Stríð og friður

Við börðumst til síðasta manns. Nokkrum var fórnað fyrir fjöldann. Engir gíslar voru teknir. Allir voru skotnir.

Nú er maður allur í marblettum, rispum og almennt illa haldinn. Allir voru komnir í Viet-kong stemninguna, skríðandi í skógarbotninum meðal kóngulóa og þyrnirunna. Skjótandi kúlum út í loftið eins og amerískum helgarhermanni er einum lagið. Óvinurinn skal niður. Sex þúsund kúlum var fórnað!

Við vorum tólf frá sjö löndum sem mættum í hermannaleik (Paint-Ball) á sunnudaginn. Það má svosem segja að þetta hafi verið hálfgerð heimstyrjöld. Hreinræktuðu þjóðverjarnir voru hinsvegar í svo miklum minnihluta að við urðum að gefa þeim stuðning. Augljóslega batnandi heimur!

Keppnin var hörð og óneitanlega raunverulegt. Kýr, börn og annað þjónustufólk hljóp um völlinn og léku óbreytta borgarann. Það gekk jafn vel að biðja þau um að færa sig eins og kransaæðastíflu meðan kúlur flugu þvers um völlinn. Bosch-Christian frá Þýskalandi stóð fyrir stríðinu og bauð okkur að taka þátt. Þetta var bara alveg rosalega langt frá því að vera leiðinlegt! Ég verð nú samt að viðurkenna að ég kom frekar illa út í þessum leik. Ég yfirleitt þáði meira en gaf. Ekki alveg í anda komandi jóla en það hefur kannski eitthvað með það að gera að fjórir í keppninni hafa allir verið í hernum og einn atvinnumaður í bransanum. Ég ætla samt að halda því statt og stöðugt fram að ef ég hefði mátt nota mína nýju líkamsræktarvöðva og það hefði verið leyfilegt að herja stríðið líka með berum höndum hefði mér örugglega gengið betur!


Svona í anda allra þessa átaka eyddi ég öllum deginum í dag í vinnunni við að læra um hina friðsamlegu Indverska menningu. Það er ekki seinna vænna eftir að vera búin að eyða þremur mánuðum í landinu. Það er líka alveg í anda að það sé búið að seinka æfingarbúðunum þrisvar. Það var óneitanlega fyrsta lexían. Það er svosem ekki margt sem kemur manni á óvart lengur eftir að hafa eytt tíma með viskíþambandi indverjapabbanum, heimsækjandi snobbklúbba og reyna fá Indverja til að vinna fyrir sig. Kennarinn var samt góður og kunni hún öll brögðin til að láta mann líta út sem þröngsýnan, ofdekraðan, firrtan og fordómafullan hvítan evrópubúa. Það er svosem alveg ágæts spark fyrir mann til að skylja þennan menningarheim. Það er nú nett meiri munur en á milli Reykjavíkur og Stokkseyrarbakka. Ég dró líka upp ímynd af dæmigerðum stöðluðum Íslendingi: Efnishyggjandi, einstaklingshyggjandi og gráðugum til samanburðar. Það féll í góðan farveg. Ágætt til að vega upp á móti Indverjum: fylgjandi, skoðana- og skipulagslausir. Það eru greinilega allir hálfónýtir í þessum heimi!


Núna er líka nóg á döfunni. Ekki seinna vænna þar sem ekki eru nema tvær helgar eftir áður en ég hendi mér upp í flugvél á leið til ævintýralandsins Danmörk. Næsta helgi verður afmælisveisla hjá Anitu, þeirri indversku. Það verður reyndar heima hjá henni (hér búa stelpur alltaf heima hjá mömm'o-pabba þangað til þær eru giftar) svo maður verður allur hálfskelkaður ef byssupabbinn verður á staðnum. Um næstu helgi verður líka reynt að skála til heiðurs Toni hinum finnska, Antti hinum finnska og Andreas hinum danska sem eru að stinga af frá Indlandi. Það verður að passa upp á það.

Svo má ekki gleyma, síðast en ekki síst, þá verður haldin danskur "Julefrokost" í þar næstu viku fyrir vini og vandamenn hérna heima (samt engin vandamaður búin að boða komu sína. Samt enn laus sæti). Allir velkomnir. Kaffi og kleinur í hléi. Ég er búin að fá þær tvær hreinræktuðu, Iben og Victoriu til að hjálpa til. Þetta verður óneitanlega mikil þraut. Hér er nefnilega ekkert rúgbrauð, engin kryddsíld, engin purusteik, engin lifrarkæfa, engin rauðspretta, ekkert rauðkál, engin kirsuberjasulta eða nokkuð Carlsberg jólabrugg. Þetta verður líklegast bara kjötbolluveisla með karrísósu. Það er kannski alltílagi þar sem það eru ekki nema handfylli sem ég þekki í borginni sem yfir höfuð vita hvað "Julefrokost" er. Fyrir þeim verður þetta bara léleg ástæða til að detta í það. Maður gerir sitt besta til að uppfylla kröfurnar!

Tússa skilti

Nú er ég kominn heim af þessari svakalegu mynd Casino Royal. Þarna er James Bond að spila póker við hálfblindan dana hálfa myndina á milli þess sem hann gefur sjálfum sér hjartahnoð.

