Veisla Egils

Haldiði nú að það sé. Ég sem var búin að ákveða að halda eina prúðlegastu þriggja nátta veislu í anda forfeðra okkar á þrítugsafmælinu mínu í maí. Þar var sett að Þórólfur myndi sitja í öndvegi og eiga drykkju með Þóri og horn drekka í minni hvert. Annað væri nú ekki hægt.

En nú lítur út fyrir að ég þurfi bara að fara til Tokyo í staðinn. Veit ekki hvort það sé leyfilegt að rista rúnir í Bonsai tréin og steyta Sake í horn en þar verður farið og lært í tvo daga hvernig á að finna upp hluti. Auðvitað er námskeiðið, eins og allt frá austurlöndum fjær, sett upp í hin átta þrep til fullkomnunar (hver man ekki eftir "the five point palm-exploding heart technique"?). Á milli þrepa verður svo án efa farið í búddahugleiðslu og drukkið grænt te í lendarskýlum. Eftir þetta námskeið er ég búin að ákveða að finna upp vél sem getur skúrað, þvegið þvott, vaskað upp og farið út og verslað því ekki verður maður hæfur í þetta sjálfur eftir að maður flytur frá Indlandi svo ekki er seinna vænna.


Kannski er maður nú bara að kvarta núna því nú upp á síðkastið virðast veisluferðirnar hafa eitthvað minnkað hjá mér. Maður á kannski ekkert efni á því að vera kvarta mikið þar sem maður eyðir heilu laugardagskvöldi á bifhjólaverkstæði í stað þess að fara út. Maður er orðinn svo mikill mótorhjólanörd (eða mótorhjólatöffari ef það eru sætar stelpur í spilinu... sem því miður er ekki) að maður eyðir heldur kvöldunum í skúrnum með strákunum (sem í þessu tilfelli var nú bara Martin). Reyndar, mér til varnar, ætlaði ég nú bara að láta herða einn bolta í mótorhjólinu mínu en eins og þegar börn komast í sælgætisverslun eða konur í dömubindisverslanir þá endaði þetta allt með tveggja tíma prógrammi þar sem lagaðir voru bremsur og boltar, lokar og lúgur og allt í einu var komin nótt og ég var orðinn óhreinn á höndunum.

Þetta þýðir bara að bráðum verður mál að halda veislu svo ég missi ekki allt niður um mig.


Á morgun verður farið í hópeflingarferð með vinnunni. Ég veit ekki hvort það komi í stað vanhagandi veisluhalda en boðið verður upp á te í hléi. Reyndar virtist lýsingin á ferðinni vera í anda endurhæfingabúða fyrir of feita krakka þar sem vakna á eldsnemma klukkan sex, fara í gönguferðir og sund á milli þess sem drukkið verður vatn og heilsute. Ég veit samt ekki hvort það sé sanngjarnt að vera bera þetta saman við dæmigerðar danskar hópeflingarferðir þar sem helmingurinn af ferðinni snýst um að innbyrgja botnlaust magn af Carlsberg og borða smørrebrød með rækjum og remúlaði. Nei, Indverjar eru nú ekkert mikið fyrir remúlaðið.

Þar verður heilum degi eytt og reynt að fá starfsmennina til að gleyma yfirvofandi streitudögum í tækjalausri vinnunni. Reyndar virðist allt vera stefna í rétta átt í græjumálum okkar. Eitthver indversk hetja á Hero-Honda mótorhjóli hefur að öllum líkindum komið og sungið fyrir tollverðina og fengið þá til að leysa út hluta af dótinu okkar. Að sjálfsögðu þegar eitt vandamál er leyst hjá Nokia í Bangalore þá kemur annað upp. Það er hvergi pláss fyrir þetta dót! Þessi blessuð bygging sem átti að vera tilbúin fyrir guðmávitafyrirhvaðlöngumtíma er enn í byggingu og verður ekki tilbúin næstu mánuði. Það þýðir að það er hvorki sæti né pláss fyrir nýja fólkið eða nýju græjurnar. Þeir hugsa ekki mjög langt fram í tímann þessir kappar hérna…

