Hálfa leið

Kaupmannahöfn komin og farin. Bangalore komin og farin. Komin til Malasíu og á leið til Japans. Maður veit ekkert hvað er upp né niður lengur. Er Evrópa upp og Asía niður?

Já, helgarferð til Kaupmannahafnar eins og góðum löghlýðnum Íslendingi er lagið! Kannski ekki alveg eftir uppskrift landans sem flokkast sem: hópast háværir inn á Strikið eins og eldheitum palestínuaröbum einum er lagið, drekka ómælt magn af ódýrum Tuborg og syngja "Ísland ögrum skorið", fara i tívolí og prófa alla rússibanana fjórtán sinnum og skoða litlu hafmeyjuna og hneigslags yfir henni. Nei, í minni ferð var ekki ein búð heimsótt, ekki eitt fótspor lagt á Strikið, ekki einn Tuborg drukkinn (eg sagði ekkert um Carlsberg) og ekki ein ferðamanavonbrigði barin augu. Eg lá bara úti í garði með tærnar upp í loft yfir heila helgi og gerði ekkert! Kannski ekki alveg bókstaflega þar sem maður verður að gera eitthvað, eins og til dæmis að sofa, borða og drekka. Annars deyr maður jú. þess vegna borðaði eg fullt af góðum hollum dönskum mat eins og McDonald's nautahamborgara, shawarma og tyrkjapizzur. Reyndar líka voru snæddar nautalundir með Bernaise með dönsku Bangalore-Victoriu og foreldrum hennar sem getur ekki talist vera slæmt. Victoria átti afmæli svo mér var boðið út að borða og ræða um hvað Danmörk er miklu betra land en Indland. Victoria á nefnilega ekki lengur heima í hinu fagra Bangalore svo hún getur ekki annað en keppst við að finna eitthvað til að jafnast á við ljúfa lífið þar!


Núna er líka komið að skipulagsdögum. Nú þarf maður að að fara setja upp skipurit og gröf til að finna út hvernig maður eigi að ná að gera allt sem maður þarf að gera á tveimur vikum áður en maður flytur. Það þarf að velja og hafna og finna út hvað maður getur sent. Það verða allavega engar rækjusamlokur og rjómi sendur með gáminum þar sem dótið fær að sigla um heimshöfin sjö í 10 vikur áður en það nær Kaupmannahöfn. Maður kemur til með að búa eins og hippi i tvo mánuði án húsgagna, hljómflutningstækja og kasmírsku ullarmottunnar. Það verður erfitt en ég hef trú á sjálfum mér!


Núna er svo Tókýó framundan með stanslausu stuði með Arnari i þrjá daga. Nú þegar er maður búin að vera meira en 30 tíma á ferðalagi og 6 tímar eftir svo maður er orðinn vel marineraður svo rétt meira en komin hálfa leið á áfangastað. Arnar er búin að sitja sveittur við skipulagningar svo þetta verður öflugt. Engin spurning!