Argentíski uppreisnarandinn

Í Mendoza í Argentínu var gott að vera. Þar rennur rauðvínið eins og fljót um fögur gil; nautakjötið hrinur af hverju strái; falleg fjöll og fagurt veður; svellkaldir túristar stinnir eins og hýrir Svíar!

Í Mendoza eru ekrurnar af vínekrum. Þar dvöldumst við í góðu yfirlæti í þrjá daga, drekkandi, þefandi og spýtandi rauðvíni eins og góðum "connoisseures" sæmir. Við fórum í langan hjólatúr milli vínframleiðanda, drekkandi glas hér, og smakk þar, staup af Absinth og dropa Portara, lærðum muninn á rauðvíni og rauðspritti og borðuðum ólífur og mygluosta.

Í Mendoza eru stórkostuleg fjöll og gil. Ef maður hefur litla lífslöngun getur maður fengið að fljúga svifvængju (eða paraglæding á hinni íslenskunni) yfir þessi stórkostulegu fjöll. Augljóslega er lífslöngunin okkar takmörkuð svo við ákváðum að bregða okkur í svona flug. Að hanga 200 metra hæð yfir grýttum fjallsbotni í nokkrum skóreimum límdum við flugdreka er upplifun. Mest þó upplifun fyrir magann þegar maður þeysist upp á ógnar hraða, þeysist svo niður á enn meiri hraða, sker klettaveggi með skurðlæknanákvæmni og lendir mjúklega á jörðinni kílómetrum frá brottfarastað. Það var þó ekki ég sem var að fljúga, ég fékk bara að hanga í. Ef ég hefði reynt að fljúga þessum skóreimaflugdreka hefði flugferðin líklegast staðið yfir í 7 sekúndur; tímann sem tæki frá því að maður hendir sér fram af klettinum og lendir á jörðinni 300 metrum neðar!


Nú erum við líka búin að ferðast yfir þvera Argentínu. Heimsækja Córdoba, Rosario og Alta Gracia. Í Córdoba borðar maður kílóin af grilluðu nautakjöti og skoðar kirkjur. Í Rosario gerir maður nákvæmlega það sama fyrir utan þetta með kirkjurnar. Til Alta Gracia fer maður bara til að sjá hvar hinn mikilfenglegi Ernesto "Che" Guevara ólst upp; töffarinn sem klæddist í grænt, safnaði skeggi, setti á sig húfu með rauðri stjörnu og tók yfir Kúbu með Fídel vini sínum. Ég taldi því viðeigandi að setja upp græna húfu með stjörnu í anda Che og þramma um gamla heimilið hans, skoða gamlar myndir og gömul mótorhjól, spekúlera í Marxismanum og anda að mér uppreisnarandann í 35 stiga hita.

Núna erum við komin til Montevideo, höfuðborgar Uruguay. Hér er heitur sandur og svellkaldur bjór á hverju horni. Hér verðum við þangað til um helgina. Svo Buenos Aires. Þar verða jólin tangódönsuð inn!