Farsíma fyrir heróín

Hjá þessari sjoppu sem ég vinn í er ekki alveg allt með feldu. Ekki það að ég hafi efni á að kvarta mikið yfir þessu kompaníi sem veltir meira en meðal heimsálfa og er svo myndarlegt að borga mér laun en í deildinni minni virka hlutirnir bara eins vel og ríkistjórn Fílabeinstrandarinnar. Jú, nýtt dót eru það sem almúginn vill, tekjur er það sem kompaníið vill og laun er það sem ég vill. Til að uppfylla þessi fábrotnu skilyrði þarf maður að búa til farsíma. Til að búa til farsíma þarf maður dót og græjur. Hér vantar dót og græjur og, eins gaman og er nú að segja frá því, hafa ekki verið frá því ég byrjaði.

Ég var núna að komast að því afhverju það eru engar græjur. Jú, indverski tollurinn er viðriðinn og sannast enn of aftur eins og ég hef svo oft bent á í gegnum mína tíð að tollur er það sem rennur undan rifjum djöfulsins. Reyndar er líka annar sem er viðriðinn málið: Bókarinn. Veit ekki hvernig tengin bókara er við djöfulinn en hann veit samt oft undarlega meira en eðlilegt er. Málið er að okkar bókari í kóma eftir bílveltu fyrir tveimur mánuðum. Og viti menn, greinilega hefur hann verið með öll reikningsfrumritin fyrir græjurnar með sér límd á framrúðuna þegar bíllinn valt (kannski var það ástæðan fyrir veltunni, veit ekki) því þau finnast hvergi. Að sjálfsögðu vill svo djöflastofnunin ekki sjá að leysa dótið út ef maður er ekki með frumritin. Afrit eru greinilega guðsgjöf. Þegar svona smákompaní eins og Nokia má ekki fjármagna spillinguna í landinu þá verður draslið bara þarna um óákveðinn tíma og við grátum hvern 1000 evra seðil sem við týnum hvern dag út af þessu.

Ég reyni bara að slaka á og halda gaurunum mínum í góðu formi til að vinna alla slagi um þessi fáu tæki sem við erum með. Reyndar í dag grunuðu gaurarnir að ég myndi beita öllum ráðum til að halda fólkinu mínu slöku þegar ég kæruleysislega spurði þá hvar hægt væri að fá púðursykur í þessu landi. Þeir horfðu frekar undarlega á mig og spurðu bara hvort það væri ekki ólöglegt? "Nei, nei, þetta er gott stöff" sagði ég þangað til það rifjaðist upp fyrir mér að "brown sugar" er víst líka heróín á ensku!


Allavega, núna verður tekið gott helgarfrí frá þessum deildarspítala og farið út að borða með Iben, Victoriu og eitthverjum nýjum Áströlum í kvöld. Síðan verður kíkt á Martin á morgun og blandaður einn Kúba Libra meðan talað verður um mótorhjól og konur. Össs.

Frí og indverskt jafnvægi

Fríið búið! Huggulegu heimsókninni er lokið svo hráslaglegi hverstakleikinn tekur nú við með 29 stiga hita, sól og áframhaldandi heimsóknir á skemmtistaði borgarinnar. Reyndar þarf maður nú víst líka að mæta í vinnuna aftur eftir viku í trylltum ferðalögum og skemmtilegheitum.

Í síðustu viku fór ég einmitt með Iben og foreldrum hennar til Hampi í tvo daga. Þar getur maður skoðað musteri eins og lífið sé á enda. Það er við hæfi enda virðist lífið á þessum musterum vera nokkurn vegin á enda þar sem þetta voru allt saman rústir af musterum. Allt mjög fallegt og smekklegt... fyrir utan Indverjana sem ferðuðust með okkur í lestinni til Hampi. Nú, til Hampi skelltum við okkur í hressilega 10 tíma lestarferð sem þykir nú ekkert tiltökumál hérna á þessum slóðum. En það sniðuga við lestarferðir (auðvitað eingöngu ef maður er ríkur og snobbaður og ferðast eingöngu á fyrsta farrými) þá getur maður fengið rúm í lestinni. Hinsvegar getur maður ekki sofið í lest ef það er Indverjafjölskylda sem þarf að þruma yfir alla nærliggjandi hvað yngsti sonurinn er duglegur (þó á máli innfæddra) og þarf að framkvæma nærgöngulega athugun hvort ég sé örugglega ekki sofandi. Auðvitað, eins og með aðrar rannsóknir þurftu þau að athuga þetta fimm sinnum svona til að tryggja að maður sofnaði örugglega ekki.

