Argentíski uppreisnarandinn

Í Mendoza í Argentínu var gott að vera. Þar rennur rauðvínið eins og fljót um fögur gil; nautakjötið hrinur af hverju strái; falleg fjöll og fagurt veður; svellkaldir túristar stinnir eins og hýrir Svíar!

Í Mendoza eru ekrurnar af vínekrum. Þar dvöldumst við í góðu yfirlæti í þrjá daga, drekkandi, þefandi og spýtandi rauðvíni eins og góðum "connoisseures" sæmir. Við fórum í langan hjólatúr milli vínframleiðanda, drekkandi glas hér, og smakk þar, staup af Absinth og dropa Portara, lærðum muninn á rauðvíni og rauðspritti og borðuðum ólífur og mygluosta.

Í Mendoza eru stórkostuleg fjöll og gil. Ef maður hefur litla lífslöngun getur maður fengið að fljúga svifvængju (eða paraglæding á hinni íslenskunni) yfir þessi stórkostulegu fjöll. Augljóslega er lífslöngunin okkar takmörkuð svo við ákváðum að bregða okkur í svona flug. Að hanga 200 metra hæð yfir grýttum fjallsbotni í nokkrum skóreimum límdum við flugdreka er upplifun. Mest þó upplifun fyrir magann þegar maður þeysist upp á ógnar hraða, þeysist svo niður á enn meiri hraða, sker klettaveggi með skurðlæknanákvæmni og lendir mjúklega á jörðinni kílómetrum frá brottfarastað. Það var þó ekki ég sem var að fljúga, ég fékk bara að hanga í. Ef ég hefði reynt að fljúga þessum skóreimaflugdreka hefði flugferðin líklegast staðið yfir í 7 sekúndur; tímann sem tæki frá því að maður hendir sér fram af klettinum og lendir á jörðinni 300 metrum neðar!


Nú erum við líka búin að ferðast yfir þvera Argentínu. Heimsækja Córdoba, Rosario og Alta Gracia. Í Córdoba borðar maður kílóin af grilluðu nautakjöti og skoðar kirkjur. Í Rosario gerir maður nákvæmlega það sama fyrir utan þetta með kirkjurnar. Til Alta Gracia fer maður bara til að sjá hvar hinn mikilfenglegi Ernesto "Che" Guevara ólst upp; töffarinn sem klæddist í grænt, safnaði skeggi, setti á sig húfu með rauðri stjörnu og tók yfir Kúbu með Fídel vini sínum. Ég taldi því viðeigandi að setja upp græna húfu með stjörnu í anda Che og þramma um gamla heimilið hans, skoða gamlar myndir og gömul mótorhjól, spekúlera í Marxismanum og anda að mér uppreisnarandann í 35 stiga hita.

Núna erum við komin til Montevideo, höfuðborgar Uruguay. Hér er heitur sandur og svellkaldur bjór á hverju horni. Hér verðum við þangað til um helgina. Svo Buenos Aires. Þar verða jólin tangódönsuð inn!

Út úr kuldanum -- Out of the cold

Ekki meira Inka, takk fyrir! Eftir rúmar tvær vikur á Inkaslóðum í Bólivíu og Perú þá er maður búin að sjá meira en nóg af poncho klæddum kókatyggjandi panflautu indjánum sem voru útrýmdir fyrir hálf þúsund árum úr ísköldum fjöllum Andes svo nú erum við komin í nýja siðmenningu. Í Chile eru engir poncho klæddir indjánar og í höfuðborginni er heldur ekki nistingskuldi. Með flugvél komum við frá Lima. Ég held að ég hafi aldrei upplifað eins langdregna flugferð og þessa. Eftir tveggja tíma innritun í eina litla þotu og eftir að nærbuxurnar okkar voru yfirfarnar handvirkt með flísatöng af Perúsku tollurunum (sem örugglega grunuðu okkur sem stórfelda panflautusmygglara) komumst við upp í flugvél. Í flugvélinni gekk það heldur ekki hraðar. Sístoppandi í öllum krummaskurðum (sem betur fer virtust allir hafa flugbraut), hlaupandi út úr flugvél, hlaupandi i kringum flugvél og hlaupandi inn í flugvél aftur. Eftir 12 tíma komumst við til höfuðborgar Chile til þess eins að finna út að gistiheimilið okkar var bara til í Internetheimum (geri ráð fyrir að eigendurnir voru búnir að vera of mikið i tölvuleikjum til að átta sig á því að það er ekki sama að eitthvað sé til á internetinu og í raunveruleikanum). Byrjar vel! Í Santiago De Chile býr ríka fólkið. Hér eru löggurnar vatnsgreiddar, tala með Antonio Banderas hreim, klæddar í aðsniðin jakkaföt med bindi og aka um á BMW. Í næsta bæ hjá er svo Viña Del Mar med Kyrrahafið og strandarsól svo nú liggur maður eins og poppstjarna á ströndinni og les um Bond, Scaramanga og aðra kattaklappandi glæpamenn. Hér verður okkar akkeri sett til frambúðar (eða næstu tvo daga)! Svo er það Argentina. Vikulegi nautasteikarkvótinn minn er að orðinn hættulega lágur!

No more Inca, thank you very much! Alter more then two weeks in the lands of the Incas in Bolivia and Peru I think I have seen my share of poncho dressed cocachewing panflute Indians who got extinct half a thousand years ago from the ice cold Andes mountains so now we are in a new civilization. In Chile there are no poncho dressed Indians and in the capital is neither ice cold. In Lima we arrived in an airplane. I think that I´ve never experienced as long driven trip as this. After two hours of check-in into this small jet plane and after our underwear were examined in extreme details manually by the Peruvian customs officers (who probably thought us as some great panflute smugglers) we entered our plane. In the plane it went even slower. Stopping in every god-knows places on the way (who all, luckily though, had a runway), running out of the plane, running a round the plane and running into the plane again. After 12 hours we reached the capital of Chile only to find out that our hostel did only exist in Cyberspace (I assume that the owners had been playing too much computer games to realize the difference between the world of the Internet and the real world). Starts well! In Santiago De Chile the rich people live. Here the police has water combed hair, talk with the accent of Antonio Banderas, dress in stylish suit with tie and drive around in a BMW. In the next town is Viña Del Mar with the Pacific and beach sun so now we lie in the sun like a pop star and read about Bond, Scaramanga and other cat stroking criminals. Here will our anchor be set for rest of time (or the next two days)! Next it´s Argentina. My weekly beef steak quota is getting dangerously low!