Heiður íslenska stofnsins

Indland búið.

Engin plön um næstu heimsókn.

Það er eins gott því mér tókst að eyða upphæð sem slagar upp í eitt indverskt kjarnorkuver á tveimur vikum svo ég veit ekki hvort efnahagurinn myndi samþykkja fleiri heimsóknir svona alveg í bráð. Eins og ég hef áður nefnt þá leið manni í þeim óteljandi verslunarferðum eins og íslenskum spánarfara að uppgötva það í fyrsta skipti að það sé hægt að kaupa Bacardi í kók með magnafslætti á íslendingabarnum. Maður sparaði svo mikið að maður hefði getað rétt við efnahag Líbanon á einu bretti núna.

Það er samt ekki hægt að kvarta yfir síðustu dögunum á Indlandi. Steik með finnska Marko, klúbbað með finnska Jari, stórafmæli hjá indversku Priyu og vígsla Dodda.

Doddi er nefnilega Íslendingur, Doddi er ný komin til Bangalore og Doddi er bankastarfsmaður.

Þrátt fyrir að íslenskir bankastarfsmenn séu gjarnan litnir hornauga af mörgum sérfræðingum, rétt eins og einhverfir í spilavítum, þá verður Doddi háll sem áll í hlutverki sínu við að taka við og halda uppi heiðri íslenska stofnsins í Bangalore fram í desember. Hann verður íslenski stofninn!

Eftir tæpa fjörutíu svefnlausa tíma kom flugvélin mér til Kaupmannahafnar. Maður getur ekki annað en verið ánægður því indverski þolinmæðismælirinn var alveg að komast í hring. Bílstjórinn minn gerði útslagið. Málið er nefnilega það að ég fékk ekki minn gamla góða áreiðanlega Richard bílstjóra þar sem ég er ekki lengur búsettur á Indlandi. Í staðinn fékk ég heilaskertann hellisbúa sem áreiðanlega fékk ökuskírteinið sitt úr kornflögupakka, ný fluttur úr fjölskylduhellinum til Bangalore, ólæsan, ótalandi og óskiljanlegan og keyrandi um á bíl sem væri eingöngu hægt að líkja við ónýtan indverskan Tata Indicab (aaa... þetta var ónýtur indverskur Tata Indicab). Bílstjórinn minn sýndi ekki að hann væri með eitthvað starfandi á milli eyrnanna og hann vildi ekki gera eða fara þangað sem ég vildi.

Mínar fábrotnu kröfur um bílstjóra segir bara að maður þarf að uppfylla að minnsta kosti eitt af þessu. Greinilega stórkostlegur misskilningur... og ég sem hélt að ég væri byrjaður að skilja og ná púlsinum á Indlandi. Ég greinilega var bara með fingurinn á olnboganum.



Þrátt fyrir það, hér í Kaupmannahöfn ætla ég þá ekkert annað að gera en að byrja hlakka til fyrir næsta ferðalag. Hin sólríka vesturströnd Bandaríkjanna, Norður Ameríku, heimili þeirra hugrökku og land frelsisins verður að öllum líkindum heimsótt í nóvember. En svona áður en það verður þarf ég þó að öllum líkindum að mæta í fyrsta vinnudaginn í vinnuna hjá kompaníinu sem ætlar að borga farseðilinn. Ekki að maður þurfi að gráta yfir því þó. Þeir lofa gulli og grænum farsíma.

Núna er líka ekki nema ein og hálf vika eftir af gömlu vinnunni. Í tilefni þess hef ég nú líka ákveðið að leggja mín vogaskálalóð í að efla getu mína í að leggja kapal og spila Tetris næstu vikuna í vinnunni.

Það er líka alveg passandi því maður þarf að vera viðbúinn á sál og líkama því spurst hefur út að íslenska sendingin af búslóðinni minni sé jafnvel væntanleg í vikunni. Þá verður gaman því þá fæ ég fullt af hljómflutningsgræjum.

