Skerandi raki við Bengalflóa

Þá eru forfeðurnir flúnir hitann, útlenskuna og umferðina í Bangalore. Búinn að sinna sínum gestum svo nú tekur við hið daglega amstur: Ferðalög, matarboð og heimsóknir. Ekki að veitingastaðaheimsóknirnar hafi skort á meðan gestirnir voru en nú er komin tími til að trappa niður úr daglegri innsprautun af smörsteiktum nautasteikum, íslenskum lakkrís og hamborgurum og drífa sig yfir í heilsufæðið: Indverskar rjómalagaðar baunir og grillaðan kjúkling.

Svo nú er mál málanna að athuga hvernig staðan er á vinunum í Bangalore. Svona þegar maður er búin að vera með annan fótinn í flugvél og hinn inní bíl síðustu vikur (sem verður að teljast nokkur þraut!) þá er málið að láta sjá sig og sýna að maður er enn með tvær hendur og bæði nýrun. Það er víst trygging fyrir að maður hefur ekki verið numin upp af geimverum í rúmar þrjár vikur.

Eins og ég segi þá er dagskráin þétt. Fimm heimsóknarboð á laugardaginn (veit ekki alveg hvernig það á að ganga upp en maður þarf víst bara að sjá hver býður upp á bestu brauðterturnar og pilsnerinn), býð dönunum í brunch á sunnudag, austurísk heimsókn á mánudaginn og matarboð heima hjá danska viðskiptasendiherranum á þriðjudag er svona það helsta næstu daga.


En nú er maður í Chennai, í borg við Bengalflóa. Hingað var maður sendur af Nokia á miðvikudag til að soga í sig nýja þekkingu í þrjá daga. Þar er maður búin að vera hamraður með vitneskju um hvernig maður má samkvæmt lofum og lögum fyrirtækisins rífast við fólk, reka fólk og vera góður við minni máttar. Ofaná það var maður mældur og greindur eins vel og hárlitur Westlife drengjanna og fundið út hvort maður væri hæfur til að leiða fólk á betri brautina. Skapandi, þennkjandi og félagslyndur harður nagli var mín greining. Held ég þurfi eitthvað að fara endurskoða mína stöðu. Samkvæmt þessu ætti ég að vera bæði hjúkrunarkona og ljóðskáld. Allavega frekar en að vinna við hugbúnaðagerð allan daginn og horfa á drengina mína gráta fyrir framan mig!


Í Chennai er heitt og aftur heitt. Og ef það er ekki nóg þá er líka rakt og aftur rakt. Yfir fjörutíu stiga hiti og skerandi raki er bara nóg til að sjóða bæði spergla og íslendinga. Maður lætur þetta samt ekkert á sig fá, og heldur ekki þá staðreynd að Chennai þykir með eindæmum leiðinleg borg, þá drífur maður sig út og skoðar musteri, hof, kirkjur og strendur með innfæddum. Þeir innfæddu þóttu við hæfi að fara og skoða þetta með mér, enda voru þeir sannfærðir um að ég hefði aldrei séð nein hof áður. Ég, sem hef örugglega séð fleiri musteri og hof í þessu landi síðustu níu mánuðina en páfinn hefur séð kirkjur á allri sinni æfi, ákvað nú að valda þeim vonbrigðum og brá mér inn í þetta hof með þeim. Hofið var, svosem að öllum hlutum eins og hvert annað hof sem ég hef brugðið mínum fæti inní, fyrir utan það að þeir höfðu skýra stefnu í sínum kynþáttarfordómum. Mér hennt út fyrir að vera hvítur!

Ég ákvað ekkert að vera ekkert að hanga í þessu rugli svo ég fór bara á tælenskan.


Hvað um það, ástralski flugstjórinn á hótelbarnum er kominn í bleyti og hótelstarfsmennirnir orðnir óvinveittir. Tími til komin að grípa flugið sitt og koma sér heim til Bangalore. Þar er líf og fjör enda bara 27 stiga hiti!