Alþjóðartungan danska

Ég sit hérna núna og reyni að horfa á sjónvarpið. Ég verð að segja að ég skemmti mér meira yfir stillimyndinni á Stöð 2 ruglaðri þegar ég var lítill en yfir þessu. Það er bara ekkert annað á 50 rásum í sjónvarpinu en Bollywood myndir og Indversk tónlistarmyndbönd. Ekki skilja mig samt þannig að ég sé með eitthverja fóbíu fyrir kúltúr framandi landa...og mér fannst þetta alveg fyndið í nokkrar mínútur...en þetta er bara svo...leiðinlegt! I bund og grunden (eins og Danir myndu orða það) þá er söguþráður Bollywood mynda eftirfarandi (og hér eru engar ýkjur í gangi, enda eru búnar til mörg hundruð myndir á hverju ári sem sanna þetta): Sænskur vísindamaður reynir að kúga aðalkvennpersónuna. Aðalkarlpersónan berst við sænska vísindamanninn með himneskum krafti og allt brýst út í söng, dans og gleði. Og þessi djúpi söguþráður dregst í svona tvo til þrjá tíma, aldrei minna. The End.

Talandi um Dani. Í vinnunni minni eru bara tveir "útlendingar". Annar er Íslendingur (ég) og hinn er hann Ketil frá Noregi og saman tölum við alþjóðatunguna dönsku. Hann Ketil er líka næstum nýfluttur með indverska konu og barn og verður að vinna hérna í sömu deild og ég. Ég er búin að klína mér upp á hann og reyna að sjúga allar upplýsingar sem ég get út úr honum sem virðist ganga ágætlega. Hann hefur til dæmis kennt mér þá mikilvægu hluti sem maður má ekki vera án, að maður má ekki vera kammó við þjónustufólk því það er bara bannað og að ísinn á T.G.I. Friday's sé góður. Við getum líka skilið hvorn annan með okkar skandinavísku kaldhæðni, sem ótrúlegt en satt fellur ekki í góðan jarðveg meðal innfæddra. Ég á eftir að fiska út eitthver meiri samskipti við hann.

Og enn talandi um Dani. Ég fór á skráningarskrifstofuna í morgun til að skrá mig í landið. Það þarf maður víst að gera þar sem bírókratían er hvergi spöruð. Ég var pínulítið hræddur um að tollararnir á flugvellinum hefðu farið eitthvað að klaga um að ég stalst inn í landið án þess að múta þeim almennilega það virtist nú samt ekki vera...ennþá. Ég komst fljótt að því að það er mjög gott að hafa eitthvern mann með sér sem kann á kerfið því að öll skjölin sem hann var búin að safna saman um mig frá hinum ýmsu stöðum fyllti góða farangursgeymslu meðalstórs farþegaflugvélar og allt var í fjór- eða fimmriti (svona því bætandi við þá er ég búin að nota 15-20 passamyndir í allt þetta bírókratí hjá Indverjum og lagerinn er að tæmast). Þetta þarf maður síðan að fá undirskrifað af hinum og þessum aðilum og lofa að skaffa skristofublókinni Nokia heyrnartól til að liðka aðeins fyrir smá villu í passanum mínum sem hefði annars tekið mánuð fyrir þá að leiðrétta. Vonandi að allt verði tilbúið á morgun þegar ég sæki dvalarleyfið mitt.

En það er ekki það sem ég ætlaði að segja frá. Á skráningarskrifstofunni voru tvær sætar ljóshærðar stelpur með rauðan passa í hönd og minn ljósblái passi þóttist kannast við rauða passann, enda frændi hans, svo ég renndi fram alþjóðatungunni dönsku. Það kom út úr því að þær skildu mig og við komumst að að við vorum öll jafn týnd í þessu öllu saman svo við ákváðum að hittast á laugardaginn og reyna taka púlsinn á skemmtanalífinu. Það verður örugglega ekkert leiðinlegt.


P.S. Ég skal lofa að setja inn eitthverjar myndir þegar ég er búin að taka eitthverjar!