Þær eru nefnilega einhuga smíðaðar til að tilkynna nágrönnunum mínum að ég sé fluttur inn.

Hin fagra Bangalore

Kúaskíturinn á götum, guli mengunarreykurinn og ærandi umferðaniðurinn. Alveg eins og vera kominn heim! Það er kannski orðum aukið að segja að ég sé kominn heim en það er nú svona svo til. Ég er nefnilega ekki ennþá búin að læra að hjóla hægra megin á dönskum götum, finna út hvernig maður eldar mat eða þrífur gólf svo þetta verður bara alveg eins og að fara í orlof frá dönsku aðlögunarbúðunum!

En þó yfirmennirnir mínir hafi séð það í hendi sér að ég gæti ekki verið annarstaðar en í Bangalore í tvær vikur þá finnur maður samt fyrir því að þeir viti maður sé að fara svíka lit. Það er víst ekki lengur rjómi og rækjur á fínustu hótelum borgarinnar á kostnað fyrirtækisins heldur nú er maður settur inn í íbúð sem ekki væri hægt ða bjóða fullum rússneskum trukkabílstjóra. Veit ekki, kannski maður hafi örlítið farið yfir strikið síðast með að bóka sig inn á besta og dýrasta hótel Indlands í rúma viku og senda reikninginn beinustu leið í hraðpósti á fyrirtækið!

Þannig að nú fæ ég að húka í þjónustuíbúð þar sem boðið er upp á starfsfólk sem kann ekki á klukku, starfsfólk sem kann ekki að búa til morgunmat, starfsfólk sem kann ekki neina tungu sem ég kann, starfsfólk sem kann ekki að þrífa og starfsfólk sem kann ekki að drepa kakalakka. Sem betur fer þá á ég enn nóg af svo til kölluðum vinum í Bangalore til að spilla öllum tímum meðan ég er ekki í vinnunni svo ég þarf ekki að eyða fleiri mínútum en nauðsynlegt er á þessum skipskamri. Kannski maður sé aðeins búin að stilla þolinmæðismælinn of langt niður eftir nokkrar vikur í Danmörku þar sem manni er kennt að rifest yfir því að rúgbrauðssneyðin sé ekki nákvæmlega 19,3 fersentimetrar.


Einmitt síðustu viku er maður búin að vera í Bangalore. Það er samt ekki hægt að segja að það hafi verið sérlega leiðinlegt. Nú eru liðnir sex dagar í óteljandi velkomin-aftur veislum og svo næstu fimm dagana taka við óteljandi kveðju-veislur! Maður er búin að ná að hitta nokkurnvegin alla sem verðugt er að hitta: Martin, Christian, Christian nr. 2, Moritz, Pryia, Shareena, Nadine, Ulrike, Katrine, Anitha, Jari, Jari nr. 2, Marko og alla hina.

Auðvitað er maður líka búin að ná að troða verslunar-Íslendingnum inn í planið. Maður getur ekki verið með blá augu og blátt vegabréf í “útlöndum” ef maður fer ekki út og verslar eins og maður væri að fara enduropna Miklagarð. Þetta hlýtur að vera í genunum því það virðist engu breyta að það hafi jú sprottið upp eitt og eitt tækifæri til að versla hér yfir síðastu 12 mánuðina. Auðvitað eins og góðum borgara sæmir er maður búin að versla fyrir meira en taskan rúmar svo nú er eins gott að fara æfa flugvallarstarfsmannabrosið!

Þrátt fyrir grillveislur, drykkjuveislur, matarveislur, kampavínsveislur, finnskar veislur, verslunarveislur og almennar veislur þá hefur maður nú búin að vinna stíft í því að koma vinnunni fyrir. Síðustu daga hefur maður fengið að tala mikið, halda kynningar, námskeið og fyrirlestra og reyna ausa úr hinum botnlausa viskubrunni sem maður þarf að draga á eftir sér. Einmitt áður en maður sendir fjögurra ára viskubrunninn í endurvinnslustöðina og fær 200 krónur fyrir!


