Bangalore Club

Í þessari borg er klúbbur sem heitir Bangalore Club.

Þetta er dæmigerður lokaður klúbbur fyrir miljónamæringa, snobbara og heldri borgara sem finnst að heimurinn hafi bara farið versnandi eftir að bretar hættu að þiggja gin og tónik af bökkum Indlands fyrir fimmtíu árum. Hann var líka stofnaður fyrir 140 árum á meðan breska heimsveldið var uppi á sitt besta og má líklegast búast við að meðlimirnir séu álíka gamlir og það. Allt breskt er gott og gilt og þykir ekki er verra að Winston Churchill var meðlimur.

Þessi klúbbur er ekki langt frá því sem maður getur ímyndað sér að Jóakim Aðalönd í Andrés Önd blöðunum stundi. Í þessum klúbbi drekka karlmenn í kjólfötum Earl Gray með sítrónu, viskí sem er líklegast eldra en foreldrar þeirra og reykja innflutta vindla á milli þess sem þeir spila Bridge og Rommí. Ég get ekki ímyndað mér hvað annað þessir einstaklingar stunda þarna annars. Líklegast engin saumanámskeið eða sundkennsla. Ekki veit ég og auðvitað gerist allt bak við luktar dyr.

Það eru óskaplega litlir möguleikar á að ég geti orðið meðlimur að þessum klúbbi. Í það fyrsta þarf eitthver meðlimur að deyja fyrst. Kannski þarf það ekkert að stoppa mann en maður þarf að vera virtur borgari (er að vinna í því, veit samt ekki hvernig það verður eftir að maður er búin að uppfylla kröfu númer eitt) og þarf að geta hennt svosem eins og tíu miljón krónum til að fá að eiga möguleika á að verða valinn inn. Ég býst við að ég reyni að vera breskur á eitthvern annan hátt og kaupi mér frekar Jagúar fyrir peninginn!


Ástæðan fyrir því að ég segi ykkur frá Bangalore Club er að ég var þar í gærkvöldi!

Það er ekki nóg að heilsa upp á fína fólkið, Armani og Prada, maður verður líka að athuga með arftaka bresku yfirstéttarinnar eins og hún gerist best. Í þetta sinn var það ekki svo einfalt að ég gengi þangað bara beint inn þó svo ég hefði auðvitað getað reynt það og verða skotinn í bakið. Hinsvegar bauð hún Anita mér, þessi indverska, á kvikmyndasýningu í klúbbnum. Faðir hennar, Sviss-elskandi byssumaðurinn sem hræddi mig í síðustu viku, er nefnilega meðlimur sem þýðir að hún og hennar vinir (þ.e.a.s. ég) hafa aðgang! Myndalegt af henni! Ég ákvað að skella mér með og inn gekk ég í þennan kvikmyndasal sem var staðsettur inní risastóru húsi í miðjum risastórum garði með víggirðingum og öryggisvörðum. Magnað!

Það sem var hinsvegar meira ónýtt var myndin sem var til boða. Það er greinilegt að þeir hafa ekkert uppfært kvikmyndasafnið sitt (né fátt annað) síðan bretar fóru og var sýnd bresk/amerísk dans og söngvamynd frá fimmta áratuginum þar sem nákvæmlega ekkert gerðist alla myndina annað en karlar, dansandi og syngjandi reyndu við skríkjandi konur sem vildu ekki láta reyna við sig en létu samt undan á endanum og giftu sig. End of story.

Allir í salnum (að sjálfsögðu allt Indverjar) klöppuðu og hlóu alla myndina...ég gapti...

En út frá þessu held ég að ég sé núna búin að skylja indverska kvikmyndagerð. Þeir eru ennþá að gera myndir eins og voru gerðar þegar Bretar voru við stjórn vegna þess að það er engin sem segir þeim lengur hvað er "inn" og hvað er "út". Ég held að bretar hafi verið óskaplega duglegir við það á sínum tíma. Ef þú skildir það ekki varstu skotinn, ef þú skildir það varstu klæðskeri.

Ég ætla samt ekki að fara taka ofan fyrir nútíma amerískri kvikmyndagerð. Ég er enn illa haldin eftir Miami Vice...


Það gæti verið að maður þurfi að rannsaka þennan klúbb betur.