Have a good one!

Ég biðst forláts! Mínum dygga lesandahópi hef ég ekki sinnt nú í meira en mánuð. Ástæðan er að sjálfsögðu sú að þessum tíma hef ég eytt í lesendagreiningu til að finna hvað kúnninn vill. Viðtöl, heimsóknir, tilraunir og mælingar.

Nei, það er tóm lýgi! Ég er bara búin að taka þátt í því eins og restin af norður evrópubúum að sita inni allan janúar og horfa út um gluggann og hugsa um alla þá góðu stundir þegar það var desember og allt var miklu betra. Janúar er jú opinber mánuður þunglyndis og lánataka svo maður verður að vera með.

Þrátt fyrir þá gleði að Elvis hafi fæðst í janúar og kaldi mánuðurinn hafi stælt sig af áramótapartíi með Þorvaldi, indversku partíi með Iben og Victoríu og dönsku partíi með Inga og Einari, íslensku partíi með Gunnhildi og Sigga, mótorhjólaviðgerðum, hátalarasmíði og Þýskskalandsferð þá hef ég ekki hlaðið mína vinstri hönd með fjaðurpenna og bleki og ritað mikla vísidóma fyrir ykkur góðir lesendur og fyrir það biðst ég forláts. Núna er kominn febrúar sem er örugglega miklu betri mánuður enda er hér komið fyrsta innlegg þessa árs.

Nú er maður enn aftur staddur í landi mettaðra fitusýra á vegum Kompanísins. Landi þar sem bensínafgreiðslumenn segja "Have a good one!" eftir að maður er búin að borga fyrir bensínið. Hvað þeir eiga við er mér lokuð bók enda hef ég aldrei verið kalífornískur bensínafgreiðslumaður. Þeir eru kannski svo vel tengdir að þeir geti séð til þess að ég eignist gott afkvæmi ef ég kaupi premíum eldsneyti af bestu gerð! Ég hef ákveðið að trúa því og reyni því eins oft og ég get að kaupa bensín, sem er að sjálfsögðu ekki mikil þraut þar sem hvert ökutæki þessa lands eyðir svo miklu bensíni að manni grunar oft að það slettist út um hurðarnar þegar maður ekur um.

Til að eyða meiri bensíni um helgina (sem er guðsélof í boði Kompanísins) ákvað ég við annan mann að bregða mér á amerísk skíði. Kalífornía er mjög sniðugt ríki þar sem maður getur farið á sólbaðsströndina fyrir hádegi og staðið á skíðum eftir hádegi (það er reyndar líka hægt í hinnu ríku Dubai en það vita allir að það er ekkert sexí við tuttugu þúsund fermetra frystikistuna þar). Fjöll í austri og strönd í suðri og þrír tímar á milli er gott kaffi. Við danski Niklas brugðum okkur að Tahoe vatni í amerískri kerru á sumardekkjum. Þar eru ólímpísk skíðasvæði í löngum röðum, himinhá fjöll og löggur með yfirvaraskegg og dökk sólgleraugu (klukkan hálf níu um kvöld um vetur) að skipa fólki að setja keðjur á dekkinn. Í fjöllin komumst við við litla þraut enda er maður ekki íslendingur fyrir minna en svo að maður kann að spóla í hálku án keðja! Eftir tvo daga, tvo metra af jafnföllnum snjó, tvö sett af keðjum (jú, ég varð að játa mig sigraðan í baráttunni við hálkuna eftir að ég var búin að taka sirkúshringinn á rauðu ljósi) og tvo bjóra (nei, þeir voru ekkert tengdir sirkhúshringnum), fórum við tveir veðurbarnir, sælir og ánægðir niður í pálmatréin.

Allt tekur enda, sem betur fer, og fer ég nú heim frá Ameríku á miðvikudaginn eftir rúma viku í daglegum þrjátíuþúsund hitaeiningunum. Djúpsteikt steikar-kjúklinga-rækju burrito, glaserað með hamborgarasósu og rjóma er nefnilega mjög lýsandi réttur fyrir það sem maður þarf að innbera á þessum slóðum. En betra tekur við. Nú verður bara etið Shepherds Pie og Guinness á Norður Írlandi um næstu helgi. Belfast með rokktónleikum og alsherjar gleði með systu.

Svo er bara Taiwan í næstu viku, eða kannski verður það Shanghai? Enginn veit!



(Já, svona til að sýnast vísindalegri í minni uppgerðarlestrakönnun, endilega skiljiði eftir komment!)