Sól, sandur og hippar

Þá er maður kominn heim aftur úr helgarferðinni í Pondicherry rauður og brúnn eins og api. Þangað fórum við níu saman, allra þjóða kvikindi og leigðum smárútu. Það verður nú að taka það fram að margt ótrúlegra hefur ekki gerst en Íslendingar voru í meirihluta í ferðinni. Nú hlýtur það að vera satt og rétt að við erum að taka yfir heiminn. Ég er viss um að á íslandi er eitthver kattarklappandi eldri maður með sprengjusár í andlitinu í hjólastól að plana yfirtöku heimsins með leisergeislum. Engin spurning.

Skemmtun mikil var haldin, hausar frá Indlandi, Íslandi, Ástralíu, Wales, Kenyu, Austurríki og Belgíu mældu strendur, skoðuðu sólina og heimsóttu hippastaðinn Auroville. Í Auroville býr fólk allstaðar úr heiminum í villtri ró og jafnvægi milli manna og náttúru. Þeir vilja að allir séu vinir í skóginum og eyða lungan úr deginum í lótusstellingunni. Reyndar virtist þetta vilta jafnvægi milli manna greinilega eiga ekki við vinnufólkið á svæðinu sem virtist allt vera lágstéttar Indverjar en líklega má maður nú ekkert vera að velta fyrir sér að slá gras og rukka inn ef maður er annað borð komin í trans. Líklegast í eitthverju öðru villtu jafnvægi milli manna og kannabis hafa hipparnir líka látið búa til stærstu golfkúlu í heimi. Gulllituð, þrjátíu metra há með glerkristal frá Stuttgart inní. Ég sá ekki alveg hvers vegna en þetta minnti mig bara á hippaútgáfu af dauðastjörnunni í Star Wars.

Maður fékk sinn góðan skammt af sjó, sandi, sól, sólbruna, friði á jörð og moskítóbitum. Ég held ég hafi slegið moskítómetið mitt, 45 stungur á einum degi. Þá hlýtur maður að vera töff, getur ekki annað verið. Ofaná það eyddum við ómældum tíma í þjóðarsporti Indverja; bíða í rútu. Rútubílstjórinn var meira að segja svo þjálfaður í að láta fólk bíða í rútu að hann ákvað að kaupa ekki olíu svo við yrðum örugglega olíulaus um miðja nótt lengst uppi í sveit á leiðinni heim. Það kostaði hann að þurfa húkka far, kaupa olíu í bala, húkka far með balann til baka (nei, ég myndi að öllum líkindum ekki taka hann uppí) og reyna hella því í tankinn. Nei, bali og sjö sentimetra gat eiga ekki vel saman. Svona til að auka gleðina mína þá þurfti ég að mæta í vinnuna og halda atvinnuviðtal eftir tveggja tíma svefn á mánudaginn. Á milli svefns og vöku spurði bara hvort umsækjandinn væri brjálaður axarmorðingi. Hann sagði að svo væri ekki svo hann fær að koma í næsta viðtal!

Þrátt fyrir að kaffið hafi verið drukkið eins og hrossabónda einum er lagið þá kostaði þetta náttúrulega að ég gat hvorki farið að metast við Martin um hver á flottari Royal Enfield Lightning eða farið í líkamsræktina á mánudagskvöldið. Ónýtt kvöld. Ekki að ég geti metast mikið við hver á flottari Endfield. Martin er búin að eyða verði hjólisins síns aftur í að gera það eins og krómuð dúkkulísuglansmynd. Nei, engin öfund.


Nú eru aldreilis hlutirnir að gerast í heimsóknarmálunum. Það varð þá aldrei að eitthver sýndist vilja þekkja mig. Herra arkitekt Haukur, Tinna og Óli eru að koma í næstu viku. Þá verður aldeilis kátt í höllinni. Nú verður maður að fara taka sér frí og finna eitthvað sniðugt og ótrúlega indverskt að gera. Það er jú ekki alveg á hverjum degi sem maður fær að skemmta og gleðjast með glaða landanum. Nei, það eru alveg tveir dagar síðan í dag.

