Maður fólksins

Það verður ekki annað sagt en að það sé búið að vera nóg að gera. Maður er orðinn svona hrikalega vinsæll að það líður ekki einn dagur án þess að maður þurfi að mæta eitthverstaðar til að vera skemmtilegur. Fólk er farið að senda eftir manni eins og Bubba eftir boxinu. Kannski er maður bara svona fallegur?!

Í kvöld fékk ég þó frí frá sósíallífinu. Ég er búin að reyna að vera eins antisósíal og ég get í allt kvöld. Horfa á Bond og hlaupa um Internetið í náttbuxum. Það gerist ekki fallegra.

Talandi um anti-, á laugardaginn fór ég í partí hjá honum Antti. Antti er Nokia Finni. Þar af leiðandi var þetta finnskt partí. Finnsk partí eru sérstök. Þar eru þeir félagarnir Koskenkorva og Smirnoff ávalt fyrstir á staðinn í þrumu stuði enda er ég búin að komast að því að finnar verða alltaf að hafa hann Kossu geymdan undir koddanum hvar sem þeir staddir eru í heiminum. Held að það sé svona eins og með íslendinga og vísakortið. En þar var hvergi staldrað við (nema þá kannski málbeinið)!

Á morgun byrjar þó prógrammið stíft aftur. Á morgun er nefnilega haldið upp á "Oktoberfest" á þýskan mælikvarða á einu fimm stjörnu (hóteli auðvitað. Við norður evrópubúar eru svo mikilr snobbarar að við förum varla út nema það sé eitthverstaðar grande). En hér er haldið upp á þetta eins og allt annað. Indverjar eru alveg vitlausir í hátíðir. Held að þeir haldi upp á 2000 hátíðir á ári. Það er vel af sér vikið.

Victoríu, Iben, Juli (enn ein ný þýsk stelpa), Martin og nýja kærastan hans (hann fann sér auðvitað eina indverska...hef varla séð hann síðan) koma með og verður eflaust glaðst með þeim Derrick og Harry á þýska vísu. Ekki verra þá að það er frí á miðvikudaginn. Auðvitað er líka búið að biðja mig um að mæta eitthverstaðar á miðvikudaginn. Veit ekkert hvar, hef enga stjórn á þessu lengur.



Nú er ég líka að reyna skipuleggja hvert skal halda í næsta ferðalag. Það þýðir ekkert að slaka á núna víst maður er byrjaður. Ekki það að vinnan sé að slíta í sundur fyrir manni fríin. Það er hvort sem er búið að brjóta öll loforð um að við séum að fá tækin okkar í tíma svo við erum að vinna upp neyðaráætlun. Indverjum eru svo svakalega slétt sama um öll tímaplön!

Það er samt eitt og annað sem kemur til greina í ferðalögunum. Á maður að bregða sér vestur á ströndina, norður í kuldann eða suður í sólina? Hvað segiði um fjallahótel í hlíðum Himalaya þar sem maður þarf að skella sér í þyrlu til að komast á staðinn? Eða þá að gista í hellum í regnskóginum, snorkla meðal kórallana í vestrinu eða sigla um síkin í suðrinu? Uss... nú vantar mig bara að finna eitthverja ferðafélaga. Eitthver sem býður sig fram?

Allavega er ég búin að ákveða að skella mér á vesturströndina í lok nóvember með nokkrum úr vinnunni. Lofa að það verður ekkert leiðinlegt.


Núna eru líka komnar inn fullt af myndum inn á myndaalbúmið. Meira að segja frá íbúðnni minni. Þar getiði líka fundið vídeó af íbúðinni tekið upp í dogma stíl í anda Lars Von Triers. Ég á greinilega framtíð mína fyrir sem kvikmyndatökumaður.

Sögur af sjónum

Athyglisvert!

Mannslífin á Indlandi eru augljóslega ekki eitthvað sem maður leggur of mikið verð á. Stundum er það eins og með lömbin, þau eru falleg á meðan þau eru á fæti en öllum er sama um það þegar þau eru komin á diskinn.

Í síðustu viku var umferðaslys á einni götunni sem ég fer um á leið í vinnuna. Strætó ákvað að reyna að hægja á ferðinni með því að keyra yfir þá sem voru að bíða eftir strætóinum. Fimm dóu og 27 slösuðust. Hitt fólkið sem var að bíða á stoppistöðinni og slapp, var ekkert sérlega sátt við það sem búið var að gerast (og sérstaklega ekkert sátt við hvað löggan var lítið að standa sig) að það ákvað bara að brenna strætisvagninn og nokkur lögreglumótorhjól í leiðinni og fara í slag. Strætisvagnsstjórinn sá í hvað stemmdi svo hann stakk af og hefur ekkert spurst til hans síðar. Það var kannski ekki svo slæm hugmynd hjá honum því það tíðkast víst hér að berja þann sem er orsakavaldur að umferðaslysi til dauða. Það er ekkert grín hér og víst er það vikulegur viðburður að eitthver deyji í "umferðarslysi" án þess að slysið sjálft hafi slasað nokkurn.



