Með leðri skal land byggja

Bangalore er góður staður. Eins og stendur í Njáls sögu, “Með leðri skal land byggja og með baðmull eyða” þá ber mér skylda að fjárfesta í leðri áður en indversku dagar mínir eru taldir. Leður er þó illa fáanlegur hlutur á Indlandi. Eins og veðurlagið er í landinu þá þykir leður ekki hentugur klæðnaður þrátt fyrir að leður geri hvern misheppnaðan einstakling einstaklega vel útlítandi og, eins og margir vita, þá kemur leður gjarnan frá klaufdýri sem kallast kýr (eru þó þær kýr sem eru með einum spena oft kölluð naut en látum það liggja á milli hluta). Á Indlandi eru kýr heilagar meðal hindúa og því þykir það mikil synd og skömm að rækta þær til að flá af þeim skinnið þrátt fyrir að leðrið geri hvern dreng að karlmenni undantekningalaust þegar hann klæðist því. En í Bangalore er hægt að kaupa leður. Þess vegna er Bangalore góður staður.

Ég fór í ferð um síðustu helgi til að kaupa leður. Eftir að vera búin að kaupa tvo leðurjakka sem kostuðu á við eina pylsu með öllu í Reykjavík, endaði ég á því að finna leðurklæðskera. Þessi leðurklæðskeri sem var jú múhameðstrúa og er nokkurnvegin fullkomlega slétt sama um eitthver illa lyktandi jórtrandi mjólkurbú, sagði að hann gæti búið til hvað sem er fyrir mig úr skinni Búkollu! Við þessi tíðindi varð ég eins glaður og Bush í boltalandi og það fyrsta sem mér datt eðlilega í hug var að fá mér leðurjakkaföt. Ég hrökklaðist þó fljótt þaðan út því vegna þess að öllu má nú ofgera og tengslin milli þess að vera í aðsaumuðum leðursamfestingi og samkynhneigð þykir bara of sterk! Nú þarf ég að heimsækja vin minn aftur og sjá hvað hann getur gert fyrir mig sem gerir mann að meiri manni.


Nú er niðurtalningin líka byrjuð. Núna eru ekki nema 12 dagar þanga til að beljulandið verður yfirgefið svo það er eins gott að fara taka hendur fram úr ermum. Mótorhjólið þarf að stilla, varahluti þarf að kaupa, dót þarf að pakka, íbúð þarf að skila, rafmagn þarf að borga, pappíra þarf að fylla, peninga þarf að flytja, tannlækni þarf að heimsækja og fólk þarf að kveðja. Þetta krefst skipulags sem Himmler hefði verið stolur af en þar sem ég hef enga hæfileika til að skipuleggja eða leggja þjóðfélög í rúst gæti þetta orðið nokkur þraut! En flugmiðinn er keyptur og vegabréfsáritunin útrunnin þannig að þetta endar örugglega bara í því að gera það eina allra mikilvægasta: Senda mótorhjólið!


Fyrst þarf ég þó að heimsækja augnlækninn. Á föstudaginn er hann nefnilega búin að lofa að laga mig. Ekki það að ég þyki mikið bilaður en þar sem það þykir hamla því að vera mjög smekklegur í mismunandi leðurfötum að geta ekki alltaf borið ný sólgleraugu á hverjum degi þá þykir við hæfi bara sí svona að laga augun. Ég er nefnilega einn af þeim þarf að ganga með gleraugu (og þar af leiðandi fæddur trúverðugur) og án þeirra sé ég asskoti ekki neitt svo að ganga með mismunandi sólgleraugu í leðurgalla hjálpar ekki neitt upp á að vera flottastur ef maður gengur stöðugt á borð og veggi! Þessi læknir er nefnilega með skipstjóraprófið frá Ameríku í stjörnustríðsgræjum og ætlar að munda leyserinn sinn á augun mín fyrir þóknun sem þykir vera álíka og verð tveggja gallabuxna. Eftir það segi ég upp réttindum mínum í gleraugnaminnihlutahópnum og byrja að horfa á fáklæddar konur í sundi.


Ísland verður svo heimsótt strax 5. september eftir langan tíma. Þá verður gleði á bæ og síminn fyrir borðapantanir er þegar opinn. Þið getið þó örugglega fundið mig bara í sundi þar :)

Allt skipulagt

Loksins er maður komin í frí frá öllu frínu. Nú get ég séð glaður fram á rúmar tvær vikur án nokkurra flugferða eða þotuþreytu! Þetta er búið að vera mikil átök og hefur tekið á. Miklar fórnir hafa átt sér stað en uppskeran hefur verið með afbrigðum!