En það eru komnar nýjar myndir í myndaalbúmið. Njótið vel!

Lassí og óeirðaseggirnir

Í landi þar sem hundar þykja hin mestu óþrifaskepnur, ekki ósvipað sem okkur Norður-Evrópubúum þykja rottur eða meðlimir í ríkisstjórn Bush forseta þá virðast vera ótakmarkað magn af hundum í þessari borg. Það virðist vera sem þetta óþarfadýr fær að fjölga sér eins og termítar og bera alla þær sýkingar sem komast fyrir í latnesku orðabókinni. Hundar virðast vera allstaðar og eru einstaklega góðir í því að halda fyrir manni vöku, geltandi, urrandi og annað sem hundar virðast gera sér til skemmtunar á síðkvöldum. Mér finnst þetta óhugnalegar skepnur. Mér fundust Lassí-þættirnir á Ríkissjónvarpinu þegar ég var lítill alltaf vera í anda Freddy Kruger. Ég beið alltaf eftir því að Lassí myndi ráðast á fallegu ljóshærðu börnin og rífa af þeim hendurnar (ég kannski ýki örlítið hérna. Ég bjóst aldrei við að allt blóðbaðið sem hefur án efa gerst á meðan upptökum stóð myndi komast nokkurntíman á sjónvarpsskjáinn). Enn í dag reyni ég að forðast að koma nálægt þessu og er full ástæða til. Hundar bíta og ég ætla ekki að fá taugaveiki eða hundaæði upp á stuðið að liggja inni á spítala. Ég hef án efa dottið í hug að gerast dýraóvinur og kaupa mér loftriffil til að lostna við hundana sem eru í kring um húsið mitt. Það rifjaðist þó fljótt upp fyrir mér að ég var ekki alveg nógu góður í vopnaburði eins og sannaðist síðast þegar ég fór í paint-ball síðast svo þessi hugmynd fór bókstaflega í hundana (!).

Þar sem maður hefur ekki hæfileikana í að leika blóði drifinn Rambó þá verður maður að beita öðrum ráðum til að fylla ofbeldiskvótann. Nú er stefnan að ná heimsyfirráðum áður en Austurríkismenn, Danir og Þjóðverjar ná yfirtökunum. Svona gegnumsneytt virðast heimsyfirráð ekki vefjast fyrir Íslendingum um þessar mundir (síðast heyrði ég að Jón Ásgeir væri búin að borga inn á reikninginn til að kaupa Indland) svo ég ætti að standa mig vel í þessum efnum. Ingo frá Austurríki býður í hermannaleik heima hjá sér í kvöld þar sem spilaköllum verður fórnað eins og ryki og RISK verður spilað fram á rauða nótt. Aðeins þeir allra hörðustu (jú, einmitt þeir sem eiga mótorhjól) er boðið svo þetta verður blóðugur leikur.

Talandi um vopnaburði. Í þessari borg voru menn að finna það út að Saddam sé dauður. Skilaboðin hafa örugglega verið borin á úlfvaldabaki yfir alla mið Asíu. Geri ráð fyrir að úlfvaldinn hafi einmitt verið fastur í indverska tollinum síðustu þrjár vikurnar. Sumir eru ekki sáttir við það að Saddam sé dauður og til þess að koma skoðunum sínum á framfæri ákveður fólk sem hefur ekkert betra að gera að efna til óeirða, stela og brenna strætisvagna, berja á öllum í kring og drepa. Mér, enskumælandi kristna hvítingjann, var ráðlagt að halda mig heima á mánudaginn. Mér fannst samt að maður yrði nú að skoða óeirðirnar! Ég þurfti líka nauðsynlega að fara út að keyra og monta mig við Martin (sem er ekki ennþá búin að fá mótorhjólið sitt) með hjólið mitt. Ég sá samt ekki miklar óeirðir, bara löggur vígklæddar með riffla og kylfur á hverju götuhorni. Greinilegt að Friends, Baywatch eða eitthvað annað gott amerískt hefur verið í sjónvarpinu á sama tíma! Ég ákvað bara að setja í þriðja gír (já, búin að læra það) hitta Martin og gera hann grænan af öfund.