Í síðustu viku var mér boðið með út að borða á eitthvern veitingastað með Anitu, indverskri stelpu sem ég hitti með Joanne og Angelie fyrir stuttu. Það var að sjálfsögðu bara huggulegt af henni að bjóða mér og að sjálfsögu bjóst ég við dæmigerðu matarboði með nokkrum af hennar vinum þar sem maður reynir að vera skemmtilegur og segir sögur af sjónum.

Ekki alveg þannig.

Ég var plataður heim til hennar þar sem báðir foreldrar hennar tóku á móti mér með viskí tilbúið. Það drekkur maður víst hér á miðvikudegi. Úff...ég varð soldið smeykur hvort ég væri að lenda í eitthverjum pakka sem ég vildi ekki vera í. Þar var mér plantað í sófann og óþægilega þögnin byrjaði. Ég ákvað samt að reyna ræða eitthvað við þau þar sem ég var nú á annað borð mættur. Ég fékk samt að tala við föður hennar (fyrrverandi offisera í indverska hernum með byssuleyfi...jæks) um hvað falleg er í Sviss. Hafði ég þó ekki mikið til málanna að leggja enda aldrei á æfinni stigið fæti inn í Sviss! En Sviss þykir bera af á Indlandi...kannski út af Milka súkkulaðikúnni...veit það ekki. Þeir eru jú allir fyrir þessar blessuðu kýr.

En það eina sem mig vantaði var bara eitthvað að borða! Ég fékk samt að borða kínverskt á endanum. Veit heldur ekki hvort ég eigi að þora að tala við hana aftur!

Af ströndinni

Jæja. Kominn heim og get haldið áfram þjóðfélagsskyldum mínum að skrifa inn á þetta blogg.

Nú er Bangalore eins og á góðum mánudegi...í Baghdad. Diwali helgin er núna. Þá reyna hindúar að halda upp á ljós og frið með því að reyna kveikja í húsunum sínum með öllum mögulegum ráðum og sprengja upp hvort annað með hvellettum og flugeldum, fimm daga í röð. Ég hélt að ég hafi séð nóg af brjálaði um áramót á Íslandi en þetta tekur brjálaðið alveg á nýtt plan. Hér fá þriggja ára börn að kveikja sjálf í sprengjum og henda þeim í loftið og reyna grípa þær þegar þær koma niður aftur. Það þykir líka mesta sportið að reyna vera eins nálægt dótinu með höfðinu þegar það springur. Það þykir án efa merki um hetjudáð. Allavega var einn bílstjórinn sem tók okkur í smá ferðalag um helgina aldeilis með hetjudáðina á hreinu. Honum tókst að sprengja heilan flugelda tveimur sentimetrum fyrir neðan augað á sér. Hann var mjög stoltur þó hann hafi allur verið í blóði!

En nú eru allir komnir heilir á húfi, rauðbrún og sæl, heim frá Kovalam ströndinni í Kerala. Þetta var bara alveg eins og það átti að vera, sól, sandur, sjór og ...rigning. Flugfélagið kom okkur á áfangastað vel og á tíma þó svo að innfæddir hafi hlegið að okkur þegar við keyptum flugmiðann: "Haha...Air Deccan...þið komist aldrei alla leið og þið fáið örugglega farangurinn ykkar til baka eins og flugfélagið hafi notað hann í staðin fyrir lendingarhjól" (þetta var nokkurnvegin innihaldið í útskýringunum). Brottfaraspjaldið var samt handsskrifað og það ringdi í gegnum þakið á flugvélinni. Ekkert til að gera veður út af.