Tex-Mex og Toyota

Ég kíkti í bæinn í gær. Ég bað bílstjórann minn um að finna fyrir mig eitthverja bókabúð þar sem ég ætlaði að kaupa götukort af Bangalore. Þegar hann var búin að fara með mig í þrjár kjallarabókabúðir sem frændur hans eiga örugglega allar og versla bara með notaðar bækur (og nýjar kortabækur eru sjaldan seldar með 40 ára gömlum læknisfræðibókum og reyfurum) sagði ég bara stopp!

Ég fæ nýjan bílstjóra eftir helgi.

Ég bað hann bara um að keyra mig í eina stóra og góða vestræna verslunarmiðstöð. Þar hékk ég í góðan tíma eins og sannri 13 ára Reykjavíkurmær og fann mínar bækur og var nokkuð sáttur við afrek dagsins. Ég komst hinsvegar alveg að því hvers vegna þessar stóru verslunarmiðstöðvar í Bangalore eru svona vestrænar. Það er, að sjálfsögðu, vegna þess að það eru vestræn verð þar! Ég segi samt ekki að það sé eitthvað sem jafnast á við Kaupmannahöfn eða Reykjavík, en dýrt er það samt miðað við. Að kaupa sér smá mat (Grænmetis Tex-Mex Burrito... vestrænna verður það ekki) kostar jafn mikið og hádegismaturinn í vinnunni í hálfan mánuð! En þetta er einmitt það sem gárungar segja: Að það er allt önnur markaðsfræði fyrir útlendinga en innfædda.

Þar sem ég var hvort sem er búin að henda í vesturlandapakkann þótti mér viðeigandi að fara heim og heimsækja T.G.I. Friday's (eða Chotchkie's fyrir okkur sem munum eftir myndinni Office Space) sem er í næsta húsi við þar sem ég bý. Þar voru að sjálfsögðu bara vesturlandabúar að flýja Indland í smá stund og sturta í sig amerískri hamborgaramenningu og smá bjór í leiðinni. Mér leið eins og heima :)

Ég lofa að fara ekki alveg strax þangað aftur þó svo að ísinn hafi verið mjög góður!


Nú, þar sem ég fæ nýjan bílstjóra var ekki úr vegi að fá líka nýjan bíl! Í morgun mætti þessi góði maður með glænýjan Toyota Innova…bara handa mér! Þessi fíni sjö manna bíll verður semsagt bíllinn minn næsta árið. Eftir helgi fer ég svo og vel hljómflutningsgræjur og áklæðisyfirbreiðslur í tryllitækið. Hann er meira segja svo fínn að bílstjórinn má ekki fara á honum heim heldur verður alltaf að keyra hann heim til mín og skilja hann eftir þar og láta mig fá lyklana. Ég veit svosem ekki hvurslags samningur það er en þegar maður veit að maður fær ekki að keyra meira en 3500 km á mánuði án þess að borga sérstaklega fyrir það og ég býst við að það væri fljótt að telja ef að bílstjórinn færi að flytja notaðar bækur fyrir frændur sína allar nætur.

Nú, þar sem ég er búin að fá nýjan bíl er ekki úr vegi að fá sér nýja íbúð líka! Eftir að upp komst með heimilsgestina ("sem hafði bara aldrei gerst áður", ef ég vitna í eigandann) og reyndar líka það að ég var í vitlausri íbúð allan tímann, þá var mér boðið ný og betri íbúð við hliðiná! Þá er næstum bara búið að skipta út öllu sem hægt er að skipta út! Kannski fer maður bara bráðum að skipta um vinnu líka.

Lang Flottastur

Nú jæja. Þið vilduð myndir.

Hérna er mynd af heiðursmanninum Amitabh Bachchan sem er flottastur...nei...ég leiðrétti... Lang Flottastur í þessu landi. Og hans ekki lítið grípandi tag-lína er: "Be healty...always". Auðvitað hefur hann líka leikið í ótal djúpum og innihaldsríkum Bollywood myndum.

Talandi um útlit Indverja. Það verður ekki sagt annað en að kvenfólkið sé jafn myndalegt eins og karlkynið er ruuusalegt! Maður er náttúrulega ekki maður með mönnum nema að yfirvararskeggrótin sé góð og myndaleg og að maður skipti vel lokkunum í miðju. Ég held ég reyni bara að vera soldið út-úr-tísku þegar kemur að þessu. Kannski er maður jafn rosalegur í þeirra augum, í röndóttri peysu og gallabuxum með brett upp á skálmarnar. Það væri nú soldið magnað!

