Komast í frí

Nú er ég alveg að fara yfirum á þessari stofnun sem ég er að vinna hjá og er alveg hættur að skilja upp né niður í neinu. Ef það er ekki endurskipulagningar í gangi, deildir lagðar niður eða yfirmaðurinn að fá taugaáfall af stressi þá er maður að slást við að halda starfsfólkinu sínu ógrátandi í vinnunni. Held að ég þurfi að fara briðja daglega minn skammt af Prozac eða fara í frí.

Þess vegna er nú ekkert leiðinlegt að segja frá því að á morgun förum við Iben til Vestur Bengal og Sikkim í viku hvítflibbaútilegu með múlasna og kokki. Það er einmitt það sem manni vantar núna. Svo nú er bara að fara drífa í að kaupa strigaskó og regnjakka. Það er einmitt búið að lofa besta veðri í heimi, 16 stiga hita og rigningu!

Eldsnemma í fyrramálið verður farið á flugstöðina og flogið til Kolkata. Gaman verður að sjá ef þeir verða eitthvað búnir að herða upp á skrúfunum í vopnaleitarmaskínunni á flugvellinum. Einmitt síðast þegar ég flaug labbaði ég nú bara með smámyntirnar, lyklana, farsímann og kaffibollann minn í gegnum vopnaleitarmaskínuna. Þótt allt hafi pípast í rot þá sáu þeir nú strax að ég gæti nú ekkert verið hættulegur og hleyptu mér bara í gegn líklegast hugsandi: “Já, þessi er bara rólegur með kaffi”. Ég bíð spenntur hvernær evrópubúar taka þetta til fyrirmyndar og hætta að trufla flugferðalanga með þessum endalausum fyrirflugsristilspeglunum!


Það er svosem ekkert hægt að segja að það hafi verið svo slæmt lífið síðustu viku. Búin að horfa á heila Bollywood mynd með Iben og Victoriu um síðustu helgi. Ég verð að segja að það er áfangi í lífinu fyrir sig. Ekki það að horfa á heila bíómynd með tveimur dönskum stelpum sé sérstakur áfangi en það að horfa í gegn á heila Bollywood mynd verður að teljast svo. Þetta hefur verið reynt nokkrum sinnum áður við illan leik og hafa margir hlotið illan skaða af og ég verð að vara fólk við að gera þetta heima hjá sér (Kids, don’t try this at home). Reyndar, þrátt fyrir velgjuglamúrinn, glansann, dansinn og rusl söguþráðinn þá gat maður nú haft gaman af sjá hinn stóra Bachchan leika illa harðsvífaða Bollywood löggu. Hann lék einmitt svona góða marineraða löggublöndu af Melrose’s Place, He-Man og Lethal Weapon.

Svo má nú ekki gleyma því að síðustu viku er maður búin að vera í endalausum matarboðum. Yfirmenn frá Danmörku og Finnlandi komu í heimsókn og buðu mér út að borða...þrisvar. Líklegast voru þeir nú bara að misnota mig þar sem maður er jú nauðsynlegur leikmaður í veitingahúsavali og borðabókunum. Jújú, maður er nú með puttann á restúrantpúlsinum. Þetta er hæfileiki sem maður þróar þegar maður nennir ekki að elda!

Nú svona til að halda púlsinum góðum fórum við Friedhelm hinn þýski út á miðvikudaginn og borðuðum smjöri drifið norður indverskt áður en við tókum stefnuna á heimsyfirráðaráðstefnuna hjá Ingo hinum austuríska. Ingo var búin að skipuleggja kvöld með nokkrum nýlenduherrunum. Þar átti að spila Risk, drekka koníak, reykja havanavindla í illa lýstu, reykmettuðu herbergi og hlæja dimmum hlátri yfir þeim sem minna meiga sín. Það tókst allt myndalega og allt minnti á senur úr almennilegri mafíumynd áður en allir verða skotnir með Uzi.

Svo má nú ekki gleyma indverska Paddy sem var að leggja upp í langför með masala dosa og nýja sandala til Þýskalands í tvö ár. Hann vildi endilega fá okkur til að borða með sér í gær.

Ég held núna að ég sé búin að fá próteineitrun þannig að nú held ég að ég verði bara að hætta að borða. Eins gott að það verði lélegur kokkur með í för svo það verði bara samlokur og sódastream alla næstu viku.

