Snertingaleysið

Ég er farinn að halda að það sé ekki allt með feldu á þessum indverska vinnustaðnum mínum. Ég veit ekki hvort það sé rigningin eða hvað. Allavega virðist þroskinn hafi hrunið á starfsfólkinu og allir tekið upp barnslegu gleði sína. Ekki ósvipað leikskólakrökkum á leið í húsdýragarðinn með viðkomu í ísbúðinni í Álfheimum (enn góð í minningunni). En rigninging virðist hafa þessi áhrif á fólk. Allavega á bílstjórann sem við fengum í Munnar þegar við vorum að ferðast um Kerala. Hann sem ætlaði að keyra okkur í hraðbanka en keyrði okkur bara á hótelið í staðinn þar sem hann var svo: “ringlaður því það var svo mikil rigning...”, ef við notumst við hans útskýringu!

Hinsvegar var engin viðkoma í ísbúðinni í Álfheimum í vinnunni í dag. Þar var bara maður íklæddur pöndubjarnarbúning gangandi um skrifstofugangana og pretikandi að við ættum að vera góð við náttúruna. Þessum manni var fúlasta alvara með þessu, fannst þetta ekki ögn broslegt (enda er náttúran jú alvörumál!) og án efa hefur verið á launaskrá sem pandabjörn. Ekki nóg með að stjórn fyrirtækisins hafi þótt þetta vera góð hugmynd að fá feitann kall íklæddan svörtum og hvítum gervifeldi með pappahöfuð á stærð við júmbóþotu að dröslast um alla ganga, trufla alla fundi með boðskapinn um verndun plastpokanna. Málið var bara að allir Indverjarnir í fyrirtækinu eltu þetta hættulega dýr til að fá að klappa því og hlógu skríkjandi þegar dýrið klappaði því til baka!

Ég vissi ekki hvort ég ætti að hlægja eða gráta. Þetta vakti allavega athygli þó ég beri ekki minnstu vonir yfir að Indverjinn (gaman að þegar maður talar um heilan þjóðstofn í eintölu með greini þá magnast upp kynþáttarfordómarnir!) hættir að pissa á göturnar eða kveikja í dekkjastæðum í almenningsgörðum.

Ég veit heldur ekki hvort fólkið hafi séð sér þarna leik á borði til að fá sinn daglegan skammt af snertingu við aðra “mannverur”. Málið er í þessu landi hangir fólk meira eða minna utaní hvert öðru. Drengir vefja sér við hvert tækifæri utanum hvorn annan eins og fríðir förusveinar (nóg til að gera George Michael öfundsjúkan) en á móti er öll snerting á milli fólks af sitthvoru kyninu eins bannað og bera kjarnorkuvopn með sér á fótboltaleik. Það þykir hin mesti viðbjóður og er fólk svo til steingrýtt ef það svo mikist sem sést fólk haldast í hendur eða faðmast. Nú er líka búið að leggja fram tilmæli til allra skóla í ríkinu að taka hart á öllum káfi eins og gefa háar-fimmur (veit ekki hvað high-five er á íslensku!), gefa fólki klapp á bakið eða öðrum eins viðbjóði. Enda vita allir heilvita einstaklingar að það kemur bara til með að stigmagnast og leiða til eitthvers djöfullegs!


Nú er ég hinsvegar búin að fá minn skerf af snertileysinu í dag. Búin að bjóða þeim Victoríu og Iben í heimsókn og horfa á bíómyndir með mér í kvöld. Al Gore, Dagur Kári, popp og kók. Það verður að duga.


Svo er heil óskipulögð helgi framundan. Helgi án nokkura dana (já, það er orðið langt síðan...). Nú þarf að fara finna hverja á að heimsækja um þessa helgi. Finna, Þjóðverja eða Indverja?

