Veikur

Það kom að því. Ég sem hélt að maður gæti búið í þessu landi í heilt ár án þess að fá magapest. Það var mikill misskylningur greinilega og nú veit ég fyrir víst að allir sem segjast hafa búið í þessu landi í svona langan tíma án þess að fá í magann eru annað hvort að ljúga og sýna sig (líklegast fyrir hinu kyninu) eða þau hafa bara borðað sænskt roccola og drukkið Pepsí í heilt ár.

Maginn minn er eins og með kúrdana, þeir börðust hart þangað til efnavopnin voru komin í spilið. Veit ekki hvort Ingo hinn austurríski hafi ákveðið að gera út af við íslenska stofninn í Bangalore á einu bretti í grillveislunni á föstudaginn eða hvort Hollendingarnir hafi viljað hefna sín fyrir hönd síldarstofnsins á laugardaginn þegar við mættum í kveðjuveislu hjá honum hollenska Yuri á laugardaginn. Allavega, eitrunin tókst svo sannalega.

Ég held satt að segja að ég hafi hreinlega ekki orðið eins veikur í mörg ár og var ég viss um að ég myndi bara hreint og klárt deyja í gær. Sem betur fer vissi ég að daglega kæmi þjónustustúlkan inn í íbúðina svo hún hefði örugglega séð til að ég yrði fjarlægður áður en það byrjaði að koma vond lykt.

En nú virðist allt vera á betri veg, meltingarfærin vonandi að ná upp snúning, sem er eins gott því nú fara fleiri gestir að koma á bæ og það er eins gott að vera með græjurnar í lagi þá þegar maður fer að sturta í sig daglegri veitingarhúsaframleiðslu (svona sem tilbreyting frá mötuneytisframleiðslu). Famelían mætir á föstudag hress og kát. Kerala og Nýja Delhi bíða í ofvæni eftir okkur.


Þannig að nú liggja fyrir tæpar tvær vikur af ferðalögum og skemmtilegheitum. Það er einmitt svo langt síðan maður dreif sig í frí að það er bara komin tími til en eins og maður nú veit þá er jú slítandi að vinna tvær vikur í röð! Annars er maður nú að reyna afkasta eins lítið og hægt er í vinnunni til þess að fá arftakann til að taka við. Það er búið að finna arftaka til að stjórna drengjunum mínum svo helmingurinn af vinnunni minni er nú í höndum útlendinga (þ.e. ekki Íslendinga). Það þykir líka allgott hér um slóðir. Það er samt einn arftaki eftir. Það þarf víst tvo til að sinna djobbinu svo maður þarf að fara stressa sig upp og draga hendur fram úr ermum og taka atvinnuviðtöl á tvöföldum hraða áður en maður flýr land.

Það er einmitt þannig að nú að það fer að vera komið langt inn í seinni hálfleik á Indlandsdvölinni. Hannes duglegi er meira að segja búin að hugsa meira en tvo daga fram í tímann og búin að fá Martin til að leigja sér íbúð næsta september í hinni köldu Kaupmannahöfn. Þá verður kátt í höllinni og allir eru velkomnir!

Veizla

Þriggja daga veisla varð þetta af. Forfeðurnir hefðu aldeilis orðið stoltir. Engin var þó hoggin eins og hefði tíðkaðist hjá honum Agli Skallafrænda, en nokkrir urðu þó dauðanum að bráð. Það fylgir nú.

Upphitunin byrjaði með honum Jóni índíafara. Jón er einmitt Íslands-Jón sem bjó í Bangalore í fyrra. Hann býr þar ekki lengur svo til að fagna mengun, umferðaöngþeyti og of miklum hita (sem hann verður víst því miður að lifa án á Íslandi), bauð hann mér í heimsókn á hótelbarinn á föstudag. Allt það endaði inni á hótelherbergi með tóman minibar.