Út úr kuldanum -- Out of the cold

Ekki meira Inka, takk fyrir! Eftir rúmar tvær vikur á Inkaslóðum í Bólivíu og Perú þá er maður búin að sjá meira en nóg af poncho klæddum kókatyggjandi panflautu indjánum sem voru útrýmdir fyrir hálf þúsund árum úr ísköldum fjöllum Andes svo nú erum við komin í nýja siðmenningu. Í Chile eru engir poncho klæddir indjánar og í höfuðborginni er heldur ekki nistingskuldi. Með flugvél komum við frá Lima. Ég held að ég hafi aldrei upplifað eins langdregna flugferð og þessa. Eftir tveggja tíma innritun í eina litla þotu og eftir að nærbuxurnar okkar voru yfirfarnar handvirkt með flísatöng af Perúsku tollurunum (sem örugglega grunuðu okkur sem stórfelda panflautusmygglara) komumst við upp í flugvél. Í flugvélinni gekk það heldur ekki hraðar. Sístoppandi í öllum krummaskurðum (sem betur fer virtust allir hafa flugbraut), hlaupandi út úr flugvél, hlaupandi i kringum flugvél og hlaupandi inn í flugvél aftur. Eftir 12 tíma komumst við til höfuðborgar Chile til þess eins að finna út að gistiheimilið okkar var bara til í Internetheimum (geri ráð fyrir að eigendurnir voru búnir að vera of mikið i tölvuleikjum til að átta sig á því að það er ekki sama að eitthvað sé til á internetinu og í raunveruleikanum). Byrjar vel! Í Santiago De Chile býr ríka fólkið. Hér eru löggurnar vatnsgreiddar, tala með Antonio Banderas hreim, klæddar í aðsniðin jakkaföt med bindi og aka um á BMW. Í næsta bæ hjá er svo Viña Del Mar med Kyrrahafið og strandarsól svo nú liggur maður eins og poppstjarna á ströndinni og les um Bond, Scaramanga og aðra kattaklappandi glæpamenn. Hér verður okkar akkeri sett til frambúðar (eða næstu tvo daga)! Svo er það Argentina. Vikulegi nautasteikarkvótinn minn er að orðinn hættulega lágur!

No more Inca, thank you very much! Alter more then two weeks in the lands of the Incas in Bolivia and Peru I think I have seen my share of poncho dressed cocachewing panflute Indians who got extinct half a thousand years ago from the ice cold Andes mountains so now we are in a new civilization. In Chile there are no poncho dressed Indians and in the capital is neither ice cold. In Lima we arrived in an airplane. I think that I´ve never experienced as long driven trip as this. After two hours of check-in into this small jet plane and after our underwear were examined in extreme details manually by the Peruvian customs officers (who probably thought us as some great panflute smugglers) we entered our plane. In the plane it went even slower. Stopping in every god-knows places on the way (who all, luckily though, had a runway), running out of the plane, running a round the plane and running into the plane again. After 12 hours we reached the capital of Chile only to find out that our hostel did only exist in Cyberspace (I assume that the owners had been playing too much computer games to realize the difference between the world of the Internet and the real world). Starts well! In Santiago De Chile the rich people live. Here the police has water combed hair, talk with the accent of Antonio Banderas, dress in stylish suit with tie and drive around in a BMW. In the next town is Viña Del Mar with the Pacific and beach sun so now we lie in the sun like a pop star and read about Bond, Scaramanga and other cat stroking criminals. Here will our anchor be set for rest of time (or the next two days)! Next it´s Argentina. My weekly beef steak quota is getting dangerously low!