Ég var nú ekkert búin að planleggja þessa bíóför en þar sem Vínar-Christian var að fara á hana með nokkrum af meðbúendum sínum ákvað ég að fara með og athuga stemninguna á nýja Danna í hlutverki Nonna Bónda. Ég mætti á staðinn, galvaskur, ekki með neinn bíómiða. Að sjálfsögðu, þar sem ég bý á Indlandi, er hægt er að gera allt með smá mútum til dyravarðarins. Það fékk ég náttúrulega miða á besta stað fyrir bara tvöfalt verð. Ekki það að maður þurfi eitthvað að vera gráta yfir 15 krónum fyrir bíómiða.

Þess að geta, þá verð nú samt að segja að ég hef séð dýpri og innihaldsmeiri myndir en þessa. Það gæti reyndar verið að allur djúpi boðskapurinn í myndinni hafi verið gerður opinber á meðan kynlífssenurnunum stóð en þar sem þannig er nú háttað á Indlandi að þær komast sjaldnast í hendur venjulegs íbúa þar sem þær eru allar klipptar út. Já, það er rétt, hér er allt klippt í ræmur eins og ofvirkri föndurkonu er einni lagið og ég get sagt ykkur það að það er ekki fallegt. Sérstaklega ekki þegar maður reynir að horfa á James Bond. Níutíu prósent af Bond er jú fallegar konur og stórar byssur.

Talandi um mútur, þá þarf ég að segja ykkur frá einu í sambandi við Indland. Á Indlandi kemst maður upp með allt með smá mútum. Sem dæmi, ef manni vantar ökuskírteini þegar löggan stoppar mann þá virkar myndin af Gandhi á fimmhundruðkallinum alveg jafn vel og myndin af mér á ökuskírteininu. Ég er búin að prófa það! Við Aria vorum að keyra um á númerslausu mótorhjóli með ekkert ökskírteini. Það má maður sko alveg eftir að maður er búin að semja um verðið við lögguna.

Það er nefnilega svoleiðis að ég hef verið að hugsa um að fá mér mótorhjólaökuskírteini hérna. Hér þarf maður að taka bóklegt og verklegt ökupróf til þess að fá svoleiðis. Það er algjörlega málið ef maður ætlar sér að kaupa sér eitt Royal Enfield Bullet því það er óneitanlega ódýrara að veifa ökuskírteininu en fimmhundruðrúpíu seðlinum þegar maður er stoppaður (jú, danska ökuskírteinið virkar líka ef maður hefur þolinmæðina í lagi). Martin tók af skarið og mætti í bóklegt ökupróf og féll. Það finnst mér bara rokkaralegt og ekkert óeðlilegt þar sem ég myndi sjálfsagt gera það sama. Maður kann nú ekkert þessar blessuðu umferðareglurnar eftir tólf ár! Hann var hinsvegar svo sniðugur að hann mútaði bara prófdómaranum og fékk að taka prófið aftur og stóðst. Þetta þarf maður að læra!

En fólk er svosem ekkert verið að gera of mikið úr umferðareglunum hérna. Hér gerir fólk bara nokkurn vegin það sem það langar. Það má líka alveg segja að þegar það er heil starfstétt sem vinnur við að tússa umferðaskilti þá getur ekki verið að það sé hár staðall á nokkru öðru þegar kemur að umferðinni.


Hvað um það, í næstu viku verða svo Konunglegu Enfieldarnir skoðaðir fyrir alvöru. Hérna er linkur á þessa: "gæðaskepnu" fyrir ykkur sem langa að verða öfundsjúk. Þetta er sko fegurð.


Á morgun verður svo náttúrueðlið tekin út. Þá verða Þjóðverjar skotnir. Við erum búin að safna liði og berjast gegn þjóðverjum sem öllum ráðum. Bandamenn frá Íslandi, Finnlandi, Póllandi, Danmörku og Austurríki hafa ákveðið að taka sig saman og skjóta eins marga Þjóðverja og hægt er á fjórum tímum í Paint Ball. Spurning hvað Christian hinn þýski og hinir Þjóðverjar verða hressir með það. Við erum náttúrulega miklu betri!

Royal Enfield Bullet?

Nú kíkti maður á kanntinn í gær. Það er langt síðan maður heimsótti hann og ég held satt að segja að ég hafi bara ekki farið í bæinn núna í viku sem verður að þykja met. Ekki skrítið að það sé kominn skjálfti í mann. Það getur reyndar líka verið að skjálftinn sé orsök einkaþjálfarans. Hann er opinberlega og bókstaflega búin að eyðileggja mig. Maður hreyfir sig eins og nærsýnn nashyrningur með Parkinson's sjúkdóminn.

En málið er bara að ég held ég sé bara búin að komast að þessu með líkamsræktir. Þetta er bara allt eitt stórt samsæri. Læknar og tryggingasölumenn eru búnir að komast að því að nútíma einstaklingar eru allt of heilbrigðir og hafa því stofað nýja starfstétt sem heitir einkaþjálfarar. Þeirra laumulega hlutverk er að eyðileggja heilbrigða einstaklinga svo þeir þurfi að kaupa sér dýrar tryggingar og heimsækja lækna sem annars hafa allt of lítið að gera. Þeir vinna líka statt og stöðugt á móti McDonald's, Philip Morris og Jack Daniel's sem hafa líka oft hafa sýnt fram á heilbrigði þess að borða feitan mat, reykja og drekka.

Við Iben vorum búin að að finna það út að það væri allt of langt síðan að við fórum í bæinn og ákváðum við auk þess að halda upp á það og það að það væri þriðjudagur í gær með því að kíkja á hip-hop. Hér er dansað hip-hop, á indverska vísu að sjálfsögðu, þar sem gömlu góðu Bollywood lögin eru endurblönduð með hip-hop takti. Hljómar eins spennandi og þvagfærasjúkdómar. En við Iben eru nú öllu vön (samt ekki í þvagfærasjúkdómum) svo við létum nú þetta ekkert hafa áhrif okkur, sötruðum þriðjudagsölið og höfðum gaman af.