Grill í pylsulandi

Jú það er nú soldið síðan að þetta blogg fékk á því að kenna en svona er þetta þegar maður er ekki í Blogglandi (næsta land við Klappland). Nú er maður nefnilega kominn heim frá móðurskipinu Danmörk. Þar var maður hangsandi í heila viku í stífu plani. Tónleikar, grillveisla, heimboð, svefnsófi, pylsupartí, Itsi-Pitsi, hótelherbergi, íslensk páskaegg, hjólreiðatúrar og leigubílar. Svo inni á milli reyndi maður að mæta í vinnuna til að sýna lit og sýna að maður var ekki bara að láta senda sig yfir hálfan hnöttinn til að hitta Carlsberg og vinina hans!

Annars svona til að hafa það á hreinu þá má maður ekki ferðast til annara landa án þess að minnast á veðri þannig ég ætla að kvarta soldið. Það kom hrikalegt veður til Danmerkur. Sól og 22 stiga hiti. Ég sem var búin að sjá í hillingum stinningskalda, 12 stiga hita og rigningu. En nei. Þegar maður vogaði sér að bregða sér úr 36 stiga hita og rugli á Indlandi þá var bara tekið á móti manni með þessu rusl veðri. Og ég sem tók bæði trefil og vettlinga með.

En kölluninni var svarað í dag. Svona hefur maður þessi fínu tök á guðunum!

Nú er nefnilega blautbolakeppni í gangi í Bangalore. Allir taka þátt. Það er byrjað að rigna og ég er heldur ekki að tala um svona: ”skúrir með köflum”. Nei, hérna hellist niður rigningin eins og Keith Richard hellir í sig viskíinu. Það þýðir að maður sér svona u.þ.b. einn metra fram fyrir sig fyrir regni. Svipað og Keith sjálfur gerir líklegast stöðugt.

En nú finnst mér vera komið nóg af rigningu. Rigningargleðin mín entist nákvæmlega í 3 mínútur enda var ég þá líka mjög virkur þátttakandi í blautbolakeppninni og fannst að þetta væri leiðinleg íþrótt (þetta er meira svona íþrótt til að horfa á og svipar til ólympísks strandarblaks kvenna). Nú vill ég bara aftur fá þurrk og 36 stigin.



En ýmislegt er maður nú búin að ná að gera síðustu tvær vikurnar. Páskahelgin áður en pylsulandið var heimsótt fórum við Victoria og Iben í langferð. Kíktum við í frakkapakka austursins í Pondicherry. Ekki það að það hafi mikið breyst þarna frá því síðast ég var þar í janúar nema bara hættulegra. Sjórinn ætlaði alla að drepa. Þetta var svona meira ef maður rak fótinn í sjóinn var maður komin hálfa leið til Búrma. Við ákváðum þá bara að láta allt sjósprang vera og spássera um stræti borgarinnar. Við komumst fljótlega að því að það var önnur nær-dauða upplifunin þar sem þar voru fínar hundrað gráður og jafn mörg prósent raki. Við sáum að það hlyti bara einfaldlega að vera álíka og að vera á leið til Búrma svo við eyddum fríinu okkar eins og góðum pansjónistum, inni á veitingahúsum í fiskikappáti og inní í hótelgarðinum. Ekki að það hafi á nokkurn hátt verið slæmt!

Núna er samt allt að gerast. Búin að panta fullt af ferðalögum út um allar trissur. Eftir næstu helgi verður farið norður í fjöllin. Búið að panta gönguferð með þjónustufólki og múlasna. Það er ekki eins og maður sé að fara bera tannburstann sinn sjálfur. Svo verður þetta líka fínt, ef maður lendir í ógöngum og er búin með nestið, þá þarf ég ekki að borða Iben því þá er alltaf hægt að fá sér grillaðan asna (ég er þá ekki að tala um mig).

Svo er líka búið að kaupa flug til Kerala og Nýju Delhi í lok maí. Það verður víst mín þriðja ferð til Kerala svo ég held að ég verði búin að ná kreminu úr því fylkinu. Nýja Delhi verður svo líklegast enn ein nær-dauða upplifunin. Allir sem ég asnast til að segja þetta við að ég sé á leið til Delhi í byrjun júní hlæja að mér og segja að ég komi til með að deyja (veit ekki afhverju þeir hlæja þegar þeir segja það, maður er ekki svona óvinsæll)! Þar eru nefnilega bókaðar 45 gráðurnar. Ég hlæ nú bara til baka og segi að maður sé nú öllu vanur í veðráttunni, enda kemur maður frá Íslandi þar sem hitinn rýkur upp í 14 gráður á sumrin.