Skerandi raki við Bengalflóa

Þá eru forfeðurnir flúnir hitann, útlenskuna og umferðina í Bangalore. Búinn að sinna sínum gestum svo nú tekur við hið daglega amstur: Ferðalög, matarboð og heimsóknir. Ekki að veitingastaðaheimsóknirnar hafi skort á meðan gestirnir voru en nú er komin tími til að trappa niður úr daglegri innsprautun af smörsteiktum nautasteikum, íslenskum lakkrís og hamborgurum og drífa sig yfir í heilsufæðið: Indverskar rjómalagaðar baunir og grillaðan kjúkling.

Svo nú er mál málanna að athuga hvernig staðan er á vinunum í Bangalore. Svona þegar maður er búin að vera með annan fótinn í flugvél og hinn inní bíl síðustu vikur (sem verður að teljast nokkur þraut!) þá er málið að láta sjá sig og sýna að maður er enn með tvær hendur og bæði nýrun. Það er víst trygging fyrir að maður hefur ekki verið numin upp af geimverum í rúmar þrjár vikur.

Eins og ég segi þá er dagskráin þétt. Fimm heimsóknarboð á laugardaginn (veit ekki alveg hvernig það á að ganga upp en maður þarf víst bara að sjá hver býður upp á bestu brauðterturnar og pilsnerinn), býð dönunum í brunch á sunnudag, austurísk heimsókn á mánudaginn og matarboð heima hjá danska viðskiptasendiherranum á þriðjudag er svona það helsta næstu daga.


En nú er maður í Chennai, í borg við Bengalflóa. Hingað var maður sendur af Nokia á miðvikudag til að soga í sig nýja þekkingu í þrjá daga. Þar er maður búin að vera hamraður með vitneskju um hvernig maður má samkvæmt lofum og lögum fyrirtækisins rífast við fólk, reka fólk og vera góður við minni máttar. Ofaná það var maður mældur og greindur eins vel og hárlitur Westlife drengjanna og fundið út hvort maður væri hæfur til að leiða fólk á betri brautina. Skapandi, þennkjandi og félagslyndur harður nagli var mín greining. Held ég þurfi eitthvað að fara endurskoða mína stöðu. Samkvæmt þessu ætti ég að vera bæði hjúkrunarkona og ljóðskáld. Allavega frekar en að vinna við hugbúnaðagerð allan daginn og horfa á drengina mína gráta fyrir framan mig!


Í Chennai er heitt og aftur heitt. Og ef það er ekki nóg þá er líka rakt og aftur rakt. Yfir fjörutíu stiga hiti og skerandi raki er bara nóg til að sjóða bæði spergla og íslendinga. Maður lætur þetta samt ekkert á sig fá, og heldur ekki þá staðreynd að Chennai þykir með eindæmum leiðinleg borg, þá drífur maður sig út og skoðar musteri, hof, kirkjur og strendur með innfæddum. Þeir innfæddu þóttu við hæfi að fara og skoða þetta með mér, enda voru þeir sannfærðir um að ég hefði aldrei séð nein hof áður. Ég, sem hef örugglega séð fleiri musteri og hof í þessu landi síðustu níu mánuðina en páfinn hefur séð kirkjur á allri sinni æfi, ákvað nú að valda þeim vonbrigðum og brá mér inn í þetta hof með þeim. Hofið var, svosem að öllum hlutum eins og hvert annað hof sem ég hef brugðið mínum fæti inní, fyrir utan það að þeir höfðu skýra stefnu í sínum kynþáttarfordómum. Mér hennt út fyrir að vera hvítur!

Ég ákvað ekkert að vera ekkert að hanga í þessu rugli svo ég fór bara á tælenskan.


Hvað um það, ástralski flugstjórinn á hótelbarnum er kominn í bleyti og hótelstarfsmennirnir orðnir óvinveittir. Tími til komin að grípa flugið sitt og koma sér heim til Bangalore. Þar er líf og fjör enda bara 27 stiga hiti!