Nú er maður líka að verða alvöru karlmenni og búin að vera skoða mótorhjól á netinu. Jájá, það væri nú ekkert leiðinlegt að skella sér á einn alvöru Royal Enfield Bullet. Mótorhjól verða ekki meira ekta en það. Ekkert japanskt eða nýmóðis; Góð og gild bresk framleiðsla eins og hún gerist best á Indlandi. Og að sjálfsögðu hefur hönnunin haldist óbreytt í 50 ár, við erum jú að tala um Indland. En talandi um að gera hlutina almennilega í upphafi! Kannski eitt smávæginlegt vandamál með þessi mótorhjól að þau eru almennt bara fullkomið rusl sem er alltaf bilað. En ekki að það skipti nokkru máli, þetta er bara spurningin um að vera eggjandi. Svo er maður líka vanur maður í bransanum (neinei, það var aldrei neitt að Mözdunni góðu, bessuð sé minning hennar).

Það verður samt ekki annað en sagt og skrifað að maður verður ekki svalari en það að eiga mótorhjól sem lítur út fyrir að vera byggt í seinni heimstyrjöldinni (nema þá kannski að eiga grænan Jaguar E-type '69. Þá er maður einfaldlega svalur fyrir lífstíð. Svo einfalt er það.). Það kannski vegur eitthvað upp á móti salsa dansinum sem allt stefnir í á morgun.

Ég þarf að láta skaffarann góða, bílstjórann minn, finna eitthverja sölumenn fyrir mig. Hann getur jú skaffað eins og vélamanni djöfulsins er einum lagið.

Lostapyntari

Nú eru sagðar bænir.

Ég verð að taka ofan fyrir þessum þrótti múslimana við að deila bænunum með almúganum. Það er ekki minnsti möguleiki að missa af þeim hvar sem maður er. Prestarnir þeirra eru auðheyranlega búnir að fara á stíft námskeið í hljóðbylgufræðum og búnir að byggja hátalara inn í öll tré, skólprör og niðursuðudósir í hverfinu. Maður verður allur miklu heilagri...og svefnlausari.

Talandi um hátalara. Ég er ekki enn búin að fá hátalarakassann minn kláraðan. Að sjálfsögðu tekur það langan tíma eins og allt annað í þessu landi en ég verð þolinmóður og læt mig dreyma um tónlist með bassa.

Ég verð þó að segja eitthvað gott um Indverja. Ég held ég sé búin að tala illa um Indverja standslaust í margar vikur svo það er kominn tími á að ég fari að hrósa þeim. Ég fékk sérsmíðuðu hátalarastandana mína í dag bara einni og hálfri viku eftir að samningaumræðum luku. Magnað að það fór ekki nema 3 daga yfir umsamin afhendingartíma. Samningaumræðurnar voru samt ekki mjög beisnar:

Indverji: "2500 rupies"
Ég: "1500"
Indverji: "2000"
Ég: "Gott og vel. 1700"

Þetta tók sirka sex sekúndur og fleiri orðum var ekki eytt.

Ég fékk bílstjórann minn til að taka við hlutverki skaffarans. Hann hefur virkað eins áreiðanlegur eins og meðlimur ítölsku mafíunnar í öllu því sem ég hef þurft að útvega hingað til svo ég fékk hann til að finna járnsmiðinn. Auðvitað, eins og gerist hjá ítölsku mafíunni, fékk hann bróðir sinn til að taka við hlutverkinu.

Svo hrós dagsins fer til járnsmiðsins. Ég verð meira að segja að viðurkenna að ég hefði nú ekki geta smíðað, soðið og lakkað þetta betur þó svo ég sé voðalega klár og allt svoleiðis (hóst). Kannski var ég að borga þeim fimmfalt á við hvað þetta ætti að kosta svo kappinn hefur ákveðið að taka sig á...veit ekki.

Ég verð líka að gefa einkaþjálfaranum mínum smá af hrósi dagsins. Honum hefur tekist að gefa mér þá allra, allra verstu harðsperrur sem ég hef á æfi minni fengið. En þetta hrós er eingöngu gefið af illri nauðsyn skal ég segja ykkur. Nú hreyfi ég mig eins og skrímsli Frankensteins og búin að gera síðustu þrjá daga. Ég er búin að mæta tvisvar til hans og hann er bókstaflega á góðri leið með að drepa mig og ég get ekki séð betur en honum finnist það bara gaman að sjá mig þjást. Einkaþjálfarar eru allir án efa hreinræktaðir lostapyntarar (fallegt orð).


Nú er líka búin að bjóða Íslendingunum í mat. Þeim Jóni, Binnu, strákunum og ömmu frá Njarðvík. Maður verður jú að sinna skyldum sínum við ættjörðina og elda ofan í landann sem ég verð að segja að er átak þegar maður getur varla hreift sig fyrir harðsperrum. Þrátt fyrir það, maður getur ekki annað verið en stoltur yfir því að hafa brauðfætt allt sitt eigið kyn á einum degi í heilli borg. 100% skor. Þau komu hingað í gærkvöldi og borðuðu tvíréttað, þóttu nokkuð spræk og ræddum um það lúxusvandamál hversu slæmt veðrið er í borginni. Eins gott ég tók dúnsængina mína með til Indlands, það er nú varla hægt að sofa með annað í 23 stiga kulda.


