búnir að komast að því að nútíma einstaklingar eru allt of heilbrigðir og hafa því stofað nýja starfstétt sem heitir einkaþjálfarar. Þeirra laumulega hlutverk er að eyðileggja heilbrigða einstaklinga svo þeir þurfi að kaupa sér dýrar tryggingar og heimsækja lækna sem annars hafa allt of lítið að gera. Þeir vinna líka statt og stöðugt á móti McDonald's, Philip Morris og Jack Daniel's sem hafa líka oft hafa sýnt fram á heilbrigði þess að borða feitan mat, reykja og drekka.

Við Iben vorum búin að að finna það út að það væri allt of langt síðan að við fórum í bæinn og ákváðum við auk þess að halda upp á það og það að það væri þriðjudagur í gær með því að kíkja á hip-hop. Hér er dansað hip-hop, á indverska vísu að sjálfsögðu, þar sem gömlu góðu Bollywood lögin eru endurblönduð með hip-hop takti. Hljómar eins spennandi og þvagfærasjúkdómar. En við Iben eru nú öllu vön (samt ekki í þvagfærasjúkdómum) svo við létum nú þetta ekkert hafa áhrif okkur, sötruðum þriðjudagsölið og höfðum gaman af.


Nú er maður líka að verða alvöru karlmenni og búin að vera skoða mótorhjól á netinu. Jájá, það væri nú ekkert leiðinlegt að skella sér á einn alvöru Royal Enfield Bullet. Mótorhjól verða ekki meira ekta en það. Ekkert japanskt eða nýmóðis; Góð og gild bresk framleiðsla eins og hún gerist best á Indlandi. Og að sjálfsögðu hefur hönnunin haldist óbreytt í 50 ár, við erum jú að tala um Indland. En talandi um að gera hlutina almennilega í upphafi! Kannski eitt smávæginlegt vandamál með þessi mótorhjól að þau eru almennt bara fullkomið rusl sem er alltaf bilað. En ekki að það skipti nokkru máli, þetta er bara spurningin um að vera eggjandi. Svo er maður líka vanur maður í bransanum (neinei, það var aldrei neitt að Mözdunni góðu, bessuð sé minning hennar).

Það verður samt ekki annað en sagt og skrifað að maður verður ekki svalari en það að eiga mótorhjól sem lítur út fyrir að vera byggt í seinni heimstyrjöldinni (nema þá kannski að eiga grænan Jaguar E-type '69. Þá er maður einfaldlega svalur fyrir lífstíð. Svo einfalt er það.). Það kannski vegur eitthvað upp á móti salsa dansinum sem allt stefnir í á morgun.

Ég þarf að láta skaffarann góða, bílstjórann minn, finna eitthverja sölumenn fyrir mig. Hann getur jú skaffað eins og vélamanni djöfulsins er einum lagið.

Lostapyntari

Nú eru sagðar bænir.

Ég verð að taka ofan fyrir þessum þrótti múslimana við að deila bænunum með almúganum. Það er ekki minnsti möguleiki að missa af þeim hvar sem maður er. Prestarnir þeirra eru auðheyranlega búnir að fara á stíft námskeið í hljóðbylgufræðum og búnir að byggja hátalara inn í öll tré, skólprör og niðursuðudósir í hverfinu. Maður verður allur miklu heilagri...og svefnlausari.

Talandi um hátalara. Ég er ekki enn búin að fá hátalarakassann minn kláraðan. Að sjálfsögðu tekur það langan tíma eins og allt annað í þessu landi en ég verð þolinmóður og læt mig dreyma um tónlist með bassa.

Ég verð þó að segja eitthvað gott um Indverja. Ég held ég sé búin að tala illa um Indverja standslaust í margar vikur svo það er kominn tími á að ég fari að hrósa þeim. Ég fékk sérsmíðuðu hátalarastandana mína í dag bara einni og hálfri viku eftir að samningaumræðum luku. Magnað að það fór ekki nema 3 daga yfir umsamin afhendingartíma. Samningaumræðurnar voru samt ekki mjög beisnar:

Indverji: "2500 rupies"
Ég: "1500"
Indverji: "2000"
Ég: "Gott og vel. 1700"

Þetta tók sirka sex sekúndur og fleiri orðum var ekki eytt.

Ég fékk bílstjórann minn til að taka við hlutverki skaffarans. Hann hefur virkað eins áreiðanlegur eins og meðlimur ítölsku mafíunnar í öllu því sem ég hef þurft að útvega hingað til svo ég fékk hann til að finna járnsmiðinn. Auðvitað, eins og gerist hjá ítölsku mafíunni, fékk hann bróðir sinn til að taka við hlutverkinu.

Svo hrós dagsins fer til járnsmiðsins. Ég verð meira að segja að viðurkenna að ég hefði nú ekki geta smíðað, soðið og lakkað þetta betur þó svo ég sé voðalega klár og allt svoleiðis (hóst). Kannski var ég að borga þeim fimmfalt á við hvað þetta ætti að kosta svo kappinn hefur ákveðið að taka sig á...veit ekki.

Ég verð líka að gefa einkaþjálfaranum mínum smá af hrósi dagsins. Honum hefur tekist að gefa mér þá allra, allra verstu harðsperrur sem ég hef á æfi minni fengið. En þetta hrós er eingöngu gefið af illri nauðsyn skal ég segja ykkur. Nú hreyfi ég mig eins og skrímsli Frankensteins og búin að gera síðustu þrjá daga. Ég er búin að mæta tvisvar til hans og hann er bókstaflega á góðri leið með að drepa mig og ég get ekki séð betur en honum finnist það bara gaman að sjá mig þjást. Einkaþjálfarar eru allir án efa hreinræktaðir lostapyntarar (fallegt orð).


Nú er líka búin að bjóða Íslendingunum í mat. Þeim Jóni, Binnu, strákunum og ömmu frá Njarðvík. Maður verður jú að sinna skyldum sínum við ættjörðina og elda ofan í landann sem ég verð að segja að er átak þegar maður getur varla hreift sig fyrir harðsperrum. Þrátt fyrir það, maður getur ekki annað verið en stoltur yfir því að hafa brauðfætt allt sitt eigið kyn á einum degi í heilli borg. 100% skor. Þau komu hingað í gærkvöldi og borðuðu tvíréttað, þóttu nokkuð spræk og ræddum um það lúxusvandamál hversu slæmt veðrið er í borginni. Eins gott ég tók dúnsængina mína með til Indlands, það er nú varla hægt að sofa með annað í 23 stiga kulda.


Nú þar sem maður er orðinn svona sjóaður í að bjóða fólki í heimsókn ákvað ég að bjóða eitthverjum nokkrum nýjum þýskum nágrönnum mínum sem ég hitti á fimmtudaginn í sunnudagsheimsókn í kvöld. Nú verður þýski stofninn tekinn út og greindur í eitt skipti fyrir öll.

Þessir fara upp í ellefu

Það er merkilegt hvað sumir Indverjar eru miklar veimiltítur. Þeir eru nú yfirleitt ekki háir í loftinu en fyrr má nú vera. Nú verður alhæft eins og Piu Kærsgård (sem er danskur hálf-nasisti fyrir okkur frónbúa) er einni lagið.

Í dag fengum við fyrstu græjurnar okkar í vinnunni. Það tók ekki nema einn tvo mánuði fram yfir það sem það átti að taka. Þetta er búið að kosta blóð svita og tár að gráta utan í tollara (þið vitið nú alveg hvernig þeir eru) og aðra pappírspésa, henda í þá peningum eins og svínafóðri og grátbiðja þá að leysa dótið okkar út.

Hvað um það. Við fengum nokkrar tölvur líka sem við þurftum að tengja og stilla upp. Óskup venjulegar tölvur í stærri kanntinum. Þeir eru jú líka, eins og við, komnir í gegnum tímabilið þegar tölva fyllti það sama og dæmigerð íslensk verslunarmiðstöð.

Þar sem ég er svo mikill nýlenduherra ætlaði ég sko ekki að lifta litla fingri við að gera þetta heldur sendi "mitt fólk" í djobbið. Jújú, þeir voru alveg hressir með það strákarnir en þegar kom að því að flytja tölvunar af skrifborðinu og setja hana niður á gólf þá kom annað hljóð í strokkinn (sko, ég kann ennþá eitthver íslensk orðtök).

Þessir fjórir drengir, sem hvorki eru í hjólastól, með ólæknandi gigtarsjúkdóma eða búnir að missa útlimi, stóðu þarna yfir þessum gripum eins og þetta væri fíll dauður úr offitusjúkdómi sem þyrfti að flytja með handafli upp á þriðju hæð. Ég kom inn og sagði við þá: "já strákar, þið skutlið þessu svo bara undir borð og stingið í samband, er-það-ekki?". Þeir gláptu á mig eins og ég væri að biðja þá um að saga af sér hendurnar! Ég spurði bara "er þetta svona þungt?". Þeir sögðu ekkert en byrjuðu svo að hlægja eins og ég hafði verið að segja þennan fína brandara.

Nú verð ég að bæta við inn í þessa annars ágætis sögu. Fyrir fjórum mánuðum var ég í ræktinni (fyrir fjórum mánuðum hætti ég líka í ræktinni). Það þykir því ekki ólíklegt að ég hafi öðlast eitthverja ómælanlega krafta sem eiga sér hvergi líka sunnan Alpafjalla á öllum þessum heimsóknum mínum í ræktina. Allavega, án efa, meiri krafta en fjórir Indverjar á besta aldri geta kreist út. Ég er nú Íslendingur svo genin eru aldeilis til staðar.

Ég gat nú bara ekki séð hvað vandamálið var að þetta væri svona þungt. Ég greip nú bara þessar tölvur og skutlaði þeim undir borð án þess nú að taka eitthvað sérstaklega eftir því hvað eitthver tölva væri þung.

Indverjunum fannst þetta geggjað hvað ég var sterkur.

Ég þakkaði fyrir, hnykklaði vöðvana og gaf eiginhandaráritanir.


Í tilefni þessara hetjudáða minna í dag ákvað ég eftir marga mánuði að drífa mig nú í ræktina í kvöld. Ég er búin að vera röfla um þetta við nánast alla endalaust að ég þurfi nú að fara drífa mig og líklegast að vona það að það eitt að segja eitthverjum öðrum það komi manni í betra form.

