Stóðhesturinn og kuldinn

Það er nú aldeilis fínt núna, maður getur skrifað bloggið sitt úr margra kílómetra hæð án þess að hafa nokkuð fyrir því. Nei, ég er ekki byrjaður í fallhlífastökki eða farinn að byrjaður að klífa Himalaya (ég myndi sjálfsagt bara kaupa mér þyrlufarið upp í Everest í staðinn ef ég vildi segja að ég hafi komið þangað). Nei, ég hef nú tileinkað mér þessa nýmóðins tækni að skrifa blogg úr flugvél.


Þá er maður búin að drekka og borða Danmörku eins og hún leggur sig. Fjórir dagar í landi Carlsberg og Hapsdog. Eftir þetta er maður alveg búin að gleyma öllu sem heitir grænmeti. Einmitt það var sogið úr manni nokkrum mínútum eftir að maður lenti í skinkulandinu og evrópskum próteinunum hreint og klárt raðað í sig eins og þau koma af kúnni (og svíninu ef við förum út í þá sálmana). Náði að borða mína Itzy Bitzy pítsu á Søndre Boulevard, kebab á Istedgade og síðast en ekki síst Hapsdog á Hovedbanen. Indverjar geta ekki búið til svona glæsilegar kræsingar. Þeir eru of uppteknir við að búa til eitthvað grænmetissull í potti.

Í Danmörku er fleira sem er líka gott. Í Danmörku getur maður nefnilega hjólað. Á Indlandi myndi maður bara einfaldlega deyja undir bíl ef maður reyndi að fara um á reiðhjóli. Einmitt þess vegna er ég búin að kaupa mér mótorhjól. Mótorhjólið sem kemur til með að bíða eftir mér galvaskt þegar ég kem heim til baka til Indlands, ný stillt og bónað. Bílstjórinn minn fær að klappa því og pússa blöndunginn meðan ég þjálfa upp maraþonátið og drykkjuna um jólin. Myndirnar af stóðhestinum eru nú komnar inn á myndaalbúmið!

Ég er samt náttúrulega orðinn svo mikill eymingi samt að ég þurfti að gera fyrstu reiðhjólaferðina mína í fjórtán stiga hita út í búð til að kaupa trefil og vetlinga. Já, það er víst kalt í Danmörku!

Svo núna er stefnan tekin í norðrið. Ekki það að maður sé búin að fá sæmilegan skammt af kulda en eftir nokkra daga í íslensku brjáluðu veðri þá getur maður bara hreykið sér og sagt: “Þetta er ekki neitt. Það var einu sinni svo kalt á Íslandi að ferðaskrifstofur auglýstu sólalandaferðir til Danmerkur” (svona getur maður verið sniðugur). Já, Ísland bíður upp á mann með brjáluðu veðri, piparkökum og konfekti.



En núna eru að koma jól. Indland verður svo vel mælt aftur á nýju ári.

Lifið heil!

Peningapokinn

Ég er búin að læra að skella á fólk. Það er góður hæfileiki. Þegar maður nennir ekki að tala lengur þá skellir maður bara á og fer og fær sér gott kaffi. Á Indlandi er þetta nauðsynleg kunnátta og er jafn nytsamleg eins og að kunna ganga og spila keilubilljarð. Þessari kunnáttu er ég búin að þróa með mér síðustu mánuði þegar óteljandi einstaklingar frá hinu og þessu fyrirtækinu hringja í mig og reynir að selja mér eða gabba inn á mig eitthverju rusli eða þjónustu. Enskan þeirra er nú líka svo glæsileg að það væri oft auðveldara að skilja tungumál taugaveiklaðra amöbu frekar en þeirra. Núna gef ég þeim venjulega 3 sekúndur af mínu lífi áður en ég skelli á. Ég ákvað ég samt að gefa þeim síðasta sem hringdi í mig smá möguleika þar sem maður er jú gjafmildur með sekúndurnar þegar líður að jólunum:

Hann: "Viltu kaupa líftryggingu af tryggingafélaginu okkar?"
Ég. "Hver er þetta og af hverju viltu að ég kaupi líftryggingu af tryggingafélaginu ykkar?"
Hann: "Hvar vinnurðu?"
Ég: "Í súkkulaðiverksmiðju. Hvernig fékkstu símanúmerið mitt?"
Hann: "Ég ákvað að prófa þetta símanúmer. Hvað heitirðu?"
...Þolinmæðin og tíminn er útrunnin. Ég skelli á.

