Flugfreyjur og Armani

Ég verð að segja ykkur frá honum Arya frá Iran.

Ég var að labba út í fyrrakvöld og fá mér að borða með honum Martin. Við Martin vorum að fara halda upp á það að hann væri búin að kaupa eitt það rosalegasta borðstofuborð sem sést hefur norðan suðurskautsins. Þegar ég var kominn nokkra metra frá nýju íbúðinni minni í dimmu húsasundi kemur þessi strákur á motorhjóli og stoppar hjá mér. Hann spyr hvort hann ætti ekki að skutla mér...eitthvert. Ég þurfti að fá nánari útskýringu á þessu boði hans. Hann þekkti mig jú ekki og við vorum í dimmu húsasundi og ég hef jú alla burði til að vera fjöldamorðingi! Ég hugsaði mig einu sinni um hvort ég ætti að henda í svona tappa. Hann gæti líka verið fjöldamorðingi. En þetta var jú mótorhjól en ekki Volvo station (sem ég hef heimildir fyrir að séu almennt notaðir af fjöldamorðingjum) svo ég skellti mér aftaná gripinn hans.

Ég komst á leiðarenda í heilu lagi með alla útlimina á sínum stað. Í kaupæti fékk hann símanúmerið mitt. Hann ætlaði jú að bjóða mér að mæta á opnun á eitthverju sem ég hafði ekki hugmynd um hvað var í gær enda komst ég að því að tappinn væri hönnuður, MBA stúdent frá Íran og síðast en ekki síst Bollywoodmyndaframleiðandi. Ekki ónýtt það. Ég var líka alveg seldur þegar hann sagði að hann gæti örugglega notað mitt "exótíska" útlit í næstu Bollywood mynd sinni (Haukur, here we come…).

Til þess að ég myndi ekki hanga yfir sjónvarpinu í gærkvöldi sendi ég Arya skilaboð og rukkaði um þessa sýningu hans. Hann, ánægður, sendir mig á eitt af fínni hótelum í bænum. Ég álpast þar inn, þykist vera merkilegur með stjórn á öllu og spyr hvar sýningin sé. Þrátt fyrir að þetta hafi verið harðlokuð sýning, opnun á nýju útibúi eitthverrar risa snyrtistofukeðju, tókst mér samt að sannfæra starfsfólkið að ég væri mjög mikilvægur og yrði hreint og klárt að komast inn.

Þarna kem ég inn í þessa svakalegu veislu með allri elítu Bangalore: Menn í Armani, konur í Prada, sjónvarpsfólk og ljósmyndarar, opinn bar, fyrirsætur og flugfreyjur.

Vá. Ég passaði engan vegin þarna inn í gallabuxum og skyrtu.

Ég reyndi samt að gera gott úr þessu. Sveiflaði mér að næsta Armani jakkasetti og kynnti mig. Þetta var náttúrulega eigandinn, stórlax í bransanum. Maður á jú aldrei að byrja á botninum. Hann bauð mig velkominn og sagði mér hvar barinn var!

Ég sat þarna yfir tískusýningu á franskan mælikvarða og sötraði 12 ára gamalt viskí.

Allt þetta endaði með tveimur áfengisdauðum flugfreyjum í sófanum heima hjá mér.

Tollarar

Í dag fékk ég mér meira þjónustufólk. Það er ekki nóg að maður sé bara með einn þjón, heldur verður maður jú að vera með fjóra. Einn sem sér um bílinn, einn sem þrífur, þvær og bónar heimilið, einn sem sér um garðinn og vökvar og einn sem eldar kvöldmat. Ég á eftir að hitta þvottakonuna og semja um kaup og kjör við hana í kvöld. Ætli maður splæsi ekki í 1400 kall handa henni á mánuði. Hún setti það samt sem skilyrði að hún fengi að þvo fötin mín í höndunum. Hún er á móti svona nýmóðins tækjum eins og þvottavélum og þurkurum. Ég samþykkti það! Síðan sendir hún fötin mín í strau þjónustu þar sem notuð eru alvöru kolahituð straujárn. Það eru sko alveg alvöru straujárn…og að auki er hægt að nota það í rafmagnsleysinu!

Ég er einmitt núna búin að upplifa slæmu hliðarnar á rafmagnsleysinu. Rafmagnsleysi þýðir ekki exótískar upplifanir, huggulegheit og kertaljós eins og á Íslandi eða í Danmörku. Rafmagnið hér slær út í þessari borg mörgum sinnum á dag og er úti í mislangan tíma í hvert sinn. Það vantar greinilega aðeins minna gert úr því að halda kjarnorkuverunum í gangi hérna eða þá að eitthverjar beljur bíta meira í sundur eitthverjar háspennukapla en gerist og gengur þaðan sem ég kem. Sem betur fer eru allar "betri" íbúðir með rafal tengdan við rafmagnskerfið.

Vandamálið við rafalinn þar sem ég á heima er að hann slær ekki inn fyrr en rafmagnið er farið. Þannig að hann er ekki að birgja brunninn fyrr en eftir að Binni er dottinn í það. Að reyna að horfa á DVD eða hlusta á geisladiska er bara vonlaust þar sem diskurinn manns fer alltaf á byrjun þegar rafmagnið fer af. Já, kannski finnst ykkur þetta bara mjög ómerkilegt. Prófiði bara að taka DVD spilarann ykkar úr sambandi á 10 mínútna fresti og reynið svo að spóla fram að því sem þið voru komin í hvert sinn…já, einmitt…Ég ætla að fara og kaupa mér UPS fyrir spilarann minn í vikunni (svona fyrir ykkur svala fólkið þá er UPS svona stór hleðslurafhlaða sem heldur rafmagninu í gangi í nokkrar mínútur ef það slær út).