Ég sá svosem heldur ekki annað í stöðunni þar sem ég var búin að háma í mig heimatilbúið lasagne og þamba rauðvín í allt gærkvöld með Victoriu og Iben að nú væri bara að duga eða drepast bókstaflega. Víst þær voru búnar að finna ræktina svo ég gat nú bara ekki verið minni maður en það.

Ég gekk inn í fyrsta líkamsræktarsal sem ég rambaðí á. Við mér blasti Arnold Schwartzenegger total-body-building alfræðibókin svo ég fylltist allur af þrótti og lét selja mér þriggja mánaða kort með einkaþjálfara. Einkaþjálfarinn, sem sérhæfir sig í að pynta dægurstjörnur í vinnutímanum, tók á móti mér. Hótaði öllu illu ef ég myndi ekki mæta á réttum tíma, mældi mig út og inn og setti mig á hlaupabandið á lægsta hraða. Ég veit nú ekki alveg hvað hann hafði í huga en hann kannski vissi ekki af þessum ómælanlega styrk sem ég ber svo ég bað hann nú bara að hækka upp í ellefu (these ones go to eleven). Þarna hljóp ég eins og ég vissi ekkert hvað myndi gerast á morgun (verst er að ég veit allt of vel hvernig ég verð á morgun. Gangandi um eins og vélmenni úr bíómynd frá 1960).

En á morgun lofaði ég svo að koma aftur og lyfta lóðum. Maður verður alveg hrikalegur eftir þetta.

Kirkjur og krikket

Kominn heim frá Goa. Seint verður sagt að þetta hafi verið leiðinlegt.

Lögðum í þessa fyrirmyndalangferð á föstudagskvöldið. Ég mætti alsgáður og óvitur um nokkuð annað en að mér var boðið að koma með í helgarferð til Goa. Heim á mánudagsmorgun í vinnuna. Gott mál.

Hann Christian frá Vín var svo góður að bjóða mér og Joliane með í þessa langferð. Ég gerði ráð fyrir smá langferð í smá rútu. En ...já, alveg róleg... ég komst fyrst að því þegar við vorum lögð af stað að það tekur 18 tíma að keyra til Goa frá Bangalore. Nú er maður orðinn alveg löglegur. 36 tíma ferðalag til að mæta í eitt strandarpartí!

Að sitja 18 tíma í langferðabíl á Indlandi þykir fólkinu í bransanum nú ekkert til að tala um. Flestir á Indlandi ferðast um í rútum og lestum og þar sem við erum nú að tala um að Indland er 33 sinnum stærra en Ísland þá þykir það nú ekkert merkilegt að brenna 20 tímum til að kíkja í kaffi hjá Stínu frænku.

Ég er samt ekkert vanur því að sitja í 18 tíma í neinu farartæki. Ef ég þarf að komast eitthvað langt þá kaupi ég vanalega flugmiða eins spiltum pabbastráki fyrir góða hrúgu af peningum og fussa svo og sveia yfir því að maturinn sé vondur á leiðinni (ég ætla samt ekkert að verja flugleiðina til og frá Íslandi. Maður tekur ekki rútu þar og ég reyni að tjá mig sem minnst um matinn á þeirri leið). Ferðafélagarnir mínir til Goa voru hinsvegar miklu vanari í bransanum og ferðast nánast eingöngu um eins og innfæddir. Það gæti verið vegna þess að þeir vilja upplifa Indland eins og Indverjar...eða þá þeir eru allir fátækir námsmenn. Líklega bæði! Allavega voru tvær af stelpunum svo duglegar að þær voru bara búnar að eyða sextán helgum af tuttugu í ferðalögum frá Bangalore. Magnað þar sem þær búa og vinna í Bangalore! Ég verð augljóslega að fara taka mig á.

Ég, Vínar-Christian, Joliane sú þýska, Trevor hinn ástralski, pólsku pæjurnar Ola og Eddy og indverski Thomas fórum saman og leigðum við okkur einn tólf manna til verknaðsins. Þetta var nú allt óþekkt blóð fyrir mér en ég hitti nú hann Christian og hana Joliane á Októberfestinni í þar-síðustu viku. Alltaf gott að hafa nýtt kjöt í útafskriftingarnar.

Við ákváðum náttúrulega að gera gott úr þessum 18 tímum og halda eitt stíft partí í rútunni, bera saman Indverskar romm tegundir og deila um krikketúrslit milli Indlands og Ástralíu (ég varð að játa mig undirgefinn í þeim efnum þar sem ég vissi ekki "einu sinni" hver Ricky Ponting var). Sannleikurinn og gleðin með rútupartí er að það sleppur enginn út þegar það er byrjað (það þarf að vera mjög leiðinlegt í partíinu ef fólk vill stökkva út á ferð). Fólkið getur líka sofnað hvenær sem það vill og hvar sem það vill og augljóslega koma heldur engir leiðinlegir fullir ókunnugir stripparar í heimsókn og rispa sófaborðið klukkan hálf tvö um nótt. Slæm er þó með rútupartí þegar eitthverjir leiðinlegir grænmetishrossahvíslarar eru með í för. En það var ekkert svoleiðis hér. Ó-nei!

Við komumst öll á leiðarenda á hádegi á laugardag. Bílstjórinn sem við leigðum var líka orðinn ögn þreyttur eftir 18 tíma stanslausa keyrslu (það þykir ekkert feimnismál hér að keyra í nokkra tíma) svo það var tími á að stoppa. Þá tók við stíft 37 tíma sumarfrí (ég held bara að það hljóti að vera styðsta sumarfrí síðan mælingar hófust). Það byrjaði með þéttu sólbað á einni allra svakalegustu sólarströnd sem ég hef séð með pálmatrjám, heitum sjó, hvítum sandi, bláum himni...jájá, you got the picture: Baga Beach. Kvöldið var síðan drukkið í sig eins og hreinræktuðum íslenskum framhaldsskólakostadelsólarfara er einum lagið.

En eins og ég hef nú áður minnst á þá er ég lítill strandbolti (ekki bókstaflega samt). Eftir tvo tíma vill ég fá snjóstorm svo það verði ófært niður í flæðarmálið svo ég þurfi ekki að liggja lengur. Við Joliane ákváðum því tvö að bregða okkur í menningarferð til Gömlu Goa á sunnudaginn og skoða fjögur hundruð ára gamlar portúgalskar kirkjur. Hún Joliane hefur gaman af svoleiðis enda arkitektarnemi. Ég get heldur ekkert verið saklaus af því að finnast það skemmtilegt sem hlýtur að útskýra það að ég held bara ég hafi skoðað kirkjur í öllum þeim löndum sem ég hef heimsótt. Ég ætla svei mér þá ekki að skilja Indland eftir úr þeim pakkanum. Óhemju menningarleg gengum við milli fjöldann allan af dómkirkjum í 30 stiga hita, ræddum um biblíusögur og drukkum kaffi. Ekki ónýtt.

Í morgun komum við svo heim í kuldan í Bangalore, útvötnuð, með sand í eyrum og sannfærð um að þetta væri málið.



Svo nú er grámyglulegi hversdagsleikinn byrjaður aftur með fínu þriðjudagsmatarboði fyrir þær Victoriu og Iben (já, þær dönsku) á morgun og Bollywoodkvöldi á miðvikudaginn í bænum.

Erfitt líf.

Goa? Já, strax

Nú gerast hlutirnir fyrirvaralaust. Ég er bara á leið út úr bænum í helgarferð og stefnan verður tekin á Goa á vesturströndinni. Goa er mál málanna ef maður vill gott veður, góðar stendur, gott fólk og almennt sumar-og-sól.

Hér er nefnilega vont veður.

Stinningskaldi og gengur á með slydduéli. Það myndi sjálfsagt vera stinningskaldi og slydduél ef það væri ekki logn og 23 stiga hiti en það er alveg það sama þegar það á að vera 28 stig. Hér virðist bara kólna og kólna. Ský á himni og meira að segja þarf maður öðru hvoru að fara í langerma. Ég neyta þessu. Ég er í útlöndum.

Ég hitti nefnilega hann Christian frá Vínarborg í síðustu viku og hann bauð mér með til Goa ásamt eitthverjum nokkrum öðrum af hans kyni (líka kvennkyni). Auðvitað æpir maður bara "JÁ STRAX" eins og tíðin er nú. Og að sjálfsögðu verður sko engin rúta heldur langferðabíll leigður og skellt í tíu tíma ferðalag um sléttur Indlands...húrra...

Hinsvegar kemur þetta alveg á vondri helgi. Á tímum þegar við Martin ætluðum að fara skoða alvöru græjur saman. Maður verður að vera soldið karlkyns einu sinni, hætta þessu dansrugli og skoða eitthvað sem er hættulegt, mengar og býr til hávaða (nei, ég er ekki að tala um Norðmenn). Hér er nefnilega hægt að kaupa mótorhjól fyrir sama og taka einu sinni strætó í Reykjavík. Maður þarf ekkert að tryggja og auðvitað þarf maður ekkert eitthverja prófavitleysu. Það er bara gripið, greitt, tankað og tætt. Maður getur ekki annað en titrað úr gleði.

En það er líka meira sem maður er að missa af um næstu helgi. Fleiri Íslendingar eru að kíkja til Bangalore. En eins og heyrist þá spennist maður allur upp eins og ástandsdræsa þegar maður heyrir af Íslendingum á Indlandi. Jón (þið munið nú eftir honum Jóni Íslendingi) sagði mér að Auðunn sem vinnur hjá íslenska sendiráðinu í Nýju Delhi væri að koma og kíkja í bæinn. Maður hefði nú kíkt á kappann ef maður hefði verið á staðnum og reynt að vera soldið Íslenskur. Það er langt síðan maður athugaði þetta með þessa sér-íslensku (þ,ð,ý og alla þá). Maður athugar með hann næst þegar maður er í Delhi. Við Victoria ætlum að minnsta kosti að kíkja á stemninguna í höfuðstaðnum næsta vor.

Allavega þá get ég farið að hlakka til að kíkja í mínus-þriggja-stiga-kuldann og lopahúfuna um jólinn og athugað íslenskuna þar. Expressararnir hafa nú lofað að skutla mér frá Kaupmannahöfn 21. desember og segjast samviskusamlega sparka mér úr landi aftur 6. janúar. Ekki leiðinlegt.

Ólöglegur bjór er góður bjór

Það er búið að stela símanum mínum.