Kjötbollur, ostar, kökur, kokteilar, flugeldar, sprengiur, gjafir, brjálæðir nágrannar, reiðir öryggisverðirnir og veisla til klukkan níu um morgun var í boði fyrir þrjátíu og fimm manns á laugardaginn. Betri uppskrift af góðri veislu er aldeilis vandfundin. Vinir mættu og héldu upp á núllið í endanum á aldrinum mínum fram eftir nóttu og tókust að breyta íbúðinni minni og grasflötinni í eitthvað sem líkist Saigon ’71. En sem betur fer duga 200 rúpíur í þjórfé og heimilshjálp til fela öll merki um að nokkuð hafi gerst. Heimilshjálpin hefði án efa fengið metalíur hjá Sovjeska hernum hefði hún unnið í áróðursdeildinni sem sá um að eyða verksummerkjum.

Shareena, kærasta þýska-Christians (hins fyrsta) kom og hjálpaði til. Hún átti líka afmæli svo hún fékk að deila herlegheitunum og gestunum með mér.

Til að toppa þetta var svo haldið rakleiðis á sunnudag í kampavínsbrunch með Iben, Victoriu og nokkrum Svíum. Indverskt hlaðborð, kokteilar, sundlaugabakki og amerískur hamborgari voru aðalsmerkið allan daginn og þar var sólin sleikt eins og brúni Beckham hefði einn orðið glaður yfir.



Nú er svo framundan vika í afslöppun og heil óskipulögð helgi. Enda segi ég nú bara: Kominn tími til enda kominn á fertugsaldurinn! Efast samt um að það verði mikil afslöppun, nú þegar búið að bjóða í grill á morgun hjá þýsku nágrönnunum, partí á miðvikudag hjá indverska Viren, billjard á fimmtudag með Christian (númer tvö) austuríska og annað grill á föstudag með austuríska Ingo. Svo er einkaþjálfarinn að grátbiðja mig um að hlaupa maraþon um helgina.

Eins gott að það er annað frí á leiðinni eftir tvær vikur!

Te og flís

Mættur heim!

Það er ekki eins og fögnuðurinn yfir því ætli alla að æra. Þegar maður er búin að vera í fríi í heila viku í hreinu lofti, 13 gráðum, þar sem fólk klæðir sig rétt (já í úlpu með trefil), þar sem engin börn reyna að sníkja af manni peninga og fólk kann á klukku, þá verður maður bara að andvarpa örlítið yfir því að vera kominn aftur í suðrið.

Við Iben byrjuðum í Darjeeling. Í Darjeeling er gott. Þar er hægt að kaupa flíspeysu fyrir verðið á einu bakaríssnúði. Þar er líka hægt að fá bakaríssnúða sem kosta það sama og ein íslensk karamella og bragðast alveg eins og alvöru snúðar úr rammíslensku bakaríi (já, svei, það er ekki einu sinni hægt að fá þá í smurbrauðslandinu). Þar er líka hægt að heimsækja fjallabari þar sem Bollywoodsprengda húsmúsíkin (einmitt ruslið sem maður fær standslaust í hausinn í Bangalore) fær að liggja úti á tröppum með hinu ruslinu. Þar má líka gista á hundrað ára enskum herragarði og drekka te úr indversku silfri með litla fingurinn upp í loftið. “Yes, indeed”, hér með vorum við búin að finna besta stað í heimi (tek það fram að ég hef ekki komist í frí í langan tíma).

En við vorum ekki komin upp í fjöllin til að leika tedrekkandi flóttamenn frá Lundúnum heldur vorum við mætt í slaginn við fjöllin. Næsti þáttur var fjögurra daga gönguferð. Í öðrum þætti var farin ferð á tveimur fótum yfir hrikalega fjallgarða, í snjóstormi, frosti og óveðri, með ekkert að borða nema það sem við dræpum á leiðinni og aðeins plastpoka til að sofa í. En eins og ég sagði þá gerist það í eitthverjum öðrum þætti, svo í okkar þætti var fjögurra daga gönguferðin um grænar sólríkar hlíðar Himalaya með sex manna lið af þjónustufólki sem brugguðu þrjár heitar fjögurra rétta máltíiðir á dag, sögðu sögur, sungu, tjalduðu og báru dótið. Einmitt, maður má ekki gleyma því að maður er enn í Indlandi svo maður getur ekki farið út úr húsi án þess að hafa hjálparkokka: Einn leiðsögumann, kokk, aðstoðarkokk og þrjá sherpa (sem myndi leggjast á íslensku sem þrír mannlegir flutningabílar).