Umferðateppa -- Traffic jam

Hafiði eitthverntíman lent í umferðarteppu? Einu sinni lenti ég í tveggja tíma umferðarteppu á þýsku hraðbrautinni fyrir utan Hamborg. Ég hélt að ég myndi enda sem trylltur fjöldamorðingi að vera fastur í bíl í tvo tíma og með það eina til "skemmtunar" þýska slagara ómandi úr útvarpinu. Hvernig er þá að vera fastur í rútu í 13 klukkustundir í miðri eyðimörk í Perú? Það er mjög lítil skemmtun. Það þurftum við víst að upplifa á okkar lítið stutta ferðalagi frá Cusco til Lima. Það byrjaði nú með því að við vildum fara til Lima höfuðborgar Perú. Ekkert að því og það virðist að fólk geri það nú á hverjum degi. Hefðbundna leiðin milli Cusco og Lima sem hefði eflaust tekið u.þ.b. 12 rútuklukkustundir var lokuð þar sem brjálaðir verkamenn voru í verkfalli og voru líklegast búnir að byggja myndalegan bálköst á miðjum vegi úr gaddavír, bíldekkjum og ljósastaurum. Sá krókur hefði kostað: 12 tíma! Krókurinn var farinn og, viti menn, brjálaðir verkamenn voru líka í verkfalli á þeirri leið, búnir að byggja myndalegan bálköst úr gaddavír, bíldekkjum og ljósastaurum á miðjum veginum. Þá er lítið hægt að gera nema bíða í 13 tíma, gefast upp á biðinni, ganga í 2 tíma til næsta bæjar, taka rútu í næstu borg, keyra yfir hund, stoppa á miðri leið til að skipta um dekk og að lokum skipta um rútu. 40 tímar, takk fyrir! Við hefðum örugglega átt að velja annan dag til þess að fara til Lima! Eftir tvær vikur í fjöllunum erum við komin til Lima. Búin að skoða hið stórkostulega Machu Piccu, búin að ganga á fjöll og hættur að pústa eins og sextugur kolanámuverkamaður sem er búin að reykja tvo pakka á dag af filterslausum Camel síðan var tólf. Komin niður á jafnsléttu og farinn að geta náð andanum aftur. Sumir segja að maður venjist háfjallaloftslaginu en ég held að það sé bara bull. Ég held að maður eigi bara að halda sig frá fjöllunum. Þar er líka bara kalt! Í höfuðborginni erum við búin að sinna menningarþörfinni. Skoða kirkjur og söfn. Þetta mætti kannski lesast þannig að við erum bæði búin að fara í bíó og á Pizza Hut! Ég hef verið uppfullur af þeirri hugmyndafræði ástæðan fyrir því að maður borgar sig inn í bíó er að maður horfir á kvikmynd í friði frá upphafi til enda. Það virðist sem mín hugmyndafræði sé ótrúlega takmörkuð því hérna mætir fólk seint og illa í bíó og riðst inn í miðju plotti, lætur símann hringja, babblar í símann, lýsir allt upp með vasaljósi, lætur börnin grenja, dæsir og æpir og riðst síðan út í miðri lokasenu áður en vondi kallinn er drepinn. Ekki ósvipuð upplifun eins og á dönsku ölhúsi á laugardegi klukkan hálf tvö um morgun. Núna erum við á leið til Arequipa í suður Perú. Þar býr ríka fólkið og þar eru stórkostuleg gil og fjöll. Fleiri fjöll og meiri kuldi. Get varla beðið!

Have you ever been in a traffic jam? Once I was in a two hour traffic jam on the German Autobahn just outside of Hamburg. I thought I would end up as a crazy serial killer being stuck in a car for two hours with German pop music coming from the radio as the only “entertainment”. How about being stuck in a bus for 13 hours in the middle of the Peruvian desert? There is very little fun in that. That we had to experience in our not so short trip from Cusco to Lima. It started with the fact that we wanted to go to Lima, the capital of Peru. Usually there´s nothing wrong with that and people do that every day. The typical route from Cusco to Lima, which had taken approximately 12 hours, was closed since mad workers were striking and most likely had made a grand fire on the middle of the road out of barbed wire, used car tires and light poles. That detour would have cost: 12 hours! We took the detour and, I kid you not, mad workers were striking and had made a grand fire on the middle of the road out of barbed wire, used car tires and light poles. Then there´s very little to do other than wait for 13 hours, give up on the waiting, walk for 2 hours to the next village, take a bus to the next town, drive over a dog, stop midways to change tire and finally change bus. 40 hours, thank you very much! We probably should have picked another day to go to Lima! After two weeks in the mountains we have arrived in Lima. Done looking at the spectacular Machu Piccu, done walking up mountains and done breathing like a sixty year old coalmine worker who has been smoking two packs of filter-free Camel since twelve. Now we´re back to sea level and has started breathing again. Some say that you get used to the mountain air but I think that´s rubbish. One should just stay out of the mountains. It´s also just too cold there! In the capital we have been experiencing culture. Looking at churches and museums. Maybe this could be read as we have both been to the cinema and to Pizza Hut! My ideology of the cinema has been that you pay for the ticket to watch a movie in peace from the start to the finish. It looks like that my ideology is very limited since people here come late and stumbles in a middle of a movie plot, let their mobiles ring, talks on the mobiles, alights the whole hall with their flash light, lets their kids cry aloud, calls out and stumbles out before the bad guy is killed in the end. An experience not unlike a one from a Danish tavern at one thirty on a Saturday morning. Now we´re on our way to Arequipa in South Peru. There the rich people live and there are great canyons and mountains. More mountains and more cold. Can´t wait!