Nú þar sem maður er orðinn svona sjóaður í að bjóða fólki í heimsókn ákvað ég að bjóða eitthverjum nokkrum nýjum þýskum nágrönnum mínum sem ég hitti á fimmtudaginn í sunnudagsheimsókn í kvöld. Nú verður þýski stofninn tekinn út og greindur í eitt skipti fyrir öll.

Þessir fara upp í ellefu

Það er merkilegt hvað sumir Indverjar eru miklar veimiltítur. Þeir eru nú yfirleitt ekki háir í loftinu en fyrr má nú vera. Nú verður alhæft eins og Piu Kærsgård (sem er danskur hálf-nasisti fyrir okkur frónbúa) er einni lagið.

Í dag fengum við fyrstu græjurnar okkar í vinnunni. Það tók ekki nema einn tvo mánuði fram yfir það sem það átti að taka. Þetta er búið að kosta blóð svita og tár að gráta utan í tollara (þið vitið nú alveg hvernig þeir eru) og aðra pappírspésa, henda í þá peningum eins og svínafóðri og grátbiðja þá að leysa dótið okkar út.

Hvað um það. Við fengum nokkrar tölvur líka sem við þurftum að tengja og stilla upp. Óskup venjulegar tölvur í stærri kanntinum. Þeir eru jú líka, eins og við, komnir í gegnum tímabilið þegar tölva fyllti það sama og dæmigerð íslensk verslunarmiðstöð.

Þar sem ég er svo mikill nýlenduherra ætlaði ég sko ekki að lifta litla fingri við að gera þetta heldur sendi "mitt fólk" í djobbið. Jújú, þeir voru alveg hressir með það strákarnir en þegar kom að því að flytja tölvunar af skrifborðinu og setja hana niður á gólf þá kom annað hljóð í strokkinn (sko, ég kann ennþá eitthver íslensk orðtök).

Þessir fjórir drengir, sem hvorki eru í hjólastól, með ólæknandi gigtarsjúkdóma eða búnir að missa útlimi, stóðu þarna yfir þessum gripum eins og þetta væri fíll dauður úr offitusjúkdómi sem þyrfti að flytja með handafli upp á þriðju hæð. Ég kom inn og sagði við þá: "já strákar, þið skutlið þessu svo bara undir borð og stingið í samband, er-það-ekki?". Þeir gláptu á mig eins og ég væri að biðja þá um að saga af sér hendurnar! Ég spurði bara "er þetta svona þungt?". Þeir sögðu ekkert en byrjuðu svo að hlægja eins og ég hafði verið að segja þennan fína brandara.

Nú verð ég að bæta við inn í þessa annars ágætis sögu. Fyrir fjórum mánuðum var ég í ræktinni (fyrir fjórum mánuðum hætti ég líka í ræktinni). Það þykir því ekki ólíklegt að ég hafi öðlast eitthverja ómælanlega krafta sem eiga sér hvergi líka sunnan Alpafjalla á öllum þessum heimsóknum mínum í ræktina. Allavega, án efa, meiri krafta en fjórir Indverjar á besta aldri geta kreist út. Ég er nú Íslendingur svo genin eru aldeilis til staðar.

Ég gat nú bara ekki séð hvað vandamálið var að þetta væri svona þungt. Ég greip nú bara þessar tölvur og skutlaði þeim undir borð án þess nú að taka eitthvað sérstaklega eftir því hvað eitthver tölva væri þung.

Indverjunum fannst þetta geggjað hvað ég var sterkur.

Ég þakkaði fyrir, hnykklaði vöðvana og gaf eiginhandaráritanir.


Í tilefni þessara hetjudáða minna í dag ákvað ég eftir marga mánuði að drífa mig nú í ræktina í kvöld. Ég er búin að vera röfla um þetta við nánast alla endalaust að ég þurfi nú að fara drífa mig og líklegast að vona það að það eitt að segja eitthverjum öðrum það komi manni í betra form.

Ég sá svosem heldur ekki annað í stöðunni þar sem ég var búin að háma í mig heimatilbúið lasagne og þamba rauðvín í allt gærkvöld með Victoriu og Iben að nú væri bara að duga eða drepast bókstaflega. Víst þær voru búnar að finna ræktina svo ég gat nú bara ekki verið minni maður en það.

Ég gekk inn í fyrsta líkamsræktarsal sem ég rambaðí á. Við mér blasti Arnold Schwartzenegger total-body-building alfræðibókin svo ég fylltist allur af þrótti og lét selja mér þriggja mánaða kort með einkaþjálfara. Einkaþjálfarinn, sem sérhæfir sig í að pynta dægurstjörnur í vinnutímanum, tók á móti mér. Hótaði öllu illu ef ég myndi ekki mæta á réttum tíma, mældi mig út og inn og setti mig á hlaupabandið á lægsta hraða. Ég veit nú ekki alveg hvað hann hafði í huga en hann kannski vissi ekki af þessum ómælanlega styrk sem ég ber svo ég bað hann nú bara að hækka upp í ellefu (these ones go to eleven). Þarna hljóp ég eins og ég vissi ekkert hvað myndi gerast á morgun (verst er að ég veit allt of vel hvernig ég verð á morgun. Gangandi um eins og vélmenni úr bíómynd frá 1960).

En á morgun lofaði ég svo að koma aftur og lyfta lóðum. Maður verður alveg hrikalegur eftir þetta.

Kirkjur og krikket

Kominn heim frá Goa. Seint verður sagt að þetta hafi verið leiðinlegt.