Heim komumst við þó, og eftir nokkra tíma í Bangalore var ferðinni heitið til Kochi í Kerala með gestina góða. Þangað vorum við búin að næla okkur í eitt myndarlegt flugfar af hinum víðfræga veraldarvefi með hinu sívinsæla flugfélagi Air Deccan. Vegna hinnar miklu skipulagsgáfu minnar urðu þessir fáu tímar í Bangalore vel nýttir til að finna okkur gistingu í Kochi fyrir helgina, eitthvað sem ég hafði alveg látið liggja á milli hluta! Þetta lenti náttúrulega bara í því að reyna hringja eins og vitlaus maður og reyna fá eitthvað bókað sem myndi ekki kosta hægri höndina af okkur. Að sjálfsögðu er Indland land tækifærana svo með mikilli kænsku tókst okkur að finna hótel. Þá var okkur ekkert til vanbúnaðar en að skella okkur hress og kát á flugvöllinn.

Svona til að bæta því inn þá tel ég mig vera einstaklingur í tiltölulega góðu jafnvægi.

Í þessu tölvuspilahátækniborg sem ég þykist nú búa í þá virðast menn ekki enn vera búnir að finna það út að þegar peningar eru dregnir af krítarkortinu manns þá ætlast maður til þess að fá eitthvað í staðinn. Það finnst þeim ekki vera eitthvað sem maður veltir fyrir sér.

Ég var ekki alveg sáttur við það að vera mættur á flugvöllinn með borgaðan farseðil og fá þá slegið framan í mann eins og notuðum landabrúsa að maður sé bara ekkert á farþegaskránni með þessu flugi. Ég var ekki sáttur. Ég verð líka að segja að það hallaði mjög á jafnvægisstöngina mína eftir tveggja tíma rifrildi við starfsfólkið á flugvöllinum til að koma þeim í skilning um að ég ætlaði mér að komast með þessu fjandans flugi. Ekki það að það hefði hjálpað mikið þar sem flugið var fullt og hvergi snefill af minni bókun í tölvunni (The computer says: "NO"). Ég sá samt ekki neina góða ástæðu fyrir að hætta og gefast upp. Ég var kominn í ham og hafði sett mér það að eyðileggja kvöldið fyrir eitthverjum starfsmönnum flugfélagsins. Svona til að halda köllun minni áfram ákvað ég að mæta eldsnemma morguninn eftir á aðalskrifstofu flugfélagsins og reyna aðeins að öskra meira. Það kostaði náttúrulega að þeir þurfu að einanga mig frá öðrum kúnnum vegna hræðslu um að þeir myndu hrökklast út af hræðslu. Þetta þýddi þá bara að eftir fjóra tíma af lífi mínu sem n.b. ég fæ aldrei aftur, þá fékk ég kröfur mínar uppfylltar. Þeir redduðu mér flugi aðra leið!

Kochi er flottur staður. Þar má skoða hallir, hafnir, musteri og öfugugga. Á ströndinni eru nóg af indverskum, karlkyns öfuguggum. Þeir ferðast í hópum eins og mörgæsir og stoppa þar sem kvenfólk er í sólbaði. Vopnaðir nýjasta leynivopni öfuguggans, myndavélafarsímum, stara þeir og laumulega taka myndir af hálfnöktum hvítum líkömum. Auðvitað eru það náttúrulega bara bleiknefjar sem rífa sig úr öllu og henda sér eins og dauðir flóðhestar á hvern sandblett í heiminum svo það er ekkert annað en eðlilegt að þetta sé verðugt myndefni. Það hjálpar líka svosem að hér eru oft Indverskum karmönnum kennt það frá blautu barnsbeini að hvítt kvenfólk sé allt meira eða minna lauslát kvikindi með brókarsótt.