Kannski var maður svolítið kuldalegur. Kannski átti maðurinn bara enga vini, búin að prófa öll símanúmerin í röðinni og var bara að reyna að brydda upp á samræðum. Hvað veit maður!



En svona ykkur að segja, ef þið hafið ekki tekið eftir því, þá er ég alveg að verða opinber mótorhjólatöffari. Núna er hjólið mitt á leiðinni frá Chennai og ætti að koma til Bangalore á morgun. Auðvitað er þetta indverskur Royal Enfield Chopper (It's not a motorcycle baby, it's a Chopper). Ég held ég geti bara pakkað saman núna, það er ekkert meira sem maður þarf að upplifa á Indlandi þegar maður hefur sinn eiginn Indverska konung í bílageymslunni. Auðvitað er hjólið mitt líka alveg óendanlega gamaldags þó það sé frá 2001. Hönnunin er svosem ekkert búin að breytast í fimmtíu ár svo hjól sem lítur út fyrir að hafa gleymst bak við skúr Winstons Churchills er hreinlega ekkert eitthvað sem maður getur sagt nei við.

Nei, hjólið mitt komandi er ekki krómað. Króm er bara fyrir konur sem eru búnar að týna púðurspeglinum sínum. Nei, hjólið mitt er matt og svart og ekkert annað. Alveg eins og það á að vera!


Þrátt fyrir að maður sé alveg að verða mótorhjólatöffari þá leið mér alveg eins og eiturlyfjabaróni í dag þegar ég fór í bankann. Hér treystir fólk ekki neinu tölvuspili til að flytja peninga á milli fylkja. Ég þurfti því að kíkja í bankann og taka út seðla. Ég held bara að ég hafi aldrei séð eins mikið af myndum af Gandhi á einu bretti á ævinni (já, þeir hefðu geta fyllt eitt bretti). Bankinn átti ekkert nema smáseðla á lager (greinilega að eitthverjir fleiri hafa verið að taka út eiturlyfjapeningana þennan dag) sem þýddi náttúrulega að ég fékk fulla skjalatösku af peningum. Þetta lítur rosalega vel út... ef ég væri að leika í fertugasta þætti af Miami Vice frá 1988 en þegar þessir grænu eru þungir og ópraktískir og lítið nothæfir til annað en í staðinn fyrir steinull í nýbyggingum er lítið gaman að dröslast um með þetta. Bílstjórinn minn fékk þessa byrgði í innkaupapoka því það er jú hann sem þarf að fara og ná í gripinn og borga fyrir á morgun. Ég held ég satt að segja að honum hafi heldur ekki staðið á sama um allt þetta magn af peningaseðlum. Að sjálfsögðu var þetta jafn mikið og 10 mánaðalaun hans!



Ég reyni að setja inn myndir af konunginum á fljótlega. Verst er samt að ég næ ekkert að keyra áður en ég flýg á vit ævintýranna í Danmörku. Maður verður bara anda djúpt og drekka jurtate.

Bassi og leður

Sáttur er maður orðinn.

Nýji djúpbassahátalarinn er kominn í hús. Ég get farið að sinna bassaleikurum heimsins með því að sjá til þess að þeirra framlag til tónlistarinnar sé skilað innan veggja heimilisins. Ég veit hreinlega ekki hvernig mér tókst að lifa af þrjá heila mánuði án bassa.

Nú verður bara þungarokk spilað og nágranninn fyrir neðan hræddur í burtu. Hún er líka búin að kvarta einu sinni. Sagði að baðið mitt læki yfir nýju silkinærbuxurnar sínar sem hún var búin að raða fallega upp í baðherberginu sínu. Ég sagðist ekki standa í því að hlusta á svona kvartanir og hringdi í eigandann.

