Bassi og leður

Sáttur er maður orðinn.

Nýji djúpbassahátalarinn er kominn í hús. Ég get farið að sinna bassaleikurum heimsins með því að sjá til þess að þeirra framlag til tónlistarinnar sé skilað innan veggja heimilisins. Ég veit hreinlega ekki hvernig mér tókst að lifa af þrjá heila mánuði án bassa.

Nú verður bara þungarokk spilað og nágranninn fyrir neðan hræddur í burtu. Hún er líka búin að kvarta einu sinni. Sagði að baðið mitt læki yfir nýju silkinærbuxurnar sínar sem hún var búin að raða fallega upp í baðherberginu sínu. Ég sagðist ekki standa í því að hlusta á svona kvartanir og hringdi í eigandann.

Þetta er að sjálfsögðu búið að taka meira en mánuð að fá hátalarann góða smíðaðann. En svona er þetta þegar maður setur upp óraunhæfar kröfur á indlandi. Jú jú, ég sagði glerull í kassann. En það er augljóslega ekki hægt að útvega svo þeir vissu ekkert hvað þeir áttu að gera. Þorðu samt ekki að segja frá því og sögðust bara vera enn að klára þetta. Ég komst að þessu um síðir með ullina. Sagði að þeir mættu bara nota bara eitthverja aðra gæru fyrir mér. Þeir önduðu þá léttar. Indverjar eru ekkert að segja frá svona smáatriðum.

Það vantar samt enn leðurklæðin á kassann. Auðvitað verður kassinn klæddur í skinn. Chesterfield hátalari? Það er nú ekki hægt að bjóða upp á annað.

En það verður meira sem verður klætt í skinn á næstunni (nei, ég er ekki að tala um neitt dónalegt núna). Ég er nefnilega búin að fá tilboð í notað hjól í Chennai. Nú er ég ekki að tala um neitt reiðhjól. Það er bara svona sem maður talar ef maður er í bransanum. Bráðum fer ég líka að tala um klukkuna og tappann. En það er sko ekkert leiðinlegt að segja frá því að það gæti verið eitt Royal Enfield Lightning 535 cc jólahjól á leiðinni. Indverskara verður það ekki!

Jebb, nú er bara að fara senda fólk til Chennai til að prufukeyra og ganga frá pappírsmálunum. Ég sjálfur hef ekki tíma fyrir svoleiðis pappírspésaspjall í indversku bírókratíunni (maður er nefnilega í stór hættu við að verða ellidauður fátæklingur ef maður reynir að standa í svona sjálfur) og þar á ofan myndi ég sjálfsagt ekki geta undir nokkrum kringumstæðum sagt hvort vélinni í græjunni hafi verið skipt út fyrir vél úr gamalli slátturvél eða úr Catepillar vörubíl. Betra að fá eitthvern í bransanum til að taka þetta út. Ég er að reyna leigja bróðir bílstjórans míns til að legga í 500 km rútuferðalag fyrir mig til Chennai. Hann er jú bifvélavirki. Svo fær hann líka að keyra hjólið heim til Bangalore. Það tekur ekki nema sjö tíma. Standslaus gleði fyrir hann!


Já, það þarf líka lítið til að gleðja mig!