Það þykir kannski ekkert merkilegt ef maður býr í þróunarríki þar sem verðmæti símans er álíka og ævilaun mannlegrar steypuhrærivélar. Málið er hinsvegar að honum var stolið innan veggja fyrirtækis míns. Það þykir nokkuð merkilegt þar sem öryggisverðir Nokia venjulega saka mann um glæpsamlegt athæfi ef maður er í mislitum sokkum en greinilegt er að öryggistapparnir hérna þurfa eitthvað að skerpa á vænusýkinni. Það væri kannski líka við hæfi að þeir væru soldið meira öryggisvarðalegir. Fyrir mér eiga öryggisverðir að vera hættulegar skepnur. Ekki hugsa of mikið, vera mjög stórir, sterkir og þungir og eru alltaf tilbúnir að henda manni í gólfið ef maður lítur óvart í augu þeirra. Ekki ósvipað nautum í öðrum leikshluta í nautabana.

Hér eru öryggisverðirnir ekki svoleiðis. Það er ekki hægt að hræðast 35 kíló nema þau hafi sautján belti í Karate og heita Bruce Lee. Þessir menn heita ekki Bruce Lee og hafa að hámarki tvö stig á blokkflautu. Hinsvegar kemur fjöldinn á móti. Það er ómælt magn af þessum vörðum. Það er eins og með maurana. Þeir geta drepið ef þeir eru nógu margir. Hinsvegar, ólíkt því sem maður getur búist við af maurum, þá virðist þessir verðir hérna nenna lítið vera mjög öryggisvarðaleg ógn. Þeir sita venjulega á víð og dreif um bygginguna og horfa á hurð, ljósritunarvél eða sofa í liftunni. Það versta við það er samt að ég, og örugglega fleiri sem eru jafn utan við sig, taka ekkert eftir þeim. Þegar þeir reyna að stoppa mann fyrir að sýna sér ekki nafnskiltið þá labbar maður bara framhjá þeim án þess að nokkuð hafi í skorist. Þeir eru heldur ekkert að elta mann og henda manni í gólfið. Þeir segja bara örugglega við sjálfan sig: "Já, já, alltílagi. Ég spyr hann bara á morgun".

Það gæti útskýrt afhverju síminn minn hvarf af borðinu mínu. Það gæti jafnvel verið að eitthverju óprúttin verkamaður hafi ekki staðist þessa hrúgu af peningum eitthverja nóttina. Á næturna eru nefnilega sveimi af verkamönnum á skrifstofunni að reyna tjasla upp á þessa glænýju ruslbyggingu sem ég get ekki ímyndað mér að endist lengur en í sex mánuði. En það er atvinnuskapandi. Þá hafa nokkrir hundruðir Indverja eitthvað að gera við viðhald næstu árin.

En nú hefur eflaust einn verkamaðurinn glatt sína heittelskuðu með glænýjum demantshring. Verði honum að góðu.



Um helgina var brugðið af bæ og farið út að borða með dönsku stelpunum, Martin, frú og nokkrum indverjum. Um kvöldið var svo boðið til eftirpartís heima hjá eitthverjum ríkum inverskum pabbastráki. Eins og ég hef áður minnst á þá er mjög mikilvægt að finna eftirpartí ef maður vill ekki vera kominn í rúmmið fyrir klukkan hálf tólf þegar allt lokar. Þessi ríki pabbastrákur átti þúsund fermetra hæð með svölum á tólftu hæð niðri í miðbæ. Að sjálfsögðu átti hann líka risa leðursófasett, Bang & Olufsen græjur og glænýjan Vertu farsíma sem kostaði örugglega eins og hálfur Land Cruiser. Mér tókst samt ekkert að heilsa upp á gestgjafann. Hann var líklegast of upptekin við að skófla kókaíni upp í nefið á sér inni á klósetti. Ég last það eitthverstaðar að víst það sem ríkir pabbastrákar gera. Ég gerði honum samt góðverk og hjálpaði til við að sópa svo pappi hans kæmist ekki að því að hann væri að halda partí fyrir hundrað manns sem hann þekkti ekkert.

Í tilefni þess að við vorum í partíi hjá ríka pabbastráknum þá fannst okkur líka kjörið að leika kókaínkaupandann. Við vorum nefnilega búin að finna það út að við yrðum að drekka eitthvern bjór víst við vorum kominn og að sjálfsögðu hugkvæmdist okkur ekki að kaupa hann á meðan löglegt var að selja hann, svo klár eru við ekki. En það væri hvort sem er ekkert jafn spennandi eins og að reyna að kaupa hann ólöglega.

Svona kaupir maður bjór eftir klukkan ellefu á þessum slóðum:

1. Maður kemst á snoður um salann.
2. Stoppar í dimmu húsasundi og drepur á bílnum.
3. Bíður í tíu ógnvænlegar mínútur.
4. Maður sér skugga af manni númer eitt koma hlaupandi.
5. Tveir dimmir menn númer tvö og þrjú standa vörð við enda húsasundsins og skima eftir löggunni og eru tilbúnir eins spenntir gormar að stökkva í burtu.
6. Maður númer eitt, dimmur hörunds, stoppar örsnökkt við bílrúðuna.
7. "Einn bjór á mann, takk!" segir maður eins og 14 ára unglingur.
8. Maður númer eitt stekkur upp í svartan bíl með manni númer tvö og þeir aka í burtu.
   
9. Bíður í aðrar ógvænlegar mínútur.
10. Dimmi maðurinn númer þrjú skimar eftir löggunni.
11. Svarti bíllinn kemur aftur.
12. Maður númer eitt kemur með bjórana og segir "300 krónur, takk".
13. Maður borgar og fær bjórinn.
14. Maður númer eitt segir með hrjúfri röddu: "þið hafið aldrei séð mig".
    
15. Maður segir: "Ókei".
16. Maður eitt, tvö og þrjú stökkva upp í svarta bílinn og keyra á ógnahraða í burtu.

Allavega fengum við okkar bjór og drukkum hann af bestu lyst. Enda er eins og kveðið er: "Ólöglegur bjór er góður bjór".

Bangalore Club

Í þessari borg er klúbbur sem heitir Bangalore Club.

Þetta er dæmigerður lokaður klúbbur fyrir miljónamæringa, snobbara og heldri borgara sem finnst að heimurinn hafi bara farið versnandi eftir að bretar hættu að þiggja gin og tónik af bökkum Indlands fyrir fimmtíu árum. Hann var líka stofnaður fyrir 140 árum á meðan breska heimsveldið var uppi á sitt besta og má líklegast búast við að meðlimirnir séu álíka gamlir og það. Allt breskt er gott og gilt og þykir ekki er verra að Winston Churchill var meðlimur.

Þessi klúbbur er ekki langt frá því sem maður getur ímyndað sér að Jóakim Aðalönd í Andrés Önd blöðunum stundi. Í þessum klúbbi drekka karlmenn í kjólfötum Earl Gray með sítrónu, viskí sem er líklegast eldra en foreldrar þeirra og reykja innflutta vindla á milli þess sem þeir spila Bridge og Rommí. Ég get ekki ímyndað mér hvað annað þessir einstaklingar stunda þarna annars. Líklegast engin saumanámskeið eða sundkennsla. Ekki veit ég og auðvitað gerist allt bak við luktar dyr.

Það eru óskaplega litlir möguleikar á að ég geti orðið meðlimur að þessum klúbbi. Í það fyrsta þarf eitthver meðlimur að deyja fyrst. Kannski þarf það ekkert að stoppa mann en maður þarf að vera virtur borgari (er að vinna í því, veit samt ekki hvernig það verður eftir að maður er búin að uppfylla kröfu númer eitt) og þarf að geta hennt svosem eins og tíu miljón krónum til að fá að eiga möguleika á að verða valinn inn. Ég býst við að ég reyni að vera breskur á eitthvern annan hátt og kaupi mér frekar Jagúar fyrir peninginn!


Ástæðan fyrir því að ég segi ykkur frá Bangalore Club er að ég var þar í gærkvöldi!

Það er ekki nóg að heilsa upp á fína fólkið, Armani og Prada, maður verður líka að athuga með arftaka bresku yfirstéttarinnar eins og hún gerist best. Í þetta sinn var það ekki svo einfalt að ég gengi þangað bara beint inn þó svo ég hefði auðvitað getað reynt það og verða skotinn í bakið. Hinsvegar bauð hún Anita mér, þessi indverska, á kvikmyndasýningu í klúbbnum. Faðir hennar, Sviss-elskandi byssumaðurinn sem hræddi mig í síðustu viku, er nefnilega meðlimur sem þýðir að hún og hennar vinir (þ.e.a.s. ég) hafa aðgang! Myndalegt af henni! Ég ákvað að skella mér með og inn gekk ég í þennan kvikmyndasal sem var staðsettur inní risastóru húsi í miðjum risastórum garði með víggirðingum og öryggisvörðum. Magnað!

Það sem var hinsvegar meira ónýtt var myndin sem var til boða. Það er greinilegt að þeir hafa ekkert uppfært kvikmyndasafnið sitt (né fátt annað) síðan bretar fóru og var sýnd bresk/amerísk dans og söngvamynd frá fimmta áratuginum þar sem nákvæmlega ekkert gerðist alla myndina annað en karlar, dansandi og syngjandi reyndu við skríkjandi konur sem vildu ekki láta reyna við sig en létu samt undan á endanum og giftu sig. End of story.

Allir í salnum (að sjálfsögðu allt Indverjar) klöppuðu og hlóu alla myndina...ég gapti...

En út frá þessu held ég að ég sé núna búin að skylja indverska kvikmyndagerð. Þeir eru ennþá að gera myndir eins og voru gerðar þegar Bretar voru við stjórn vegna þess að það er engin sem segir þeim lengur hvað er "inn" og hvað er "út". Ég held að bretar hafi verið óskaplega duglegir við það á sínum tíma. Ef þú skildir það ekki varstu skotinn, ef þú skildir það varstu klæðskeri.

Ég ætla samt ekki að fara taka ofan fyrir nútíma amerískri kvikmyndagerð. Ég er enn illa haldin eftir Miami Vice...


Það gæti verið að maður þurfi að rannsaka þennan klúbb betur.

Ein Prosit

Til hamingju í dag. Nú er fylkið mitt, Karnataka, 50 ára gamalt og í tilefni dagsins heitir borgin mín ekki Bangalore heldur Bengaluru.