Þetta er að sjálfsögðu búið að taka meira en mánuð að fá hátalarann góða smíðaðann. En svona er þetta þegar maður setur upp óraunhæfar kröfur á indlandi. Jú jú, ég sagði glerull í kassann. En það er augljóslega ekki hægt að útvega svo þeir vissu ekkert hvað þeir áttu að gera. Þorðu samt ekki að segja frá því og sögðust bara vera enn að klára þetta. Ég komst að þessu um síðir með ullina. Sagði að þeir mættu bara nota bara eitthverja aðra gæru fyrir mér. Þeir önduðu þá léttar. Indverjar eru ekkert að segja frá svona smáatriðum.

Það vantar samt enn leðurklæðin á kassann. Auðvitað verður kassinn klæddur í skinn. Chesterfield hátalari? Það er nú ekki hægt að bjóða upp á annað.

En það verður meira sem verður klætt í skinn á næstunni (nei, ég er ekki að tala um neitt dónalegt núna). Ég er nefnilega búin að fá tilboð í notað hjól í Chennai. Nú er ég ekki að tala um neitt reiðhjól. Það er bara svona sem maður talar ef maður er í bransanum. Bráðum fer ég líka að tala um klukkuna og tappann. En það er sko ekkert leiðinlegt að segja frá því að það gæti verið eitt Royal Enfield Lightning 535 cc jólahjól á leiðinni. Indverskara verður það ekki!

Jebb, nú er bara að fara senda fólk til Chennai til að prufukeyra og ganga frá pappírsmálunum. Ég sjálfur hef ekki tíma fyrir svoleiðis pappírspésaspjall í indversku bírókratíunni (maður er nefnilega í stór hættu við að verða ellidauður fátæklingur ef maður reynir að standa í svona sjálfur) og þar á ofan myndi ég sjálfsagt ekki geta undir nokkrum kringumstæðum sagt hvort vélinni í græjunni hafi verið skipt út fyrir vél úr gamalli slátturvél eða úr Catepillar vörubíl. Betra að fá eitthvern í bransanum til að taka þetta út. Ég er að reyna leigja bróðir bílstjórans míns til að legga í 500 km rútuferðalag fyrir mig til Chennai. Hann er jú bifvélavirki. Svo fær hann líka að keyra hjólið heim til Bangalore. Það tekur ekki nema sjö tíma. Standslaus gleði fyrir hann!


Já, það þarf líka lítið til að gleðja mig!

Veisla án kryddsíldar

Nú er íbúðin mín útlítandi eins og mánudagurinn eftir Hróaskeldu. Dósum, flöskum, glösum, diskum, glerbrotum, matarleifum, rusli og sígarettustubbum er dreift samviskusamlega á alla fersentimetra í íbúðinni og ég get alveg sagt það að með hreinni samvisku að þeir eru margir fersentimetrarnir. Ég held samt að fólkið í gær hafi þó ekki pissað þar sem það stóð eins og tíðkast nú á Hróaskeldu en allt gólfið er vel klístrað af eitthverju sem guð má vita hvað er svo hvað veit maður!

Einmitt í gærkvöldi þá héldum við danskt "Julefrokost" í íbúðinni minni í gær. Ég, Iben og Victoria stóðum sveitt við pottana í allan gærdag og bjuggum til hvern danskan sælkeraréttinn á fætur öðrum. Reyndar verður maður nú að segja að maður kemst ekkert mjög langt með dönsku sælkeraréttina á Indlandi þó svo sköpunargleðin fái miklu að ráða (ekki einu sinni kryddsíld er flutt inn!). Við bjuggum allavega til nóg af kjötbollum og steiktum nóg af fiski. Fólk var sátt! Standslaus veisla langt fram á nótt með tugi manns frá öllum heimshornum. Allt var drukkið og etið upp til agna. Meira segja voru báðir ísskáparnir mínir galtómir þegar ég vaknaði í morgun. Fólkið hafði meira að segja borðað ostinn minn og tómatsósuna! Annars fór þetta bara sæmilega vel fram en allavega fór enginn í slag á nýju handofnu kasmísku mottunni minni. Nokkrir fóru samt í sjómann.

