Lassí og óeirðaseggirnir

Í landi þar sem hundar þykja hin mestu óþrifaskepnur, ekki ósvipað sem okkur Norður-Evrópubúum þykja rottur eða meðlimir í ríkisstjórn Bush forseta þá virðast vera ótakmarkað magn af hundum í þessari borg. Það virðist vera sem þetta óþarfadýr fær að fjölga sér eins og termítar og bera alla þær sýkingar sem komast fyrir í latnesku orðabókinni. Hundar virðast vera allstaðar og eru einstaklega góðir í því að halda fyrir manni vöku, geltandi, urrandi og annað sem hundar virðast gera sér til skemmtunar á síðkvöldum. Mér finnst þetta óhugnalegar skepnur. Mér fundust Lassí-þættirnir á Ríkissjónvarpinu þegar ég var lítill alltaf vera í anda Freddy Kruger. Ég beið alltaf eftir því að Lassí myndi ráðast á fallegu ljóshærðu börnin og rífa af þeim hendurnar (ég kannski ýki örlítið hérna. Ég bjóst aldrei við að allt blóðbaðið sem hefur án efa gerst á meðan upptökum stóð myndi komast nokkurntíman á sjónvarpsskjáinn). Enn í dag reyni ég að forðast að koma nálægt þessu og er full ástæða til. Hundar bíta og ég ætla ekki að fá taugaveiki eða hundaæði upp á stuðið að liggja inni á spítala. Ég hef án efa dottið í hug að gerast dýraóvinur og kaupa mér loftriffil til að lostna við hundana sem eru í kring um húsið mitt. Það rifjaðist þó fljótt upp fyrir mér að ég var ekki alveg nógu góður í vopnaburði eins og sannaðist síðast þegar ég fór í paint-ball síðast svo þessi hugmynd fór bókstaflega í hundana (!).

Þar sem maður hefur ekki hæfileikana í að leika blóði drifinn Rambó þá verður maður að beita öðrum ráðum til að fylla ofbeldiskvótann. Nú er stefnan að ná heimsyfirráðum áður en Austurríkismenn, Danir og Þjóðverjar ná yfirtökunum. Svona gegnumsneytt virðast heimsyfirráð ekki vefjast fyrir Íslendingum um þessar mundir (síðast heyrði ég að Jón Ásgeir væri búin að borga inn á reikninginn til að kaupa Indland) svo ég ætti að standa mig vel í þessum efnum. Ingo frá Austurríki býður í hermannaleik heima hjá sér í kvöld þar sem spilaköllum verður fórnað eins og ryki og RISK verður spilað fram á rauða nótt. Aðeins þeir allra hörðustu (jú, einmitt þeir sem eiga mótorhjól) er boðið svo þetta verður blóðugur leikur.

Talandi um vopnaburði. Í þessari borg voru menn að finna það út að Saddam sé dauður. Skilaboðin hafa örugglega verið borin á úlfvaldabaki yfir alla mið Asíu. Geri ráð fyrir að úlfvaldinn hafi einmitt verið fastur í indverska tollinum síðustu þrjár vikurnar. Sumir eru ekki sáttir við það að Saddam sé dauður og til þess að koma skoðunum sínum á framfæri ákveður fólk sem hefur ekkert betra að gera að efna til óeirða, stela og brenna strætisvagna, berja á öllum í kring og drepa. Mér, enskumælandi kristna hvítingjann, var ráðlagt að halda mig heima á mánudaginn. Mér fannst samt að maður yrði nú að skoða óeirðirnar! Ég þurfti líka nauðsynlega að fara út að keyra og monta mig við Martin (sem er ekki ennþá búin að fá mótorhjólið sitt) með hjólið mitt. Ég sá samt ekki miklar óeirðir, bara löggur vígklæddar með riffla og kylfur á hverju götuhorni. Greinilegt að Friends, Baywatch eða eitthvað annað gott amerískt hefur verið í sjónvarpinu á sama tíma! Ég ákvað bara að setja í þriðja gír (já, búin að læra það) hitta Martin og gera hann grænan af öfund.



Önnur stefna núna er að fara út úr bænum um helgina. Á föstudag er frí. Frí eru góð. Ég, Vínar-Christian, Trent frá Ástralíu, þær ramm-íslensku Sigrún Ósk og Hlédís auk nokkurra annara skemmtikrafta, ætlum að leigja okkur smárútu og keyra til Pondicherry á austurströndinni (…að öllum líkindum! Skipulagning hefur aldrei verið mín sterkasta hlið eða þá útlensku samferðamannanna minna). Góa ævintýrið verður sannarlega endurtekið með enn meiri fiðluleik en nokkur tíman hefur sést áður.