Lögðum í þessa fyrirmyndalangferð á föstudagskvöldið. Ég mætti alsgáður og óvitur um nokkuð annað en að mér var boðið að koma með í helgarferð til Goa. Heim á mánudagsmorgun í vinnuna. Gott mál.

Hann Christian frá Vín var svo góður að bjóða mér og Joliane með í þessa langferð. Ég gerði ráð fyrir smá langferð í smá rútu. En ...já, alveg róleg... ég komst fyrst að því þegar við vorum lögð af stað að það tekur 18 tíma að keyra til Goa frá Bangalore. Nú er maður orðinn alveg löglegur. 36 tíma ferðalag til að mæta í eitt strandarpartí!

Að sitja 18 tíma í langferðabíl á Indlandi þykir fólkinu í bransanum nú ekkert til að tala um. Flestir á Indlandi ferðast um í rútum og lestum og þar sem við erum nú að tala um að Indland er 33 sinnum stærra en Ísland þá þykir það nú ekkert merkilegt að brenna 20 tímum til að kíkja í kaffi hjá Stínu frænku.

Ég er samt ekkert vanur því að sitja í 18 tíma í neinu farartæki. Ef ég þarf að komast eitthvað langt þá kaupi ég vanalega flugmiða eins spiltum pabbastráki fyrir góða hrúgu af peningum og fussa svo og sveia yfir því að maturinn sé vondur á leiðinni (ég ætla samt ekkert að verja flugleiðina til og frá Íslandi. Maður tekur ekki rútu þar og ég reyni að tjá mig sem minnst um matinn á þeirri leið). Ferðafélagarnir mínir til Goa voru hinsvegar miklu vanari í bransanum og ferðast nánast eingöngu um eins og innfæddir. Það gæti verið vegna þess að þeir vilja upplifa Indland eins og Indverjar...eða þá þeir eru allir fátækir námsmenn. Líklega bæði! Allavega voru tvær af stelpunum svo duglegar að þær voru bara búnar að eyða sextán helgum af tuttugu í ferðalögum frá Bangalore. Magnað þar sem þær búa og vinna í Bangalore! Ég verð augljóslega að fara taka mig á.

Ég, Vínar-Christian, Joliane sú þýska, Trevor hinn ástralski, pólsku pæjurnar Ola og Eddy og indverski Thomas fórum saman og leigðum við okkur einn tólf manna til verknaðsins. Þetta var nú allt óþekkt blóð fyrir mér en ég hitti nú hann Christian og hana Joliane á Októberfestinni í þar-síðustu viku. Alltaf gott að hafa nýtt kjöt í útafskriftingarnar.

Við ákváðum náttúrulega að gera gott úr þessum 18 tímum og halda eitt stíft partí í rútunni, bera saman Indverskar romm tegundir og deila um krikketúrslit milli Indlands og Ástralíu (ég varð að játa mig undirgefinn í þeim efnum þar sem ég vissi ekki "einu sinni" hver Ricky Ponting var). Sannleikurinn og gleðin með rútupartí er að það sleppur enginn út þegar það er byrjað (það þarf að vera mjög leiðinlegt í partíinu ef fólk vill stökkva út á ferð). Fólkið getur líka sofnað hvenær sem það vill og hvar sem það vill og augljóslega koma heldur engir leiðinlegir fullir ókunnugir stripparar í heimsókn og rispa sófaborðið klukkan hálf tvö um nótt. Slæm er þó með rútupartí þegar eitthverjir leiðinlegir grænmetishrossahvíslarar eru með í för. En það var ekkert svoleiðis hér. Ó-nei!

Við komumst öll á leiðarenda á hádegi á laugardag. Bílstjórinn sem við leigðum var líka orðinn ögn þreyttur eftir 18 tíma stanslausa keyrslu (það þykir ekkert feimnismál hér að keyra í nokkra tíma) svo það var tími á að stoppa. Þá tók við stíft 37 tíma sumarfrí (ég held bara að það hljóti að vera styðsta sumarfrí síðan mælingar hófust). Það byrjaði með þéttu sólbað á einni allra svakalegustu sólarströnd sem ég hef séð með pálmatrjám, heitum sjó, hvítum sandi, bláum himni...jájá, you got the picture: Baga Beach. Kvöldið var síðan drukkið í sig eins og hreinræktuðum íslenskum framhaldsskólakostadelsólarfara er einum lagið.

En eins og ég hef nú áður minnst á þá er ég lítill strandbolti (ekki bókstaflega samt). Eftir tvo tíma vill ég fá snjóstorm svo það verði ófært niður í flæðarmálið svo ég þurfi ekki að liggja lengur. Við Joliane ákváðum því tvö að bregða okkur í menningarferð til Gömlu Goa á sunnudaginn og skoða fjögur hundruð ára gamlar portúgalskar kirkjur. Hún Joliane hefur gaman af svoleiðis enda arkitektarnemi. Ég get heldur ekkert verið saklaus af því að finnast það skemmtilegt sem hlýtur að útskýra það að ég held bara ég hafi skoðað kirkjur í öllum þeim löndum sem ég hef heimsótt. Ég ætla svei mér þá ekki að skilja Indland eftir úr þeim pakkanum. Óhemju menningarleg gengum við milli fjöldann allan af dómkirkjum í 30 stiga hita, ræddum um biblíusögur og drukkum kaffi. Ekki ónýtt.

Í morgun komum við svo heim í kuldan í Bangalore, útvötnuð, með sand í eyrum og sannfærð um að þetta væri málið.