Gott mál! Svona eiga partí að vera.


Þar sem maður var nú að halda jólapartí þá komst maður óneitanlega að því að ekki er langt til jóla! Á Indlandi er fólki flest slétt sama um jól. Indverjar eru ekkert að brenna upp úraníumið sitt í jólaljóskeðjur eða höggva niður barrtré til að henda á það glitrandi rusli. Hinvegar eru þeir duglegir við svona eyðingu alla aðra daga ársins þegar þeir haldar sínar óteljandi hátíðir svo jól er ekkert merkilegur pappír. Svo það er nú ekkert hægt að segja að maður taki neitt sérstaklega eftir því að jólin séu á leiðinni. Ég heyrði einmitt mitt fyrsta jólalag á árinu í vikunni. Eitthver indverji á kaffihúsi var búin að setja eitthvað jólalag sem hringitón í símann sinn! Mér klökknaði þetta var svo fallegt! Maður fer greinilega ekki fram á margt!


En nú er búið að vera mikið að gera. Kveðjuveislur eru núna dagleg brauð. Held bara að ég hafi ekki eitt meira en 10 mínútum samtals vakandi heima hjá mér alla vikuna. Ofaná það eru öll tímaplön eru að fara út um gluggann í vinnunni svo maður þarf jafnvel að vinna örlítið fyrir laununum sínum. Kapparnir mínir í vinnunni eru samt allir harðduglegir (fyrir utan einn sem er jafn nothæfur og þjóðfélagsfræðingur á réttingaverkstæði). Tímaplön er ekki beint tebollinn fyrir Indverja! Það þýðir náttúrulega að maður verður bara að anda djúpt og vona að þeir nái að fylgja verkefnunum sínum sem maður er búin að treysta þeim fyrir meðan maður eyðir þremur vikum í burtu í sykurátsþjálfunarbúðum.

Einkaþjálfarinn minn er líka ánægður með þessar búðir sem ég er á leiðinni í um næstu helgi. Hann vill að ég verði tröllvaxnari þegar ég kem heim úr átbúðunum í Evrópu. Hann segir núna daglega að ég þurfi að fara háma í mig kreatíni. Honum finnst ekki nóg að ég geti hlaupið. Ég hef svosem ekkert sérstaka löngun til að verða eins svakalegur og hann þó svo ég komi til með að eiga auðveldara með að henda tölvum á eftir starfsfólkinu mínu með annari hendi.

Fallegar konur og makkarónur

Nú er maður algjörlega orðinn heimsborgari. Skrifar bloggið sitt á kaffihúsi niðri í bæ á blað með penna. Ég sem hélt ég hafði ánefnt allri skriftarkunnáttunni minni til góðgerðamála þegar ég fékk útskriftarskírteinið úr háskólanum fyrir fjórum árum. Hún virðist samt ennþá vera þarna þó það taki nú óneitanlega lengri tíma að koma fagnaðarboðskapnum niður. Þrátt fyrir það lítur út fyrir að maður eigi framtíð sína fyrir í þessum geiranum. Ég held satt að segja að ekki eftir langa tíð fari ég að henda út barnabókum, gerist miljónamæringur og lögsækji alla sem detta í hug að skrifa "töfrasproti" á prent.


Ég er búin að ákveða að bjóða út gistiþjónustu fyrir fallegar konur á heimilinu mínu. Ég þarf nú eiginlega ekkert að auglýsa en svona ef til þess kæmi gæti ég skrifað í blöðin: "Einstaklega skemmtilegur og fallegur maður óskar eftir að deila álmum úr allt of stórri ríkmannlegri þakíbúð með fallegum konum ef þær hafi hvergi neinn stað að búa á um næturþel. Rauðvín og ljúfir gítartónar í boði." Þetta kæmi vel út.