Lögregluvernd -- Police protection

Það var ekki ætlunin að enda undir vörslu Perúsku lögreglunnar. Það var heldur ekki ætlunin að eyða nóttinni á lögreglustöðinni. Það var heldur langt frá því ætlunin að vakna sex um morguninn, kaldur og þreyttur við gelt lögregluhundanna. Þá var það heldur ekki ætlunin að láta taka myndir af sér haldandi á lögreglurifflinum... eða hnykkla vöðvana á stóra lögreglumótorhjólinu... eða borða morgunmat með lögreglustjóranum! Ég segi svosem ekki að það sé nokkur skemmtun að enda á landamærunum Bólivíu og Perú korteri eftir að þeim lokar. Það er nefnilega svoleiðis í Perú að fólk má bara fara til "útlanda" á skrifstofutíma. Ef maður kemur eftir lokun þá getur maður valið um þrennt: Að labba bara yfir landamærin og gerast ólöglegur "innflytjandi" (sem er þó eins einfalt og að snýta sér), að snúa við í svarta myrkri og leita af gistiheimili í eitthverju heróínsjúku landamæraþorpi sem engin ferðabók þorir að minnast á eða bara spyrja um gistingu hjá landamæralögreglunni. Kostur þrjú var valinn enda þótti það nú vera lítið mál. Skrifstofa lögreglustjórans var rýmd og útbúnir nokkrir fangelsisbeddar. Þar sem lítið var að gera hjá landamæralögreglunni (skyljanlega eru þeir lítið í því að skipta sér að þeim sem vilja laumast til Bólivíu) þá þótti þeim það mikil búbót að fá nokkar vesturlandabúa til að halda uppi fjöri með ljósmyndauppstyllingum. Komumst við í heilu lagi til Perú með stimpil í vegabréfinu og beina neyðarsímanúmer lögreglustjórans í vasanum! Nú eru við búin að vera á ferðalagi í rúman mánuð og ég er að verða komin að niðurstöðu með eitt rannsóknarverkefnið mitt. Ég held að ég sé búin að uppgötva að því að það eru tvær óþolandi gerðir af bakpokaferðalöngum. Fyrst er það "hippatýpan". Hún sér í sér endalausa þörf til að klæðast þeim mest hræðilegu hippamussudruslum og ljótum sígauna hippadruslubuxum, neitar að skera hár sitt né skegg (hvort sem um karlakyn eða kvenkyn að ræða), fara í bað eða skipta í hreinar hippamussudruslur. Fyrir það eitt að vera á ferðalagi þykir henni í lagi að falla niður á stig Lamadýrs á ofskynjunarlyfjum (með allri virðingu fyrir þeim) og notar óspart þau rök að á ferðalagi sé hún í betri tengslum við jörðina og þá innfæddu (spurning hvað þessir einstaklingar séu búnir að vera reykja þegar þessi myndalegu athugasemdir eru látnar í ljós). Hin gerðin kýs ég að kalla "North Face týpan". Hún klæðist einungis í dýrar útivistamerkjavörur (hvort sem um er að ræða kuldagalla eða sundskýlu), og hefur öll þau dýrustu tæki og tól til að lifa af fimm vikur á tunglinu. Svona "vel" útbúin, lætur hún vita að hún sé að sjálfsögðu yfir aðra hafna og vill kenna fólki lífsreglurnar með frekju og hótunum. Ég segi nú ekki að allir falli undir þessa greiningu. Ég tel mig vera nokkuð venjulegur að baðast daglega og klæðast í hettupeysu og gallabuxur með farsíma í vasanum. Það virðist þó vera eitt þjóðerni sem er undantekning: Frakkar virðast bara flokkast í þessar tvær gerðir. Nú erum við í Cuzco í Perú, ferðamannaborg dauðans, þar sem innfæddir eru búnir að byggja upp ótrúlegan dugnað í að okra á ferðalöngum. Hinsvegar er þetta eitt af skylduverkefnum allra sem ferðast um Suður Ameríku að koma skoða Machu Picchu sem eru hérna handan við fjallið. Þar eru magnaðar Inkarústir við hvert horn og þykir mönnum ótrúlega fallegt!