Allavega kom geislaspilarinn minn og restin af dótinu mínu í gær. Þeim tókst samt auðvitað að týna því á leiðinni. Þetta er jú löng leið í flugi og auðvelt að villast um háloftin. Þeir fundu það samt á endanum eftir 26 daga en átti upphaflega að taka 5.

Ég var sendur í tollvörugeymsluna í gær til að ná í dótið. Ég komst að því enn of aftur að tollur og tollarar eru vélabrögð djöfulsins. Ég er svosem búin að komast að því fyrir löngu síðan í gegnum árin, í öllum þeim löndum sem ég hef búið í. Maður sleppur ekki lengur til Íslands án þess að verða sendur í ristilspeglun, allt gegnumlýst og spurður hvar maður hafi fengið þetta ryk á töskunni og hvort ég sé ekki örugglega að reyna smyggla því. Það skiptir heldur engu máli að maður búi ekki einu sinni í landinu.

Tollarar eru illir.

Ég var keyrður inn í tollvörugeymsluna þar sem vopnaðir verðir með vélbyssur gættu þess að maður væri með miða með nafninu sínu á (augljóslega enn eitt dæmið um góða atvinnusköpun). Síðan var mér vísað inn í lokað herbergi með skrifborði og skrifborðsljósi. Dæmigert eins og maður væri að fara í þriðju gráðu yfirheyrslu hjá uppreisnamönnum í Líbýu (ég hef samt aldrei farið í þriðju gráðu yfirheyrslu hjá uppreisnamönnum í Líbýu en ég sá það samt í bíómynd einu sinni). Þar mætti tollarinn á staðinn og sagðist vera yfir öllu batteríinu. Hann byrjaði að tala voðalega mikið um sig og sína fjölskyldu, ástandið á Indlandi og spillinguna á sjúkrahúsum. Ég hélt áfram að vera jafn fullkomlega týndur í því hvað í óskupunum ég var að gera þarna. Síðan bað hann endilega um nafnspjaldið mitt og spurði hvort hann mætti senda umsóknir og einkunnaferil fyrir frænkur sínar og frændur til mín þar sem þau voru að útskrifast úr tölvunarfræði og vantaði vinnu, þá helst hjá Nokia!

AHA…ég komst mjög snögglega að því afhverju ég sat þarna!

Ég sagði að það væri svosem í lagi að hann sendi þetta drasl til mín og krossaði fingur yfir því að það myndi hjálpa dótinu mínu yfir í mínar hendur. Að sjálfsögðu fékk ég ekkert dót því þeir höfðu jú týnt því aftur en mér var lofað að því yrði keyrt til mín. Ég kippi mér nú lítið upp yfir að eitthvað sé að týnast eða dragast í pósti enda er ég búin að upplifa "bestu póstþjónustu í Evrópu", Post-Danmark. Enginn pakki kom á réttum tíma eða var á réttum stað með því kompaníi svo ég geri bara ráð fyrir að það sé eitthver óþekkt kosmísk skipulagshola í póstþjónustu í heiminum.

Dótið er samt komið og græjurnar eru farnar að hljóma. Nú vantar mig bara djúpbassahátalara svo ég geti farið vera góður nágranni og leyft öðrum að hlusta með mér.

Fluttur...aftur

Jæja. Þá er maður kominn í nýja íbúð, loksins sloppinn úr pöddubælinu og vel sáttur. Meira segja svo sáttur að ég ákvað að eyða laugardagskvöldi heima hjá mér og horfa á sjónvarpið og njóta nýju íbúðarinnar. Ég verð samt að segja að ég er búin að vera voðalega duglegur í dag og keyra um bæinn (ekki ég samt, bílstjórinn) og heimsækja verslanir. Ég er búin að komast að því að það er allt of mikið af búðum í Bangalore. Manni svimar að hugsa um það og langar að leggja sig.

Þannig að ég er búin að eyða öllum deginum í að leita uppi fleiri húsgögn enda ekki vanþörf á. Það er ekki nema sæti fyrir 41 mann í íbúðinni. Það er rétt nóg fyrir lítið kvikmyndahús.

Ég ætla nú samt að reyna losna við eitthvað af húsgögnunum svo ég geti komið nýja flauelssófanum sem ég var að skoða fyrir. Já, flauel maður, þýðir ekkert annað. Ég er nú samt meiri leðurmaður en leður er erfiðara að fá í þessu landi enda má víst ekki flá þessar blessuðu beljur.

Síðan ætti ég líka að fá nýja dýnu í rúmmið mitt. Indverjar eru svo miklir harðhausar að þeir kjósa nefnilega að sofa á dýnu gerða úr múrsteinum. Ég var búin að fara í gegnum allan sölulistann í búðinni og gera mig að skemmtikrafti við að leggjast á gólfið í búðinni aftur og aftur til að finna eitthvað nógu mjúkt til að vera inni á skala sem maður þekkir í norður Evrópu. Ég er svo mjúkur (mjúki maðurinn) að ég verð að hafa eitthvað mjúkt undir mér!

Og síðast en ekki síst, maður er nú ekki tækjabrjálaður fyrir ekki neitt svo fann komandi heimilsvininn minn, hann Samsung. Hann Sammi, eins og ég hef ákveðið að kalla hann, er 40 tommu LCD hæ-deff. Ég veit...úúúú....

Síðan þarf ég að fara og reyna fá þessi innkaup mín samþykkt og senda síðan eitthvern út af örkinni til að kaupa þetta. Vona að þetta komi sem fyrst. Dótið mitt frá Danmörku á að koma á mánudaginn svo ég er strax farinn að hlakka til að heyra tónlist í almennilegum græjum þegar maður leyfir sér að eyða tíma heima hjá sér.

Ég set inn myndir af -mi casa- þegar ég er kominn með internet tengingu...la semana próxima.