Við fundum samt hótelið okkar, myndalegasta hótel, sundlaugina, sandinn og undiröldurnar sem voru alveg vel tilbúnar til að senda okkur hálfa leið til Afríku (öllum innfættum var nokkuð sama um það og héldu áfram að veltast um í sjónum. Greinilega allir búin að gleyma 26/12/2004). Fundum líka hvað herbergisþjónusta er yndisleg uppfinning (það er ekkert fallegra en að liggja í rúmminu og láta þjón bera sér bjór og klaka). Auðvitað fundum við síðan sundlaugarbakkann og tvo norska homma. Þar var vel borðað af fiski, vel drukkið og vel sólað á milli rigningaskúranna. Við Toni (hinn finnski) ákváðum að hanga ekki á hótelinu allan tímann (endingartíminn minn á strönd fer sjaldan yfir tveir tímar. Þá fer ég venjulega að vona að það byrji að rigna). Við leigðum okkur bílstjóra til að taka okkur á syðsta odd Indlands til Cape Camonin með nokkrum stoppum í höllum og musterum. Mjög menningarlegir að sjálfsögðu. Þar hittum við hálfnakta munnka sem gáfu okkur rauðan punkt á ennið og plötuðu af okkur pening, lögðum okkur í stórhættu á ryðguðum pramma úti á miðju ballarhafi í tólf vindstigum (hvað leggur maður ekki á sig til að skoða musteri), sáum fullt af málverkum, flott fjöll og að sjálfsögðu heilan helling af Indverjum. Venjulega var þessi hellingur af indverjum að veiða, enda er svosem lítið annað hægt að gera þegar maður býr við ströndina. Ekki skaffar það að liggja í sólbaði allan daginn hrísgrjón á borðið eða nýja leikjatölvu fyrir börnin. Það er hinsvegar ekki hægt að segja að þeir hafi háa framleiðni þar sem 60 manns standa á bakkanum og draga inn net í tvo tíma til að fanga...einn lítinn fisk! Það eru jú 120 vinnustundir á hvern fisk. Vona að þeir fái gott verð fyrir hann!


Myndir koma inn von bráðar. Maður verður að þjálfa sig upp í að halda stóískri ró og drekka jurtate þegar kemur að internethraðanum.

Tenglar

Jæja. Þá fer að koma að sumar, sól og sandi. Ekki það að það sé eitthvað skortur af sól hér þar sem ég bý en á morgun verður farið til Kerala þar sem hægt verður að fá sólsting með góðri samvisku. Meira um það síðar.

Ég setti inn nokkra Google Earth tengla fyrir ykkur sem langar að sjá hvar ég bý:

Heima á Berlie Street Cross
Miðbærinn, M.G.Road
Nokia skrifstofan mín
Næsta sumarfrí í Kerala

Þið sem eru ekki með Google Earth þá vill ég bara geta þess að það er bara besta uppfinning síðan slátrið var uppfundið.

Verkafólkið

Magnað þetta með verkafólkið hérna. Í þessu landi er örugglega ekkert vinnueftirlit eða málþing pípara. Fjörutíu stunda vinnuvika og kaffipásur er sjálfsagt ekkert sem verðugt er að hafa áhyggjur af í samningum. Hér búa húsasmiðirnir í húsinu sem þeir eru að byggja og vinna allan sólahringinn, líklegast þó eingöngu meðan þeir eru vakandi. Ef húsið er ekki meira en grunnur búa þeir þá undir segldúk í grunninum. Það er kannski líka ákveðin gulrót fyrir þá að klára húsið sem fyrst svo þeir geti fengið þak yfir höfuðið meðan þeir sofa. Ég ætla að sjá hvernig gengur að nota verkafólkið í næstu viku þar sem ég er búin að panta tíma með smiði til að smíða fyrir mig djúpbassahátalarakassa. Að sjálfsögðu verður hann að vera flauelsklæddur!

Húsið sem hýsir skrifstofuna mína er enn verið að byggja. Þó svo við séum flutt inn á skrifstofuna eru fjórar hæðir ókláraðar svo þar sveimir allt af verkamönnum. Einum verkamanninum í síðustu viku þótti eflaust það þak sem honum var boðið á einum af ókláruðu hæðunum ekki vera nógu gott fyrir hann svo hann ákvað að taka sinn svefn á mjúkum skrifstofustól á skrifstofunni minni. Eitthvað hefur þó vekjaraklukkan hans verið biluð svo hann var enn sofandi þegar fólkið mætti í vinnuna daginn eftir sem kostaði náttúrulega hróp og köll. Maður þarf augljóslega að athuga hvað maður skilur eftir á skrifstofunni. Það gæti verið að eitthver verkamanninum þyki einum af óútkomnu Nokia farsímunum vera eitthvað sem gaman væri að taka heim með sér og jafnvel selja til Samsung.

Annars er loksins eitthvað að taka við sér í vinnunni minni. Hingað til hef ég verið að ydda blýanta og búa til kennsluefni. Það er að segja skapa hrein útgjöld fyrir Nokia. Nú gæti það farið að snúast við og við gætum farið að búa eitthvað til sem verðugt er að selja. Nú þarf að finna verkefni, búa til plön, taka undirmennina mína í viðtöl og reyna að útskýra verkefnin fjórum sinnum fyrir þeim. Hér þarf maður virkilega að anda djúpt og telja upp á tíu því indverjar tala nefnilega sína eigin útgáfu af ensku og hún hreint og beint gengur ekki alltaf upp með þá ensku sem ég kann. Maður þarf virkilega að orða hlutina á réttan hátt og breyta framburðinum sínum til að hann passi þeim. Það er rétt, eftir nokkra mánuði verður maður farinn að tala eins og Abu í The Simpsons.