It was not our intention to end up under supervision of the Peruean police. It was neither our intention to spend the night in the police station. It was far from our intention to wake up six in the morning, cold and tired, from the barks of the police dogs. Indeed, it was not our intention to pose for photos carrying the police rifle... or show the muscles on sitting on the police motorcycle... or eating breakfast with the police chief! I wouldn't say that it's a great fun ending up at the border of Bolivia and Peru fifteen minutes after they close. The case is that in Peru, people can only go "abroad" during office hours. If you come after closing you have three options: Walk though the border and become an illegal "immigrant" (which is as easy as blowing your nose), return in pitch black and search for a guesthouse in some heroin sick border town which no travel guidebook dears to mention, or ask permission to spend the night with the border police. Option number three was chosen and that didn't seem to be a big problem. The chief's office was emptied and few prison beds were assembled. Since it was not much action with the border police that night (understandably, since there's no reason hunting down those who want to sneak into Bolivia) they found it great fun having few westerners keeping up the spirit posing for few photo shots. We managed to get in one piece to Peru with a stamp in our passport and the direct emergency telephone number to the chief of police in our pocket! Now we have been traveling for more then a month and I think I have come to a conclusion about one of my research project. I think I have discovered that there are two types of intolerable backpackers. The first category is the "hippie type". It finds in them a great desire to dress up in the ugliest hippie dresses and the most terrible gipsy hippie trousers, denies cutting their hair or beard (neither male nor female), taking a shower or even changing into clean ugly hippie clothes. For being on the road they find it okay falling down to the level of a drugged Lama (with all respect to them) and they never get tired of using the argument that they are closer connected to the earth and to the locals (it's a question what these individuals have been smoking when those great arguments are presented). The other category I choose to call "the North Face type". It dresses only in expensive outdoor brands (no matter if it's winter jacket or swimming suit) and carries all the most expensive tools to survive five weeks on the moon. Since it's so "well" equipped it tells everyone how good they are and spend no time telling people the way of life using a good amount of menace and threat. I wouldn't say that everyone falls under this categorization. I see myself being pretty normal, showering every day, dress up in jeans and carry a mobile phone in my pocket. However, there seems to be one nationality that proofs the opposite: The French seems to fall only into either of these two. Now we're in Cuzco in Peru, the tourist city of death, where the locals have mastered the talent of sucking money out of tourists. However, this is one of the mandatory places for South American travelers to come and visit Machu Picchu near by. There you can find amazing Inca ruins behind every corner and the general public thinks that's absolutely worth seeing!