Tokyo er heimsborg. Tokyo er hrein. Tokyo er upplýst. Tokyo er skipulögð. Tokyo er fæðingarstaður Beyblade og Hello Kitty (sem er ennþá jafn elskuð af fimmtugum japönskum karlmönnum, þrjátíu-og-þremur árum seinna). Í Tokyo eru allir hvítari en ég (maður er jú orðinn svo asskoti brúnn) og allar konur líta út eins og Lucy Liu (já, já þú know-it-all, ég veit alveg að hún er ekki japönsk) og allir eldri karlmenn eins og gamli bón á, bón af gaurinn í Karate Kid. Já, Tokyo er mögnuð borg!

Þetta er náttúrulega sjokk fyrir mann sem er orðinn vanur Indlandi! Það eru nefnilega engar umferðareglur á Indlandi, fólk myndi frekar henda sér fyrir björg en að standa í röð og jú, þar er veröldin okkar nú bara ein stór ruslatunna!

Svo býr Arnar í Tokyo. Ég mætti hress og kátur á fimmtudag, úr ferðalag frá Kaupmannahöfn, 5 stoppum, sjö bíómyndum, einni bók og 58 tímum seinna! Ég fékk að gista hjá honum í þrjár nætur á besta stað og nota hann til að sýna mér hvað er merkilegt þar í bæ. Á þessum dögum skoðuðum við japönsk ölkelduhús, japönsk háhýsi, japanska homma og japanskar lesbíur, borðuðum grillaðan ál á hættulega japönsku götueldhúsi, hlustuðum á japanska rokktónlist, heimsóttum skemmtistaði, reyndum að láta brjálaðan útsendara Yakuza (japanska mafían, sko) koma okkur inn á aðra lokaða "skemmtistaði", mættum í íslenska-króatíska afmælisveislu og náðum að hitta fólk frá öllum heimshornum. Allt mjög skemmtilegt. Skemmtilegheitin voru meira segja svo mikil að ég tímdi ekki að sofa meira en 10 tíma yfir þessa þrjá daga!


Á fjórða degi hoppaði ég upp í flugvél og brá mér sem snöggvast til Kuala Lumpur. Þar var sofið í tvær nætur! Þó, inni á milli sem maður svaf voru verslunarmiðstöðvar og Petronas turnarnir skoðaðir (þessir tveir þar sem eldri borgarinn Sean Connery hékk utaná eins og trúður í einni lélegri spennumynd). Í Kuala Lumpur er nóg af stáli, nóg af gleri og nóg af hreinum götum!


Þannig að núna, eftir tæpar tvær vikur í dauðhreinsuðum umbúðum víðsvegar um heiminn er ég kominn aftur til Indlands góða! Hér ætla ég að reyna njóta óhreinindanna, skítalyktarinnar og óskipulagsins í tvær vikur! Jibbí!

Hálfa leið

Kaupmannahöfn komin og farin. Bangalore komin og farin. Komin til Malasíu og á leið til Japans. Maður veit ekkert hvað er upp né niður lengur. Er Evrópa upp og Asía niður?

Já, helgarferð til Kaupmannahafnar eins og góðum löghlýðnum Íslendingi er lagið! Kannski ekki alveg eftir uppskrift landans sem flokkast sem: hópast háværir inn á Strikið eins og eldheitum palestínuaröbum einum er lagið, drekka ómælt magn af ódýrum Tuborg og syngja "Ísland ögrum skorið", fara i tívolí og prófa alla rússibanana fjórtán sinnum og skoða litlu hafmeyjuna og hneigslags yfir henni. Nei, í minni ferð var ekki ein búð heimsótt, ekki eitt fótspor lagt á Strikið, ekki einn Tuborg drukkinn (eg sagði ekkert um Carlsberg) og ekki ein ferðamanavonbrigði barin augu. Eg lá bara úti í garði með tærnar upp í loft yfir heila helgi og gerði ekkert! Kannski ekki alveg bókstaflega þar sem maður verður að gera eitthvað, eins og til dæmis að sofa, borða og drekka. Annars deyr maður jú. þess vegna borðaði eg fullt af góðum hollum dönskum mat eins og McDonald's nautahamborgara, shawarma og tyrkjapizzur. Reyndar líka voru snæddar nautalundir með Bernaise með dönsku Bangalore-Victoriu og foreldrum hennar sem getur ekki talist vera slæmt. Victoria átti afmæli svo mér var boðið út að borða og ræða um hvað Danmörk er miklu betra land en Indland. Victoria á nefnilega ekki lengur heima í hinu fagra Bangalore svo hún getur ekki annað en keppst við að finna eitthvað til að jafnast á við ljúfa lífið þar!