En eins og ég sagði þá þarf ég nú ekkert að vera auglýsa þetta. Um síðustu nótt þá gistu hjá mér tvær fyrirsætur frá Nýja-Sjálandi. Þær voru strandaðar í Bangalore, ný komnar úr ljósmyndunum, tískusýningum og annari þungavinnu í Góa og vantaði stað til að gista. Auðvitað opnar maður dyrnar fyrir fólki í nauð og býður upp á rauðvín og ljúfa gítartóna :)

Aria, hinn íranski, stóð nú reyndar fyrir þessu öllu saman. Ég er ekki nógu sniðugur til að finna fyrirsætur. Hann er jú fyrirsæta svo hann þekkir fallega fólkið. Auðvitað hjálpar maður honum Aria þegar fyrirsætur eru annars vegar!


Annars er nú alveg vitlaust að gera. Nú er ég að uppgötva að það er ekki nema ein helgi þangað til að ég legg land undir fót. Það þarf nefnilega að versla allan mögulega óþarfa áður en maður kemur til Íslands til að uppfylla stöðu sína sem íslenskur ríkisborgari. Tveir dagar eru nú ekki nægir í svoleiðis hluti. Ég fór samt í dag og eyddi tímanum ráfandi á milli kasmírskra mottusölumanna (þeir eru svona svipaðir í útliti, atferði og harðfylgnir eins og afganskir Mujahedeen skæruliðar) sem svífast einskis til að selja manni indverskar mottur fyrir svimandi háar upphæðir. Nei, þið getið ekkert reiknað með að þið séu að fá kasmískar mottur í jólagjöf. Ég þarf að kaupa 28 jólagjafir svo ég held ég gefi bara Bílanaustdagatöl og Búnaðarbankalyklakippur um þessi jól. Mig vantar hinsvegar bara eina góða mottu fyrir framan sófann minn. Ég fann samt alveg fyrir því að ég er hvítingi að reyna kaupa "minjagripi". Ég þarf að senda eitthvern innfæddann út af örkinni til að semja um verðið fyrir mig.


Á milli þessara brjáluðu verslunarferða var mér samt boðið í matarboð hjá indverska yfirmanninu mínum í gærkvöldi. Hann þykir ég skemmtilegur. Hann býður mér í bíó, út að borða og í sund (næstum). Hann er hinsvegar búin að kynna mér fyrir eiginkonunni sinni svo ég held bara að hann sé bara að reyna að vera almennilegur við útlendinginn! Hann Rajeev ákvað samt ekkert að vera elda neitt indverskt eiturbras handa mér heldur voru bornar fram dýrindis makkarónur með osti á eins amerískan máta og mögulegt er. Það eina sem vantaði var bara ameríski þjóðsöngurinn í bakgrunni og himnasæng gerða úr rauðum, hvítum og bláum stjörnum og þverröndum yfir matarborðinu. Ekki það að ég ætli eitthvað að fara kvarta yfir fjölbreitninni. Maður borðar jú indverskt daglega svo það þykir framandi og heillandi að fá spagettí með tómatsósu. Ég verð líka að taka það fram að það fer nú alveg að styttast í að þolið manns bresti við að vera lengur án Itsi Bitsi pítsa í Kaupmannahöfn, American Style hamborgara í Reykjavík og steikts fisks á Akranesi. Það er hinsvegar góð ástæða fyrir ameríska matnum. Þau skötuhjúin eru bæði búin að búa tíu síðustu ár í landi þeirra frjálsu og hugrökku svo þau hafa ekki minnstu hugmynd um hvernig á að elda indverskt!