Önnur stefna núna er að fara út úr bænum um helgina. Á föstudag er frí. Frí eru góð. Ég, Vínar-Christian, Trent frá Ástralíu, þær ramm-íslensku Sigrún Ósk og Hlédís auk nokkurra annara skemmtikrafta, ætlum að leigja okkur smárútu og keyra til Pondicherry á austurströndinni (…að öllum líkindum! Skipulagning hefur aldrei verið mín sterkasta hlið eða þá útlensku samferðamannanna minna). Góa ævintýrið verður sannarlega endurtekið með enn meiri fiðluleik en nokkur tíman hefur sést áður.

Kúplingin

Nú er ég búin að uppgötva tilganginn með kúplingunni. Ég var ekki alveg með það á hreinu hvað þetta handfang gerði á fimmtudaginn þegar ég skellti mér í fyrsta reynsluaksturinn á nýja Konunglega Enfieldinum. Ég komst líka að því að inngjöfin hægir ekki á fáknum þegar maður er kominn í lausamölina og þar sem ég sá engan tilgang með þessu fjandans kúplingshandfangi þá gat ekki gerst annað en að maður rispi á sér hægri hendina í mölinni! Þar sem þetta var bara hægri hendin var þetta ekkert mál, því að sjálfsögðu eins og margt betra fólk þá er ég örvhentur. Ég ákvað þar með að annað hvort væri að duga eða drepast, þennan villta stóðhest þarf augljóslega að temja!

Eins og góður finnskur maður sagði, þetta tekur ekki nema hálfan dag að læra þetta. Þetta tók nú alveg heilan dag fyrir mig, enda er ég skýr með eindæmum. Nú er ég farinn að geta tekið bæði hægri og vinstri beyjur, smjúga á milli flutningabíla í umferðinni (þar koma öll hestöflin sér vel) og spóla í hringi. Það þar líitð meira að kunna!

Ég held ég sé líka búin að komast að því að ef maður getur keyrt um í Bangalore umferðinni þá getur maður keyrt um allstaðar. Hér þarf maður ekki bara að hafa áhyggjur af bílum og mótorhjólum sem taka fram úr manni báðu megin (já já, ég er að vinna í því að komast upp úr öðrum gír) heldur þarf maður líka að hafa áhyggjur af traffíkinni, fólkinu, kúnum, hundunum og börnunum sem eru alltaf eitthverstaðar fyrir manni.

Hvernig sem allt er þá er þá er horft á mann á þessu svarta skrímsli með öfundaraugum!



Við Iben mældum skemmtanalífið um helgina, heimsóttum skemmtistaði, veitingahús, klúbba, komum okkur á gestalista enda mikilvægir einstaklingar, fundum eftirpartí, drukkum ólöglega keyptan bjór og hittum fullt af fólki. Allt sem þörf er á á einni helgi. Um næstu helgi verður svo löng helgi enn og aftur og þá verður maður sko að gera eitthvað skemmtilegt. Þetta kostar að fara leggja höfuðið í bleyti og finna eitthvað að fara. Svosem ef maður nennir ekki að bleyta sig mikið þá er nátturulega einfaldara og viturlegra að hringja í fólk og spyrja hvað sé planlagt. Það skyldi þó ekki verða að maður skelli sér í aðra ferð með Vínar-Christian og ástralska Trent, keyri á frönsku rivíeru austursins í Pondicherry og endurtaka Góa-ævintýrið. Ég þarf að fara taka púlsinn á þeim.