Bólivísk skinka -- Bolivian ham

Þá er maður komin heim úr fjögurra daga jeppaferð um fjöll, eyðimerkur og saltsléttur Bólivíu. Jeppaferð sem myndi sóma sér vel sem góð íslensk, með biluðum Landkrúserum, ryki, óþolandi frönskum túristum, frostnóttum og stórkostulegri fjallasýn. Segi samt ekki að flamingófuglar, lamadýr, brennandi sól eða spænskumælandi kokkur sem tyggur kókalauf séu staðalbúnaður í íslenskri fjallaferð en kemur samt nálægt. En hvar sem er þá virðast bílstjórar tala bara um heddpakkningar, innspýtingar og díselolíu. Það er samt eitt og annað sem íslenskir jeppaeigendur gætu lært af þeim bólivísku, eins og það að ef fjaðrirnar brotna undan Patrólinum þá teipar maður þær bara saman aftur með límbandi! Síðustu fjóra dagana erum við búin að sjá eldfjöll, geysi, hraun, eyðimerkur, rauð, græn og brún vötn og aragrúan allan af lamadýrum. Við náðum að bruna yfir saltstléttuna Salar De Uyuni sem menn segja að sé sú stærsta í heimi. Það fer ekki á milli mála að þetta er stórt og slétt. Við hefðum geta drukkið te úr postulíni og stoppað í, á meðan jeppinn brunaði á ofsahraða tugi kílómetra yfir sléttuna. Nú erum við búin að vera í Bolivíu í fimm daga og búin að borða raðirnar af empanadas (eða smábökur eins og við myndum kalla þetta á hinu ylhýra) með skinku og osti, pizzum með skinku og osti, nautasteikum með skinku og osti og samlokum með skinku og osti. Það fer ekki á milli mála að fólk þykir skinka og ostur vera mikil sælkeravara þar sem það virðist vera að það sé sett skinka og ostur í alla rétti sem eru eldaðir. Þetta er samt stórkostulegt undur þar sem ekki hið einasta svín er sjánlegt neinstaðar í þessu landi. Mér er farið að gruna að nautafiléið og lamapatéið þyki svo mikill mánudagsmatur hérna að það þurfi að krydda þetta upp með soldið exótísku eins og brauðskinku og bræddum skólaosti. Annars erum við nú á leið til La Paz, höfuðborgar Bólivíu, og vonumst til að geta farið að nota stuttbuxurnar okkar aftur og komast úr fjallakuldanum. Maður er sko ekki byggður fyrir hitastig undir 20 gráðum!

Now we're back from a four days of four wheel drive trip through mountains, deserts and salt planes of Bolivia. A four wheel drive trip that would be very suitable as a good Icelandic one, with broken down Land Cruisers, dust, intolerable French tourists, frost nights and spectacular mountain view. Though, I wouldn't say that flamingos, lamas, burning sunshine or Spanish speaking chef who chews coca leaves are standard equipment in a typical Icelandic mountain trip but we're close. Anywhere you go it seems like 4WD truck drivers talk only about head gaskets, fuel injections and diesel. Although there's one or two things Icelandic 4WD truck owners can learn from the Bolivian ones, like if the suspension under the truck breaks you just tape them together again! For the last four days we have seen volcanoes, geysers, lava, desert, red, green and brown lagoons and endless amounts of lamas. We managed to cruise over the salt plane of Salar De Uyuni that experts say is the largest in the world. At least it is large and even. We would have been able to sip tea out of a porcelain cups and done some needlework while the truck drew over it in amazing speed dozens of kilometers. We have now spent five days in Bolivia and have eaten rows and rows of empanadas (or pies for you who Spanish is not your cup of tea) with ham and cheese, pizzas with ham and cheese, beef steaks with ham and cheese and sandwiches with ham and cheese. It is no doubt that ham and cheese is a real delicatessen here since it seems like it's put on almost any course served. It is even more amazing since there is not a single pig visible anywhere in this country. I guess that the fillet mignon and the lama paté are such a Monday food that it's necessary to spice it up with something more exotic like cooked ham and bread cheese! Otherwise, we are now on the way to La Paz, the capital of Bolivia, and hope that we can start using our shorts again after the mountain cold. I am far from build for any temperature under 20 degrees!