Nú er ég líka kominn heim af Bollywood kvöldi á einum skemmtistaðnum hérna í bænum. Þar er skálað í vatnspípum og hlustað á handofið indverskt og reynt að dansa eins og í sjónvarpinu!

Í gær var jú Októberfest eins og ég var búin að minnast á. Oktoberfest er hátíð fyrir þjóðverja í þröngum leðurkvartbuxum með galdrahatta (Þjóðverjar eru alltaf jafn smekklegir). Þarna vantaði heldur nú ekki þýskuna, né bjórinn í líterskrúsum, né pylsurnar og saltkringlurnar. Þar var dansað var fram eftir kvöldi eftir þýskum sálmum (ein Prosit, ein Prosit der Gemütlichkeit) milli borða klæddum köflóttum dúkum. Ef maður hefði verið þýskur hefði manni sjálfsagt klökknað og fundist vera kominn heim. Að sjálfsögðu tekur maður samt að þátt í herlegheitunum, borðar bratwurst, sauerkraut og dansar. Greinilega hefur allur þessi skemmtanalífspakki hjá mér komið að góðum notum þar sem við Joli lentum í úrslitum í þýsku danskeppninni. Kannski hefur það hjálpað að Joli er þýsk og hefur örugglega hótað eitthverjum. Við unnum samt ekki, hvernig sem stóð á því (eitthver hótað meira), enda hefði mér hvort sem er ekkert langað að vinna flugfar til Frankfurt (örugglega líka bara aðra leið). Ekkert að gerast þar!

En á morgun förum við indverska Anita og reynum að dansa meira salsa. Bráðum verður maður alveg óstöðvandi.


Ég er enn að bíða eftir Indverjum. Ég er búin að bíða í mánuð eftir seinni hluta húsgagnanna minna og manninum sem ætlar að hengja upp sjónvarpið mitt á vegginn. Ég veit ekki hversu mikið ópíum ég þyrfti að taka til að skilja þetta. Ég er búin að komast að því að það gerist aldrei neitt í fyrstu tilraun og ég meina aldrei. Nú er orðið daglegt brauð með morgunkaffinu að hringja og æpa í símann og reyna fá eitthverja menn til að redda þessu fyrir mig. Kannski að það hafi eitthvað með það að gera að morgunkaffið samanstendur af fjórum bollum af expresso svo maður er kannski bara of upp víraður á þeim tímapunkti til að hafa þolinmæðina í lagi! Allavega er ég búin að bóka mig á indverskt kúltúrnámskeið í lok nóvember (náttúrulega búið að fresta því tvisvar sinnum). Vonandi að þeir gefi manni eitthverja töfralausnir (eða eitthvað ópíumblandað).

Maður fólksins

Það verður ekki annað sagt en að það sé búið að vera nóg að gera. Maður er orðinn svona hrikalega vinsæll að það líður ekki einn dagur án þess að maður þurfi að mæta eitthverstaðar til að vera skemmtilegur. Fólk er farið að senda eftir manni eins og Bubba eftir boxinu. Kannski er maður bara svona fallegur?!

Í kvöld fékk ég þó frí frá sósíallífinu. Ég er búin að reyna að vera eins antisósíal og ég get í allt kvöld. Horfa á Bond og hlaupa um Internetið í náttbuxum. Það gerist ekki fallegra.

Talandi um anti-, á laugardaginn fór ég í partí hjá honum Antti. Antti er Nokia Finni. Þar af leiðandi var þetta finnskt partí. Finnsk partí eru sérstök. Þar eru þeir félagarnir Koskenkorva og Smirnoff ávalt fyrstir á staðinn í þrumu stuði enda er ég búin að komast að því að finnar verða alltaf að hafa hann Kossu geymdan undir koddanum hvar sem þeir staddir eru í heiminum. Held að það sé svona eins og með íslendinga og vísakortið. En þar var hvergi staldrað við (nema þá kannski málbeinið)!

Á morgun byrjar þó prógrammið stíft aftur. Á morgun er nefnilega haldið upp á "Oktoberfest" á þýskan mælikvarða á einu fimm stjörnu (hóteli auðvitað. Við norður evrópubúar eru svo mikilr snobbarar að við förum varla út nema það sé eitthverstaðar grande). En hér er haldið upp á þetta eins og allt annað. Indverjar eru alveg vitlausir í hátíðir. Held að þeir haldi upp á 2000 hátíðir á ári. Það er vel af sér vikið.

Victoríu, Iben, Juli (enn ein ný þýsk stelpa), Martin og nýja kærastan hans (hann fann sér auðvitað eina indverska...hef varla séð hann síðan) koma með og verður eflaust glaðst með þeim Derrick og Harry á þýska vísu. Ekki verra þá að það er frí á miðvikudaginn. Auðvitað er líka búið að biðja mig um að mæta eitthverstaðar á miðvikudaginn. Veit ekkert hvar, hef enga stjórn á þessu lengur.



Nú er ég líka að reyna skipuleggja hvert skal halda í næsta ferðalag. Það þýðir ekkert að slaka á núna víst maður er byrjaður. Ekki það að vinnan sé að slíta í sundur fyrir manni fríin. Það er hvort sem er búið að brjóta öll loforð um að við séum að fá tækin okkar í tíma svo við erum að vinna upp neyðaráætlun. Indverjum eru svo svakalega slétt sama um öll tímaplön!

Það er samt eitt og annað sem kemur til greina í ferðalögunum. Á maður að bregða sér vestur á ströndina, norður í kuldann eða suður í sólina? Hvað segiði um fjallahótel í hlíðum Himalaya þar sem maður þarf að skella sér í þyrlu til að komast á staðinn? Eða þá að gista í hellum í regnskóginum, snorkla meðal kórallana í vestrinu eða sigla um síkin í suðrinu? Uss... nú vantar mig bara að finna eitthverja ferðafélaga. Eitthver sem býður sig fram?

Allavega er ég búin að ákveða að skella mér á vesturströndina í lok nóvember með nokkrum úr vinnunni. Lofa að það verður ekkert leiðinlegt.


Núna eru líka komnar inn fullt af myndum inn á myndaalbúmið. Meira að segja frá íbúðnni minni. Þar getiði líka fundið vídeó af íbúðinni tekið upp í dogma stíl í anda Lars Von Triers. Ég á greinilega framtíð mína fyrir sem kvikmyndatökumaður.

Sögur af sjónum

Athyglisvert!

Mannslífin á Indlandi eru augljóslega ekki eitthvað sem maður leggur of mikið verð á. Stundum er það eins og með lömbin, þau eru falleg á meðan þau eru á fæti en öllum er sama um það þegar þau eru komin á diskinn.

Í síðustu viku var umferðaslys á einni götunni sem ég fer um á leið í vinnuna. Strætó ákvað að reyna að hægja á ferðinni með því að keyra yfir þá sem voru að bíða eftir strætóinum. Fimm dóu og 27 slösuðust. Hitt fólkið sem var að bíða á stoppistöðinni og slapp, var ekkert sérlega sátt við það sem búið var að gerast (og sérstaklega ekkert sátt við hvað löggan var lítið að standa sig) að það ákvað bara að brenna strætisvagninn og nokkur lögreglumótorhjól í leiðinni og fara í slag. Strætisvagnsstjórinn sá í hvað stemmdi svo hann stakk af og hefur ekkert spurst til hans síðar. Það var kannski ekki svo slæm hugmynd hjá honum því það tíðkast víst hér að berja þann sem er orsakavaldur að umferðaslysi til dauða. Það er ekkert grín hér og víst er það vikulegur viðburður að eitthver deyji í "umferðarslysi" án þess að slysið sjálft hafi slasað nokkurn.



Í síðustu viku var mér boðið með út að borða á eitthvern veitingastað með Anitu, indverskri stelpu sem ég hitti með Joanne og Angelie fyrir stuttu. Það var að sjálfsögðu bara huggulegt af henni að bjóða mér og að sjálfsögu bjóst ég við dæmigerðu matarboði með nokkrum af hennar vinum þar sem maður reynir að vera skemmtilegur og segir sögur af sjónum.

Ekki alveg þannig.

Ég var plataður heim til hennar þar sem báðir foreldrar hennar tóku á móti mér með viskí tilbúið. Það drekkur maður víst hér á miðvikudegi. Úff...ég varð soldið smeykur hvort ég væri að lenda í eitthverjum pakka sem ég vildi ekki vera í. Þar var mér plantað í sófann og óþægilega þögnin byrjaði. Ég ákvað samt að reyna ræða eitthvað við þau þar sem ég var nú á annað borð mættur. Ég fékk samt að tala við föður hennar (fyrrverandi offisera í indverska hernum með byssuleyfi...jæks) um hvað falleg er í Sviss. Hafði ég þó ekki mikið til málanna að leggja enda aldrei á æfinni stigið fæti inn í Sviss! En Sviss þykir bera af á Indlandi...kannski út af Milka súkkulaðikúnni...veit það ekki. Þeir eru jú allir fyrir þessar blessuðu kýr.

En það eina sem mig vantaði var bara eitthvað að borða! Ég fékk samt að borða kínverskt á endanum. Veit heldur ekki hvort ég eigi að þora að tala við hana aftur!

Af ströndinni

Jæja. Kominn heim og get haldið áfram þjóðfélagsskyldum mínum að skrifa inn á þetta blogg.

Nú er Bangalore eins og á góðum mánudegi...í Baghdad. Diwali helgin er núna. Þá reyna hindúar að halda upp á ljós og frið með því að reyna kveikja í húsunum sínum með öllum mögulegum ráðum og sprengja upp hvort annað með hvellettum og flugeldum, fimm daga í röð. Ég hélt að ég hafi séð nóg af brjálaði um áramót á Íslandi en þetta tekur brjálaðið alveg á nýtt plan. Hér fá þriggja ára börn að kveikja sjálf í sprengjum og henda þeim í loftið og reyna grípa þær þegar þær koma niður aftur. Það þykir líka mesta sportið að reyna vera eins nálægt dótinu með höfðinu þegar það springur. Það þykir án efa merki um hetjudáð. Allavega var einn bílstjórinn sem tók okkur í smá ferðalag um helgina aldeilis með hetjudáðina á hreinu. Honum tókst að sprengja heilan flugelda tveimur sentimetrum fyrir neðan augað á sér. Hann var mjög stoltur þó hann hafi allur verið í blóði!