Nú er líka mál að fara undirbúa sig undir frí. Þar sem maður er farinn að vinna harðar verður maður líka að fara meira í frí. Næsta fimmtudag verður farið til Kyrala í fjóra daga með Toni, Andreas og fjölsk. Sjáum til hvort við verðum með eitthvern stað að búa á. Það er víst búið að henda okkur út af hótelinu einu sinni, meira að segja áður en við erum mætt á staðinn.

Sjötti liðurinn og Clinton

Jæja nú er hluti húsganganna minna komin. Það sem átti að taka þrjá daga er búið að taka eina og hálfa viku. Maður getur kannski reynt að finna eitthvað gyllt hlutfall á milli þess tíma sem fólk segir og það sem gerist. Eins og er virðist hlutfallið liggja í fjórum sinnum.

Sófinn minn góði kom þó í vikunni svo ég get núna legið fyrir framan sjónvarpið í brúna flauelinu. Vandamálið við það er hinsvegar það að sjónvarpið sem ég ætlaði að liggja fyrir framan, hann Sammi ef þið munið eftir honum, virkar ekki. Sammi Samsung LCD, mætti líka, allt of seint eins og gerist og gengur með allt í þessu landi, bilaður svo það er ekki hægt að nota hann. Glæný græja... og ég sem var búin að koma mér svo vel fyrir í sófanum.

Viðgerðarmennirnir eru núna líka búnir að vera fjóra daga á leiðinni að skipta út sjónvarpinu mínu og eru ekki enn komnir. Þetta er löng leið fyrir höndum virðist vera. Það er víst alveg sama hvað maður æpir mikið í símann það virðist ekkert ganga hraðar. Ég þyrfti að fara á námskeið fyrir hryðjuverkamenn svo ég geti lært að hóta fólki. Á meðan þarf ég að húka og horfa á gamaldags sjónvarp. Haldiði að það sé ástand.



Ég sagði ykkur frá Joanne, frá Suður Afríku, sem ég hitti á mánudaginn. Ég reyndar hitti hana, Angelie (frá þýskalandi) og Anette (eitthver frá Indlandi) á fimmtudaginn líka og reyndum við að dansa salsa (ég komst þó brátt að þrátt fyrir að ég hafi farið á námskeið fyrir ári síðan þá er ég mjög lélegur í þessari íþróttagrein. Ég hefði þurft að æfa stífar). Joanne bauð mér og nokkrum af hennar vinum í heimsókn í gær og hitti ég þar sjötta liðinn sem var líka í heimsókn hjá henni (svona fyrir ykkur sem enn vitið ekki hvað þessir liðir þýða allir saman, þá telst það vera einn liður sú manneskja sem kynnir þér fyrir annari manneskju í röð, þ.e. að eitthver kynnir þér fyrir einum og sá hinn sami þér fyrir svo öðrum o.s.fr.) Ég var allur svo uppfullur af þessum liðapælingum, enda mikið nörd, ákvað ég að bera þetta upp fyrir þessu nýja fólki, svo voru Indverjar, og útskýrði fyrir þeim að tölfræðilega (nörd) gætu þeir komið mér í samband við, sem dæmi, Bill Clinton. Indverjinn sagði mér þá að hann þekkti jú Billann og hafði oft talað við hann meðan hann bjó í New York.

Hananú...sex liðir...þetta virkar semsagt!

Í kvöld er svo planlagt að borða kvöldverð á fínu veitingahúsi með Joanne, Durk (sem er þýskur og talar varla ensku...enda þýskur) og einum bandaríkjamanni sem vinnur með Joanne. Ég reyndar eyddi morgninum í morgun í lautarferð í einum garðinum hérna í Bangalore með þeim og borðaði ost og kex. Huggulegt.

Nágrannar

Jæja nú er Internetið loksins komið svo ég get kannski farið að setja inn eitthverjar fleiri myndir fyrir ykkur. Þetta sem átti að taka þrjá daga er búið að taka meira en tíu. Ég er augljóslega allt of linur í samningaviðræðunum því það virðist ekkert gerast nema maður rífi kjaft, sparki eða hóti að Pakistanar sendi sitt herlið inn. Eitthvað "óumsamið" er sama og tap og samningurinn þarf helst að vera skrifaður í fjórriti og stimplað af sænskum munki úr fjallshlíðum Himalaya.

Nú er líka nuddarinn búin að fá sína útrás á mér. Ég gat samt ekkert samið við hann þar sem hann talaði ekkert ensku. Þess vegna var ég örugglega barðinn í hakk eldsnemma svo ég lá næstum í kóma í bílnum á leiðinni í vinnuna. En þetta getur maður kennt sjálfum sér um og meira segja bað ég hann að mæta aftur í næstu viku.