Það er þó nóg í dagbókinni fyrir seinni hálfleik. Bíóferðir, tónleikaferðir, finnskar barferðir, afmælisveislur og grillveislur. Það fer að líða að því að maður hlakki til að komast heim til Danmerkur þar sem fólk hittist ekki nema með sex mánaða fyrirvara!

Að aka er góð skemmtun

Ég verð að biðjast afsökunnar af því að það hefur ekki verið lagður inn póstur í þessa minningargrein í nokkurn tíma. Ég vill frekar segja að ástæðan þykir vera einstök leti því ég vill síður segja að líf mitt hafi algjörlega breyst í innantóma ógleði líkt og hjá fílnum í dýragarðinum í Kaupmannahöfn. Því ætla ég hér með að bæta úr því og byrjar hér þá frásögnin:

Þetta byrjaði allt upp úr klukkan þrjú á föstudagseftirmiðdegi fyrir svo til 10 dögum síðan. Þá vissi ég vel að að horfa á myndband væri góð skemmtun en að aka um Alpanana í Porsche 911 grunaði mig ekki að væri jafnvel ekki síðri skemmtun! Einmitt á þessum tímapunkti í lífi mínu lenti ég á Munchenarflugvelli og heilsaði upp á þá Nökkva, Þorvald og Óla, sem þá voru komnir með lyklana af tveimur sportbílum, glaðir í bragði eins og sænskir hafnarverkamenn í Ikea!

Stefnan var tekin. GPS-inn stilltur. Spólvörnin aftengd og lagt af stað eins og vindurinn (og gott betur en það) beint upp í austurísku Alpana. Hlykkjótta vegir þræddir, borðuðum snitzel, þröngir vegir eknir, borðuðum bratwurst, beinir vegir brunaðir og drukkum bjór. Eftir tindrandi Alpatinda í sól og blíðu og 1400 km enduðum á októberhátíð í Munchen þar sem karlmenn klæðast leðurbuxum og konur Heidi kjólum. Alveg eins og segir í biblíunni.

Að aka Porsche 911 og BMW Z4 er góð skemmtun. Það er samt eins og að aka stórum gókart bíl (ekki taka þetta samt of bókstaflega þar sem það er jafn mikið pláss inni í þessu og í venjulegum gókart bíl). Eini munurinn er samt að þessir bílar kosta það sama og einbýlishús og það fylgir þeim sá óþægilegi ókostur að það er mun auðveldara að steindrepa sig á þeim. Ekki að það sé eitthver minni hætta á að verða steindrepinn á miðri götu úti á Nörrebro í Kaupmannahöfn þar sem ég hef ákveðið að leggja mitt akkeri um sinn! En með þessu má alveg mæla (göturnar).


Eftir tvær vikur í húsgangalausri íbúð í Kaupmannahöfn, einum rokktónleikum, einu pókerkvöldi (engin hætta, ég kann ekki póker...tókst samt að rústa meðspilurunum!), einni íslenskri kvikmynd, tveimur kebab, tveimur djömmum og ómældum klukkustundum í vinnunni, þá er stefnan tekin á Indland. Á síðustu metrunum hjá Nokia hafa mínir menn fundið það út, mér þó ekki til óbærilegs sársauka, að eitt námskeið skuli ég halda í Bangalore. Um næstu helgi verður flugsætið hitað upp og kynnt upp í flugvélahreyflinum. Ég reikna staðfastlega með að þá verði kátt í höllinni því margt gott fólk þarf að heimsækja, mikið þurfi að versla og lítið að vinna. Tvær vikur í góðu yfirlæti með dagpeninga, stóra íbúð og einkabílstjóra.

Það er einmitt það sem mig vantar núna!

(já, það eru einmitt komnar myndir inn á myndaalbúmið. Það þykir þó til hæfi að þær lenda ekki undir flokknum "Indland" heldur undir þeim góða flokki "Ferðalög". Góðar stundir.)