Heiður íslenska stofnsins

Indland búið.

Engin plön um næstu heimsókn.

Það er eins gott því mér tókst að eyða upphæð sem slagar upp í eitt indverskt kjarnorkuver á tveimur vikum svo ég veit ekki hvort efnahagurinn myndi samþykkja fleiri heimsóknir svona alveg í bráð. Eins og ég hef áður nefnt þá leið manni í þeim óteljandi verslunarferðum eins og íslenskum spánarfara að uppgötva það í fyrsta skipti að það sé hægt að kaupa Bacardi í kók með magnafslætti á íslendingabarnum. Maður sparaði svo mikið að maður hefði getað rétt við efnahag Líbanon á einu bretti núna.

Það er samt ekki hægt að kvarta yfir síðustu dögunum á Indlandi. Steik með finnska Marko, klúbbað með finnska Jari, stórafmæli hjá indversku Priyu og vígsla Dodda.

Doddi er nefnilega Íslendingur, Doddi er ný komin til Bangalore og Doddi er bankastarfsmaður.

Þrátt fyrir að íslenskir bankastarfsmenn séu gjarnan litnir hornauga af mörgum sérfræðingum, rétt eins og einhverfir í spilavítum, þá verður Doddi háll sem áll í hlutverki sínu við að taka við og halda uppi heiðri íslenska stofnsins í Bangalore fram í desember. Hann verður íslenski stofninn!

Eftir tæpa fjörutíu svefnlausa tíma kom flugvélin mér til Kaupmannahafnar. Maður getur ekki annað en verið ánægður því indverski þolinmæðismælirinn var alveg að komast í hring. Bílstjórinn minn gerði útslagið. Málið er nefnilega það að ég fékk ekki minn gamla góða áreiðanlega Richard bílstjóra þar sem ég er ekki lengur búsettur á Indlandi. Í staðinn fékk ég heilaskertann hellisbúa sem áreiðanlega fékk ökuskírteinið sitt úr kornflögupakka, ný fluttur úr fjölskylduhellinum til Bangalore, ólæsan, ótalandi og óskiljanlegan og keyrandi um á bíl sem væri eingöngu hægt að líkja við ónýtan indverskan Tata Indicab (aaa... þetta var ónýtur indverskur Tata Indicab). Bílstjórinn minn sýndi ekki að hann væri með eitthvað starfandi á milli eyrnanna og hann vildi ekki gera eða fara þangað sem ég vildi.

Mínar fábrotnu kröfur um bílstjóra segir bara að maður þarf að uppfylla að minnsta kosti eitt af þessu. Greinilega stórkostlegur misskilningur... og ég sem hélt að ég væri byrjaður að skilja og ná púlsinum á Indlandi. Ég greinilega var bara með fingurinn á olnboganum.



Þrátt fyrir það, hér í Kaupmannahöfn ætla ég þá ekkert annað að gera en að byrja hlakka til fyrir næsta ferðalag. Hin sólríka vesturströnd Bandaríkjanna, Norður Ameríku, heimili þeirra hugrökku og land frelsisins verður að öllum líkindum heimsótt í nóvember. En svona áður en það verður þarf ég þó að öllum líkindum að mæta í fyrsta vinnudaginn í vinnuna hjá kompaníinu sem ætlar að borga farseðilinn. Ekki að maður þurfi að gráta yfir því þó. Þeir lofa gulli og grænum farsíma.

Núna er líka ekki nema ein og hálf vika eftir af gömlu vinnunni. Í tilefni þess hef ég nú líka ákveðið að leggja mín vogaskálalóð í að efla getu mína í að leggja kapal og spila Tetris næstu vikuna í vinnunni.

Það er líka alveg passandi því maður þarf að vera viðbúinn á sál og líkama því spurst hefur út að íslenska sendingin af búslóðinni minni sé jafnvel væntanleg í vikunni. Þá verður gaman því þá fæ ég fullt af hljómflutningsgræjum.

Þær eru nefnilega einhuga smíðaðar til að tilkynna nágrönnunum mínum að ég sé fluttur inn.