Ég var hinsvegar að spá í hvort ég ætti að reyna bæta úr þessari kunnáttu minni og drífa mig og finna mér eitthvern nýjan þjón sem getur kennt mér indverska eldamennsku. Veit samt ekki ennþá hvar ég ætti að þröngva því inn í dagbókina en gæti kannski reynt að taka það í bréfaskóla. Það yrði nú ekki leiðinlegt að geta snarað fram hvern sælkeraréttinn eftir öðrum og útskýrt innihaldið með indverskum framburði. Ég ætti samt kannski að læra að elda eitthvað einfalt fyrst, eins og til dæmis spagettí með tómatsósu. Ég hélt ég gæti sæmilega eldað (og ég er ekkert endilega að segja að spagettí með tómatsósu hafi verið eitthver sérstök þraut fyrir mig) áður en ég hitti hann Ítalska Luca. Þið munið eftir honum Tóbaks-Luca, sá sem væri vís til að smíða sér kjarnorkuvopn í kjallaranum til að hefna sín á stöðumælavörðum, lét mig alveg finna það að ég væri bara algjört fífl í eldarmennsku og kynni ekkert að elda pasta. Stór pottur, vatn, salt, olía og eitthvað hart og gult úr poka sem guð má vita hvaðan kemur, er sko bara ekkert nóg. Ég held ég hafi ekki nægjanlega öfluga heilastarfsemi til að geta skilið þetta en í bund-og-grunden þá á ég langt í land!

En nú verður borðaður kvöldmatur með henni þýsku Joliane í kvöld á veitingarhúsi. Á veitingarhúsum þar þarf maður sjálfur ekkert að kunna að elda svo það er ágætt. Þar verður skipst á myndum frá Góa og snæddur örugglega ótrúlega rómantískur pastaréttur með rauðvíni.

Afmæli með guði

Þetta var merkilegt.

Mér var boðið í afmæli hjá henni Anithu. Hún tók það ekki í mál annað en ég mætti í afmælið hennar. Jújú, ég samþykkti þó svo ég hafi verið búin að bóka mig með finnsku strákunum í bæinn, bóka mig í bíó með Iben og Victoriu og bóka mig í heimsókn til Martin, allt sama kvöldið. Já ég veit, ég þarf eitthvað að fara láta kíkja á skipulagshæfileikana mína, skipta um platínur eða eitthvað.

Ekki það að ég hafi eina minnstu hugmynd um hversu gömul hún Anitha varð en það er eitthvað sem bannað er að spyrja um á Indlandi. Það er eins og að spyrja flugfreyjuna hvar sé best að planta sprengjunni. Ég sendi þó bílstjórann til að kaupa afmælisgjöf handa henni og mætti heim til hennar og hennar foreldra hálftíma of seint á slaginu átta. Ég fékk léttan hroll þegar ég gekk þangað inn. Ég var fyrstur...

Það er ekki frásögu færandi að mæta í afmæli nema þegar maður mætir og er einn í afmæli og byssuglaði pabbinn er heima. Þetta var vandræðalegt og núna sko virkilega meina ég vandræðalegt!

Mér var boðið að setjast og pabbinn byrjaði að spyrja. Spurði hvort það væri kalt á Íslandi. "Jújú, soldið. Líka soldið kallt hér, he he..." sagði ég til að reyna brjóta upp stemninguna. Hann skildi mig ekki.

Mér var farið að líða illa að þetta væri það sem ég þyrfti að hlusta á næstu tímana og hvort ég myndi vera eini gesturinn allt kvöldið. Ég var alvarlega að spá hvort ég gæti með eitthverju móti sloppið. Segjast vera með bráðaeinkenni af fátíðum smitandi heyrnarsjúkdómi eða eitthvað.

Þá komu bjargvættirnir mínir. Tveir aðrir gestir, annar frá Þýskalandi og hinn frá Ítalíu. Þetta var líka sérstakt. Ítalski strákurinn var í bænum í stuttri heimsókn og þekkti ekki gestgjafann. Hann fékk jú bara að fljóta með þýsku stelpunni sem hann hitti á eitthverjum bar í síðustu viku. Hún var líka samt bara búin að þekkja gestgjafan í nokkrar vikur.

Svo hér kemur spurningin: Hvar var allt fólkið sem átti að vera í afmælinu? Þarf hún nýtt hvítt blóð á nokkra mánaða fresti? Er hún Anitha raðmorðingi?

