Veikur

Það kom að því. Ég sem hélt að maður gæti búið í þessu landi í heilt ár án þess að fá magapest. Það var mikill misskylningur greinilega og nú veit ég fyrir víst að allir sem segjast hafa búið í þessu landi í svona langan tíma án þess að fá í magann eru annað hvort að ljúga og sýna sig (líklegast fyrir hinu kyninu) eða þau hafa bara borðað sænskt roccola og drukkið Pepsí í heilt ár.

Maginn minn er eins og með kúrdana, þeir börðust hart þangað til efnavopnin voru komin í spilið. Veit ekki hvort Ingo hinn austurríski hafi ákveðið að gera út af við íslenska stofninn í Bangalore á einu bretti í grillveislunni á föstudaginn eða hvort Hollendingarnir hafi viljað hefna sín fyrir hönd síldarstofnsins á laugardaginn þegar við mættum í kveðjuveislu hjá honum hollenska Yuri á laugardaginn. Allavega, eitrunin tókst svo sannalega.

Ég held satt að segja að ég hafi hreinlega ekki orðið eins veikur í mörg ár og var ég viss um að ég myndi bara hreint og klárt deyja í gær. Sem betur fer vissi ég að daglega kæmi þjónustustúlkan inn í íbúðina svo hún hefði örugglega séð til að ég yrði fjarlægður áður en það byrjaði að koma vond lykt.

En nú virðist allt vera á betri veg, meltingarfærin vonandi að ná upp snúning, sem er eins gott því nú fara fleiri gestir að koma á bæ og það er eins gott að vera með græjurnar í lagi þá þegar maður fer að sturta í sig daglegri veitingarhúsaframleiðslu (svona sem tilbreyting frá mötuneytisframleiðslu). Famelían mætir á föstudag hress og kát. Kerala og Nýja Delhi bíða í ofvæni eftir okkur.


Þannig að nú liggja fyrir tæpar tvær vikur af ferðalögum og skemmtilegheitum. Það er einmitt svo langt síðan maður dreif sig í frí að það er bara komin tími til en eins og maður nú veit þá er jú slítandi að vinna tvær vikur í röð! Annars er maður nú að reyna afkasta eins lítið og hægt er í vinnunni til þess að fá arftakann til að taka við. Það er búið að finna arftaka til að stjórna drengjunum mínum svo helmingurinn af vinnunni minni er nú í höndum útlendinga (þ.e. ekki Íslendinga). Það þykir líka allgott hér um slóðir. Það er samt einn arftaki eftir. Það þarf víst tvo til að sinna djobbinu svo maður þarf að fara stressa sig upp og draga hendur fram úr ermum og taka atvinnuviðtöl á tvöföldum hraða áður en maður flýr land.

Það er einmitt þannig að nú að það fer að vera komið langt inn í seinni hálfleik á Indlandsdvölinni. Hannes duglegi er meira að segja búin að hugsa meira en tvo daga fram í tímann og búin að fá Martin til að leigja sér íbúð næsta september í hinni köldu Kaupmannahöfn. Þá verður kátt í höllinni og allir eru velkomnir!