Bengaluru

Það lítur út fyrir að ég komi ekki til með að búa í Bangalore eftir 1. nóvember. Það er samt ekkert svo slæmt þar sem ég þarf ekkert að flytja eitt fet. Hvernig er það nú hægt?

Jú, borgin sem ég bý í kemur ekki til með að heita Bangalore mikið lengur. Kapparnir í fylkisstjórn Karnataka (fylkið mitt) hafa ákveðið að eftir 1. nóvember komi þessi ágætis borg til að heita Bengaluru. Þeim finnst það líklega miklu flottara og það er augljóslega eitthvað sem maður getur bara gert yfir morgunkaffinu og mogganum.

Ekki það að þetta sé eitthver nýmæli hér í landi. Það er búið að vera í tísku að skipta um nafn á borgum hérna síðustu ár svo greinilega vilja allir fá nýtt nafn (Mumbai hét Bombay, Chennai hét Madras, Kolkata hét Calcutta osfr.). Það er svosem engum hnöppum um það að hneppa að Bangalore er ensk nýlendu-skrunstæling á upprunalega nafninu Bendakalooru. Ég verð samt að segja að það er ágætt að þeir tóku ekki upp það svakalega nafn aftur.


Nú fer að líða að því að ég fari að fá íbúðina mína afhenta. Ég á eftir að hitta húseigandann aftur í dag og fá indverkst te hjá henni. Maður verður að halda henni góðri því hún virðist geta gert allt fyrir mann og þekkja allt og alla, enda arkitekt. Virðist vera almennt arkitektar geti allt og þekki allt og alla! Ég þarf að fá hana til að hjálpa mér að finna góða þjónustufólkið. Kannski maður geti svo bara flutt inn um helgina ef maður er heppinn.

Heilög blessun

Nú allt fallið í ljúfa löð í vinnunni. Eiginlega er allt fallið í svo ljúfa löð að það er eiginlega bara allt dautt. Rafmagnið dautt, Internetið hálfdautt og allir þeir sem ég vinn með auk yfirmannana eru farnir til Kaupmannahafnar í þriggja vikna þjálfunarbúðir (þeir eru samt ekki dauðir eftir því sem ég best veit). Það er kannski ráð að reyna vinna eitthvað af alvöru meðan maður hefur tækifæri til. Leggja kapal, spila Tetris og svoleiðis.

Annars eru við að fara flytja í vinnunni. Ég er búin að komast að því að Indverjar eru lítið að stressa sig yfir tímaplönum og öðrum líkum smáatriðum. Nokia var að byggja skrifstofu fyrir 1500 manns sem átti að vera tilbúin í júlí og búið að seinka fjórum sinnum. Soldið í anda danska verkamannabransanns! En núna virðist vera að eitthvað sé að gerast og öllum starfsmönnunum var tilkynnt að von bráðar verði vakin heilög blessun á þessa byggingu. Það er víst eitthvað sem tekur 12 tíma og öllum starfsmönnum boðið að koma. Ég vona að starfsmennirnir fái líka sinn skerf að heilagri blessun, maður er jú orðinn soldið óblessaður nú til dags. Alveg eins og bíllinn minn er sendur í heilaga blessun á hverju ári. Svona svipað og bílar í norður Evrópu eru sendir í skoðun.

Ég brá mér í nýtt kvikmyndahús í gær. Ekkert merkilegt um það að segja annað en það að það er langt síðan ég hef farið á jafn lélega mynd í jafn fínu kvikmyndahúsi. Myndin fyrir valinu var sú stórmerka Miami Vice þar sem tveir súkkulaðiparkisonsjúklingar hlaupa um og bera fram djúpar innihaldsríkar röksemdarfærslur eins og "you cannot negotiate with gravity". Höfundar myndarinnar hafa pottþétt haft tvöhundruðastaogfjórða þátt af Baywatch sem fyrirmynd hvað varðar söguþráð, uppbyggingu og innihald. Hasselhoff ætti að vera stoltur.

Samt er ég er ekki búin að gleyma hvers vegna ég fór á þessa mynd. Svona myndir krefjast skylduáhorfar. Ekki meira um það að segja. Sem betur fer fór ég með þeim Victoriu, Iben og Kristian (þjóðverji sem er búin að bjóða mér í afmælisveislu í næstu viku) svo við gátum hlegið saman yfir dramatísku atriðunum.

Úff, næst fer ég á indverska mynd...

Ríki kallinn

Maður verður að rækta ættjarðartengslin. Hvernig skyldi vera besta leiðin til þess?

Jú, maður mætir í íslenska grillveislu.

Mér var nefnilega boðið í heimsókn til Jóns og Binnu í gær. Þau eru jú fólkið sem ég hitti um síðustu helgi og eru eina íslenska fólkið fyrir utan mig sem búa í Bangalore. Þau voru búin að ákveða að skella nokkrum heilögum nautasteikum á grillið og buðu mér að koma. Þetta var vel huggulegt boð með Nóa-Síríus súkkulaði á boðstólnum (usss...verður ekkert íslenskara). Þar náði ég að tala út í eitt enda er það ekki á hverjum degi sem maður fær að mæla sitt móðurmál. Ég reyndi að nota eins mikið af orðum með þorni og ufsilon í-i til að vera soldið þjóðlegri.

Svo til að auka öll hin þjóðlegheitin hitti ég Danina mína og einn Þjóðverja í brunch á Leela Palace í morgun. Leela er flottasta hótelið í Bangalore með risa stórt hádegisverðarhlaðborð. Við ákváðum að vera flott á því og háma í okkur mat frá öllum heimshornum. Sushi-ið kom sterkt inn. Við Martin sáum samt að það væri kannski mál málanna að kaupa okkur farseðil til Tokyo yfir eina helgi. Okkur finnst það nefnilega svo flott að geta sagt það í vinnunni vikunni á eftir þegar eitthver spyrði hvað við hefðum gert yfir helgina: "Tjah...okkur strákunum langaði svo mikið í sushi að við skelltum okkur bara til Tokyo. Það er nú hvergi annarstaðar hægt að fá þetta almennilegt...".