En það er soldið magnað hvað maður hittir mikið af útlendingum hérna. Ég er nefnilega búin að hitta fimmta liðinn í útlendingakeðjunni. Það væri kannski mál að halda upp á það. Fimmti liðurinn var frá Suður Afríku og borði ég kvöldmat með henni og Angelie sem er Þýsk (hitti hana í afmælinu hans Kristjans) á mánudaginn. Fyrir ykkur sem vita ekki hvað fimmti liðurinn er þá þýðir það að það er ekki nema einn liður í að ég hitti Arafat eða Baldwin bræðurna. Það er vegna þess að fróðir menn segja að það er ekki nema sex liðir milli þín og allra hinna sem eru á lífi. Ég veit samt ekki hvort þessir fimm liðir sem ég hef fundið hjálpi mér eitthvað sérstaklega mikið til að hitta Baldwin töffarana. Kannski ætti ég að spyrja næst hvort hún þekki Mandela. Hann var nú alltaf snjall.

Ég borðaði náttúrulega á einum betri veitingastöðum í bænum með útsýni yfir alla borgina. Þar var etið og drukkið eins og ekkert væri sjálfsagðara. Ég komst síðan að því að ég greinilega bý í smábæ (bara sjö miljónir). Hún Angelia býr nefnilega í húsinu á móti mér. Magnað. Ég get núna hoppað þangað yfir í frottesloppnum og fengið lánað sykur og egg eins og góðum nágranna sæmir.

Fleiri þjónar

Enn bætist í þjónaflotann. Þetta er bara eins og eiturlyf, ef maður fær sér einn, fær maður sér annan og svo enn annan þangað til að maður veit ekki lengur hver gerir hvað og þarf nýjan þjón til að finna út úr því.

Hlutverk nýja þjónnsins míns er að koma og gefa mér indverskt morgunnudd. Maður getur náttúrulega ekki verið þekktur fyrir annað en að hafa einkanuddara í þessu landi. Ég ákvað samt að láta þetta vera eingöngu vikulegan viðburð til að byrja með svo ég lifi daginn af án þess að taka örvandi. Mér var nefnilega sagt að þetta nudd væri eins og að taka valíum. Það er fínt að byrja daginn á því. Maður er einmitt alltaf svo eiturhress á morgnana.

Gaurinn kemur í fyrramálið eldsnemma.


Nú eru líka INXS popptónleikarnir búnir. Það er reyndar ekkert hægt að segja að það sé eitthver sorg yfir því að þeir séu búnir. Þetta var samt alveg áhorfandi og þetta leit nú út eins og hverjir aðrir tónleikar sem maður á að venjast. Hljóðfæraleikararnir voru fínir en ég segi nú að nýja raunveruleikasjónvarpshetjan þeirra hefði alveg frekar mátt reyna byggja upp sína framtíð sem skúrari en tónlistarmaður. Toni, Martin, Iben og Victoriu fóru með mér á þessa gleðisveit og eyddum við kvöldinu eiturhress þar, enda ekki vanþörf á.



Eftir tæpar tvær vikur verður haldið verður upp á Diwala, hátíð ljóssins. Indverjar taka þessa hátíð mjög alvarlega og halda virkilega upp á hátíð "ljóssins". Borgin lýsist upp eins og Beirút þegar þeir voru virkilega í stuði á níunda áratugnum og fólk læsir logandi kindla inni á fataskápnum og spilar fjárhættuspil alla nóttina. Ég ætla nú ekki að voga mér að hugsa um möguleikana sem svona áhættuatriði geta leitt af sér svo ég ætla að stinga af úr bænum.

Kerala er fylki hérna á suður Indlandi og þykir mönnum það vera all gott fylki. Tilvalið til að eyða fimm daga helgi með sjó, stönd og hóteli. Þangað verður farið með Toni, Andreas og co.

Það sem er hinsvegar ekkert svo tilvalið er að við erum búin að kaupa okkur ferð til Kerala með innan við tveggja vikna fyrirvara á mestu ferðahelgi í landinu. Það er eins og að ætla sér að kaupa borðstofusett með löber og pallíettum korter í sex á aðfangadag. Þetta fær maður út úr því að vera lélegur í skipulagningu. Maður fær alveg að blæða fyrir það á allan hátt því allt er bara hreint og klárt allt upppantað. Við þurfum líka að krossa fingur og vona að það séu minni líkur á að vinna í lottói en að hótelið sem við pöntuðum í flýti uppfylli lágmarks þarfir eins og að hafa rúm og klósett (og herbergisþjónustu því maður getur varla lifað lengur af án þess að hafa eitthverja þjóna!). Flugfélagið sem við fljúgum með er líka með vinninginn um lélegustu þjónustu og verstu tímaáælun sem gerist. Það er búið að lofa okkur að við munum upplifa eitthvað slæmt með því flugfélagið.