Fyrir utan það nú að eini kvenkyns samferðafélaginn okkar er kominn í hóp Baywatch Pamelu hjá ótal indverskum karlmönnum þá skoðuðum við Kochi og vorum vel sátt. Ferðuðumst eins og kóngar með einkabílstjóra sem kunni ekki stakt orð í ensku. Hann var líka svo góður að rata að þegar við báðum hann um að skreppa með okkur á næsta veitingastað í bænum keyrði hann okkur sem samsvaraði frá miðborg Reykjavíkur á Hótel Búðadal. Ekki það að það hafi eitthvað verið hægt að fá eitthvað út úr manninum hvað hann væri að gera eða á hvaða lyfjum hann væri á í augnablikinu. Einmitt þegar við spurðum hvert ferðinni væri heitið benti hann bara beint út um framrúðuna eins og það hafi verið okkur stærsta ráðgátan að bíllinn væri að ferðast áfram en ekki afturábak.


Svo núna eru gestirnir, Tinna, Haukur og Óli komin aftur heim til Danmerkur. Glöð og kát eftir góðan skammt af indversku fólki, mat, veseni, Royal Enfield mótorhjólum, hita, mengun, skartgripum og fötum.

Allir vel mettir. Allir vel sáttir. Nú er bara að fara plana næsta frí.

Hemmi og óeirðaseggirnir

Loksins er maður kominn í frí og nú meina ég alvöru vikufrí. Það er ekki það sama og fara til norður Evrópu í desember í frí. Nei, þar er kallt. Í mínu fríi verður heitt. Sól, hiti og afslöppun. Frí eins og Hemma Gunn einum er lagið.

Það verður ekki slæmt að komast í frí. Gaurarnir í vinnunni eru að fá hjartastopp fyrir álagi þar sem það er allt of mikið að gera. Auðvitað sé ég bara eitt í stöðunni fyrir mig. Stinga af og taka frí. Ekki það að ég eigi eitthvað efni á því að missa fólk úr hjartaáfalli á þessum síðustu og verstu þrátt fyrir að nú eyði maður dögunum í atvinnuviðtölunum. Maður fer alveg að verða atvinnumaður í þessu sem er kannski ekkert svo gott því nú er maður bara sendur og látinn taka viðtöl fyrir aðrar deildir. Það kemur reyndar illa út þar sem oft veit maður ekki einu sinni hvað maður er að taka viðtal fyrir eða hvað stendur í ferilskránni. Talandi um að vera ómissandi!

Gestirnir eru mættir. Búin að eyða síðustu dögum í að versla og borða. Nú er kominn tími til að finna eitthvað sem svalar þörfum landans fyrir eitthvað framandi. Maður þarf ekki að fljúga yfir hálfan hnöttinn til að fara í Kringluna. Samt er ég búin að leyfa Hauki að keyra mótorhjólið svo hann er settur. Þetta byrjar samt ekkert sérstaklega vel. Í dag verðum við að hanga heima og horfa á vegginn. Sem betur fer er samt sjónvarp á veggnum því annars væri þetta slæmt. Fólk talar ekkert saman lengur. Sendir bara textaskilaboð. Málið er að nú eru nefnilega skipulagaðar óeirðir í borginni ...aftur... og engin má fara út úr húsi. Þeir skipulögðu nefnilega að halda því bara áfram sem var í gangi í síðustu viku og brenna bíla og mótorhjól í dag. Í tilefni af því er borgin lokuð, allir eiga að vera heima og gera eitthvað óuppbyggjandi. Nei, það er ekki einu sinni hægt að panta pítsu...

Það er samt ákveðið að skella sér í ferðalögin. Nú er að bara að fara slá rykið af nýlenduherragallanum og taka lestina á fyrsta farrými til Hampi. Ég ákvað svona að setja mín mörk í snyrtimennskunni og eyða ekki tíu klukkustundum í lest í gripadeildinni með svínum, hænum. Þangað verður farið og skoðað rústir og önnur skemmtilegheit í tvo daga með Iben og foreldrum hennar sem eru í heimsókn.

Síðan til að maður fái ekki falleinkunn í gestamóttökunni þá er ákveðið að fara á vesturströndina með Tinnu, Hauk og Óla, fljúga til Kochi og taka út stemninguna þar í nokkra daga. Strönd, arktítektúr, sjór, sandur og góður matur eru kröfurnar. Gaman af því!