Þangað til verð ég að láta mig hlakka til. Ég þarf líka að mæta örlítið í vinnuna í vikunni enda veitir ekkert af. Þar er náttúrulega brjálað að gera og virðist bara engan endi taka. Ég þarf endilega að fara ráða meira að fólki sýnist mér. Ekki ætla ég að fara vinna yfirvinnu allavega!

Jæja, best að fara koma sér. Nú er fiskur í matinn á einu fínum veitingastað niðri í miðbæ. Ég get ekki látið fólkið bíða of lengi eftir mér.

Þangað til næst...
Nýjar myndir í myndaalbúminu...
Over-and-out...

Frumskógarbúar

Nú liggur maður flatmaga í garðrólunni sinni og dásamast stoltur yfir afreki kvöldsins. Ég harkaði nefnilega af mér og mætti í líkamsræktina í dag. Mér finnst þetta mikið afrek eftir mánaðar áts-sódómu. Ég get nú ekki sagt að mér hafi liðið sérstaklega vel eftir tuttugustu mínútuna á hlaupabrettinu. Ætli mér hafi ekki liðið eins og útgerðasjómanni í byrjun túrs eftir helgarstopp á Patró. En þjálfarinn var sigri hrósandi. Hann komst að því að ég hafi þyngst um eitt og hálft kíló. Hans markmið voru samt fimm en ég ákvað samt staðfastur að bregðast honum í þessum efnum. Hann vill nefnilega að ég fari að lyfta hjólhýsum og draga flugvélar. Ég veit að þeir eru nefnilega búnir að finna upp lyftara og dráttarbíla svo ég held mig við að lyfta tölvum. En honum tókst samt að kaupa mig þegar hann hélt staðfastur að ég væri bara 24 ára en ekki 29. Svona ber maður aldurinn vel enda ávalt glæsilegur. Kannski var hann bara að tryggja að ég myndi kaupa annan skammt af einkaþjálfun þar sem hinn er að renna út!

Um helgina var farið í frumskóginn. Maður eyðir ekkert of miklum tíma heima hjá sér. Löng helgi var núna og auðvitað verður maður að gera eitthvað sniðugt. Frumskógurinn var fyrir valinu og fórum við í Tarzanleik saman, Iben og danski Lars sem var í heimsókn í Bangalore. Að sjálfsögðu þegar við ferðumst er eingöngu ferðast eins og svartasti almúgurinn, í langferðabílum. Eftir tveggja tíma svefn (maður er alveg orðinn vanur núna) eftir að hafa deilt föstudagsnóttinni með Martin og munkinum lögðum við upp í níu tíma ferð suður í frumskóginn í óteljandi rútum. Þar gistum við nú á indversku sveitasetri í tvær nætur.

Í frumskóginum upplifði ég eitt sem ég hef aldrei upplifað áður um nótt á Indlandi. Kulda í fjórða veldi. Og maður þarf greinilega að fara alla leið inn fyrir tíundu breiddargráðu til að finna hann. Náttúrulega eitthvað sem okkur þremur norður evrópubúum er ekki sæmandi. Kuldan gæti kannski skýrt að það voru engar rúður í húsinu sem við bjóum í, veit ekki en okkur malbiksbúunum þóttum þetta of mikið og þá auðvitað kvartar maður yfir yfirganginum í veðrinu við húsráðandann. Húsráðandinn hendir í okkur fleiri teppum. Maður er ekki alveg þessi sporleitandi hellisbúi ennþá, enda ferðast ég ekki um frumskóginn án þess að taka farsímann og krítarkortið með!

Í frumskóginum fer maður og skoðar villta lífið. Ég er ekki að tala um villta partíliðið sem drekkur sig stíft á miðvikudögum heldur hitt villta lífið, þetta sem tekur ekki á móti textaskilaboðum og kreditkortum. Í jeppasafaríi og gönguferðum tókst okkur að sjá villta fíla og apa og annað álíka merkilegt á milli þess sem raðað var í okkur smjörsteiktum kjúklingasamlokum af húsfrúnni á bænum. Huggulegt af henni.

