Te og flís

Mættur heim!

Það er ekki eins og fögnuðurinn yfir því ætli alla að æra. Þegar maður er búin að vera í fríi í heila viku í hreinu lofti, 13 gráðum, þar sem fólk klæðir sig rétt (já í úlpu með trefil), þar sem engin börn reyna að sníkja af manni peninga og fólk kann á klukku, þá verður maður bara að andvarpa örlítið yfir því að vera kominn aftur í suðrið.

Við Iben byrjuðum í Darjeeling. Í Darjeeling er gott. Þar er hægt að kaupa flíspeysu fyrir verðið á einu bakaríssnúði. Þar er líka hægt að fá bakaríssnúða sem kosta það sama og ein íslensk karamella og bragðast alveg eins og alvöru snúðar úr rammíslensku bakaríi (já, svei, það er ekki einu sinni hægt að fá þá í smurbrauðslandinu). Þar er líka hægt að heimsækja fjallabari þar sem Bollywoodsprengda húsmúsíkin (einmitt ruslið sem maður fær standslaust í hausinn í Bangalore) fær að liggja úti á tröppum með hinu ruslinu. Þar má líka gista á hundrað ára enskum herragarði og drekka te úr indversku silfri með litla fingurinn upp í loftið. “Yes, indeed”, hér með vorum við búin að finna besta stað í heimi (tek það fram að ég hef ekki komist í frí í langan tíma).

En við vorum ekki komin upp í fjöllin til að leika tedrekkandi flóttamenn frá Lundúnum heldur vorum við mætt í slaginn við fjöllin. Næsti þáttur var fjögurra daga gönguferð. Í öðrum þætti var farin ferð á tveimur fótum yfir hrikalega fjallgarða, í snjóstormi, frosti og óveðri, með ekkert að borða nema það sem við dræpum á leiðinni og aðeins plastpoka til að sofa í. En eins og ég sagði þá gerist það í eitthverjum öðrum þætti, svo í okkar þætti var fjögurra daga gönguferðin um grænar sólríkar hlíðar Himalaya með sex manna lið af þjónustufólki sem brugguðu þrjár heitar fjögurra rétta máltíiðir á dag, sögðu sögur, sungu, tjalduðu og báru dótið. Einmitt, maður má ekki gleyma því að maður er enn í Indlandi svo maður getur ekki farið út úr húsi án þess að hafa hjálparkokka: Einn leiðsögumann, kokk, aðstoðarkokk og þrjá sherpa (sem myndi leggjast á íslensku sem þrír mannlegir flutningabílar).

Á milli staða þurfti að bera mat fyrir sex, sem að sjálfsögðu samanstóð af sama magni sem lagergeymsla Bónus ber af hrísgrjónum, grænmeti, olíu og korni. Þessi lager var geymdur í risastórum stálkassa sem einn hefði dugað til að sökkva einum góðum togara. Auk þess þurfti að bera eldhúsgræjurnar. Þeir vita þetta strákarnir að ef elda á almennilega þarf græjur: 20 kílóa prímus, massífar stálpönnur, stál potta (svona sirka tíu stykki), stál borðbúnað, kökukefli, hnífa, spaða og kertastjaka. Ofaná þetta þurfti tvö tjöld, eitt fyrir okkur tvo nýlenduherrana og annað þjónustutjald. Og aftur, nei, það þýðir ekkert að bera eitthvað nýmóðins nælon. Hér dugar ekkert nema stálofin 1960 fabrík. Eitt gott sem hefur örugglega vegið það sama og góður Landkrúser.

Allt þetta báru þeir kapparnir á bakinu auk nærbuxnanna okkar. Nei, það þykir ekki til siðs að við séum að bera okkar eigins dót.


Við gengum til Nepal á tei. Í fjöllum Himalaya er endalaust af fólki, eins og allstaðar annarsstaðar í þessu landi. Að sjálfsögðu þarf maður að stoppa á hverjum sveitabæ og fá tebolla. Eftir tíunda tebollann sama daginn vorum við orðin það vel kemísk af koffíni að við hefðum getað gengið til Rússlands án nokkurra vandræða (við hefðum líklegast samt verið skotin í bakið á leiðinni). Eftir að við vorum búin að ganga til Nepal upp í 3700 m hæð, búin að sólbrenna (maður er nú nær sólinni þarna uppi), búin að spila óskyljanlega spilaleiki með frönskum fjallagörpum, búin að deila um frönsku forsetakostningarnar og múhameðsteikningarnar við eldri fransks byltingasinna, búin að skemmta okkur yfir úturdrukknum leiðsögumanninum okkar, búin að drekka Tíbeskt heimabrugg, syngja gamla Brian Adams slagara (Brian er sko *hot*) og borða sig mettann var náð í okkur. Nú, þar sem við vorum búin að innbera meira te á fjórum dögum en Winston náði að drekka á meðan allri seinni heimstyrjöldinni stóð þótti til hæfis að heimsækja teverksmiðju á heimleiðinni. Við ákváðum að sleppa allri tedrykkju og hella okkur út í sterkari efnið (kaffi sko) áður en flugið okkar til Kolkata fór í loftið.

Kolkata er skítapleis. Það er allt of heitt í Kolkata. Það er vond lykt í Kolkata. Það er allt of mikið af fólki í Kolkata og það búa allt of margir á gangstéttunum. Kannski maður eigi ekki alveg efni á því að segja þetta eftir aðeins eina nótt í Kolkata og þar sem maður var að koma úr veðurdraumaríkinu í fjöllunum. Fólk segir að maður þurfi að gefa Kolkata “smá tíma”. Þetta er eins og eitthver myndi segja við mann að maður þyrfti að gefa ristilkrabbanum “smá tíma”! Við drifum okkur þaðan í burtu.

Svo nú er maður kominn heim til Bangalore þannig að maður getur farið að vinna í því sem er mikilvægt. Halda stórafmæli!



P.S. Fullt af voðalega flottum myndum er að koma inn á myndaalbúmið.