Amerískir hamborgarar

Fjögurhundruð hamborgurum og þúsund mílum seinna er maður kominn heim heim frá fyrirheitnalandinu, fylki Schwartzeneggers og mekka tölvuiðnaðarins.

Það má alveg deila um hversu amerískur Sílikondalurinn er þó, þetta er eiginlega bara litla Shanghai splæsað saman með litlu Bangalore. Þar er bókstaflega ekki nokkurn mann að sjá með mína tegund af húð. Svona til að bæta hér inn þá ætla ég ekki strax að minnast á liti í þessu samhengi því í Ameríku er nefnilega bannað að tala um liti í nokkru samhengi (nema þá náttúrulega “red-white-and-blue” og Guð blessi Ameríku). Hann eða hún sem tekst að finna upp litlausa litinn á pottþétt framtíð sína fyrir í gulli og gersemum í Ameríku. Það væri pottþétt hægt að selja hann í hillunni við hliðina á megrunarpillunum og taugaslökunardropunum.

Málið er að í Sílikondalnum eru bara “útlendingar”. Á mínum vinnustað eru bara ljósbrúnir Kínverjar, dökkbrúnir Indverjar, svartbrúnir Afríkubúar og sólbrúnir Mexikóar fyrir utan þessa fölbleiku Dani. Ég veit hreinlega ekki hvar bleiki Ameríkaninn er með stráið í munninum og haglabyssuna í afturglugganum er. Kannski voru þessir hestvagnafólksflutningarnir á átjándu og nítjándu öld til vesturstrandarinnar allt saman uppspuni þar sem þeir komust ekki lengra en til Kentucky þar sem nóg er af kjúklingum og hamborgarabuffi. Allavega virðist nánast engöngu kínverska vera töluð á vinnustaðnum og Dim Sum borðað í hverjum hádegistíma (og ég sem hef aldrei verið mikill Dim Sum maður...það er þetta með kjúklingafæturnar).


Þrjár vikur búnar í Ameríku og búin að skoða Reno. Reno er í Neavadafylki. Reno ekki merkileg borg en sumir segja að allir vegir liggja til Reno! En þar eru tugi spilavíta sem þar eru og sem virðist einkenna allar borgir sem hafa íbúðarfjölda fleiri en fjórir í Nevada. Spilavítin í Reno eru reyndar stór og mikil (en eru samt svona vond blanda af Rauða Kross spilakassa og Jólalandi) en eins og dæmigert er í bandarískum borgum þá sést ekki lifandi fólk á götum á miðjum degi eins og það sé standslaus farsótt í gangi.

Já, einmitt síðustu helgina ákvað ég að gerast ferðamaður og bregða mér til Nevada og að Tahoe vatni. Af eitthverri skringilegri ástæðu þá fannst mér að það væri komin tími til að gera eitthvað annað en bara sitja inni á In-N-Out burgers (sem auðvitað allir þekkja úr kvikmyndinni The Big Lebowski), drekka kóksjeik úr hálfsgallonabrúsa, borða kíló af frönskum með bræddum osti og fjórfaldan ostborgara (samt veit ekki núna afhverju ég vildi eyða tíma eitthverstaðar annarstaðar!). En ég skellti mér upp í Pontíakinn minn og keyrði af stað til að sjá hvort það væri eitthvað annað að sjá en bíla og vegi í þessu landi. Eftir sex tíma keyrslu og ekki búin að sjá annað en bíla og vegi þá komst ég upp í fjöllinn að Lake Tahoe. Þar er hægt að standa á skíðum (ef það er snjór...sem var ekki), synda í vatninu (ef það er heitt...sem var ekki), veiða fisk (ef það væri fiskur...sem var ekki), fara í gönguferð (ef það væri ekki frost...sem var ekki) eða borða hamborgara (sem er hægt). Ég ákvað því bara að borða bara stærsta hamborgara í heimi í staðinn og horfa á fallegu náttúruna út um afturgluggann!



En nú er maður kominn heim í Danaveldi og rigning og rok í boði. Nú getur maður glatt sig yfir góða afslöppun innan veggja heimilisins... í tvær vikur. Einmitt þann 22. desember verður íslenskt, já takk, skoðað og þá verður ekki úr vegi að bera saman hamborgarana í 51. fylkinu!