Já, það er eins gott að ég fór í líkamsræktina í dag.


Svona til að minnast á hinn heilaga Konung Enfield þá er jólapössuninni hjá bifvélavirkjabróður bílstjórans mínns að ljúka. Ég hef ekki haft tíma til að sækja hann fyrr en fákurinn kemur í hús staðfastur, klappaður, nýpússaður og sæll á morgun. Þá verður gaman enda er maður loksins búin að kaupa sér brimvörn á túlipanann.

Þrjú lönd og heiði dalurinn

Jæja. Tvær og hálf vika. Fríið búið. Kuldinn yfirstaðinn. Kjötið sneitt og sneitt. Smákökur, Nói-Siríus, SS pylsur, Hapsdog, hamborgarahryggur, lundi, Itzi og Hrói. Allt sem þarf.

Þrjú lönd dekkuð. Tugir manns liggja í heimsóknarvalnum.

Þá er maður loksins kominn heim í heiða dalinn. Heiði dalurinn er að sjálfsögðu Indland, hvað annað. Ekki það að það búi eitthverjir heiðingjar í heiða dalnum en þetta er bara svona eitthvað sem maður segir. Eftir þrautir Þýskalands þar sem maður sefur lítið, skemmtir sér mikið og ekur greitt þá er maður glaður að vera kominn heim. Ég slapp betur í gegnum indverska tollinn í þetta sinn, laumaði mér framhjá tollurunum meðan þeir horfðu í hina áttina. Enda er maður bara búin að læra á þetta. Maður lætur ekki neina pappírskalla segja sér neitt lengur.

Þýskaland er merkilegur staður. Eins og það eru margir indælir sem koma frá Þýskalandi þá eru Þjóðverjar gegnum sneitt skrítnir. Þjóðverjinn á bílaleigunni sem leigði mér bílaleigubílinn ætlaði heldur betur að hætta við að leigja mér bíl þar sem ég gat ekki fjandans til búið í landi þar sem heimilsfangið mitt væri færri en 30 bókstafir. "Nei, það er ekki hægt. Tölvan segir NEI svo það er enginn bíll fyrir þig væni!". Eftir miklar bollaleggingar um lausn á þessu máli fékk ég hann til að skammstafa helminginn af heimilisfanginu svo ég gæti fengið þennan blessaða bíl lánaðan. Honum fannst þetta ekkert góð lausn, kannski vissi það innst inni að ég kæmi til með að fara illa með bílinn. Vildi sjálfsagt bara að ég hætti við allt saman og tæki strætó á vinnufundinn. Hann var nú bara í 270 km fjarlægð. Kannski skil ég hann ágætlega þar sem nú veit Hertz ekkert hvert þeir eiga að senda hraðasektina sem mér tókst að tækla á hraðbrautinni á leiðinni frá Bielefeld þar sem ég hitti hana Juliane. Jú, hún er einmitt gamall Bangalore búi. Þetta var löng leið og lítill tími. Það er ekki ódýrt að missa af fluginu.

En Indland tekur alltaf vel á móti manni. Eftir tíu tíma flug, tveggja tíma svefn og átta tíma vinnudag mætir maður í skemmtanalífið eins og ljónið, hittir nánast alla sem verðugt er að hitta, hitar upp fyrir Bollywood og kynnir nýju Íslendingunum í Bangalore fyrir lífinu. Jú, þær rammíslensku Sigrún Ósk og Hlédís eru komnar í bæinn og eru augljóslega eins þéttir þáttakendur í skemmtanalífinu eins og Bobbí er hjá Skáksambandi Húsavíkur.

Og svona til að halda manni við efnið þá fór ég með honum Christian frá Austurríki (Christian hinum þriðja) í kvöld út að borða í kvöld og hittum túberaðan Indverja sem átti flutningafélag í fimm löndum og skemmtistað á fjórum hæðum í Delhi. Hann bauð okkur í heimsókn, hvað annað. Svona virkar þetta á Indlandi!