En nú eru allir komnir heilir á húfi, rauðbrún og sæl, heim frá Kovalam ströndinni í Kerala. Þetta var bara alveg eins og það átti að vera, sól, sandur, sjór og ...rigning. Flugfélagið kom okkur á áfangastað vel og á tíma þó svo að innfæddir hafi hlegið að okkur þegar við keyptum flugmiðann: "Haha...Air Deccan...þið komist aldrei alla leið og þið fáið örugglega farangurinn ykkar til baka eins og flugfélagið hafi notað hann í staðin fyrir lendingarhjól" (þetta var nokkurnvegin innihaldið í útskýringunum). Brottfaraspjaldið var samt handsskrifað og það ringdi í gegnum þakið á flugvélinni. Ekkert til að gera veður út af.

Við fundum samt hótelið okkar, myndalegasta hótel, sundlaugina, sandinn og undiröldurnar sem voru alveg vel tilbúnar til að senda okkur hálfa leið til Afríku (öllum innfættum var nokkuð sama um það og héldu áfram að veltast um í sjónum. Greinilega allir búin að gleyma 26/12/2004). Fundum líka hvað herbergisþjónusta er yndisleg uppfinning (það er ekkert fallegra en að liggja í rúmminu og láta þjón bera sér bjór og klaka). Auðvitað fundum við síðan sundlaugarbakkann og tvo norska homma. Þar var vel borðað af fiski, vel drukkið og vel sólað á milli rigningaskúranna. Við Toni (hinn finnski) ákváðum að hanga ekki á hótelinu allan tímann (endingartíminn minn á strönd fer sjaldan yfir tveir tímar. Þá fer ég venjulega að vona að það byrji að rigna). Við leigðum okkur bílstjóra til að taka okkur á syðsta odd Indlands til Cape Camonin með nokkrum stoppum í höllum og musterum. Mjög menningarlegir að sjálfsögðu. Þar hittum við hálfnakta munnka sem gáfu okkur rauðan punkt á ennið og plötuðu af okkur pening, lögðum okkur í stórhættu á ryðguðum pramma úti á miðju ballarhafi í tólf vindstigum (hvað leggur maður ekki á sig til að skoða musteri), sáum fullt af málverkum, flott fjöll og að sjálfsögðu heilan helling af Indverjum. Venjulega var þessi hellingur af indverjum að veiða, enda er svosem lítið annað hægt að gera þegar maður býr við ströndina. Ekki skaffar það að liggja í sólbaði allan daginn hrísgrjón á borðið eða nýja leikjatölvu fyrir börnin. Það er hinsvegar ekki hægt að segja að þeir hafi háa framleiðni þar sem 60 manns standa á bakkanum og draga inn net í tvo tíma til að fanga...einn lítinn fisk! Það eru jú 120 vinnustundir á hvern fisk. Vona að þeir fái gott verð fyrir hann!


Myndir koma inn von bráðar. Maður verður að þjálfa sig upp í að halda stóískri ró og drekka jurtate þegar kemur að internethraðanum.

Tenglar

Jæja. Þá fer að koma að sumar, sól og sandi. Ekki það að það sé eitthvað skortur af sól hér þar sem ég bý en á morgun verður farið til Kerala þar sem hægt verður að fá sólsting með góðri samvisku. Meira um það síðar.

Ég setti inn nokkra Google Earth tengla fyrir ykkur sem langar að sjá hvar ég bý:

Heima á Berlie Street Cross
Miðbærinn, M.G.Road
Nokia skrifstofan mín
Næsta sumarfrí í Kerala

Þið sem eru ekki með Google Earth þá vill ég bara geta þess að það er bara besta uppfinning síðan slátrið var uppfundið.

Verkafólkið

Magnað þetta með verkafólkið hérna. Í þessu landi er örugglega ekkert vinnueftirlit eða málþing pípara. Fjörutíu stunda vinnuvika og kaffipásur er sjálfsagt ekkert sem verðugt er að hafa áhyggjur af í samningum. Hér búa húsasmiðirnir í húsinu sem þeir eru að byggja og vinna allan sólahringinn, líklegast þó eingöngu meðan þeir eru vakandi. Ef húsið er ekki meira en grunnur búa þeir þá undir segldúk í grunninum. Það er kannski líka ákveðin gulrót fyrir þá að klára húsið sem fyrst svo þeir geti fengið þak yfir höfuðið meðan þeir sofa. Ég ætla að sjá hvernig gengur að nota verkafólkið í næstu viku þar sem ég er búin að panta tíma með smiði til að smíða fyrir mig djúpbassahátalarakassa. Að sjálfsögðu verður hann að vera flauelsklæddur!

Húsið sem hýsir skrifstofuna mína er enn verið að byggja. Þó svo við séum flutt inn á skrifstofuna eru fjórar hæðir ókláraðar svo þar sveimir allt af verkamönnum. Einum verkamanninum í síðustu viku þótti eflaust það þak sem honum var boðið á einum af ókláruðu hæðunum ekki vera nógu gott fyrir hann svo hann ákvað að taka sinn svefn á mjúkum skrifstofustól á skrifstofunni minni. Eitthvað hefur þó vekjaraklukkan hans verið biluð svo hann var enn sofandi þegar fólkið mætti í vinnuna daginn eftir sem kostaði náttúrulega hróp og köll. Maður þarf augljóslega að athuga hvað maður skilur eftir á skrifstofunni. Það gæti verið að eitthver verkamanninum þyki einum af óútkomnu Nokia farsímunum vera eitthvað sem gaman væri að taka heim með sér og jafnvel selja til Samsung.

Annars er loksins eitthvað að taka við sér í vinnunni minni. Hingað til hef ég verið að ydda blýanta og búa til kennsluefni. Það er að segja skapa hrein útgjöld fyrir Nokia. Nú gæti það farið að snúast við og við gætum farið að búa eitthvað til sem verðugt er að selja. Nú þarf að finna verkefni, búa til plön, taka undirmennina mína í viðtöl og reyna að útskýra verkefnin fjórum sinnum fyrir þeim. Hér þarf maður virkilega að anda djúpt og telja upp á tíu því indverjar tala nefnilega sína eigin útgáfu af ensku og hún hreint og beint gengur ekki alltaf upp með þá ensku sem ég kann. Maður þarf virkilega að orða hlutina á réttan hátt og breyta framburðinum sínum til að hann passi þeim. Það er rétt, eftir nokkra mánuði verður maður farinn að tala eins og Abu í The Simpsons.


Nú er líka mál að fara undirbúa sig undir frí. Þar sem maður er farinn að vinna harðar verður maður líka að fara meira í frí. Næsta fimmtudag verður farið til Kyrala í fjóra daga með Toni, Andreas og fjölsk. Sjáum til hvort við verðum með eitthvern stað að búa á. Það er víst búið að henda okkur út af hótelinu einu sinni, meira að segja áður en við erum mætt á staðinn.

Sjötti liðurinn og Clinton

Jæja nú er hluti húsganganna minna komin. Það sem átti að taka þrjá daga er búið að taka eina og hálfa viku. Maður getur kannski reynt að finna eitthvað gyllt hlutfall á milli þess tíma sem fólk segir og það sem gerist. Eins og er virðist hlutfallið liggja í fjórum sinnum.

Sófinn minn góði kom þó í vikunni svo ég get núna legið fyrir framan sjónvarpið í brúna flauelinu. Vandamálið við það er hinsvegar það að sjónvarpið sem ég ætlaði að liggja fyrir framan, hann Sammi ef þið munið eftir honum, virkar ekki. Sammi Samsung LCD, mætti líka, allt of seint eins og gerist og gengur með allt í þessu landi, bilaður svo það er ekki hægt að nota hann. Glæný græja... og ég sem var búin að koma mér svo vel fyrir í sófanum.

Viðgerðarmennirnir eru núna líka búnir að vera fjóra daga á leiðinni að skipta út sjónvarpinu mínu og eru ekki enn komnir. Þetta er löng leið fyrir höndum virðist vera. Það er víst alveg sama hvað maður æpir mikið í símann það virðist ekkert ganga hraðar. Ég þyrfti að fara á námskeið fyrir hryðjuverkamenn svo ég geti lært að hóta fólki. Á meðan þarf ég að húka og horfa á gamaldags sjónvarp. Haldiði að það sé ástand.



Ég sagði ykkur frá Joanne, frá Suður Afríku, sem ég hitti á mánudaginn. Ég reyndar hitti hana, Angelie (frá þýskalandi) og Anette (eitthver frá Indlandi) á fimmtudaginn líka og reyndum við að dansa salsa (ég komst þó brátt að þrátt fyrir að ég hafi farið á námskeið fyrir ári síðan þá er ég mjög lélegur í þessari íþróttagrein. Ég hefði þurft að æfa stífar). Joanne bauð mér og nokkrum af hennar vinum í heimsókn í gær og hitti ég þar sjötta liðinn sem var líka í heimsókn hjá henni (svona fyrir ykkur sem enn vitið ekki hvað þessir liðir þýða allir saman, þá telst það vera einn liður sú manneskja sem kynnir þér fyrir annari manneskju í röð, þ.e. að eitthver kynnir þér fyrir einum og sá hinn sami þér fyrir svo öðrum o.s.fr.) Ég var allur svo uppfullur af þessum liðapælingum, enda mikið nörd, ákvað ég að bera þetta upp fyrir þessu nýja fólki, svo voru Indverjar, og útskýrði fyrir þeim að tölfræðilega (nörd) gætu þeir komið mér í samband við, sem dæmi, Bill Clinton. Indverjinn sagði mér þá að hann þekkti jú Billann og hafði oft talað við hann meðan hann bjó í New York.

Hananú...sex liðir...þetta virkar semsagt!

Í kvöld er svo planlagt að borða kvöldverð á fínu veitingahúsi með Joanne, Durk (sem er þýskur og talar varla ensku...enda þýskur) og einum bandaríkjamanni sem vinnur með Joanne. Ég reyndar eyddi morgninum í morgun í lautarferð í einum garðinum hérna í Bangalore með þeim og borðaði ost og kex. Huggulegt.