Brunað í Argentínu -- Cruising Argentina

Nú er maður komin að landamærum Argentínu og Bólivíu. Búin að bruna í gegnum Argentínu frá Brasilíu og sitja í rútu í 48 tíma. Leiðin liggur til Bolivíu en eins og hver heilvita maður sér (þ.e. ef maður er með gott kort!) þá er styrsta leiðin frá Brasilíu ekki í gegnum Argentínu heldur í gegnum Paraguay. Paraguay-búar vilja ekki vera íslandsvinir og krefjast hreint og klárt vegabréfsáritunar bara frá okkur. Við höfum því sveigt framhjá Paraguay eins og pestina (og náttúrulega lyktandi eins og pestin eftir 48 tíma rútuferð) og búin að komast að því að það er hvort sem er ekkert í Paraguay nema glæpamenn og malaría! Við erum nú búin að eyða dögum í norður Argentínu í staðin. Í Salta er heitt heitt heitt. Samt er lítið hægt að kvarta yfir því þar sem fólk vaknar seint, sefur á daginn og vakir fram eftir nóttu eins og góðu B-fólki sæmir (segi nú ekki annað en maður passi vel inn). Hér í Argentínu borðar fólk nautakjöt í öll mál og er stolt af því. Hér eru nautasteikurnar seldar í kílóavís á sama verði og pasta með tómatsósu færi á í góðri íslenskri kjörbúð. Allir borða nautakjöt og allir hafa kolagrill sem sæmi sér vel fyrir mötuneyti Eimskips í garðinum. Einu sinni sá ég hóp skólakrakka í Japan borða Sushi í morgunmat svo ég get ekki ímyndað mér annað en skólakrakkar í Argentínu hafi skanka og T-bein í nestisboxinu og ferðagrill í skólatöskunni! En núna erum við komin að landamærunum við Bolivíu. Kominn upp í þriggja kílómetra hæð og horfum á stórkostulegt fjallaútsýni yfir Andersfjöllin þar sem ekkert skyggir á nema Lukku-Láka kaktusar. Eini pirringurinn núna er samt að maður er kominn aðeins of nálagt Bolivísku panflautumenningunni. Það er alveg kapitúli út af fyrri sig sem allir sem hafa komið í miðbæ hvaða stórborgar sem er í heiminum hafa orðið vitni að. Í fáum orðum, maður vill forðast eins og heitan eldinn að hlusta á lög úr Titanic bíómyndinni eða Yesterday með The Beatles spiluð á panflautu af fólki í pancho. Það jaðrar við að það sé ólöglegt! Næst verður farið yfir til Bolivíu og stóra salteyðimörkin skoðuð. Nóg af salti á nautasteikurnar þar!

Now we have reached the border of Argentina and Bolivia. Done driving through Argentina and Brazil and sit in a bus for 48 hours. The route is to Bolivia although as any fully conscious person can see (if in a possession of good map!) that the shortest way from Brazil is not through Argentina but through Paraguay. Although Paraguayans don't want to play ball with Icelanders and request a visa from us, and only us! We have therefore avoided Paraguay like the plague (and started to stink like the plague after 48 hours bus ride) and come to the conclusion that there's nothing in Paraguay but criminals and malaria! We have now instead spent days in north Argentina. In Salta is warm, warm and warm. Although you can hardly complain since people wake up late, sleep through the day and wake long into the night, like every good B-person (can't say that I don't fit well in). Here in Argentina people eat beef in every meal and are proud of that. Here the beef steaks are sold in great quantities for the same price as pasta with ketchup goes for in any common Icelandic supermarket. Everybody eats beef and everybody sports a coal BBQ in their backyard the size that would proudly supply a good canteen. Once I saw a group of schoolchildren in Japan eating Sushi for breakfast so I can only imagine that Argentinean school kids have filet mignon and T-bone in their lunchbox and portable BBQ in their backpack! But now we have reached the border of Bolivia. Reached three km height over sea level and admiring the mountain view over the Anders where nothing is in the way else then Lucky-Luke cactuses. The only thing that's bothering is the fact that we're reaching the Bolivian panflute-culture. That is actually something you can write a long book about but anyone who has visited a center of any capital in the world have experienced. In short, you want to avoid this as the plague to listen to songs from the Titanic movie and Yesterday with The Beatles played on panflute by people in poncho. It almost crosses what is considered illegal! Next’s Bolivia and the great salt desert. Enough salt for the beef there!

Nautakjöt? Já takk!

Það verður nú ekki sagt að maður sé hæfur til strandferða. Í Parati er falleg strönd og falleg hús. Þar er líka mikil sól og þess vegna ákváðum við að labba á ströndina... án sólaráburðar. Ég þarf ekkert að útlista útkomuna af því, annað en að þremur dögum seinna urðum við fyrst brún!