Þetta hljómar semsagt bara allt spennandi. Maður gengur nú ekki að neinu vísu í þessu landi. Allavega er Internetið ekki ennþá komið...

Næturlífið

Ég skellti mér í heimsókn til aðalsins í Bangalore í kvöld.

Aria, Íranski mótorhjólatöffarinn sem ég hef nú minnst áður á, bauð mér að koma með sér á eitt fínasta hótel borgarinnar, Leela Palace, og horfa á tískusýningu. Nú fór að renna á mig tvær grímur þetta með tískusýningarnar því þetta er í þriðja sinn sem hann býður mér!

Ég hef nú ekki gefið mig mikið fyrir tískusýningar í gegnum árin en þar sem Aria er jú meðal annars karlkyns fyrirsæta (þið vitið, eins og Zoolander), þekkir allan aðalinn og gat komið okkur inn á gestalistann með opnum bar og ókeypis mat, þá ákvað ég nú að skella mér með honum enda hafði ég ekkert betra að gera á föstudagskvöldi. Ég verð nú að taka það fram, fyrir ykkur sem hugsið bara á einn hátt þegar kemur að karlkyns fyrirsætum, að ég veit það af eigin reynslu að Aria er ekki ofurseldur trompetleikari!

Þar var jú auðvitað mikið af fólkinu frá því ég brá mér síðast í heimsókn til aðalsins og að sjálfsögðu heilsaði ég upp á herra Armani og frú Prada. Þau báðu mig velkominn að vanda þrátt fyrir að ég væri lítið betur klæddur í þetta sinn. En ég held að ég viti það nú fyrir víst að þeim þykir ég mjög smart, enda vita allir að ekkert er flottara en að vera klæddur að evrópskum stíl. Ég reyndi samt ekkert að blanda mér of mikið inn í heim tískunar svo ég ákvað heldur að tala við Aria um hlutlausa hluti eins og ástandið í Íran, kjarnorkuáætlun þeirra og stöðu íslömsku ríkisstjórnarinnar.

Þar heilsaði ég líka upp á einn stærsti fatahönnuð Indlands. Mann sem klæddur var í búning Línu Langsokks og reyndi mikið við mig. Það nú víst hreinn sannleikur að ef maður vill vera karlkyns fatahönnuður og gera það gott verður maður að vera mjög "svegjanlegur". Hann var meira segja svo "svegjanlegur" þegar ég hrósaði honum fyrir landafræðikunnáttuna hans (allir Indverjar sem vita hvað höfuðstaður Íslands heitir fá hrós í boði hússins) að hann fannst að ég ætti að vera skrifaður á gestalista í nánustu framtíð á öllum sýningum hans. Ekki ónýtt að vera eftirsóttur inni hjá aðalinum. Veit samt ekki hversu langt inn ég ætti að þora fara :-)


Ég morgun er svo INXS tónleikar. Aðgangsmiðinn kominn í hús og búið að mæla mót við Martin og danina. Þá er bara að setja á sig legghlífarnar og svitabandið.

Á sunnudaginn ætla ég svo að hitta hana Angielie. Hún er frá Stuttgart og við ætlum að fá okkur bajer saman.

Indverska smérið

Ég hef lifað í villu og rangtrú frá því ég flutti hingað.

Í gegnum allan þennan tíma (sem má núna telja í vikum) hef ég trúað því að indverskur matur sé bráðhollur og allra meina bót og því meira sem maður borði af honum því hollari verði maður. Heyrst hefur einnig að hann eigi að bæta meltinguna, gefa hraustlegt og gott útlit sem og að lækna gigt og rangeygi.

Það þarf hinsvegar engum blöðum um það að fletta að þessi matur sem ég fæ nú að neyta í vinnunni og á indverskum veitingastöðum nánast daglega gefur manni aldeilis hraustlegt útlit. Með allar þær hitaeiningar sem þar eru geymdar verður maður óneytanlega stór og sterkur (með mikla áheyrslu á stór og minni á sterkur).

Indverskur matur er uppfullur af sméri, rjóma, olíu og sykri (varúð: Nú er ég að alhæfa eins og ég væri ekkert annað en á launaskrá hjá McDonald's). Það getur vel passað að maturinn sé líka uppfullur af grænmeti og baunum og minna fullur af kjöti en það hjálpar lítið þegar maður er orðinn offitusjúklingur í hjólastól með öndunargrímu og insúlín í æð. Auk alls þessa borðar heldur engin indverskan mat án hrísgrjóna og brauðs. Ég held hreinast að það standi í stjórnarskránni að það sé bara bannað. Og ekki hjálpar það við að koma manni úr hjólastólnum.

Ég er líka búin að komast að þessu með grænmetið.