Svona getur maður leikið ríka kallinn í útlöndum.

Ný íbúð

Eftir enn einn dag í skordýrahelvítinu ákvað ég að nú væri komið nóg. Já, neyðin kennir naktri og allt það svo ég fór í dag og hitti leigumiðlarann. Hann fór með mig niður í bæ, við skoðuðum íbúð og ég sagði bara: "júbb, tek hana. Pakkaðu henni inn og ég kem á morgun og sæki". (Ég sagði það reyndar ekki. Ég er ekki svona fyndin!)

Vá. Eftir nokkra daga endar sambúðin með kakkalökkum og ósýnilegum blóðsugum.

Þannig að ég er búin að tryggja mér þakíbúð (Penthouse) nálægt miðbænum og skemmtanalífinu. Ég ákvað að gefa bara skít í að það væri langt í vinnuna. Ef maður vill hitta og umgangast skemmtilegt fólk þá þarf maður jú að vera á staðnum. Ekki að ég segi að fólkið í vinnunni sé eitthvað leiðinlegt. Það er alveg hægt að deila með því einu góðum leik í Bingó. Miðbærinn er samt bara í 5-10 mínútna fjarlægð og mér var lofað það það yrði aldrei meira en 40 mín að keyra í vinnuna í mjög mikilli umferð (hó, það er allt langt hérna).

Þessi kostagripur er 230 fm með þremur svefnherbergjum, risa koktelboðsverönd, sólstofu og þakgarði. Með í leigunna var svo hent einum eða tveimur þjónum sem þrífa, elda, þvo og búa í kjallaranum. Maður er alveg settur.

Í næstu þarf ég þá að fara út og setja sófa, rúm og stórt sjónvarp á reikninginn. Íbúðin kemur reyndar meira en kjaftfull af húsgögnum og tækjum en málið er hinsvegar að græni sófinn er ekki að passa nógu vel við löberinn. Maður er orðinn svo kresinn.

Þannig að núna þarf ég að fara planleggja innflutningspartí. Hmm...ég þarf að fara leggja höfuðið í bleyti og ég þarf að muna að það verður að verða álíka gott og innflutningspartíið hjá Martin. Hann er þó ekki búin að halda neitt ennþá en ef ég þekki hann rétt verður það eitthvað stórkostulegt sem inniheldur óteljandi flöskur af indversku Old Monk rommi.

Svo fyrir ykkur sem heima sitjið. Það er engin ástæða lengur fyrir ykkur að koma ekki í heimsókn. Íbúðin ber vel allan starfsmannaflota Hraðfrystihúss Eskifjarðar og þó fjölhæfur ég sé þá á ég erfitt með að sofa í þremur herbergjum á sama tíma.

Gjöreyðingarvopn

Það eru fullt af skordýrum í þessu landi. Ekki bara það að þau búi úti í náttúrunni eða á götunni heldur gerist það líka að þau búa inni hjá manni án þess að borga leigu. Það gerist stundum líka að þau taki upp náin samskipti við þá einstaklinga sem virkilega borga leigu og reyni jafnvel að gera sjálfan sig úr þeim. Ég hef orðið vitni að þessu.

Ég hef meira segja orðið svo mikið vitni af þessu að eitthvað skordýr, skordýrafjölskylda eða jafnvel heil skordýraætt er búin að fá sinn skerf af mínu holdi hvorki meira né minna en sextán sinnum núna. Vandamálið er hinsvegar að ég hef bara ekkert séð þessi gjöreyðingarvopn sem búa hjá mér upp á síðkastið (fyrir utan Kalla kakkalakka sem ég steig "óvart" á inní stofu í gær) þannig að ég hef ekkert geta sagt þeim stríð á hendur. Maður skal jú vita hvar maður á að biðja um að sprengjunum sé hent (nú veit maður hvaða ákvarðanir Bush þarf að taka).

Ég hef bara tvær lausnir í stöðunni. Annað hvort get ég plantað nokkrum sex fóta gjöreyðingarvopnum í svefnherbergið og beðið eigandann um að bomba allt í loft með skordýraeitri eða ég get farið og reynt að finna vandamálið í eitt skipti fyrir öll. Fyrri lausnin er sjálfsögðu sú sem allir heilbrigðir einstaklingar myndu velja enda er ekkert auðveldara þar sem ég á nú þegar líkið af Kalla liggjandi á stofugólfinu. Það væri kannski mögulegt að ég gæti komið á borgarastyrjöld meðal skordýranna?

Ég ætla samt að reyna hitt. Það gæti samt orðið erfitt þar sem ég þarf að fara og reyna að rannsaka hvurslags bit þetta eru. Fyrir mér eru þetta bara venjuleg bit. Svona eitthvað vont sem manni klæjar í stanslaust og verður rauður af. Já já, þetta líkist moskítóbiti en ég hef bara ekki séð eina flugu af því kyni heima hjá mér og ofaná það hlýtur að vera að þær séu að planleggja þetta í hópum. Þá datt mér í hug hvort þetta séu eitthverjar laumuflær sem væru að bíta mig. Ég reyndi að rannsaka það eins og ég gat en gat bara ekki séð eina einustu. Kannski á maður bara ekki að geta séð þessi óargadýr en það er soldið magnað að þær geti sogið úr manni allt blóð og verið samt ósýnilegar.

Kannski eitthver þarna úti geti gefið manni góð húsráð?