Nú eru 8 vikur eftir af ferðalaginu okkar. Ekki það að maður sé að telja neitt niður enda er bara eitt land búið og fimm eftir. Brasilía liggur í valnum eftir Ríó, Parati, Sao Paulo, Campinas og Foz Do Iguacu.

Í Sao Paulo sáum við fólk og mikið af því. Enda er þetta eitt af þeim góðu stöðum á jörðinni til að sjá mikið af fólki enda búa nú eitthverjar fáar 20 milljónir þar. Þar sáum við transa (eins og Ronalado kallinn fékk nú að kenna illilega á) og fólkið sem fer í vinnuna á þyrlu. Mér finnst það líka vera góð hugmynd að fara í vinnuna á þyrlu þar sem ferðalög í annari víddinni eru ótrúlega takmörkuð. Sérstaklega í Sao Paulo. Þar eru of mikið af fólki og of mikið af bílum fyrir of lítið af plássi. Ég og Christian Karner einmitt veltum þessu fyrir okkur yfir einum léttum jarðaberja-Caipirinha og nautasteik síðasta sunnudag og komumst að því að þyrla eyðir nú ekki meira en 160 lítrum af olíu á klukkustund. Það er nú lítið meira en góður Hummer!

Einmitt um síðustu helgi hitti ég Karner fjölskylduna, Þau Christian, Shareena og fallega afsprengið þeirra, Konrad. Þar bjuggum við í vellystingum í Brasilísku höllinni þeirra í Campinas. Þar notuðum sundlaugina þeirra, borðuðum nautin þeirra, drukkum sykurrótarbrennivínið þeirra og keyrðum í bílunum þeirra eins og engin væri morgundagurinn (samt ekki endilega í þessari röð)! Voða gaman fyrir alla, enda er nú ekki á hverjum degi sem vinir kíki við hjá þeim í kaffi og með.

Nú erum við í Foz do Iguazu. Þar er foss sem er heimsins flottasti, besti, stærsti og með flest megabæt. Allavega ef eitthvað er að marka staðarbúa..

Á morgun er svo Argentína. Nautakjöt? Já takk.

Póetískur í Ríó

Þá er maður búin með Rio De Janeiro og ekki enn búið að ræna okkur! Suður Ameríka liggur að fótum okkar, svo maður reyni nú að vera soldið póetískur. Ríó býður upp á gott kaffi, rjómalagðar strandir og rjúkandi veður.

Við mættum í Salsaborgina síðasta laugardag og plöntuðu okkur í listamannahverfi borgarinnar, Santa Teresa! Þar fundum við hótel sem vildi hýsa okkur í vellystingum. Hótel
í eigu listamannapars sem eiga sundlaug. Eftir fjóra daga erum við búin að labba af okkur fæturna í gegnum skuggahverfi sem ríkidæmi, niðurnídd stórhýsi sem glæstar glerbyggingar. Yfir strendur Copacabana og Ibanema, framhjá fáklæddu fallegu fólki sem virðist eiga það sameiginlegt að vera annað hvort með yfirstækkuð brjóst eða yfirstækkaða magavöðva. Fyrir utan það þá erum við búin að villast í strætisvögnum, villast inn í fátækarhverfi, villast á matseðilinum og villast um. Einmitt það að stima inn í fátækahverfi, tveir bláeygingar með hundrað og fimmtíuþúsundkróna myndavél, er jafn slæm hugmynd og fullur prestur í vændishúsi. Maður lærir af mistökunum!

Núna er stefnan tekin á Sao Paulo með örlitlu stoppi í Parati. Rólegur smábær sem lifir á því að selja ferðalöngum Cachaca, stórhættulegt brennivín sem rennur allt of ljúft niður ef blandað er með limesafa og kallað Caipirinha! Í Sao Paulo verður Christian (sá sem var kenndur sem hinn fyrsti í annari heimsálfu) og Shareena kona hans heimsótt. Þar verður haldið við á þriðja nátt áður en haldið verður áfram suður. Spurning hvort verði boðið upp á Caipirinha þar?