Þetta grænmetisát í indverska matnum er svindl því það er aldrei borið fram ferskt heldur annað hvort soðið eða djúpsteikt. Eitthver fróður maður sagði mér eitt sinn að maður gæti alveg eins borðað dagblað eins og að borða soðið eða steikt grænmeti, það væri jafn mikið af næringu eftir í því (sel samt þennan fróðleik ekki dýrari en hálft kíló af kjúklingabaunum).

Þannig að, fyrir ykkur sem heima sitjið, dæmigerður indverskur matur er þannig upp settur: Hrísgrjón taka upp þriðjung disksins, eitthverjar tvær til þrjár tegundir af soðinni eða steiktri bauna eða kartöflustöppu með mauksoðnu grænmeti og með nóg af smjöri og olíu taka fjórðung, steikt brauð með bræddu smjöri tekur þriðjung og eitthver dýsætur hrísgrjónagrautur tekur fjórðung (þið takið kannski eftir því að þessi summa fyllir meira en einn disk en það er nú bara oft þannig þegar maður er svangur). Það er ekkert ferskt grænmeti, ekkert rúgbrauð og akkúrat ekkert Létt og Laggott.

Ég ætla samt ekki að fara tapa mér í leiðindum yfir matnum. Þessi matur er alveg með ólíkindum góður og líklega ekki maturinn sem lægstu stéttir þjóðfélagsins fær að borða. En þar sem ég fylgi nú hástéttinni í þessu landi væri kannski bara ráð hjá mér að fara út að hlaupa öðru hvoru og hætta að röfla. Maður er samt þrátt fyrir allt farinn að sakna að fá ferskt kál og gulrætur (ég hélt ég myndi aldrei segja þetta).

Þrátt fyrir þessa vísindalegu uppgötvun mína þá hljóta Indverjar að vera gera eitthvað rétt. Þeir væru ekki komnir upp í einn miljarð ef allir væru dauðir úr næringarskorti fyrir fermingu.

Mysore og ökuháski

Í dag verður frídagur.

Ástæðan fyrir þessum frídegi í dag er að það er of hættulegt að fara út á götu. Já, í dag eru Indverjar brjálæðir. Ástæðan fyrir því að þeir eru brjálæðir er að í dag er verkfall og allir sem voga sér að keyra um göturnar eru grýttir. Þá eru dekkin tekin undan bílnum þínum og brennd á miðri götu við votta viðurvist og dansað í kring. Ástæðan fyrir þessu verkfalli er að fylkisbúar vilja að Kannada, málið sem flestir tala í fylkinu, sé líka notuð í skólum fylkisins ásamt ensku. Ég held að flest lönd í norður Evrópu myndu reyna koma þessu að í næstu sveitastjórnarkostningum. En hér eru brennd dekk.

Ég held ég haldi mig bara heima við.


Á mánudaginn var líka frí. Þau skorta ekki hérna á þessum árstíma. Þá fór ég til Mysore. Mysore er borg hérna rétt hjá, 120 km frá Bangalore. Þangað fór ég með tveimur töffurum úr vinnunni, og einum vini annars, og leigðum við bíl og bílstjóra til verknaðsins. Ég fékk að upplifa hvernig ferðalög á þjóðvegum landsins eru. Ég verð bara að segja að ég varð smeykur... og það get ég sagt ykkur það að það gerist ekki oft í bíl hjá mér. Að keyra á 150 km/klst í umferð í svarta myrkri þar sem fótgangendur ganga um göturnar, hraðahindranir spretta upp án nokkurra viðvaranna, ljóslaus mótorhjól keyra á öfugum vegarhelmingi og bílar út um allt er....lífsreynsla. Ég held bara hreint að bílstjórinn hafi vakið upp nýja vídd í ökuháska hjá mér. Inni á milli var hann þó nokkuð rólegur. Stoppaði í klukkutíma á leiðinni og skellti sér í mosku til að biðja. Hann varð nú að hafa eitthverja tryggingu fyrir því að komast heill heim.

Mysore var fín. Þar var kíkt á höll, musteri og skrúðgöngu. Þar sem fjöllistamenn voru barðir með prikum fyrir að vera ekki nógu fótafimir í göngunni og áhorfendur barðir með prikum fyrir að vera ekki á sínum stað. Þar voru líka fílar, hestar, hundar og gestir. Þessi dagur er mikill hátíðisdagur á Indlandi og er m.a. afmælistdagur Gandhi (töffarinn sem plataði Indland úr höndunum á Englendingum fyrir 59 árum). Þess vegna voru tugir ef ekki hundruðir þúsunda manns á götunum að fylgjast með. Það er nóg til af Indverjum greinilega.

Nú þarf ég að fara skipuleggja hvað ég ætla að gera í næsta fríi. Næsta langa helgi er 20. október og ég þarf endilegja að fara drífa mig...eitthvert. Ég þarf að ráðfæra mig við eitthverja sem nenna að fara með mér. Kannski maður fari til Goa. Þar á að vera salt, sjór, sól og sandur.