Á milli staða þurfti að bera mat fyrir sex, sem að sjálfsögðu samanstóð af sama magni sem lagergeymsla Bónus ber af hrísgrjónum, grænmeti, olíu og korni. Þessi lager var geymdur í risastórum stálkassa sem einn hefði dugað til að sökkva einum góðum togara. Auk þess þurfti að bera eldhúsgræjurnar. Þeir vita þetta strákarnir að ef elda á almennilega þarf græjur: 20 kílóa prímus, massífar stálpönnur, stál potta (svona sirka tíu stykki), stál borðbúnað, kökukefli, hnífa, spaða og kertastjaka. Ofaná þetta þurfti tvö tjöld, eitt fyrir okkur tvo nýlenduherrana og annað þjónustutjald. Og aftur, nei, það þýðir ekkert að bera eitthvað nýmóðins nælon. Hér dugar ekkert nema stálofin 1960 fabrík. Eitt gott sem hefur örugglega vegið það sama og góður Landkrúser.

Allt þetta báru þeir kapparnir á bakinu auk nærbuxnanna okkar. Nei, það þykir ekki til siðs að við séum að bera okkar eigins dót.


Við gengum til Nepal á tei. Í fjöllum Himalaya er endalaust af fólki, eins og allstaðar annarsstaðar í þessu landi. Að sjálfsögðu þarf maður að stoppa á hverjum sveitabæ og fá tebolla. Eftir tíunda tebollann sama daginn vorum við orðin það vel kemísk af koffíni að við hefðum getað gengið til Rússlands án nokkurra vandræða (við hefðum líklegast samt verið skotin í bakið á leiðinni). Eftir að við vorum búin að ganga til Nepal upp í 3700 m hæð, búin að sólbrenna (maður er nú nær sólinni þarna uppi), búin að spila óskyljanlega spilaleiki með frönskum fjallagörpum, búin að deila um frönsku forsetakostningarnar og múhameðsteikningarnar við eldri fransks byltingasinna, búin að skemmta okkur yfir úturdrukknum leiðsögumanninum okkar, búin að drekka Tíbeskt heimabrugg, syngja gamla Brian Adams slagara (Brian er sko *hot*) og borða sig mettann var náð í okkur. Nú, þar sem við vorum búin að innbera meira te á fjórum dögum en Winston náði að drekka á meðan allri seinni heimstyrjöldinni stóð þótti til hæfis að heimsækja teverksmiðju á heimleiðinni. Við ákváðum að sleppa allri tedrykkju og hella okkur út í sterkari efnið (kaffi sko) áður en flugið okkar til Kolkata fór í loftið.

Kolkata er skítapleis. Það er allt of heitt í Kolkata. Það er vond lykt í Kolkata. Það er allt of mikið af fólki í Kolkata og það búa allt of margir á gangstéttunum. Kannski maður eigi ekki alveg efni á því að segja þetta eftir aðeins eina nótt í Kolkata og þar sem maður var að koma úr veðurdraumaríkinu í fjöllunum. Fólk segir að maður þurfi að gefa Kolkata “smá tíma”. Þetta er eins og eitthver myndi segja við mann að maður þyrfti að gefa ristilkrabbanum “smá tíma”! Við drifum okkur þaðan í burtu.

Svo nú er maður kominn heim til Bangalore þannig að maður getur farið að vinna í því sem er mikilvægt. Halda stórafmæli!



P.S. Fullt af voðalega flottum myndum er að koma inn á myndaalbúmið.