Loksins myndir

Isn't she lovely...syngur Stevie Wonder. Það er nú ekki líklegt að ég syngi um það sama og fjölskylduvinurinn Stevie en ég gæti sungið það um nýju myndaheimasíðuna!

Jahá...það er komin upp myndaheimasíða með eitthvað úrval af myndum frá því í sumar (teknar á nýja lúxusinn (eða ixusinn)) og nokkrar myndir frá Bangalore. Ég fer alveg að vera duglegri að taka fleiri myndir. Ég verð samt að segja það mér til málsvarnar að það er lítið áhugavert að gerast á leiðinni í og úr vinnunni sem takandi er myndir af! Ekki nema þið viljið endalausar umferðamyndir en þá er lítið mál að bjarga því. Ég skal samt reyna ná mynd af kú að borða rusl fyrir ykkur.

Herlegheitin er hægt að heimsækja á http://postur.net/myndir. Ég á eftir að setja inn eitthvað meira af myndum.

Afmælisveisla

Haldiði nú að það sé ekki. Við Íslendingar erum alltaf stærstir. Ég brá mér í eina af mörgun verslunarmiðstöðum í gær og brá mér inn í plötubúð. Ekki mikið hægt að hrósa plötubúðum hérna í landinu þar sem 95% af efninu sem selt er er Bollywood tónlist. En inni á milli alls þessa dans, söngs og tómlausrar gleði lá fremst nýr íslenskur diskur með álfahljómsveitinni Sigur Rós! Já, ég uppfylltist af þjóðarstolti á staðnum og byrjaði að leita af tónlist frá öðrum norðurlöndum til að sanna það að íslendingar séu lang bestir. Auðvitað fann ég ekkert annað af erlendu nema diska með ZZ top og Elvis og þá lá við að maður byrjaði að þylja íslenska þjóðsönginn í falsettu.

Ég ákvað þar að kaupa þennan forláta disk og gefa honum Martin í afmælisgjöf. Hann átti jú einmitt afmæli í gær og bauð mér, Iben, Viktoríu og Sune (yfirmaður stelpnanna og gaurinn sem hélt dönsku veisluna á föstudaginn) út að borða í gærkvöldi. Hann var sáttur með gjöfina enda mjög táknræn! Kvöldinu og nóttinni eyddum við svo í að rífast við hótelstarfsfólkið í móttökunni þar sem Martin býr og reynandi að brjótast inn á þakið. Sem sagt alvöru veisla.

Talandi um tónlist. Þann 7. október kemur hin stórmerka níundaáratugarhljómsveitin INXS og spilar í Bangalore. Já, kannski finnst fólki það bara ekkert merkilegt þó eitthverjir ástralskir popparar stigi á svið á Indlandi en það er það nú bara samt. Rokk/popp tónleikar er bara ekkert daglegt brauð hérna megin á hnettinum svo maður má bara alveg sleppa því að vera kresinn og þiggja það sem manni er rétt. Ekki það að ég tali eitthvað illa um INXS, þeir eru ágætir með fiski og kartöflum þó svo að forustustauðurinn sé dauður og útskiptur með eitthverri raunveruleikasjónvarpspoppstjörnu. Öll plön benda á það að þessir kátu kappar verða barðir augum ef við finnum eitthvern stað þar sem hægt er að kaupa miða því þrátt fyrir allt þá þykja Indverjum þetta mjög ómerkilegt og eru ekkert að tapa sér í auglýsingum.

Já, það er greinilega hægt að finna allt hérna. Kannski maður finni næst Síríussúkkulaði og matarkex frá Frón.

Í sjónvarpinu

Ef eitthver er í vafa um hvort maður geti nokkurntíman haft möguleika á að leiðast sjónvarpið hér á Indlandi þá rakst ég á þetta á heimasíðu hjá vinkonu minni. Þetta lýsir imbanum í hnotskurn:

http://www.youtube.com/v/qRGC9U-M9pA

Það gerist ekki betra en þetta.

Íslendingar

Ég er búin að komast að því að mitt þjóðerni er takmörkuð auðlind. En það hlýtur að þýða að það fólk sem hittir mig og mína líka í framandi löndum er ótrúlega heppið því það er í raun ekkert svo miklar líkur á því að það gerist. Ætli það sé ekki einn á móti tuttugu þúsund. Ekki lítið það!

Ég er semsagt búin að hitta þau Jón, Binnu og drengina þeirra, Lúkas og Felix. Þau búa í Bangalore eins og ég og eftir því sem tölur segja þá eru þau víst þau einu fyrir utan mig sem búa hér. Ég fór nú þá að spyrjast fyrir hvað mikið af Íslendingum byggju hér í þessu landi þá yfir höfuð og það er víst bara ekkert svo margir þó svo börn og búaliðir séu teknir með. Sem dæmi þá eru ekki nema þrír íslendingar sem vinna í sendiráði Íslands í Nýju Delhi. Ég hef semsagt talað við þriðjung íslenska starfsmannaflota sendiráðsins með einu bréfi!

Þau Jón og Binna eru búin að vera hérna í fjóra mánuði og hann vinnur fyrir Actavis. Við hittumst í einu af fínustu hótelunum í Bangalore, Taj West End og fengum okkur brunch (mjög flott hlaðborð). Þetta hótel er eitt af þessum stöðum sem vesturlandabúarnir flýja á til að komast í burtu frá hversdagsleikanum á Indlandi. Enda var staðurinn stútfullur af hvítu fólki hvert sem litið var. Við komumst að því að við eigum ýmislegt sameiginlegt svo sem að hafa búið í Danmörku, að hafa samning til eins árs, vera öll kjötætur og eiga eins tegund af bíl.