Nágrannar

Jæja nú er Internetið loksins komið svo ég get kannski farið að setja inn eitthverjar fleiri myndir fyrir ykkur. Þetta sem átti að taka þrjá daga er búið að taka meira en tíu. Ég er augljóslega allt of linur í samningaviðræðunum því það virðist ekkert gerast nema maður rífi kjaft, sparki eða hóti að Pakistanar sendi sitt herlið inn. Eitthvað "óumsamið" er sama og tap og samningurinn þarf helst að vera skrifaður í fjórriti og stimplað af sænskum munki úr fjallshlíðum Himalaya.

Nú er líka nuddarinn búin að fá sína útrás á mér. Ég gat samt ekkert samið við hann þar sem hann talaði ekkert ensku. Þess vegna var ég örugglega barðinn í hakk eldsnemma svo ég lá næstum í kóma í bílnum á leiðinni í vinnuna. En þetta getur maður kennt sjálfum sér um og meira segja bað ég hann að mæta aftur í næstu viku.


En það er soldið magnað hvað maður hittir mikið af útlendingum hérna. Ég er nefnilega búin að hitta fimmta liðinn í útlendingakeðjunni. Það væri kannski mál að halda upp á það. Fimmti liðurinn var frá Suður Afríku og borði ég kvöldmat með henni og Angelie sem er Þýsk (hitti hana í afmælinu hans Kristjans) á mánudaginn. Fyrir ykkur sem vita ekki hvað fimmti liðurinn er þá þýðir það að það er ekki nema einn liður í að ég hitti Arafat eða Baldwin bræðurna. Það er vegna þess að fróðir menn segja að það er ekki nema sex liðir milli þín og allra hinna sem eru á lífi. Ég veit samt ekki hvort þessir fimm liðir sem ég hef fundið hjálpi mér eitthvað sérstaklega mikið til að hitta Baldwin töffarana. Kannski ætti ég að spyrja næst hvort hún þekki Mandela. Hann var nú alltaf snjall.

Ég borðaði náttúrulega á einum betri veitingastöðum í bænum með útsýni yfir alla borgina. Þar var etið og drukkið eins og ekkert væri sjálfsagðara. Ég komst síðan að því að ég greinilega bý í smábæ (bara sjö miljónir). Hún Angelia býr nefnilega í húsinu á móti mér. Magnað. Ég get núna hoppað þangað yfir í frottesloppnum og fengið lánað sykur og egg eins og góðum nágranna sæmir.

Fleiri þjónar

Enn bætist í þjónaflotann. Þetta er bara eins og eiturlyf, ef maður fær sér einn, fær maður sér annan og svo enn annan þangað til að maður veit ekki lengur hver gerir hvað og þarf nýjan þjón til að finna út úr því.

Hlutverk nýja þjónnsins míns er að koma og gefa mér indverskt morgunnudd. Maður getur náttúrulega ekki verið þekktur fyrir annað en að hafa einkanuddara í þessu landi. Ég ákvað samt að láta þetta vera eingöngu vikulegan viðburð til að byrja með svo ég lifi daginn af án þess að taka örvandi. Mér var nefnilega sagt að þetta nudd væri eins og að taka valíum. Það er fínt að byrja daginn á því. Maður er einmitt alltaf svo eiturhress á morgnana.

Gaurinn kemur í fyrramálið eldsnemma.


Nú eru líka INXS popptónleikarnir búnir. Það er reyndar ekkert hægt að segja að það sé eitthver sorg yfir því að þeir séu búnir. Þetta var samt alveg áhorfandi og þetta leit nú út eins og hverjir aðrir tónleikar sem maður á að venjast. Hljóðfæraleikararnir voru fínir en ég segi nú að nýja raunveruleikasjónvarpshetjan þeirra hefði alveg frekar mátt reyna byggja upp sína framtíð sem skúrari en tónlistarmaður. Toni, Martin, Iben og Victoriu fóru með mér á þessa gleðisveit og eyddum við kvöldinu eiturhress þar, enda ekki vanþörf á.



Eftir tæpar tvær vikur verður haldið verður upp á Diwala, hátíð ljóssins. Indverjar taka þessa hátíð mjög alvarlega og halda virkilega upp á hátíð "ljóssins". Borgin lýsist upp eins og Beirút þegar þeir voru virkilega í stuði á níunda áratugnum og fólk læsir logandi kindla inni á fataskápnum og spilar fjárhættuspil alla nóttina. Ég ætla nú ekki að voga mér að hugsa um möguleikana sem svona áhættuatriði geta leitt af sér svo ég ætla að stinga af úr bænum.

Kerala er fylki hérna á suður Indlandi og þykir mönnum það vera all gott fylki. Tilvalið til að eyða fimm daga helgi með sjó, stönd og hóteli. Þangað verður farið með Toni, Andreas og co.

Það sem er hinsvegar ekkert svo tilvalið er að við erum búin að kaupa okkur ferð til Kerala með innan við tveggja vikna fyrirvara á mestu ferðahelgi í landinu. Það er eins og að ætla sér að kaupa borðstofusett með löber og pallíettum korter í sex á aðfangadag. Þetta fær maður út úr því að vera lélegur í skipulagningu. Maður fær alveg að blæða fyrir það á allan hátt því allt er bara hreint og klárt allt upppantað. Við þurfum líka að krossa fingur og vona að það séu minni líkur á að vinna í lottói en að hótelið sem við pöntuðum í flýti uppfylli lágmarks þarfir eins og að hafa rúm og klósett (og herbergisþjónustu því maður getur varla lifað lengur af án þess að hafa eitthverja þjóna!). Flugfélagið sem við fljúgum með er líka með vinninginn um lélegustu þjónustu og verstu tímaáælun sem gerist. Það er búið að lofa okkur að við munum upplifa eitthvað slæmt með því flugfélagið.

Þetta hljómar semsagt bara allt spennandi. Maður gengur nú ekki að neinu vísu í þessu landi. Allavega er Internetið ekki ennþá komið...

Næturlífið

Ég skellti mér í heimsókn til aðalsins í Bangalore í kvöld.

Aria, Íranski mótorhjólatöffarinn sem ég hef nú minnst áður á, bauð mér að koma með sér á eitt fínasta hótel borgarinnar, Leela Palace, og horfa á tískusýningu. Nú fór að renna á mig tvær grímur þetta með tískusýningarnar því þetta er í þriðja sinn sem hann býður mér!

Ég hef nú ekki gefið mig mikið fyrir tískusýningar í gegnum árin en þar sem Aria er jú meðal annars karlkyns fyrirsæta (þið vitið, eins og Zoolander), þekkir allan aðalinn og gat komið okkur inn á gestalistann með opnum bar og ókeypis mat, þá ákvað ég nú að skella mér með honum enda hafði ég ekkert betra að gera á föstudagskvöldi. Ég verð nú að taka það fram, fyrir ykkur sem hugsið bara á einn hátt þegar kemur að karlkyns fyrirsætum, að ég veit það af eigin reynslu að Aria er ekki ofurseldur trompetleikari!

Þar var jú auðvitað mikið af fólkinu frá því ég brá mér síðast í heimsókn til aðalsins og að sjálfsögðu heilsaði ég upp á herra Armani og frú Prada. Þau báðu mig velkominn að vanda þrátt fyrir að ég væri lítið betur klæddur í þetta sinn. En ég held að ég viti það nú fyrir víst að þeim þykir ég mjög smart, enda vita allir að ekkert er flottara en að vera klæddur að evrópskum stíl. Ég reyndi samt ekkert að blanda mér of mikið inn í heim tískunar svo ég ákvað heldur að tala við Aria um hlutlausa hluti eins og ástandið í Íran, kjarnorkuáætlun þeirra og stöðu íslömsku ríkisstjórnarinnar.

Þar heilsaði ég líka upp á einn stærsti fatahönnuð Indlands. Mann sem klæddur var í búning Línu Langsokks og reyndi mikið við mig. Það nú víst hreinn sannleikur að ef maður vill vera karlkyns fatahönnuður og gera það gott verður maður að vera mjög "svegjanlegur". Hann var meira segja svo "svegjanlegur" þegar ég hrósaði honum fyrir landafræðikunnáttuna hans (allir Indverjar sem vita hvað höfuðstaður Íslands heitir fá hrós í boði hússins) að hann fannst að ég ætti að vera skrifaður á gestalista í nánustu framtíð á öllum sýningum hans. Ekki ónýtt að vera eftirsóttur inni hjá aðalinum. Veit samt ekki hversu langt inn ég ætti að þora fara :-)


Ég morgun er svo INXS tónleikar. Aðgangsmiðinn kominn í hús og búið að mæla mót við Martin og danina. Þá er bara að setja á sig legghlífarnar og svitabandið.

Á sunnudaginn ætla ég svo að hitta hana Angielie. Hún er frá Stuttgart og við ætlum að fá okkur bajer saman.

Indverska smérið

Ég hef lifað í villu og rangtrú frá því ég flutti hingað.

Í gegnum allan þennan tíma (sem má núna telja í vikum) hef ég trúað því að indverskur matur sé bráðhollur og allra meina bót og því meira sem maður borði af honum því hollari verði maður. Heyrst hefur einnig að hann eigi að bæta meltinguna, gefa hraustlegt og gott útlit sem og að lækna gigt og rangeygi.

Það þarf hinsvegar engum blöðum um það að fletta að þessi matur sem ég fæ nú að neyta í vinnunni og á indverskum veitingastöðum nánast daglega gefur manni aldeilis hraustlegt útlit. Með allar þær hitaeiningar sem þar eru geymdar verður maður óneytanlega stór og sterkur (með mikla áheyrslu á stór og minni á sterkur).

Indverskur matur er uppfullur af sméri, rjóma, olíu og sykri (varúð: Nú er ég að alhæfa eins og ég væri ekkert annað en á launaskrá hjá McDonald's). Það getur vel passað að maturinn sé líka uppfullur af grænmeti og baunum og minna fullur af kjöti en það hjálpar lítið þegar maður er orðinn offitusjúklingur í hjólastól með öndunargrímu og insúlín í æð. Auk alls þessa borðar heldur engin indverskan mat án hrísgrjóna og brauðs. Ég held hreinast að það standi í stjórnarskránni að það sé bara bannað. Og ekki hjálpar það við að koma manni úr hjólastólnum.

Ég er líka búin að komast að þessu með grænmetið.

Þetta grænmetisát í indverska matnum er svindl því það er aldrei borið fram ferskt heldur annað hvort soðið eða djúpsteikt. Eitthver fróður maður sagði mér eitt sinn að maður gæti alveg eins borðað dagblað eins og að borða soðið eða steikt grænmeti, það væri jafn mikið af næringu eftir í því (sel samt þennan fróðleik ekki dýrari en hálft kíló af kjúklingabaunum).