Svo nú er grámyglulegi hversdagsleikinn byrjaður aftur með fínu þriðjudagsmatarboði fyrir þær Victoriu og Iben (já, þær dönsku) á morgun og Bollywoodkvöldi á miðvikudaginn í bænum.

Erfitt líf.

Goa? Já, strax

Nú gerast hlutirnir fyrirvaralaust. Ég er bara á leið út úr bænum í helgarferð og stefnan verður tekin á Goa á vesturströndinni. Goa er mál málanna ef maður vill gott veður, góðar stendur, gott fólk og almennt sumar-og-sól.

Hér er nefnilega vont veður.

Stinningskaldi og gengur á með slydduéli. Það myndi sjálfsagt vera stinningskaldi og slydduél ef það væri ekki logn og 23 stiga hiti en það er alveg það sama þegar það á að vera 28 stig. Hér virðist bara kólna og kólna. Ský á himni og meira að segja þarf maður öðru hvoru að fara í langerma. Ég neyta þessu. Ég er í útlöndum.

Ég hitti nefnilega hann Christian frá Vínarborg í síðustu viku og hann bauð mér með til Goa ásamt eitthverjum nokkrum öðrum af hans kyni (líka kvennkyni). Auðvitað æpir maður bara "JÁ STRAX" eins og tíðin er nú. Og að sjálfsögðu verður sko engin rúta heldur langferðabíll leigður og skellt í tíu tíma ferðalag um sléttur Indlands...húrra...

Hinsvegar kemur þetta alveg á vondri helgi. Á tímum þegar við Martin ætluðum að fara skoða alvöru græjur saman. Maður verður að vera soldið karlkyns einu sinni, hætta þessu dansrugli og skoða eitthvað sem er hættulegt, mengar og býr til hávaða (nei, ég er ekki að tala um Norðmenn). Hér er nefnilega hægt að kaupa mótorhjól fyrir sama og taka einu sinni strætó í Reykjavík. Maður þarf ekkert að tryggja og auðvitað þarf maður ekkert eitthverja prófavitleysu. Það er bara gripið, greitt, tankað og tætt. Maður getur ekki annað en titrað úr gleði.

En það er líka meira sem maður er að missa af um næstu helgi. Fleiri Íslendingar eru að kíkja til Bangalore. En eins og heyrist þá spennist maður allur upp eins og ástandsdræsa þegar maður heyrir af Íslendingum á Indlandi. Jón (þið munið nú eftir honum Jóni Íslendingi) sagði mér að Auðunn sem vinnur hjá íslenska sendiráðinu í Nýju Delhi væri að koma og kíkja í bæinn. Maður hefði nú kíkt á kappann ef maður hefði verið á staðnum og reynt að vera soldið Íslenskur. Það er langt síðan maður athugaði þetta með þessa sér-íslensku (þ,ð,ý og alla þá). Maður athugar með hann næst þegar maður er í Delhi. Við Victoria ætlum að minnsta kosti að kíkja á stemninguna í höfuðstaðnum næsta vor.

Allavega þá get ég farið að hlakka til að kíkja í mínus-þriggja-stiga-kuldann og lopahúfuna um jólinn og athugað íslenskuna þar. Expressararnir hafa nú lofað að skutla mér frá Kaupmannahöfn 21. desember og segjast samviskusamlega sparka mér úr landi aftur 6. janúar. Ekki leiðinlegt.

Ólöglegur bjór er góður bjór

Það er búið að stela símanum mínum.

Það þykir kannski ekkert merkilegt ef maður býr í þróunarríki þar sem verðmæti símans er álíka og ævilaun mannlegrar steypuhrærivélar. Málið er hinsvegar að honum var stolið innan veggja fyrirtækis míns. Það þykir nokkuð merkilegt þar sem öryggisverðir Nokia venjulega saka mann um glæpsamlegt athæfi ef maður er í mislitum sokkum en greinilegt er að öryggistapparnir hérna þurfa eitthvað að skerpa á vænusýkinni. Það væri kannski líka við hæfi að þeir væru soldið meira öryggisvarðalegir. Fyrir mér eiga öryggisverðir að vera hættulegar skepnur. Ekki hugsa of mikið, vera mjög stórir, sterkir og þungir og eru alltaf tilbúnir að henda manni í gólfið ef maður lítur óvart í augu þeirra. Ekki ósvipað nautum í öðrum leikshluta í nautabana.

Hér eru öryggisverðirnir ekki svoleiðis. Það er ekki hægt að hræðast 35 kíló nema þau hafi sautján belti í Karate og heita Bruce Lee. Þessir menn heita ekki Bruce Lee og hafa að hámarki tvö stig á blokkflautu. Hinsvegar kemur fjöldinn á móti. Það er ómælt magn af þessum vörðum. Það er eins og með maurana. Þeir geta drepið ef þeir eru nógu margir. Hinsvegar, ólíkt því sem maður getur búist við af maurum, þá virðist þessir verðir hérna nenna lítið vera mjög öryggisvarðaleg ógn. Þeir sita venjulega á víð og dreif um bygginguna og horfa á hurð, ljósritunarvél eða sofa í liftunni. Það versta við það er samt að ég, og örugglega fleiri sem eru jafn utan við sig, taka ekkert eftir þeim. Þegar þeir reyna að stoppa mann fyrir að sýna sér ekki nafnskiltið þá labbar maður bara framhjá þeim án þess að nokkuð hafi í skorist. Þeir eru heldur ekkert að elta mann og henda manni í gólfið. Þeir segja bara örugglega við sjálfan sig: "Já, já, alltílagi. Ég spyr hann bara á morgun".