Við ákváðum að hittast aftur seinna og blóta að íslenskum sið og grilla nautalundir! Þau eru nefnilega búin að ferðast heimshornanna á milli í leit að gasgrilli (sem er víst eitt af því ófáanlega í landinu), sem þau fundu síðan í Singapore. Mér þótti því tilvalið að heimta íslenskt grill!

Ég brá mér í bíltúr í gær og fann heilt hverfi sem var einn stór markaður. Þessi markaður sérhæfði sig í að selja "misjafnar" vörur, eftirlíkingar frá Kína og aðra góða hluti sem falla vel og vandlega undir gráa markaðslitinn. Þar var náttúrulega ekki kjaftur hvítur maður sem gerði hlutina ögn erfiðari fyrir mig þar sem ég þurfti að begja mig og svegja undan sölufólkinu sem var sífelt á eftir mér. Manni leið bara eins og Bush, endalaust með fólk á eftir sér. Ég ákvað þar að festa kaup á mínum fyrsta iPod sem var, ótrúlegt en ekki satt, ekki eftirlíking þó svo hann hafi líklega komist inn í landið eftir eitthverjum "óhefðbundum" leiðum! Þannig að ég er búin að eignast nýtt leikfang og samt langt til jóla!

Um kvöldið bauð ég honum Antti að koma með mér og borða. Hann Antti er finni og er í vinnuferð hingað fyrir Nokia og kom í síðustu viku. Við skeltum okkur á bar og keyptum okkur að borða. Við eyddum síðan kvöldinu að tala um industrial tónlist og sænska og þýska tónlistarmenn. Úff...

Boðflenna

Í gær sat ég á skrifstofunni og hlusta á þessar fínu bænir í moskunni við hliðná. Þeir eru svo myndalegir þar að þeir leyfa mér að njóta bænanna með sér með því að stilla gjallarhornin beint á bygginguna mína.

Í gær hitti ég líka og slatta af Dönum sem búa hérna og eru tengdir verslunarskrifstofu danska utanríkisráðuneytisins. Ég ætlaði nú bara að hitta hann Martin, strákinn sem ég hitti á miðvikudaginn og vinnur fyrir DSV (danskt flutningafyrirtæki). Ég mæti þar eins og fín boðflenna inn í þetta fína matarboð í boði verslunarskrifstofunnar sem ég vissi ekkert um. Sem betur fer var mér vel tekið enda áttuðu þeir fljótlega sig á því hversu munaðarlaus ég er í þessari borg. Þó Íslendingar séu út um allt þá eru Danir jú 15 sinnum fleiri en Íslendingar og ekkert minna út um allt. Þar át ég og drakk í boði danska ríkisins! Loksins fæ ég eitthvað til baka eftir alla þessa skatta mína...

Talandi um Íslendinga út um allt. Ég ákvað að bregða mér aldrei þessu vant á veraldarvefinn og athuga hvort ég finndi eitthverja Íslendinga sem byggju í Bangalore. Ég fann nú reyndar bara einn doktor og dírektör sem vinnur hjá Actavis og sendi honum póst. Við ákváðum að fá okkur sunnudagsbrunch á morgun saman.

Nú er ég búin að fara á milli allra þeirra staða sem ég ætlaði að fara á til að finna mér húsnæði. Ég er búin að þræða hverja villuna á fætur annari og segja: "vá hvað þetta er flott en...njaa..þetta er kannski soldið stórt". Ég held ég sé búin nokkurnvegin að ákveða hvað ég ætla að taka og það er jú minnsta íbúðin sem ég er búin að skoða, u.þ.b. 220 fm! Hún hefur líka þrjú baðherbergi. Ekki slæmt það þar sem maður er jú sjálfur 3 lítra maður :-)

Hún er um 4 km frá miðbænum og um 10 km frá vinnunni minni. Ekki það að það segi nokkurn hlut um neitt eins og umferðin er hérna. Maður býr alltaf langt frá öllu.

Jæja, ég ætla að fara út og reyna taka eitthverjar myndir fyrir ykkur.


P.S. Já, svona ykkur að segja. Ég var nú búin að ákveða að fara með Ketil hinum norska út úr bænum um helgina en við urðum að fresta því þar sem Ketil er nýfluttur og þarf að nota helgina í að koma sér fyrir. Við finnum eitthvern betri tíma fyrir þetta.

P.P.S. Þið megið líka vera dugleg að kommenta. Ég þarf að hafa eitthverja ástæðu til að hringja ekki í ykkur öll!

Nautakjöt út um allt

Í gær prófaði ég í fyrsta sinn að fara í bíó á Indlandi. Ég ákvað nú samt að fara ekki í fína efnið og útilokaði allar Bollywood myndir enda sannfærði ég sjálfan mig um að ég myndi ekki fá mikið úr söguþræðinum (ha-ha) á því að hlusta á Kannada (tungan sem töluð er í borginni og fylkinu). Ég fór því samviskusamlega á ágætis ameríska afþreyingarmynd sem heitir "The Break-Up". Þetta er jú svona dæmigerð stelpumynd enda fór ég á hana með þeim Iben og Viktoríu sem eru jú stelpur. Það er semsé hægt að finna Hollywood myndir hérna enda eru Indverjar mjög bíósjúk þjóð og má það sjá með þeim tugum af bíóhúsum sem dreift er um borgina. Þetta bíó var bara hið ágætasta og líkt hverju öðru fínu bíói á vesturlöndum.

Fyrir bíóið fórum við og fengum okkur hamborgara. Já, það er hægt að fá ágætis hamborgara og að meira segja var hægt að fá hamborgara úr ....já, þið getið getið aldrei giskað á það...nautakjöti! Nú sér maður bara nautakjöt á hverju strái, í landinu þar sem ekkert nautakjöt á að vera. Þetta var bara ágætis nautakjöt meira að segja og öll plön mín um að borða hollan og góðan indverksan mat í öll mál eru löngu foknar út úm gluggann. Nú verður bara rifið í sig próteinið.