Útgöngubann

Nú er útgöngubann.

Mér er skipað að halda mig heima í kvöld. Nú virðast líka óeirðir, brenndir strætisvagnar og brotnar rúður vera vikulegur viðburður. Það virðist líka vera alveg fullorðins óeirðir núna þar sem skrifstofunni minni var lokað eftir hádegi og ég get sagt það eins heiðarlega að það er eitthvað sem Nokia gerir ekki bara í gamni. Reyndar getur verið að þeir hafi verið eitthvað hræddir við að ef þessir 600 starfsmenn færu ekki heim til sín eins og skot og læstu hurðinni á eftir sér þá gæti verið að þeir myndu bara ekkert mæta meir í vinnuna...eða meir í nokkuð annað. Það virðist líka vera bara að borgin hafi bara lokað. Engin líkamsrækt í dag, engar heimsóknir, engin kjörbúð...uss.

Ég var fastur í vinnunni í klukkutíma og komst ekki heim. Ég hafði hreinlega sent bílstjórann minn út í opin dauðann í morgun án þess að vita af því til að kaupa lestarmiða fyrir mig í hinum enda bæjarins. Bílstjóranum hefur samt örugglega þótt þetta heldur djörf ferð (án þess að mikið að vera kveinka sér) og ákvað því að hlífa bílnum mínum við rispum svo hann ákvað heldur að taka almenningssamgöngur í þessa ferð út á ystu víglínu. Það kostaði náttúrulega að hann komst ekkert að ná í mig þegar ég hrópaði neiðarópið...hann var jú hinumegin í bænum, líklegast málaður í framan með pálmablöð á höfðinu skríðandi bakvið lestarstöðina hendandi Molotov-kokteilum á lýðinn meðan hann borgaði fyrir lestarmiðana.

Bílstjórinn minn er jú fórnfýsin uppmáluð :)

Ástæðan fyrir þessu öllu saman er...vatn! Ríkisstjórnin á Indlandi var að ákveða í dag hvernig vatnsuppsprettunum á suður Indlandi ætti að skiptast á milli fylkja. Hér sjá þeir enga ástæðu fyrir því að ákveðið út frá hausatölu hversu margir rúmmetrar fara hvert heldur fer vatnið þangað sem mestu líkurnar eru á að ríkisstjórnin fær mestan stuðning! Þetta kom allt saman mjög illa út fyrir Karnataka, fylkið mitt sem missti eitthverjar zilljónir lítra, en vel út fyrir Tamil Nadu, nágrannafylkið. Þá verður fólk alveg vel brjálað hérna, kastar grjóti og brennir strætisvagna. Það er eins gott að það sé nóg af strætisvögnum á lager hérna. Reyndar þar sem þeir eru á annað borð byrjaðir að brenna elta þeir uppi allt sem hefur Tamil Nadu númeraplötur og brenna það í leiðinni.

Ég ákvað að láta mig og mótorhjólið mitt sem hefur númeraplötuna "Tamil Nadu 10 D 401" bara standa heima í dag!

Brennt bensín og matarboð

Nú er ég alveg að fara yfirum. Ég myndi segja að ég hafi verið góður indverskur þjóðfélagsþegn hingað til en nú er greinilega kominn tími á að breyta því, fara svindla á kerfinu, traðka á þeim sem minna mega sín, svíkja út peninga og brjóta lög. Það virðist allavega vera það sem tíðkast í opinbera geiranum hérna. Ég er greinilega allt of löghlýðinn borgari. Ég þarf að fara fá mér afsagaða haglabyssu og skíðagrímu.

Ég er búin að vera reyna fá nýja mótorhjólið skráð á mitt nafn síðustu vikurnar. Það er nú reyndar tóm lýgi að ég hafi verið að standa í því, eins og ég hef nú sagt áður þá yrði ég ellidauður fátæklingur ef ég ætlaði að fara standa í þessu pappírsveseni sjálfur. Bílstjórinn minn fékk þetta hlutverk að sjá um þessi mál fyrir mig. Að fá eitt mótorhjól umskráð á milli fylkja kostar hálfan frumskóg af pappír og lítrana af stimpilbleki. Það er svosem gott og gilt ef þessir pappírar myndu hafa eitthvað að gera með að hjólið yrði skráð yfir höfuð. Ég er búin að komast að því að þessir pappírar hafa eingöngu þann tilgang að gera fólk ringlað svo það veit ekkert hvort það sé að koma eða fara.