Það gæti útskýrt afhverju síminn minn hvarf af borðinu mínu. Það gæti jafnvel verið að eitthverju óprúttin verkamaður hafi ekki staðist þessa hrúgu af peningum eitthverja nóttina. Á næturna eru nefnilega sveimi af verkamönnum á skrifstofunni að reyna tjasla upp á þessa glænýju ruslbyggingu sem ég get ekki ímyndað mér að endist lengur en í sex mánuði. En það er atvinnuskapandi. Þá hafa nokkrir hundruðir Indverja eitthvað að gera við viðhald næstu árin.

En nú hefur eflaust einn verkamaðurinn glatt sína heittelskuðu með glænýjum demantshring. Verði honum að góðu.



Um helgina var brugðið af bæ og farið út að borða með dönsku stelpunum, Martin, frú og nokkrum indverjum. Um kvöldið var svo boðið til eftirpartís heima hjá eitthverjum ríkum inverskum pabbastráki. Eins og ég hef áður minnst á þá er mjög mikilvægt að finna eftirpartí ef maður vill ekki vera kominn í rúmmið fyrir klukkan hálf tólf þegar allt lokar. Þessi ríki pabbastrákur átti þúsund fermetra hæð með svölum á tólftu hæð niðri í miðbæ. Að sjálfsögðu átti hann líka risa leðursófasett, Bang & Olufsen græjur og glænýjan Vertu farsíma sem kostaði örugglega eins og hálfur Land Cruiser. Mér tókst samt ekkert að heilsa upp á gestgjafann. Hann var líklegast of upptekin við að skófla kókaíni upp í nefið á sér inni á klósetti. Ég last það eitthverstaðar að víst það sem ríkir pabbastrákar gera. Ég gerði honum samt góðverk og hjálpaði til við að sópa svo pappi hans kæmist ekki að því að hann væri að halda partí fyrir hundrað manns sem hann þekkti ekkert.

Í tilefni þess að við vorum í partíi hjá ríka pabbastráknum þá fannst okkur líka kjörið að leika kókaínkaupandann. Við vorum nefnilega búin að finna það út að við yrðum að drekka eitthvern bjór víst við vorum kominn og að sjálfsögðu hugkvæmdist okkur ekki að kaupa hann á meðan löglegt var að selja hann, svo klár eru við ekki. En það væri hvort sem er ekkert jafn spennandi eins og að reyna að kaupa hann ólöglega.

Svona kaupir maður bjór eftir klukkan ellefu á þessum slóðum:

1. Maður kemst á snoður um salann.
2. Stoppar í dimmu húsasundi og drepur á bílnum.
3. Bíður í tíu ógnvænlegar mínútur.
4. Maður sér skugga af manni númer eitt koma hlaupandi.
5. Tveir dimmir menn númer tvö og þrjú standa vörð við enda húsasundsins og skima eftir löggunni og eru tilbúnir eins spenntir gormar að stökkva í burtu.
6. Maður númer eitt, dimmur hörunds, stoppar örsnökkt við bílrúðuna.
7. "Einn bjór á mann, takk!" segir maður eins og 14 ára unglingur.
8. Maður númer eitt stekkur upp í svartan bíl með manni númer tvö og þeir aka í burtu.
   
9. Bíður í aðrar ógvænlegar mínútur.
10. Dimmi maðurinn númer þrjú skimar eftir löggunni.
11. Svarti bíllinn kemur aftur.
12. Maður númer eitt kemur með bjórana og segir "300 krónur, takk".
13. Maður borgar og fær bjórinn.
14. Maður númer eitt segir með hrjúfri röddu: "þið hafið aldrei séð mig".
    
15. Maður segir: "Ókei".
16. Maður eitt, tvö og þrjú stökkva upp í svarta bílinn og keyra á ógnahraða í burtu.

Allavega fengum við okkar bjór og drukkum hann af bestu lyst. Enda er eins og kveðið er: "Ólöglegur bjór er góður bjór".

Bangalore Club

Í þessari borg er klúbbur sem heitir Bangalore Club.

Þetta er dæmigerður lokaður klúbbur fyrir miljónamæringa, snobbara og heldri borgara sem finnst að heimurinn hafi bara farið versnandi eftir að bretar hættu að þiggja gin og tónik af bökkum Indlands fyrir fimmtíu árum. Hann var líka stofnaður fyrir 140 árum á meðan breska heimsveldið var uppi á sitt besta og má líklegast búast við að meðlimirnir séu álíka gamlir og það. Allt breskt er gott og gilt og þykir ekki er verra að Winston Churchill var meðlimur.

Þessi klúbbur er ekki langt frá því sem maður getur ímyndað sér að Jóakim Aðalönd í Andrés Önd blöðunum stundi. Í þessum klúbbi drekka karlmenn í kjólfötum Earl Gray með sítrónu, viskí sem er líklegast eldra en foreldrar þeirra og reykja innflutta vindla á milli þess sem þeir spila Bridge og Rommí. Ég get ekki ímyndað mér hvað annað þessir einstaklingar stunda þarna annars. Líklegast engin saumanámskeið eða sundkennsla. Ekki veit ég og auðvitað gerist allt bak við luktar dyr.

Það eru óskaplega litlir möguleikar á að ég geti orðið meðlimur að þessum klúbbi. Í það fyrsta þarf eitthver meðlimur að deyja fyrst. Kannski þarf það ekkert að stoppa mann en maður þarf að vera virtur borgari (er að vinna í því, veit samt ekki hvernig það verður eftir að maður er búin að uppfylla kröfu númer eitt) og þarf að geta hennt svosem eins og tíu miljón krónum til að fá að eiga möguleika á að verða valinn inn. Ég býst við að ég reyni að vera breskur á eitthvern annan hátt og kaupi mér frekar Jagúar fyrir peninginn!