Frí í hita og kulda

Kerala og Nýja Delhi liggja í valnum. Tvær vikur og fjölskyldumeðlimir komnir og farnir. Matareitrun, sólstingur, óþolinmæði, óhreinindi og rigning. Það er ekki hægt að bjóða fólki upp á eitthvað minna þegar það kemur og heimsækir Indland. Það væri eins og bjóða fólki í matarboð og bjóða bara upp á súra fitusnauða smör-mjólk með karríbragði (einmitt það efnavopn getur maður keypt á fernu á Indlandi. Ég er sannfærður um að þetta er það sem indverski herinn hendir á óvinninn þegar sinneps- og taugagasið er búið).

Nú er ég búin að fá fjölskyldumeðlimina mína til að fá nasaþefinn af því að búa á Indlandi. Nú skylja þeir þegar ég segi að til að lifa heilt ár af þarf maður að hafa þolinmæðina í lagi, magann í lagi og hitastillinn í lagi.

Þrátt fyrir að nánast allir í fjölskyldunni hafi verið skotnir niður af indversku þarmabakteríunum, bræddir í 45 stiga Delhi hita, ofkældir í 15 gráðu Kerala kulda, nánast drepin í indverskri flugvél, þá fóru þau heim glöð í bragði systur mínar tvær og mágur í dag. Þau leitu allavega glöð út en kannski var það bara vegna þess að þau vissu að þau gætu keypt ís á Íslandi án þess að skrifa undir yfirlýsingu um að herra Gustavsberg (eða herra Hinduware eins og hann heitir hér um slóðir) yrði viðriðin málið.


Við brugðum okkur til Kerala í fjórar nætur. Heimsóttum fjöllin, teekrurnar, fljótabátana og fiskinetin með mállausum leiðsögumanni. Fengum rigningu, of mikið af indverskum mat, dekurþjónustu og óhreinar sundlaugar í dæmigerðum túristapakka í Kochi, Munnar, Thekkady og Alleppy. Alls ekkert leiðinlegt þar.

Strax eftir til að halda fólkinu frá öllu góðu í Bangalore þá skelltum við okkur í norðrið í þrjár nætur. Nýja Delhi bauð upp á hita, Agra bauð upp á Taj Mahal og Jaipur bauð okkur ekki í heimsókn.

Taj Mahal var voða flott. Það er magnað að eitthvað sem er eins mikið gert úr, standi undir væntingum. Nei, Taj Mahal er ekki eins og litla hafmeyjan í Kaupmannahöfn.

Vegna stríðsástands á vegunum til Jaipur var okkur sagt að láta ekki sjá okkur þar. Eitthverjir bændur ákváðu einmitt dagana sem við ætluðum að koma í heimsókn að nú væri kominn tími til kominn til að brenna eitthvað og drepa svo þeir ákváðu að dagarnir skyldu fullnýttir til að brenna bíla, berja lögregluþjóna til dauða og hrópa slagyrði. Við ákváðum að vera ekkert að fórna limum okkar þann daginn svo við brunuðum til baka til Delhi.

Í Delhi er hægt að skoða margt skemmtilegt. Súlur og dansmeyjar, moskur og hof og garða og götur. Þar er líka hægt að gerast hinn fullkomni Íslendingur í útlöndum og fiska upp aðra íslendinga í nýja fína sendiráðinu þar. Þangað var brunað og málefnin rædd við Helgu sendiráðsstarfsmann inni á skrifstofu sendiherra. Nei sko aldeilis ekki, það þarf enga vopnaleit eða ristilspeglun til að kíkja þar í kaffi! Þar deildi maður með Helgu raunar- og gleðisögum frá Indlandi og Indverjum. Það er augljóst að maður þarf að kíkja aftur í sendiráðið.


Svo nú er maður kominn heim í góða Bangalore þar sem veðrið er í lagi, maturinn góður og fólkið er fallegt (og vinnan mín er víst ennþá). Forfeðurnir ákváðu að berjast lengur og vera auka viku í Bangalore svo helgin verður skipuð í verslun og skoðunarferðir.

En eins og ég hef svo oft sagt áður, þegar eitt ferðalag er búið þá er kominn tími á að skipuleggja það næsta. Eins gott að maður geti trappað sig niður með þriggja daga námskeiðsferð til Chennai í næstu viku. Þið sjáið, ég er sko ekkert alltaf í fríi!