Þannig að, fyrir ykkur sem heima sitjið, dæmigerður indverskur matur er þannig upp settur: Hrísgrjón taka upp þriðjung disksins, eitthverjar tvær til þrjár tegundir af soðinni eða steiktri bauna eða kartöflustöppu með mauksoðnu grænmeti og með nóg af smjöri og olíu taka fjórðung, steikt brauð með bræddu smjöri tekur þriðjung og eitthver dýsætur hrísgrjónagrautur tekur fjórðung (þið takið kannski eftir því að þessi summa fyllir meira en einn disk en það er nú bara oft þannig þegar maður er svangur). Það er ekkert ferskt grænmeti, ekkert rúgbrauð og akkúrat ekkert Létt og Laggott.

Ég ætla samt ekki að fara tapa mér í leiðindum yfir matnum. Þessi matur er alveg með ólíkindum góður og líklega ekki maturinn sem lægstu stéttir þjóðfélagsins fær að borða. En þar sem ég fylgi nú hástéttinni í þessu landi væri kannski bara ráð hjá mér að fara út að hlaupa öðru hvoru og hætta að röfla. Maður er samt þrátt fyrir allt farinn að sakna að fá ferskt kál og gulrætur (ég hélt ég myndi aldrei segja þetta).

Þrátt fyrir þessa vísindalegu uppgötvun mína þá hljóta Indverjar að vera gera eitthvað rétt. Þeir væru ekki komnir upp í einn miljarð ef allir væru dauðir úr næringarskorti fyrir fermingu.

Mysore og ökuháski

Í dag verður frídagur.

Ástæðan fyrir þessum frídegi í dag er að það er of hættulegt að fara út á götu. Já, í dag eru Indverjar brjálæðir. Ástæðan fyrir því að þeir eru brjálæðir er að í dag er verkfall og allir sem voga sér að keyra um göturnar eru grýttir. Þá eru dekkin tekin undan bílnum þínum og brennd á miðri götu við votta viðurvist og dansað í kring. Ástæðan fyrir þessu verkfalli er að fylkisbúar vilja að Kannada, málið sem flestir tala í fylkinu, sé líka notuð í skólum fylkisins ásamt ensku. Ég held að flest lönd í norður Evrópu myndu reyna koma þessu að í næstu sveitastjórnarkostningum. En hér eru brennd dekk.

Ég held ég haldi mig bara heima við.


Á mánudaginn var líka frí. Þau skorta ekki hérna á þessum árstíma. Þá fór ég til Mysore. Mysore er borg hérna rétt hjá, 120 km frá Bangalore. Þangað fór ég með tveimur töffurum úr vinnunni, og einum vini annars, og leigðum við bíl og bílstjóra til verknaðsins. Ég fékk að upplifa hvernig ferðalög á þjóðvegum landsins eru. Ég verð bara að segja að ég varð smeykur... og það get ég sagt ykkur það að það gerist ekki oft í bíl hjá mér. Að keyra á 150 km/klst í umferð í svarta myrkri þar sem fótgangendur ganga um göturnar, hraðahindranir spretta upp án nokkurra viðvaranna, ljóslaus mótorhjól keyra á öfugum vegarhelmingi og bílar út um allt er....lífsreynsla. Ég held bara hreint að bílstjórinn hafi vakið upp nýja vídd í ökuháska hjá mér. Inni á milli var hann þó nokkuð rólegur. Stoppaði í klukkutíma á leiðinni og skellti sér í mosku til að biðja. Hann varð nú að hafa eitthverja tryggingu fyrir því að komast heill heim.

Mysore var fín. Þar var kíkt á höll, musteri og skrúðgöngu. Þar sem fjöllistamenn voru barðir með prikum fyrir að vera ekki nógu fótafimir í göngunni og áhorfendur barðir með prikum fyrir að vera ekki á sínum stað. Þar voru líka fílar, hestar, hundar og gestir. Þessi dagur er mikill hátíðisdagur á Indlandi og er m.a. afmælistdagur Gandhi (töffarinn sem plataði Indland úr höndunum á Englendingum fyrir 59 árum). Þess vegna voru tugir ef ekki hundruðir þúsunda manns á götunum að fylgjast með. Það er nóg til af Indverjum greinilega.

Nú þarf ég að fara skipuleggja hvað ég ætla að gera í næsta fríi. Næsta langa helgi er 20. október og ég þarf endilegja að fara drífa mig...eitthvert. Ég þarf að ráðfæra mig við eitthverja sem nenna að fara með mér. Kannski maður fari til Goa. Þar á að vera salt, sjór, sól og sandur.

Í dag var líka minn fyrsti vinnudagur í nýju byggingunni. Ég komst að því að bygginging er rétt svo hálf byggð. Þetta var eins og að koma inn á leiksvið. Ef maður opnaði eitthverja dyr sem var ekki hreint á leiðinni frá útdyrunum að sætinu mínu blasti við manni múrsteinn, blár himinn og fokheld herbergi. Annars lítur skrifstofan ágætlega út þó svo að vinnubásarnir (cubicles) minni mann óneitanlega á ameríska bíómyndaútgáfu af heiladauðum skrifstofum (hver man eftir Dilbert). Ég á eftir að sjá hvernig gengur að koma hlutunum í lag á næstu vikum. Það var þó vatn sprautandi út um allt út úr vegginum á klósettinu í dag(indverskt handverk). Ég held að þeir þurfi nú eitthvað að kíkja á það strákarnir.

Bréfaskólaklipping

Ég ákvað að fara í klippingu. Það var samt búið að hræða mig svo mikið með að fara í klippingu á Indlandi áður en ég lagði af stað að ég var smeykur. Sagt er að maður kæmi þá algjörlega til með að líta út eins og '79 útgáfa af Ronald Regan. En hann Ronald var nú alltaf hárprúður maður svo ég ákvað að í stað þess að líta út eins og dýrið í Fríða og Dýrið þá væri nú Ronald kosturinn betri. Ég skellti mér inn á hárgreiðslustofu sem í þessu landi er alltaf blanda af nuddstofu og andlegri hreinsun. Ég ákvað að ekki að fá mér andlega hreinsun fyrir klippinguna í þetta skiptið enda þyrfti ég örugglega miklu frekar á henni að halda eftir klippinguna eftir allar geðhræringarnar sem ég bjóst við að þurfa upplifa. Drengurinn sem byrjaði að klippa mig virtist nú bara hafa tekið verklega hlutann í bréfaskólaklippinámskeiðinu og tókst að láta mig líta út eins og persónu úr Latabæ á engum tíma. Eftir fjórar mínútur ákvað hann að ég væri fullklipptur. Með smá samningaviðræðum fékk ég hann til að halda áfram vinnunni sinni, láta ekki deigan síga og reyna að bjarga þessu. Eftir að ég var búin að segja honum hvar og hvernig hann ætti að halda á skærunum endaði ég með Bruce Willis, Die Hard klippingu. Maður getur ekki verið annað en sáttur við það enda getur maður ekki farið fram á mikið meira (þetta kostaði jú 20 sinnum minna en í Danmörku). Brúsi var nú líka alltaf mjög kúl.

Þó ég hafi ekki farið í eftirá andlega hreinsun eða nudd (þó svo að hann hafi eitthvað potað, smurt -Guð má vita hverju- í hárið og gufustraujað hausinn) þá má alveg skella sér aftur í klippingu.


Ég mætti í þýskt afmæli hjá Kristjan (Þjóðverju jú, sem vinnur hjá Bosch). Mér var boði í þetta ágætis afmæli með nokkrum af hans vinum. Ég komst að því að þó mín íbúð sé ágæt er ekkert er ekkert sem slær út að hafa 100 fm partísvalir uppi á sjöundu hæð. Þar var etið og skemmtun mikil haldin. Í tilefni að afmælinu og því að nú er að byrja hátíð ljóssins (ein af tugum hátíða sem haldin er á hverju ári í þessu landi) voru keyptar áramótagræjur: Hvellettur og annað sprengiefni undir nafni Aldolfs Hitlers. Greinilega fyrir Indverjum er Hitler ekkert sem maður má ekki markaðssetja (veit ekki hvort það myndi falla í góðan farveg í Evrópu) og þykir þeim þetta líklega bara sniðugt og að passi vel saman. Þjóðverjanum fannst þetta svo súrealískt að hann varð að kaupa þetta. Hitler var brenndur og skálað var fyrir.


Núna hlakka ég til að eyða kvöldinu heima fyrir framan sjónvarpið. Það er búið að vera allt of mikið að gera síðustu viku. Búin að hitta Aria (Íranska mótorhjólatöffarann). Búin að hitta Andreas og hans fjölskyldu (dani sem var að vinna með mér í Danmörku, var að flytja hingað í nokkrar vikur) og eyða með þeim kvöldinu. Búin að hitta Aria aftur og fara með honum í bæinn. Búin að hitta Toni (finni sem vinnur hjá Nokia) og fara með honum út að borða.

Á morgun er svo frídagur svo lagt verður í hann til Mysore, borg hérna 120 km frá Bangalore eldsnemma. Þar verða skoðuð musteri og hallir eins og enginn væri morgundagurinn!

Meira um það síðar.

Flugfreyjur og Armani

Ég verð að segja ykkur frá honum Arya frá Iran.

Ég var að labba út í fyrrakvöld og fá mér að borða með honum Martin. Við Martin vorum að fara halda upp á það að hann væri búin að kaupa eitt það rosalegasta borðstofuborð sem sést hefur norðan suðurskautsins. Þegar ég var kominn nokkra metra frá nýju íbúðinni minni í dimmu húsasundi kemur þessi strákur á motorhjóli og stoppar hjá mér. Hann spyr hvort hann ætti ekki að skutla mér...eitthvert. Ég þurfti að fá nánari útskýringu á þessu boði hans. Hann þekkti mig jú ekki og við vorum í dimmu húsasundi og ég hef jú alla burði til að vera fjöldamorðingi! Ég hugsaði mig einu sinni um hvort ég ætti að henda í svona tappa. Hann gæti líka verið fjöldamorðingi. En þetta var jú mótorhjól en ekki Volvo station (sem ég hef heimildir fyrir að séu almennt notaðir af fjöldamorðingjum) svo ég skellti mér aftaná gripinn hans.