Veðrið

Jæja, ég er búin að mæta í vinnuna í tvo daga. Vinnan hérna samanstendur eins og er nokkurnvegin af því sama og í Kaupmannahöfn svo það er engin breyting þar á, annað en að maturinn er öðruvísi og fólkið er aðeins brúnna. Íbúðin sem ég er búin að fá lánað virkar sæmilega þó svo að það séu skemmtilegir gestir úr dýraríkinu (aðallega af músakyni) í heimsókn á kvöldin. Ég er nú búin að rífa kjaft yfir því og öðru þar sem Nokia er að borga sem svarar eins mánaðar launum bílstjórans míns á dag í lán á þessari íbúð. Talandi um það, ég ætla líka að rífa kjaft yfir bílstjóranum sem talar ekki Ensku og ratar ekki í vinnuna. Rosalega er maður orðinn mikill nýlenduherra, ekki búin að vera hér nema í þrjá daga. Ég ætti kannski bara að fara panta hvítu jakkafötin, hvíta hattinn og te-bollan! En þetta er eitthvað sem maður á barasta að gera, eitt af þessum óskrifuðu reglum um stéttarskiptinguna í þessu landi.

En mikið annað hef ég ekki upplifað hérna. Ég ætla að reyna að fara eitthvað út þegar ég er búin í vinnuni í dag og aðeins að taka púlsinn á eitthverju. Ég er búin að vera fara snemma að sofa síðustu daga til að jafna mig á tímamismuninum svo það er komin tími á að gera eitthvað.

Hvað um það, hvað gerir maður þegar maður hefur ekkert að segja? Jú, maður talar um veðrið:

Ég hélt satt að segja að það væri ofsalega heitt hérna! Það er það barasta ekki! Ég þarf að mæta í síðerma peysu í vinnuna til að verða ekki of kalt. Reyndar er ekki ábætandi hvernig loftkælingar í heitari löndum eru alltaf stilltar niður í -3 gráður svo maður verður hreint út að vera vel klæddur. Frá því að ég kom er búið að vera sólarlaust, 20-24 stiga hiti og hávaða rok. Það er mjög sérstakt að þetta er það sem infæddir kalla "mjög gott veður". Því verra, því betra! Ég, uppalin á Íslandi, verð að segja að þetta brýtur mjög á allt sem ég þekki! En veðrið er samt mjög gott og mér skilst að þetta sé bara veðrið meira eða minna yfir allt árið þó það rigni ekki og er skýlaust flesta mánuði. Ekkert að því.

Fluttur

Já, það er rétt.

Ég er fluttur til Indlands frá og með í dag. Allar rætur til Kaupmannahafnar eru rofnar og ekkert er eftir. Ekki einu sinni danski skatturinn kemst á eftir mér þar sem ekkert heimilsfang er skráð á mig, hvorki í Danmörku né annars staðar.

Þetta verð ég samt að segja með þónokkrum slatta af söknuði og leiða því þetta eru búin að vera vel fínn tími síðustu sex árin og mikið af góðu fólki sem ég þurfti að kveðja. 1-0 fyrir Danmörk.


Allavega. Flugið í land hinduisma og Tata bíla gekk bara eins og það á að gerast best. Ég þakka hinu sæla fyrir fyrsta farrýmið því annars væri ég að öllum líkindum ekki í vinnunni í dag heldur að sofa af mér 14 tíma flug með hryggskekkju og önnur líkjandi einkenni á háu stigi. Ég myndi gjarnan vilja segja að ég ætli aldrei að fljúga langar vegalengdir án þess að vera á Business Class...en ég veit að það er tóm lýgi!