Nei, held ekki. Ég er kominn heim en það komu samt ekki fleiri gestir!

Ég settist á hvítingjana til að komast hjá því að ræða um eitthvað rugl um Sviss, veðrið eða eitthvað álíka við pabbann.

Ég fylgdist mjög fljótlega af athygli með honum síðhærða Luca frá Ítalíu. Ég hef aldrei hitt neinn eins ..."umdeildan" ef það orð er ekki allt of vægt! Maðurinn er jú í tóbaksbransanum.

Að sjálfsögðu pumpaði ég hann til að gefa mér innsýn í tóbaksbransann. Ég komst að því að ég er í kolvitlausum bransa. Það er miklu auðveldara og gróðarvænlegra að láta fólk reykja sig í hel en að láta það grilla heilann í sér með örbylgjum úr farsímum. Heilinn er hvort sem er allt of ofmetinn. Já, það eru stórir peningar í sígarettum!

Vélarnar sem fyrirtækið sem hann á er að selja geta framleitt 30.000 sígarettur á mínútu og hver einasta sígaretta sem framleidd er mæld með 0,01 mm og 0,1 mg nákvæmni með leiserum, örbylgjum, gamma geislum og öðru gotteríi. Talandi um hátækni til að drepa. Þetta er bara eins og James Bond!

En þetta er rosalegt. Það er óhugsandi gróðinn af 43 milljón sígaretta sem framleiddar eru með einni vél á dag þegar hver sígaretta kostar eina og hálfa íslenska krónu í efni og framleiðslu. Þetta er algjörlega rétti bransinn! Það er líka þess vegna sem Kínverjar eru búinir að kaupa 34 svona vélar!

En það er ekki eins og það sé nóg! Ég hef aldrei hitt neinn sem hefur brotið eins mikið af reglum í eins mörgum löndum með eins mikið af ólöglegu hátæknidóti eins og hann Luca. Hann gaf mér nokkur dæmi:

Hann var orðinn þreyttur á löggunni alltaf verið að stoppa hann fyrir ofhraðan akstur. Hann ákvað að gera ekki það sama og við, borga sektina og láta þetta okkur að kenningu verða. Nei. Hann hefndi sín.

Í Kína fékk hann eitthvern til að selja sér háspennu-hárýmdarþétta og háorku magnetrónur (fyrir ykkur sem eru heilbrigð hefur þetta ekkert með pinnamat að gera heldur er þetta bara mjög sjaldgæf hátækni leikföng) sem var dót eingöngu framleitt fyrir ameríska herinn. Út frá þessu smíðaði hann hinn fullkomna radarvara (þið þekkið radarinn, öflugasta fjáröflunin fyrir árshátíð lögreglunnar). Það "góða" við þennan radarvara er að ef hann er miðaður á lögreglubílinn úr 80 metra fjarlægð brennir hann radarinn svo hann verður jafn nothæfur og bréfapressa. Ekki nóg með það, heldur brennir hann talstöðvarnar, farsímana, útvarpið og síðast en ekki síst kveikjukerfið í bílnum (það gæti orðið soldið leiðinlegt fyrir lögguna ef hún er úti á veiðum á fáförnum sveitavegi). Þá fagnar Luca sigri hrósandi.

Ofaná allt þetta á hann ólöglegar græjur til að brjótast inn í farsíma, ólöglegar græjur til að gefa sér ókeypis símtöl út um allan heim, ólöglegar græjur til að fá ókeypis Internet, ólögleg hárnákvæm kort yfir alla hraðamyndavélar í landinu sínu, ólöglega breytt mótorhjól o.s.fr.

Og ekki verra að hann er menntaður kokkur og sérhæfir sig í ítölskum og japönskum sælkeramat!

Þessi maður hlýtur að vera ljúga eitthverju en ef ekki er búin að hitta minn Guð. Fékk líka númerið hans því það er ekkert verra að vera með símanúmerið hjá Guði!

Hugsandi um það. Luca hljómar ekki ósvipað og Lucifer. Nei, þetta er farið að verða of undarlegt allt saman.