Núna er líka komið að skipulagsdögum. Nú þarf maður að að fara setja upp skipurit og gröf til að finna út hvernig maður eigi að ná að gera allt sem maður þarf að gera á tveimur vikum áður en maður flytur. Það þarf að velja og hafna og finna út hvað maður getur sent. Það verða allavega engar rækjusamlokur og rjómi sendur með gáminum þar sem dótið fær að sigla um heimshöfin sjö í 10 vikur áður en það nær Kaupmannahöfn. Maður kemur til með að búa eins og hippi i tvo mánuði án húsgagna, hljómflutningstækja og kasmírsku ullarmottunnar. Það verður erfitt en ég hef trú á sjálfum mér!


Núna er svo Tókýó framundan með stanslausu stuði með Arnari i þrjá daga. Nú þegar er maður búin að vera meira en 30 tíma á ferðalagi og 6 tímar eftir svo maður er orðinn vel marineraður svo rétt meira en komin hálfa leið á áfangastað. Arnar er búin að sitja sveittur við skipulagningar svo þetta verður öflugt. Engin spurning!

Þögn!

Það er aldeilis. Eftir þriggja daga átök í sól á hvítri sandströnd meðal pálmatrjáa og kristaltærs sjós er maður komin heim. Komin heim frá Andaman eyjum úti á Bengalflóa. Þrátt fyrir að fyrir þann tíma sem tekur að komast þangað út og heim, sem er svona sirka að jafn langur tími og að ferðast einn hring í kringum hnöttinn á góðri Airbus, þá getur maður ekki sagt að þetta sé annað en góður staður. Á Andaman er nefnilega þögn! Það er sjaldgæft fyrirbæri. Það eru allstaðar fólk sem þarf að tala mikið á Indlandi, nema á hvítum ströndum Andaman í júlí. Kannski er ástæðan fyrir þögninni að á þeim tíma segja allir Indverjar “Andaman? Núna? Uss, ekkert gaman þar... bara rigning og vont veður”. Þar sem ég er löngu hættur að hlusta á nokkurn mann í þessu landi reyna að sjá fyrir veðrið þá voru við, ég, Allan og Jari á Andaman í sól, blíðu og slökun eins og góðum tíbetskum Búddamunkum einum væru lagið.

Til að komast til Andaman þarf þolinmæði. Flugfélagið okkar, hið yndislega, ákvað að flytja flugtímann okkar fram og til baka og meira “til baka” sem verður að þykjast nú frekar djörf aðgerð! Sérstaklega þegar maður blátt áfram ákveður að hringja og segja að flugið færi í loftið þremur tímum fyrr, þremur tímum fyrir brottför þegar flugfarþegarnir þurfa að ná tengiflugum og tengibátsferðum! Þetta kostaði allt fleiri andvökunætur og bið á hinum óraskemmtilegum flugvöllum Indlands.

Þegar maður er komin á Andaman eyjar getur maður gert ýmislegt hættulegt. Maður er orðinn svo gegnsýrður af þörf fyrir hættulegum lifnaðarhætti að maður verður að finna eitthvað þegar Enfieldinn er fjarri! Á Andaman er hægt að sólbrenna, sofa á annari hæð í termítaétnum bambuskofa, leggja út í leiðangur í skjóli nætur til brjótast inn í ölkæl, snorkla og kafa (Scoba? Happy as a Hippo).

Við ákváðum að prófa að kafa meðal Nemó og Dóru um litrík kóralrif. Eftir tuttugu mínútna leifturkennslu í hvernig maður á að lifa af ef eitthver kemur og sker á súrefnisleiðsluna á 15 metra dýpi (Það virðist vera eitthvað sem gerist oft, hef líka oft séð það í James Bond) þá skelltum við okkur í blautbúninginn (sem ég myndi kalla þröngan latexgalla undir öllum öðrum kringumstæðum) henntum loftkúti á bakið og hoppuðum í sjóinn.

Að kafa er alveg eins og í James Bond. Það eina sem vantaði var bara kafarabyssan og hákallinn. Að gefa merkjamál eins og Roger Moore þegar maður þarf að segja hinum að maður sé búin með loftið sitt eða maður sé að missa meðvitund, er mjög kúl!



Næst á dagskrá er svo Kaupmannahöfn á föstudaginn. Þangað verður svo haldið í langa helgi í leit af gleði og flugpunktum. Allir verða á sínum stað. Þangað til í Bangalore verður maður að ná inn streitumagninu eftir þriggja daga slökun. Það ætti ekki að vera erfitt. Það er óendanlega margir hlutir sem þarf að klára og ekki nema tvær vikur eftir í Bangalore áður en Indland verður kvatt með kurt og pí í lok ágúst. Marga sem þarf að kveðja, mikið sem þarf að kaupa, mikið sem þarf að pakka, mótorhjól sem þarf að senda og marga sem þarf að múta. Úff...