Ástæðan fyrir því að ég segi ykkur frá Bangalore Club er að ég var þar í gærkvöldi!

Það er ekki nóg að heilsa upp á fína fólkið, Armani og Prada, maður verður líka að athuga með arftaka bresku yfirstéttarinnar eins og hún gerist best. Í þetta sinn var það ekki svo einfalt að ég gengi þangað bara beint inn þó svo ég hefði auðvitað getað reynt það og verða skotinn í bakið. Hinsvegar bauð hún Anita mér, þessi indverska, á kvikmyndasýningu í klúbbnum. Faðir hennar, Sviss-elskandi byssumaðurinn sem hræddi mig í síðustu viku, er nefnilega meðlimur sem þýðir að hún og hennar vinir (þ.e.a.s. ég) hafa aðgang! Myndalegt af henni! Ég ákvað að skella mér með og inn gekk ég í þennan kvikmyndasal sem var staðsettur inní risastóru húsi í miðjum risastórum garði með víggirðingum og öryggisvörðum. Magnað!

Það sem var hinsvegar meira ónýtt var myndin sem var til boða. Það er greinilegt að þeir hafa ekkert uppfært kvikmyndasafnið sitt (né fátt annað) síðan bretar fóru og var sýnd bresk/amerísk dans og söngvamynd frá fimmta áratuginum þar sem nákvæmlega ekkert gerðist alla myndina annað en karlar, dansandi og syngjandi reyndu við skríkjandi konur sem vildu ekki láta reyna við sig en létu samt undan á endanum og giftu sig. End of story.

Allir í salnum (að sjálfsögðu allt Indverjar) klöppuðu og hlóu alla myndina...ég gapti...

En út frá þessu held ég að ég sé núna búin að skylja indverska kvikmyndagerð. Þeir eru ennþá að gera myndir eins og voru gerðar þegar Bretar voru við stjórn vegna þess að það er engin sem segir þeim lengur hvað er "inn" og hvað er "út". Ég held að bretar hafi verið óskaplega duglegir við það á sínum tíma. Ef þú skildir það ekki varstu skotinn, ef þú skildir það varstu klæðskeri.

Ég ætla samt ekki að fara taka ofan fyrir nútíma amerískri kvikmyndagerð. Ég er enn illa haldin eftir Miami Vice...


Það gæti verið að maður þurfi að rannsaka þennan klúbb betur.

Ein Prosit

Til hamingju í dag. Nú er fylkið mitt, Karnataka, 50 ára gamalt og í tilefni dagsins heitir borgin mín ekki Bangalore heldur Bengaluru.

Nú er ég líka kominn heim af Bollywood kvöldi á einum skemmtistaðnum hérna í bænum. Þar er skálað í vatnspípum og hlustað á handofið indverskt og reynt að dansa eins og í sjónvarpinu!

Í gær var jú Októberfest eins og ég var búin að minnast á. Oktoberfest er hátíð fyrir þjóðverja í þröngum leðurkvartbuxum með galdrahatta (Þjóðverjar eru alltaf jafn smekklegir). Þarna vantaði heldur nú ekki þýskuna, né bjórinn í líterskrúsum, né pylsurnar og saltkringlurnar. Þar var dansað var fram eftir kvöldi eftir þýskum sálmum (ein Prosit, ein Prosit der Gemütlichkeit) milli borða klæddum köflóttum dúkum. Ef maður hefði verið þýskur hefði manni sjálfsagt klökknað og fundist vera kominn heim. Að sjálfsögðu tekur maður samt að þátt í herlegheitunum, borðar bratwurst, sauerkraut og dansar. Greinilega hefur allur þessi skemmtanalífspakki hjá mér komið að góðum notum þar sem við Joli lentum í úrslitum í þýsku danskeppninni. Kannski hefur það hjálpað að Joli er þýsk og hefur örugglega hótað eitthverjum. Við unnum samt ekki, hvernig sem stóð á því (eitthver hótað meira), enda hefði mér hvort sem er ekkert langað að vinna flugfar til Frankfurt (örugglega líka bara aðra leið). Ekkert að gerast þar!

En á morgun förum við indverska Anita og reynum að dansa meira salsa. Bráðum verður maður alveg óstöðvandi.


Ég er enn að bíða eftir Indverjum. Ég er búin að bíða í mánuð eftir seinni hluta húsgagnanna minna og manninum sem ætlar að hengja upp sjónvarpið mitt á vegginn. Ég veit ekki hversu mikið ópíum ég þyrfti að taka til að skilja þetta. Ég er búin að komast að því að það gerist aldrei neitt í fyrstu tilraun og ég meina aldrei. Nú er orðið daglegt brauð með morgunkaffinu að hringja og æpa í símann og reyna fá eitthverja menn til að redda þessu fyrir mig. Kannski að það hafi eitthvað með það að gera að morgunkaffið samanstendur af fjórum bollum af expresso svo maður er kannski bara of upp víraður á þeim tímapunkti til að hafa þolinmæðina í lagi! Allavega er ég búin að bóka mig á indverskt kúltúrnámskeið í lok nóvember (náttúrulega búið að fresta því tvisvar sinnum). Vonandi að þeir gefi manni eitthverja töfralausnir (eða eitthvað ópíumblandað).