Málið er að það skriftir engu máli hvaða pappírar maður er með, þeir eru alltaf vitlausir. En vitlausa pappíra er alltaf hægt að leiðrétta með smá "þóknun". Ekki það að þótt pappírarnir væru réttir á eitthvern hátt, þá er hvergi neitt sem stendur að hlutirnir þurfa að vera framkvæmdir innan 30 ára og þeir eru góðir í því að láta pappíra hverfa.

Auðvitað voru pappírarnir vitlausir sem ég fékk í Tamil Nadu, fylkinu við hliðina á. Það var samt búið að segja mér að þetta væru allt réttir pappírar en skrifstofudýrin í Bangalore vilja þetta ekki. Bílstjórinn minn er að semja um verð. Býst við að þetta verði um 50 falt það sem verðskráin segir. Það eru margir vasarnir sem þarf að fylla.

Það þarf samt mikið af pappírum til að eyðileggja ánægjuna að fara út að keyra á stóðhestinum. Við Martin hinn danski erum búnir að fara út að keyra síðustu þrjá daga í villtri umferð og orðnir vel sjóaðir. Maður er þokkalega meiri töffari, blásandi út brenndu bensíni, beljandi hávaða og sikk-sakkandi á milli bíla, barna og búfénaðs en Indverjarnir sem keyra um á sínum skellinöðrum. Enda er horft á mann með öfundaraugum. Svona glæsigripir sjaldséðir! Auðvitað notar maður síðan hverja mínútu sem maður stoppar til að minna Martin á að hjólið hans lítur út eins og andlitspúðurdós með allt þetta króm. Hann hefur ekki enn þorað að segja að svart, svart, svart sé ljótt. Enda veit hann það að það væri það sama fyrir hann og að panta tíma í kynskiptiaðgerðinni.


Á milli þess sem maður keyrir um á mótorhjóli þá mætir maður í matarboð. Það er rétt, maður verður líklega að borða. Í síðustu viku fórum við Victoria út að borða á voðalega rómantískan stað og borðuðum fisk. Victoríu leiddist því herbergisfélaginn Iben var í ferðalagi svo ég tók það hlutverk að mér að hafa ofanaf fyrir henni. Maður er svo góðhjartaður. Í gær var mér svo aftur boðið í kvöldmat til þeirra tveggja. Þær steiktu hakk úr dauðu nauti og suðu spaghetti. Það er fátt sem toppar það þegar maður hefur ekki fengið svoleiðis kræsingar í marga mánuði.

Og svona til að halda áfram, í dag var ég boðaður í kvöldmat með foreldrum Iben sem komu frá Jótlandi í nótt. Það er nú ekki alveg sama aðstaða og að vera boðin heim til foreldra Anithu, þessari inversku. Hér getur maður talað um hvað er vond lykt í Bangalore og hvað danir búa til góða spægipylsu. Ég býst nú við að ég hafi nú verið boðaður meðal annars af þeirri ástæðu að ég get með tiltölulega litlum erfiðleikum talað þeirra tungu. Mér til hrós gátu þau samt aldrei upp á því að ég kæmi frá Íslandi, héldu bara að ég væri innfæddur Kaupmannahafnarbúi. "Vad for helvede, jeg er sku' ik' nogen skide Dansker" sagði ég bara með þykkum Kaupmannahafnarhreim! Þau litu samt fram hjá því og leyfa mér nú að fara með þeim til Hampi í næstu viku. Þangað förum við fjögur, Iben, ég og hennar foreldarar og skoðum rústir eins fornleifafræðingum á amfetamíni eru einum lagið.

Þannig að þetta er búið að vera danskt allt saman síðustu daga. Eins gott að gestirnir mínir eru að koma á föstudaginn. Þá getur maður farið í íslenska gírinn og talað um hvað Danir eru furðulegir!

Þangað til þarf ég að láta Vínar-Christian, Vínar-Ingo og Kaupmannahafnar-Victoriu duga út vikuna. Það gæti verið verra :)