Þannig að til að drepa tímann áður en næsta ferðalag hefst verður maður að halda upp á afmæli nýja þýska blóðsins Friedhelm. Svo á morgun verður víst haldin Bollywood kvikmyndaveislu heima þar sem leyfilegt verður að tala í farsíma, hanga á klósettinu, blanda kokkteila og spila tölvukapal á meðan myndinni stendur. Svo verður maður nú víst að kíkja í afslöppunarbruchsund með Dönunum á sunnudaginn.

Inni á milli þarf maður víst að troða inn vinnunni og ráða þessa sjö nýju starfsmenn sem eru að koma í teymið mitt.

Jújú, það er nóg að gera.

Eldur Eldur

Í dag var kveikt í byggingunni okkar. Segi samt ekki að það hafi bókstaflega verið kveikt í byggingunni, meira svona þykistunni. Held að ástæðan hafi verið til að þjálfa okkur til að yfirgefa bygginguna ef ské kynni að það kveiknaði í í alvöru. Ég er samt ekki alveg viss... Öryggisverðirnir, sem eru annars svona aldeilis fótfimir og sprækir, reyndu að ýta fólki út um neyðarútgang sem var hinumegin í byggingunni þegar annar útgangur var við hliðina þar sem við stóðum. Allt þetta var til þess að koma fólki út á plan þar sem pretikunin byrjaði.

Ég hef aldrei á ævi minni heyrt í öðrum eins sjónvarpspretikara. Þessi slökkviliðsmaður var bókstaflega eins og Benny Hinn á amfetamíni... án gríns! Maður bjóst við að þessi maður myndi fá hjartaáfall á hverri sekúndu úr æsing og brjálæði meðan hann þrumaði yfir okkur eldsvoðaboðskapinn. Hann tók það líka skýrt fram að við vissum ekkert hvað við værum að gera og hann hafði nú verið í slökkviliðinu í meira en þrjátíu ár og í tilefni þess ættum við að klappa fyrir honum. Svona líka til hæfi að hann sé líka orðin slökkviliðsstjóri ættum við nú að klappa aðeins meira! Enda ættum við nú að sjálfsögðu að bera virðingu fyrir honum, hann hafði jú bjargað fólki og fengið orður fyrir! Svo það þykir ekkert eðlilegra en að hann spyrði hvort við værum svo ofdekruð að hann þyrfti að leggjast á hné og bænbiðja okkur um að koma nær sviðinu, standa upprétt, horfa þangað, horfa hingað og fylgjast með!

Maður ímyndar sér að þetta sé einn af þessum sem ganga með posavél á sér þegar þeir ganga inn í brennandi byggingar.

Innihaldið í þessari pretikun var svona í anda Stalíns. Það er bannað að malda í móinn ef maður værir að brenna inni og ef maður sæi eld ætti maður að kalla "eldur-eldur" og ýta á eldvarnarbjölluna. Einmitt. Þetta minnti mig bara á söguna "úlfur-úlfur" og við vitum nú öll hvernig fór fyrir aðalsöguhetjunni þar.

Ekki að það sé ekki mál málanna að þjálfa Indverja í að bregðast rétt við ef það kveiknaði í. Held stundum að þeir stóli stundum aðeins of mikið á Garnesh eða Raj til að bjarga sér ef eitthvað kemur fyrir. Allavega virðist slökkvibúnaðurinn í glænýrri þrettán hæða byggingu standa meira eða minna af fjórum fötum fylltar með sandi, tveimur með vatni og einum sofandi öryggisverði. Föturnar eru samt málaðar rauðar, þeir mega eiga það!