En þetta byrjaði allt mjög sérstakt. Ég var tekinn í tollinum með of mikið af fartölvum. Sem betur fer vissu þeir ekki að ég var með sjö Nokia farsíma með mér í töskunni. Töffararnir á flugvellinum tóku greinilega eftir því í skyndi að árshátíðarsjóðurinn þeirra var ískyggilega lítill og ákváðu þá að taka eitthvern ljósan á hörund og reyna hvað þeir gætu til að fá nokkra lausn á sjóðinum. Fartölvan mín, sem er n.b. merkt Nokia í bak og fyrir mátti ekki koma inn í landið án þess að borgað væri toll af henni. Þeir ákváðu á ljóshraða að ég skyldi borga 9000 IRP (ca. 12 þús íkr) í toll af tölvunni án þess að hafa nokkra hugmynd um hvað þessi tölva væri mikils virði. Þeir ákváðu síðan stuttu seinna að ef ég myndi ekkert biðja um kvittun þá gætu þeir svosem skorið....segjum 50% af :-) Ég sagði okei og 4500 IRP var rúnnað niður í 4000 IRP! Ég laug síðan að þeim, til að gera hlutina ekki of einfalda fyrir, að ég ætti ekki neinn pening svo ég þyrfti að fara í hraðbanka. En þá lentu þeir í smá vanda því hraðbankinn er úti fyrir utan komusalinn og tollafgreiðsluna! Þeir sögðu samt á bjagaðri ensku að ég þyrfti þá bara að fara í hraðbanka en þegar út var komið komst ég að: Þegar út er komið er engin leið að komast aftur inn. Ég ákvað þá bara að grípa bílstjóran minn og hlaupa :)

Ég á semsagt Indversku tollarana á eftir mér, búin að vera 23 mínútur í landinu.

Bílstjórinn talaði ekki stakt orð í ensku. Ég vissi heldur ekkert hvert ég var að fara, ekki með nein símanúmer eða neina pappíra (já, gleymdi að prenta þá út), svo ég varð bara að treysta á að hann væri minn maður og að fara með mig á réttan stað. Það verð ég að segja að er mjög sérstakt, hjakkandi í eitthverjum indverskum jeppa í hálftíma. Hann hefði alveg eins geta verið að fara selja mig í beitu. Ég komst þó allavega í hús án þess að vera mikið hrakaður og fékk að sofa, fékk að vakna tveimur tímum seinna, fékk egg og ristað brauð í morgunmat (eldað af eitthverjum öðrum Indverja sem kunni ekki stakt orð í ensku...sem gæti orðið vandamál ef það verður ekki fjölbreytni í morgunmatsúrvalinu) og fékk að reyna að ná í leigubíl til að komast í vinnuna. Það gekk ekki alveg snurðulaust fyrir sig því enginn skilur hvað TAXI er, eða amk. ekki minn framburð á þessu fína alþjóðlega orði. Eftir að eitthver sannfærði mig um að ég vari að fá leigubíl eftir 10 mínútur og ég var búin að bíða í 60, ákvað ég að taka þetta í mínar hendur og hennti mér upp í AUTO (græja sem heitir TA-TA í Tælandi og er skrítin samblanda af mótorhjóli, þríhljóli og hestvagni) og sagði hvert ég vildi fara. Eftir að ökumaðurinn var búin að villast í 40 mínútur, búin að spyrja alla fótgangandi á leiðinni um leið, komst ég í vinnuna.

Ekki meiri AUTO fyrir mig þessa vikuna, ég er búin að fá minn mánaðar skammt af ryki, hávaða og ökuháska. Einkabílstjórinn mætir í fyrramálið með eitthvern fínan japanskan bíl á slaginu átta.


Já, fyrsti dagurinn er ekki nema hálfnaður og það er búið að bjóða mér á barinn, búið að bjóða mér í brúðkaup í desember í Hyderabad (næsti bær, klukkutíma flug í burtu), búið að bjóða mér á sólarstrendur í Goa (bær á vesturströndinni, hálftíma flug í burtu), og búin að borða hrikalega mikið af bráðhollum, hrikalega góðum kjötlausum inverskum mat í vinnuni svo það getur enn verið að eitthver komi á eftir mér í kvöld. Maður veit aldrei.

Fyrsti póstur

JÆJA.

Eftir öll þessi ár á Internetinu hef ég ákveðið að byrja að blogga eins og tíðkast meðal tískueltandi almúgans. Margir hafa komið að tali og beðið um að þessari þjóðfélagsstyrkingu sé komið á laggirnar en þetta er stór og mikil ákvörðun sem krefst einbeitingar og alhugar í verki.

Ég hef ekkert meira að segja núna svo verði ykkur að vinir góðir.