Í dag var líka minn fyrsti vinnudagur í nýju byggingunni. Ég komst að því að bygginging er rétt svo hálf byggð. Þetta var eins og að koma inn á leiksvið. Ef maður opnaði eitthverja dyr sem var ekki hreint á leiðinni frá útdyrunum að sætinu mínu blasti við manni múrsteinn, blár himinn og fokheld herbergi. Annars lítur skrifstofan ágætlega út þó svo að vinnubásarnir (cubicles) minni mann óneitanlega á ameríska bíómyndaútgáfu af heiladauðum skrifstofum (hver man eftir Dilbert). Ég á eftir að sjá hvernig gengur að koma hlutunum í lag á næstu vikum. Það var þó vatn sprautandi út um allt út úr vegginum á klósettinu í dag(indverskt handverk). Ég held að þeir þurfi nú eitthvað að kíkja á það strákarnir.

Bréfaskólaklipping

Ég ákvað að fara í klippingu. Það var samt búið að hræða mig svo mikið með að fara í klippingu á Indlandi áður en ég lagði af stað að ég var smeykur. Sagt er að maður kæmi þá algjörlega til með að líta út eins og '79 útgáfa af Ronald Regan. En hann Ronald var nú alltaf hárprúður maður svo ég ákvað að í stað þess að líta út eins og dýrið í Fríða og Dýrið þá væri nú Ronald kosturinn betri. Ég skellti mér inn á hárgreiðslustofu sem í þessu landi er alltaf blanda af nuddstofu og andlegri hreinsun. Ég ákvað að ekki að fá mér andlega hreinsun fyrir klippinguna í þetta skiptið enda þyrfti ég örugglega miklu frekar á henni að halda eftir klippinguna eftir allar geðhræringarnar sem ég bjóst við að þurfa upplifa. Drengurinn sem byrjaði að klippa mig virtist nú bara hafa tekið verklega hlutann í bréfaskólaklippinámskeiðinu og tókst að láta mig líta út eins og persónu úr Latabæ á engum tíma. Eftir fjórar mínútur ákvað hann að ég væri fullklipptur. Með smá samningaviðræðum fékk ég hann til að halda áfram vinnunni sinni, láta ekki deigan síga og reyna að bjarga þessu. Eftir að ég var búin að segja honum hvar og hvernig hann ætti að halda á skærunum endaði ég með Bruce Willis, Die Hard klippingu. Maður getur ekki verið annað en sáttur við það enda getur maður ekki farið fram á mikið meira (þetta kostaði jú 20 sinnum minna en í Danmörku). Brúsi var nú líka alltaf mjög kúl.

Þó ég hafi ekki farið í eftirá andlega hreinsun eða nudd (þó svo að hann hafi eitthvað potað, smurt -Guð má vita hverju- í hárið og gufustraujað hausinn) þá má alveg skella sér aftur í klippingu.


Ég mætti í þýskt afmæli hjá Kristjan (Þjóðverju jú, sem vinnur hjá Bosch). Mér var boði í þetta ágætis afmæli með nokkrum af hans vinum. Ég komst að því að þó mín íbúð sé ágæt er ekkert er ekkert sem slær út að hafa 100 fm partísvalir uppi á sjöundu hæð. Þar var etið og skemmtun mikil haldin. Í tilefni að afmælinu og því að nú er að byrja hátíð ljóssins (ein af tugum hátíða sem haldin er á hverju ári í þessu landi) voru keyptar áramótagræjur: Hvellettur og annað sprengiefni undir nafni Aldolfs Hitlers. Greinilega fyrir Indverjum er Hitler ekkert sem maður má ekki markaðssetja (veit ekki hvort það myndi falla í góðan farveg í Evrópu) og þykir þeim þetta líklega bara sniðugt og að passi vel saman. Þjóðverjanum fannst þetta svo súrealískt að hann varð að kaupa þetta. Hitler var brenndur og skálað var fyrir.


Núna hlakka ég til að eyða kvöldinu heima fyrir framan sjónvarpið. Það er búið að vera allt of mikið að gera síðustu viku. Búin að hitta Aria (Íranska mótorhjólatöffarann). Búin að hitta Andreas og hans fjölskyldu (dani sem var að vinna með mér í Danmörku, var að flytja hingað í nokkrar vikur) og eyða með þeim kvöldinu. Búin að hitta Aria aftur og fara með honum í bæinn. Búin að hitta Toni (finni sem vinnur hjá Nokia) og fara með honum út að borða.

Á morgun er svo frídagur svo lagt verður í hann til Mysore, borg hérna 120 km frá Bangalore eldsnemma. Þar verða skoðuð musteri og hallir eins og enginn væri morgundagurinn!

Meira um það síðar.