Það sama má svo segja um daginn í dag. Við ákváðum, ég, Iben, Viktoría og Martin, sem er danskur strákur með góðan tónlistarsmekk og býr hérna í borginni, að fara og fá okkur almennilega nautasteik. Þessi nautasteik verður nú að segjast að vera bara meira en lítið góð og ekki verri en gerist á Hereford í Kaupmannahöfn. Enda getur maður nú ekki annað sagt en að í landi sem hefur eins mikið af nautum og kúum þá hlýtur að vera nóg til af almennilegu nautakjöti. Það er ekki eins og þjóðin sé að borða þetta frá manni!

Umferðin

Þá er ný vinnuvika byrjuð. Ég vaknaði samviskusamlega við að nýr bílstjóri vakti mig. Nýji bílstjórinn heitir því myndalega, gilda enska nafni Richard og það verður nú víst að segjast að hann hefur farið á eitthvað meira en barbapabbaenskunámskeiðið sem sá fyrri fór á. Hann er greinilega líka soldið sniðugari því það tók hann næstum tuttugu mínútum skemur að koma mér í vinnuna í morgun. Það er sko vel af sér vikið í þessari umferð!

Talandi um umferðina hérna. Eins og ég hef svo oft sagt áður þá er hún hreint og klárt brjáluð. Ég myndi einfaldlega deyja í umferðarslysi ef ég myndi þurfa keyra í borginni. Svo einfalt er það bara. Það er engin sem fer eftir okkar skilgreiningum á umferðarreglum. Notkun umferðarljósa, fylgjandi hægrirétti, vinstrirétti, taka tillit til fótgangandi á miðjum veginum, vegra sér við framúrakstri öfugu megin, akstri á röngum vegarhelmingi eða láta það aftra sér að aka á móti einstefnu eru allt eins líklegt hér eins og marsbúar myndu birtast í fertugasta þætti af Derrick.

Hér er smá sýnishorn af umferðinni hérna ef þið eru ekki búin að sjá þetta:
http://postur.net/pics/organizense.wmv

Þessu til viðbótar lagði ég líf mit og limi í hættu í annað sinn í gær þegar ég skellti mér í annan túr í AUTO. Ég er búin að komast að því að þetta eru snilldar ökutæki og óneytanlega fljótlegasta leiðin til að ferðast um bæinn. Þessir kappar svífast enskis þegar kemur að því að vinna leikinn um hver brýtur fleiri umferðareglur á mínútu. Þeir virðast alltaf komast hraðar yfir en allir hinir. Hérna er ein mynd af svona apparati.

Ástæðan fyrir þessari ferð minni var að hitta þær Iben og Viktoríu og til borða með þeim af evrópska matseðlinum á veitingastað rétt þar sem þær búa. Þetta er lítið veitingahús sem bauð upp á eitthvað af evrópskum mat. Reyndar var allt annað nema indverskur matur skilgreindur sem evrópskur, hvort sem það var mexíkóskt eða kínverskt en það var nú ekkert til að velta sér upp úr.

Það merkilega við þetta ágætis veitingahús var samt það að þeir buðu upp á þessa fínu nautasteik!

Allar mínar hugmyndir af Indlandi eru hér og nú opinberlega brostnar.

Ég hlakka til að koma þarna aftur og smakka þessar kræsingar og rífa í mig heilagt dýr með piparsósu og kartöflum. Namm....

Mínípils og G&T

Það er ekki annað sagt en að það sé öðruvísi hugarfar á fólkinu sem sækir skemmtanalífið hérna í borginni en það sem maður venst að sjá úti á götu og í sjónvarpinu. Ég held ég þurfi að fara taka þessar alhæfingar um að Indverjar séu svo rosalega heilagir hvað varðar klæðaburð og almenn samskipti, sem maður er búin að lesa of heyra frá fólki, með smá fyrirvara! Ekki það að ég sé að kvarta yfir þessu! Meira um það seinna.

Á föstudaginn fór ég í fyrstu ferðina að leita mér að húsnæði. Það var mjög sérstakt að fara á milli risa íbúða og velta fyrir mér hvort að 200-300 fermetrarnir væru nægir fyrir mig einan, en þannig er að Nokia borgar allt upp að eitthverri ákveðinni upphæð fyrir leigu á íbúð fyrir mig. Að sjálfsögðu eftir því sem íbúðin er nær efri mörkunum á þessari upphæð því meira fær fyrirtækið sem skaffar íbúðina í þóknun! Rétt, það eru allir reyna að blóðmjólka fyrirtækið mitt. Reyniði að ímynda ykkur 250 fm íbúð með klassískum dökkbrúnum arabískum húsgögnum, þrjú svefnherbergi öll með sér baðherbergi, inngangi og sér íbúð fyrir þjónustufólk, risastórt eldhús með japönskum heimilistækjum, líkamsræktarstöð í byggingunni, þrjár sundlaugar, nuddþjónusta, snooker borð, sauna, innanhús squash, innanhús badminton, o.s.fr. Örugglega ekki ódýrt fyrir Nokia en, ekki það að ég sé að tapa mér yfir þessu, mér finnst þetta...magnað! Hér er mynd af sundlauginni á einum staðnum.

Ég fer svo aftur á mánudaginn og reyni að skoða eitthvað meira. Ég þarf svo að fara hætta að segja "já, þetta lítur voðalega vel út" og fara velja eitthvað til að ég geti verið fluttur fyrir næstu mánaðarmót.