Nú er allt að smella í skipulagsmálunum. Nú verður tekið á honum stóra sínum í Sikkim og skellt sér í óbyggðir Himalayafjalla. Við Iben eru búin að panta viku gönguferð þar sem náttað verður úti í villtri náttúrunni við verstu skilyrði og drepið í matinn. Kannski ekki alveg þannig en allvega verður allavega engin fimm stjörnu hótel og það gæti rignt! Ég segi heldur ekki að óbyggðirnar hérna séu eitthvað líkar þeim íslensku. Ef manni vantar kaffi eða tannkrem þá röltir maður bara nokkra metra til hægri og fær það lánað hjá íbúanum. Það er nú ekki fersentimetri í þessu landi þar sem ekki eitthver býr á. Eitthverstaðar verður þessi rúmi milljarður að vera. En í óbyggðirnar höldum við Iben tvö með nægt magn af þjónustufólki til að halda á dótinu, elda matinn, útskýra náttúruna og gefa manni nudd. Þetta er jú ennþá Indland!

Jæja, nú er tími til kominn til að fara henda eitthverju ofaní tösku. Pondicherry eldsnemma í fyrramálið. Svo rétt nær maður heim til að skipta um tösku fyrir Kaupmannahöfn. Bissí krissí.

Hjólað og sólað

Kemur Hannes og 26 hestar,
hendir hann gaman að.
Útlendingum mæta þar sýnir mestar,
magnað er það!

Svona getur maður orðið ljóðrænn þegar maður fer í mótorhjólaferðir. Einmitt núna um helgina skelltum við okkur í hópferð upp á Nandi Hills. Fríður flokkur af Þjóðverjum, Indverja, Ítala og Dönum mættu eldsnemma á sunnudagsmorgni í morgunkaffi í garðstofuna mína og skipulögðum herlegheitin. GPS tækin væru munduð, línur voru teiknaðar og pólar voru teknir. Brunuðum við svo að stað við fjórða Enfield á móti fjalla í 36 stiga hita og sól. Eins og tíðkast í bransanum þá þarf alltaf einn þjónustubíl svo við höfðum eina Indverska Ambassador eðalkerru með í för til að bera vatn, konur og varahluti!


Eins og góð indversk framleiðslu einni er lagið kostar þetta náttúrulega að ég þarf aðeins eftir 80 kílómetra rúnnt að fara með hjólið á verkstæði í vikunni. Þetta er jú atvinnuskapandi tæki, svona svipað og stunguskóflan. Reyndar þarf nú bara rétt að stinga út úr blöndungnum því hér geta menn lítið stætt sig af hreinu bensíni enda er það líklegast drýgt með kaffikorki og karrídufti.

Svo víst maður er nú á annað borð mættur þá verður nú mál að kíkja á tímahjólið, massa hægaganginn, þrykkja í bremsurnar, banka í platínurnar, pússa kertið og kíkja á kassann! Félagarnir hafa nú gaman að þessu enda hafa þeir nú meira en viku til að föndra meðan ég skelli mér til Pondicherry með ánægða bílstjóranum mínum og síðan til Kóngsins Köbenháfn.

Já, bílstjórinn minn er búin að vera gráta í mér síðustu vikurnar um að láta sig hafa meiri pening. Ekki það að ég komi eitthvað nálægt því að borga manninum laun sem er algjörlega mál atvinnurekanda hans. Hann notaði reyndar síðasta trompið sitt í dag og blandaði börnunum sínum í spilið. Jú, börnin þurfa að komast í skóla, fá blýanta og skólabúning. Þetta var þá eftir að ég var búin að neita að lána honum vaxtalaust 90 þúsund íslenskar krónur í hálft ár! Ég veit ekki alveg hvernig hann hafði hugsað sér að skaffa þá peninga til baka með sex þúsund kall á mánuði með konu og tvö börn uppi á arminn og er nú þegar á endurgreiðslum fyrir síðasta lán sem ég lét hann hafa. Eftir að börnin voru komin meðal spilapeninganna féllst ég á auka þrjú þúsund kall á mánuði ef ég myndi ekki borga honum krónu í yfirvinnu það sem eftir er. Hann var himinlifandi enda er ég að hækka launin hans um helming á einu bretti. Jú jú, svona er maður aum sál. Reyndar er hann núna búin að selja sálu sína því inní samningnum var að ég mætti nota hann þegar ég vildi og eins mikið og lengi og mér hugkvæmist hvenær sem er á sólahringnum.

Býst ekki við að ég þurfi að hafa áhyggjur af að sofna í sófanum hjá Martin í framtíðinni! Börnin þurfa jú skólabækur.