Nautakjöt? Já takk!

Það verður nú ekki sagt að maður sé hæfur til strandferða. Í Parati er falleg strönd og falleg hús. Þar er líka mikil sól og þess vegna ákváðum við að labba á ströndina... án sólaráburðar. Ég þarf ekkert að útlista útkomuna af því, annað en að þremur dögum seinna urðum við fyrst brún!

Nú eru 8 vikur eftir af ferðalaginu okkar. Ekki það að maður sé að telja neitt niður enda er bara eitt land búið og fimm eftir. Brasilía liggur í valnum eftir Ríó, Parati, Sao Paulo, Campinas og Foz Do Iguacu.

Í Sao Paulo sáum við fólk og mikið af því. Enda er þetta eitt af þeim góðu stöðum á jörðinni til að sjá mikið af fólki enda búa nú eitthverjar fáar 20 milljónir þar. Þar sáum við transa (eins og Ronalado kallinn fékk nú að kenna illilega á) og fólkið sem fer í vinnuna á þyrlu. Mér finnst það líka vera góð hugmynd að fara í vinnuna á þyrlu þar sem ferðalög í annari víddinni eru ótrúlega takmörkuð. Sérstaklega í Sao Paulo. Þar eru of mikið af fólki og of mikið af bílum fyrir of lítið af plássi. Ég og Christian Karner einmitt veltum þessu fyrir okkur yfir einum léttum jarðaberja-Caipirinha og nautasteik síðasta sunnudag og komumst að því að þyrla eyðir nú ekki meira en 160 lítrum af olíu á klukkustund. Það er nú lítið meira en góður Hummer!

Einmitt um síðustu helgi hitti ég Karner fjölskylduna, Þau Christian, Shareena og fallega afsprengið þeirra, Konrad. Þar bjuggum við í vellystingum í Brasilísku höllinni þeirra í Campinas. Þar notuðum sundlaugina þeirra, borðuðum nautin þeirra, drukkum sykurrótarbrennivínið þeirra og keyrðum í bílunum þeirra eins og engin væri morgundagurinn (samt ekki endilega í þessari röð)! Voða gaman fyrir alla, enda er nú ekki á hverjum degi sem vinir kíki við hjá þeim í kaffi og með.

Nú erum við í Foz do Iguazu. Þar er foss sem er heimsins flottasti, besti, stærsti og með flest megabæt. Allavega ef eitthvað er að marka staðarbúa..

Á morgun er svo Argentína. Nautakjöt? Já takk.

Póetískur í Ríó

Þá er maður búin með Rio De Janeiro og ekki enn búið að ræna okkur! Suður Ameríka liggur að fótum okkar, svo maður reyni nú að vera soldið póetískur. Ríó býður upp á gott kaffi, rjómalagðar strandir og rjúkandi veður.

Við mættum í Salsaborgina síðasta laugardag og plöntuðu okkur í listamannahverfi borgarinnar, Santa Teresa! Þar fundum við hótel sem vildi hýsa okkur í vellystingum. Hótel
í eigu listamannapars sem eiga sundlaug. Eftir fjóra daga erum við búin að labba af okkur fæturna í gegnum skuggahverfi sem ríkidæmi, niðurnídd stórhýsi sem glæstar glerbyggingar. Yfir strendur Copacabana og Ibanema, framhjá fáklæddu fallegu fólki sem virðist eiga það sameiginlegt að vera annað hvort með yfirstækkuð brjóst eða yfirstækkaða magavöðva. Fyrir utan það þá erum við búin að villast í strætisvögnum, villast inn í fátækarhverfi, villast á matseðilinum og villast um. Einmitt það að stima inn í fátækahverfi, tveir bláeygingar með hundrað og fimmtíuþúsundkróna myndavél, er jafn slæm hugmynd og fullur prestur í vændishúsi. Maður lærir af mistökunum!

Núna er stefnan tekin á Sao Paulo með örlitlu stoppi í Parati. Rólegur smábær sem lifir á því að selja ferðalöngum Cachaca, stórhættulegt brennivín sem rennur allt of ljúft niður ef blandað er með limesafa og kallað Caipirinha! Í Sao Paulo verður Christian (sá sem var kenndur sem hinn fyrsti í annari heimsálfu) og Shareena kona hans heimsótt. Þar verður haldið við á þriðja nátt áður en haldið verður áfram suður. Spurning hvort verði boðið upp á Caipirinha þar?