Á föstudaginn byrjaði líka helgarfríð eins og hjá svo mörgum. Ég kíkti á Ketil hinn norska, sem ég hef nú áður minnst á, og við borðuðum saman. Þar hitti ég son hans og eiginkonuna, indverska konu með sterkar skoðanir sem lætur ekki vaða yfir sig. Ég var sáttur við hvað hún var til í að rífa mikið kjaft fyrir mína hönd í sambandi við þennan "yfirgang" sem ég hef haft í sambandi við tímabundnu íbúðarmálin mín, eða bara hvaða yfirgang sem er. Hún virðist líka þekkja annan hvern mann í þessari borg (sem er alveg slatti þar sem 7 miljónir búa hérna). Ég á eftir að athuga hvort ég þurfi á þessu góða leynivopni að halda. Ég ákvað samt ekki að nota hana þegar ég fann út að það voru flær í íbúðinni sem voru búnar að bíta mig nokkrum sinnum. Eigandinn var snöggur að koma og úða allt með ekki svo mjög umhverfisvænu skordýraeitri svo í það minnsta sé engar flær lengur. Ég held að þeir séu orðnir hræddir við mig.

Við ákváðum að stiga af úr borginni saman um næstu helgi. Þar ætlum við í mjög grófum dráttum að kíkja á eitthvern dæmigert Indverskt sveitaþorp og gista þar í nótt og fara út á eitthvað vatn. Ég, sagði bara já med det samme (eins og góðum dana sæmir, já og Indverska eiginkonan talar jú dönsku eins og svo mörg önnur tungumál) án þess að vita neitt um neitt, enda virðist skipulagningin verða í meira en fínu lagi hjá þessari ofur skipulögðu eiginkonu Ketils. Þetta verður eitthvað stuð.

Talandi um stuð. Laugardeginum eyddi ég í að skoða miðbæinn og ég fljótlega komst að því að það er hægt að fá allt í Bangalore. Meira segja föt sem ég myndi ekki vegra mér við að ganga í, vestrænt kornfleks sem ég myndi ekki hika við að kaupa og allt þar á milli. Verðlagið var hinsvegar oft skrítið á köflum, sjampóbrúsi kostaði það sama og nýjar gallabuxur, kexpakki það sama og að leigja bílstjóra í einn dag og allt eftir því. Ég ákvað þá bara að gefast upp á búðarrápinu og skellti mér í útsýnistúr með bílstjóranum. Þar sem bílstjórinn kann ekki ensku var ekki mikið úr leiðsögn á leiðinni en mér tókst samt að sjá nokkrar byggingar og garða áður en ég fór og hitti dönsku stelpurnar í kvöldmat.

Iben og Viktoria eru tvær sætar ljóshærðar dönskar stelpur sem ég hitti á lögreglustöðinni þegar ég var að skrá mig í landið. Þessar tvær stelpur eru að stúdentar að vinna fyrir danska utanríkisráðuneytið við að hjálpa Dönskum fyrirtækjum í Bangalore. Ég komst fljótlega að því að ég hafði hitt og talað við hana Iben í afmælispartíi heima hjá Óla og Eddu fyrrverandi nágrönnum mínum á Solbakken í sumar þar sem Iben var vinkona Birnu systur Eddu (margir myndu segja að þetta væri ótrúleg tilviljun en ég verð samt að segja að tölfræðilega séð er það nú það ekki (já ég er nörd)).

Við borðuðum saman og fórum svo í bæinn. Þær voru greinilega búnar að taka út nokkra skemmtistaði í bænum enda búnar að vera duglegar við. Við enduðum inni á skemmtistað sem greinilega var hannaður til að halda ákveðinni stétt fólks úti. Við, þrír hvítingjar komandi á staðinn með einkabílstjóra, gengum náttúrulega framhjá allri röð og beint inn. Við okkur blasti þá þessi rosalega nútímalegi skemmtistaður með stelpum í minipilsum, krúnurökuðum strákum og Indverjum í hörku "evrópsku" stuði. Þetta kom mér soldið óvart að sjá að þetta væri til hérna og allar hugmyndir um hinn stereótýpíska Indverja brotnuðu á staðnum. Það er kannski ekkert svo vitlaust að þessi borg sé kölluð skemmtanaborg Indlands.

Við komust fljótlega að því að venjulegt Indverskt laugardagskvöld krefst mikillar þolinmæði og mikillar skipulagskunnáttu sem ég verð að taka ofan fyrir því ég væri ekki fær um að hafa stjórn á svo miklu eftir þetta marga Gin & Tónik. Allir skemmtistaðir og barir í Bangalore eru nefnilega lokaðir samkvæmt lögum klukkan 23:30! Þá tekur við endalausar símhringingar til að athuga hvaða bar er að stelast til að hafa opið í hálftíma lengur, hvar verður svo hægt að fara í eftirpartí og hvar allt fólkið sé. Ég og Iben ákváðum að skella okkur, samkvæmt ráði innfæddra, á annan hótelbar. Við þökkuðum sælan fyrir bílstjórann minn ef þetta heldur svona áfram. Okkar skandínavíska þolinmæði dugði samt skammt þegar sá vermir var úti. Þegar við vorum búin að bíða óralengi eftir að innfæddu voru búnir að vera hringja tugi símtala ákváðum að reyna þjálfa upp þolinmæðina á öðrum vígstöðum eitthvern tíman seinna svo við fórum heim í háttinn. Þetta er greinilega eitthvað sem maður þarf bara að venjast.

Jæja, ég verð víst að hætta núna. Ég ætlað að borða evrópskan kvöldmat með Iben og Viktoriu í kvöld svo ég verð að fara koma mér og finna eitthvern leigubíl. Einkabílstjórinn er nefnilega í fríi á sunnudögum (hann fékk þó að kenna á því í snemma í morgun hvernig og hvenær skandinavar skemmta sér og fara heim).

Skyldi eitthver skylja hvað TAXI þýðir í dag?