Umskiptin

Eitthver hefur án efa verið búin að leggja kampavínið í kæli, kaupa sautjánda-júní-fána og gera jólahreingerninguna til að halda upp á að maður sé búin að leggja niður skrif á þessu bloggi í tilefni þess að maður er fluttur frá Indlandi. Ég verð víst að veita þeim og hinum sömu vonbrigðum. Ég hef nú ákveðið að halda skrifunum áfram þar sem sýnist fólk virðist vera meira upptekið af því sem gerist í bloggheimi en því sem gerist hjá Jóni Ásgeiri og inni á klósettum Reykvískra skemmtistaða. Hinsvegar mega allir reikna með því skrif þessi verði öllsömul mjög leiðinleg og fráhrindandi og minni helst á endurútvörpun dánarfregna frá sjöunda áratuginum því fólk má vita að ekkert spennandi gerist í hinni dauðhreinsuðu Danmörk í samanburði við hið iðandi Indland!

Svo nú byrjar ballið. Ég er opinberlega fluttur til Danmerkur. Danmörk tekur á móti þeim sem eru tilbúnir að gefa meira en helming launaávísunar sinnar í hass fyrir alzheimersskjúklinga og snekkju fyrir prinsessuna, með kulda. Og kulda nógan til að drepa mörgæsafjölskyldu. Fyrstu nóttina vaknaði ég upp fjórum sinnum eins og rússneskur smugusjómaður með ísingu í liðunum og frosið stell. Kannski var það eitthvað tengt því að ég svaf í óupphitaðri íbúð með lak og lendarskýlu einu klæða! Ekki það að ég hafi eitthver stjórn á húskyndingunni. Danir eru nefnlega með krónískt nefrennsli og hósta yfir sumarmánuðina því þeir halda enn fast í þá hippavillutrú að Danmörk sé voðalega heit á sumrin. Þá skal spara eldsneyti og þar með fær Kaupmannahöfn engin kyndingarsprek fimm mánuði á ári. Reyndar er ég ekki einn af þeim hörðu sem ríf mig úr hverri spjör, hleyp á ströndina og hendi mér á óþægilegan gormabedda sem ekki væri hægt að bjóða rússnesskum kafbátasjómanni ef svo minnsta sem vottar fyrir þíðu svo kannski er ég ekki dómbær á þetta mál. Hvernig sem maður veltir þessu máli þá er staðreyndin sú að þetta land er KALT. Sérstaklega þegar maður er nýfluttur 45 breiddargráður í norður!

Til að halda upp á það mál að vera fluttur til Danmerkur þá þótt mér það eina sem hægt væri að gera í stöðunni að halda af landi brott sem fyrst. Á rúmum sólahring í hinu kalda konungsríki Margrétar mætti ég í dönsku vinnuna, sagði upp dönsku vinnunni, fékk nýja danska vinnu, borðaði ítalskt með Indlands-Victoríu og sveiflaðist upp í íslenska flugvél til föðurlandsins. Ekki að maður hafi mikið fyrir stafni á þeirri eyju annað en að liggja í heitum pottum en heitir pottar er nefnilega sú eina almennilega gjöf sem Búdda, Jesú og Múhameð splæstu í saman til að gefa mannkyninu og gerir það nauðsynlegt til að heimsækja landið öðru hvoru!

En ekki þýðir að hanga of lengi í Danmörku enda er ég er ekki að farinn að passa nógu vel inn. Bý enn í tómri íbúð með engin húsgögn, hjóla vitlausu megin á götunni og á fólk og reyni að fá afslátt í matvörubúðinni. Þannig að nú er maður á leið í íslenska kallaferð til Bæjaralands með Nökkva, Þorvaldi og Óla og keyra um á Porsche 911 sem einungis miðaldra karlmenn á breytingaskeiðinu sem eru orðnir leiðir á eiginkonunni myndu bara láta sjá sig á.

Það ætti að hjálpa manni við umskiptin!

THE END

Nú sér maður eins og ljónið! Ekki að ljón hafi eitthverja yfirburða góða sjón en þau ganga allavega ekki með gleraugu og ég, eins og ljónið, myndi án milkilla vandræða sjá antilópu hlaupa fyrir framan mig ef þannig stæði til!

Nú er maður nefnilega búin að fá herra Solanka, sem hér með fær nafnbótina Skywalker, til að skjóta leisergeislum í augun mín og laga þau svo nú getur maður gert allt það sem maður getur ekki án gleraugna, þ.e. gerst orrustuflugmaður og leyniskytta. Þetta gekk bara eins og í sögu. Þó ekki eins og sögunni um Rauðhettu því það endaði allt illa fyrir úlfinum sem einmitt sá glimrandi vel.

Nú er maður líka búin að senda dótið mitt og búin að skila íbúðinni. Tugir Indverja komu heim og dunduðu sér í marga tíma við að pakkahverri skeið og hverjum yddara hvern inn í sinn eigin pakka, með slaufu og pallíettum. Það er ekki oft sem maður sér svona þýska nákvæmni í indverska verkalýðnum! En það var þó aldeilis þýsk nákvæmni þegar mótorhjólinu mínu var pakkað. Þýski Christian hinn fyrsti var svo myndalegur að selja mér sérsmíðaðan mótorhjólakassann sinn sem án efa væri hægt að nota sem kjarnorkubyrgi. Hannaður af tveimur Þjóðverjum sem rifust um hvort það ætti að nota M8 eða M9 skrúfubolta í botninn!

Svo nú er ekki eftir neinu að bíða. Í fyrramálið verður haldið rakleitt upp í flugvél til Kaupmannahafnar. Íbúðalaus hefur maður þurft að lifa við lúxus og rækjur á Leela, eitt fínasta hótel Indlands síðustu dagana svo það hefur gengið vel að spilla manni svo sjokkið verði enn verra þegar maður flytur til Kaupmannahafnar inn í 60 fm íbúð með engri heimilshjálp! Kveðjupartíið búið og búin að segja farvel frans við Christian, Christian, Ingo, Martin, Priya, Dillan, Shareena, Anitha, Friedhelm, Moritz, Nadine, Venon, Carsten og Jari svo fáir einir séu nefndir.


En nú er komið að leikslokum. Eitt ár búið. Indland verður skilið eftir í söknuði. Maður getur þó huggað sig við að maður hefur náð að snerta á púlsinum á landinu. Eftir meira en 35 ferðalög, séð allar helstu borgir og staði verðuga að sjá á Indlandi, eignast tugi vina frá öllum heimshornum og drukkið bjór á flestum veitingastöðum, hótelum og börum í Bangalore getur maður ekki annað en verið sáttur!


En þegar eitt ár er búið tekur annað við með kveðju til Nokia og nýrri vinnu, Ísland í september, Þýskaland í september með Nökkva, Þorvaldi og Óla þar sem sportbílar verða leigðir, Alparnir keyrðir og massinn mældur í Munchen, Indland í október og California í nóvember.

Það þýðir ekkert annað en að halda áfram!