Ég komst á leiðarenda í heilu lagi með alla útlimina á sínum stað. Í kaupæti fékk hann símanúmerið mitt. Hann ætlaði jú að bjóða mér að mæta á opnun á eitthverju sem ég hafði ekki hugmynd um hvað var í gær enda komst ég að því að tappinn væri hönnuður, MBA stúdent frá Íran og síðast en ekki síst Bollywoodmyndaframleiðandi. Ekki ónýtt það. Ég var líka alveg seldur þegar hann sagði að hann gæti örugglega notað mitt "exótíska" útlit í næstu Bollywood mynd sinni (Haukur, here we come…).

Til þess að ég myndi ekki hanga yfir sjónvarpinu í gærkvöldi sendi ég Arya skilaboð og rukkaði um þessa sýningu hans. Hann, ánægður, sendir mig á eitt af fínni hótelum í bænum. Ég álpast þar inn, þykist vera merkilegur með stjórn á öllu og spyr hvar sýningin sé. Þrátt fyrir að þetta hafi verið harðlokuð sýning, opnun á nýju útibúi eitthverrar risa snyrtistofukeðju, tókst mér samt að sannfæra starfsfólkið að ég væri mjög mikilvægur og yrði hreint og klárt að komast inn.

Þarna kem ég inn í þessa svakalegu veislu með allri elítu Bangalore: Menn í Armani, konur í Prada, sjónvarpsfólk og ljósmyndarar, opinn bar, fyrirsætur og flugfreyjur.

Vá. Ég passaði engan vegin þarna inn í gallabuxum og skyrtu.

Ég reyndi samt að gera gott úr þessu. Sveiflaði mér að næsta Armani jakkasetti og kynnti mig. Þetta var náttúrulega eigandinn, stórlax í bransanum. Maður á jú aldrei að byrja á botninum. Hann bauð mig velkominn og sagði mér hvar barinn var!

Ég sat þarna yfir tískusýningu á franskan mælikvarða og sötraði 12 ára gamalt viskí.

Allt þetta endaði með tveimur áfengisdauðum flugfreyjum í sófanum heima hjá mér.

Tollarar

Í dag fékk ég mér meira þjónustufólk. Það er ekki nóg að maður sé bara með einn þjón, heldur verður maður jú að vera með fjóra. Einn sem sér um bílinn, einn sem þrífur, þvær og bónar heimilið, einn sem sér um garðinn og vökvar og einn sem eldar kvöldmat. Ég á eftir að hitta þvottakonuna og semja um kaup og kjör við hana í kvöld. Ætli maður splæsi ekki í 1400 kall handa henni á mánuði. Hún setti það samt sem skilyrði að hún fengi að þvo fötin mín í höndunum. Hún er á móti svona nýmóðins tækjum eins og þvottavélum og þurkurum. Ég samþykkti það! Síðan sendir hún fötin mín í strau þjónustu þar sem notuð eru alvöru kolahituð straujárn. Það eru sko alveg alvöru straujárn…og að auki er hægt að nota það í rafmagnsleysinu!

Ég er einmitt núna búin að upplifa slæmu hliðarnar á rafmagnsleysinu. Rafmagnsleysi þýðir ekki exótískar upplifanir, huggulegheit og kertaljós eins og á Íslandi eða í Danmörku. Rafmagnið hér slær út í þessari borg mörgum sinnum á dag og er úti í mislangan tíma í hvert sinn. Það vantar greinilega aðeins minna gert úr því að halda kjarnorkuverunum í gangi hérna eða þá að eitthverjar beljur bíta meira í sundur eitthverjar háspennukapla en gerist og gengur þaðan sem ég kem. Sem betur fer eru allar "betri" íbúðir með rafal tengdan við rafmagnskerfið.

Vandamálið við rafalinn þar sem ég á heima er að hann slær ekki inn fyrr en rafmagnið er farið. Þannig að hann er ekki að birgja brunninn fyrr en eftir að Binni er dottinn í það. Að reyna að horfa á DVD eða hlusta á geisladiska er bara vonlaust þar sem diskurinn manns fer alltaf á byrjun þegar rafmagnið fer af. Já, kannski finnst ykkur þetta bara mjög ómerkilegt. Prófiði bara að taka DVD spilarann ykkar úr sambandi á 10 mínútna fresti og reynið svo að spóla fram að því sem þið voru komin í hvert sinn…já, einmitt…Ég ætla að fara og kaupa mér UPS fyrir spilarann minn í vikunni (svona fyrir ykkur svala fólkið þá er UPS svona stór hleðslurafhlaða sem heldur rafmagninu í gangi í nokkrar mínútur ef það slær út).

Allavega kom geislaspilarinn minn og restin af dótinu mínu í gær. Þeim tókst samt auðvitað að týna því á leiðinni. Þetta er jú löng leið í flugi og auðvelt að villast um háloftin. Þeir fundu það samt á endanum eftir 26 daga en átti upphaflega að taka 5.

Ég var sendur í tollvörugeymsluna í gær til að ná í dótið. Ég komst að því enn of aftur að tollur og tollarar eru vélabrögð djöfulsins. Ég er svosem búin að komast að því fyrir löngu síðan í gegnum árin, í öllum þeim löndum sem ég hef búið í. Maður sleppur ekki lengur til Íslands án þess að verða sendur í ristilspeglun, allt gegnumlýst og spurður hvar maður hafi fengið þetta ryk á töskunni og hvort ég sé ekki örugglega að reyna smyggla því. Það skiptir heldur engu máli að maður búi ekki einu sinni í landinu.

Tollarar eru illir.

Ég var keyrður inn í tollvörugeymsluna þar sem vopnaðir verðir með vélbyssur gættu þess að maður væri með miða með nafninu sínu á (augljóslega enn eitt dæmið um góða atvinnusköpun). Síðan var mér vísað inn í lokað herbergi með skrifborði og skrifborðsljósi. Dæmigert eins og maður væri að fara í þriðju gráðu yfirheyrslu hjá uppreisnamönnum í Líbýu (ég hef samt aldrei farið í þriðju gráðu yfirheyrslu hjá uppreisnamönnum í Líbýu en ég sá það samt í bíómynd einu sinni). Þar mætti tollarinn á staðinn og sagðist vera yfir öllu batteríinu. Hann byrjaði að tala voðalega mikið um sig og sína fjölskyldu, ástandið á Indlandi og spillinguna á sjúkrahúsum. Ég hélt áfram að vera jafn fullkomlega týndur í því hvað í óskupunum ég var að gera þarna. Síðan bað hann endilega um nafnspjaldið mitt og spurði hvort hann mætti senda umsóknir og einkunnaferil fyrir frænkur sínar og frændur til mín þar sem þau voru að útskrifast úr tölvunarfræði og vantaði vinnu, þá helst hjá Nokia!

AHA…ég komst mjög snögglega að því afhverju ég sat þarna!

Ég sagði að það væri svosem í lagi að hann sendi þetta drasl til mín og krossaði fingur yfir því að það myndi hjálpa dótinu mínu yfir í mínar hendur. Að sjálfsögðu fékk ég ekkert dót því þeir höfðu jú týnt því aftur en mér var lofað að því yrði keyrt til mín. Ég kippi mér nú lítið upp yfir að eitthvað sé að týnast eða dragast í pósti enda er ég búin að upplifa "bestu póstþjónustu í Evrópu", Post-Danmark. Enginn pakki kom á réttum tíma eða var á réttum stað með því kompaníi svo ég geri bara ráð fyrir að það sé eitthver óþekkt kosmísk skipulagshola í póstþjónustu í heiminum.

Dótið er samt komið og græjurnar eru farnar að hljóma. Nú vantar mig bara djúpbassahátalara svo ég geti farið vera góður nágranni og leyft öðrum að hlusta með mér.

Fluttur...aftur

Jæja. Þá er maður kominn í nýja íbúð, loksins sloppinn úr pöddubælinu og vel sáttur. Meira segja svo sáttur að ég ákvað að eyða laugardagskvöldi heima hjá mér og horfa á sjónvarpið og njóta nýju íbúðarinnar. Ég verð samt að segja að ég er búin að vera voðalega duglegur í dag og keyra um bæinn (ekki ég samt, bílstjórinn) og heimsækja verslanir. Ég er búin að komast að því að það er allt of mikið af búðum í Bangalore. Manni svimar að hugsa um það og langar að leggja sig.

Þannig að ég er búin að eyða öllum deginum í að leita uppi fleiri húsgögn enda ekki vanþörf á. Það er ekki nema sæti fyrir 41 mann í íbúðinni. Það er rétt nóg fyrir lítið kvikmyndahús.

Ég ætla nú samt að reyna losna við eitthvað af húsgögnunum svo ég geti komið nýja flauelssófanum sem ég var að skoða fyrir. Já, flauel maður, þýðir ekkert annað. Ég er nú samt meiri leðurmaður en leður er erfiðara að fá í þessu landi enda má víst ekki flá þessar blessuðu beljur.

Síðan ætti ég líka að fá nýja dýnu í rúmmið mitt. Indverjar eru svo miklir harðhausar að þeir kjósa nefnilega að sofa á dýnu gerða úr múrsteinum. Ég var búin að fara í gegnum allan sölulistann í búðinni og gera mig að skemmtikrafti við að leggjast á gólfið í búðinni aftur og aftur til að finna eitthvað nógu mjúkt til að vera inni á skala sem maður þekkir í norður Evrópu. Ég er svo mjúkur (mjúki maðurinn) að ég verð að hafa eitthvað mjúkt undir mér!

Og síðast en ekki síst, maður er nú ekki tækjabrjálaður fyrir ekki neitt svo fann komandi heimilsvininn minn, hann Samsung. Hann Sammi, eins og ég hef ákveðið að kalla hann, er 40 tommu LCD hæ-deff. Ég veit...úúúú....

Síðan þarf ég að fara og reyna fá þessi innkaup mín samþykkt og senda síðan eitthvern út af örkinni til að kaupa þetta. Vona að þetta komi sem fyrst. Dótið mitt frá Danmörku á að koma á mánudaginn svo ég er strax farinn að hlakka til að heyra tónlist í almennilegum græjum þegar maður leyfir sér að eyða tíma heima hjá sér.

Ég set inn myndir af -mi casa- þegar ég er kominn með internet tengingu...la semana próxima.