Frumskógarbúar

Nú liggur maður flatmaga í garðrólunni sinni og dásamast stoltur yfir afreki kvöldsins. Ég harkaði nefnilega af mér og mætti í líkamsræktina í dag. Mér finnst þetta mikið afrek eftir mánaðar áts-sódómu. Ég get nú ekki sagt að mér hafi liðið sérstaklega vel eftir tuttugustu mínútuna á hlaupabrettinu. Ætli mér hafi ekki liðið eins og útgerðasjómanni í byrjun túrs eftir helgarstopp á Patró. En þjálfarinn var sigri hrósandi. Hann komst að því að ég hafi þyngst um eitt og hálft kíló. Hans markmið voru samt fimm en ég ákvað samt staðfastur að bregðast honum í þessum efnum. Hann vill nefnilega að ég fari að lyfta hjólhýsum og draga flugvélar. Ég veit að þeir eru nefnilega búnir að finna upp lyftara og dráttarbíla svo ég held mig við að lyfta tölvum. En honum tókst samt að kaupa mig þegar hann hélt staðfastur að ég væri bara 24 ára en ekki 29. Svona ber maður aldurinn vel enda ávalt glæsilegur. Kannski var hann bara að tryggja að ég myndi kaupa annan skammt af einkaþjálfun þar sem hinn er að renna út!

Um helgina var farið í frumskóginn. Maður eyðir ekkert of miklum tíma heima hjá sér. Löng helgi var núna og auðvitað verður maður að gera eitthvað sniðugt. Frumskógurinn var fyrir valinu og fórum við í Tarzanleik saman, Iben og danski Lars sem var í heimsókn í Bangalore. Að sjálfsögðu þegar við ferðumst er eingöngu ferðast eins og svartasti almúgurinn, í langferðabílum. Eftir tveggja tíma svefn (maður er alveg orðinn vanur núna) eftir að hafa deilt föstudagsnóttinni með Martin og munkinum lögðum við upp í níu tíma ferð suður í frumskóginn í óteljandi rútum. Þar gistum við nú á indversku sveitasetri í tvær nætur.

Í frumskóginum upplifði ég eitt sem ég hef aldrei upplifað áður um nótt á Indlandi. Kulda í fjórða veldi. Og maður þarf greinilega að fara alla leið inn fyrir tíundu breiddargráðu til að finna hann. Náttúrulega eitthvað sem okkur þremur norður evrópubúum er ekki sæmandi. Kuldan gæti kannski skýrt að það voru engar rúður í húsinu sem við bjóum í, veit ekki en okkur malbiksbúunum þóttum þetta of mikið og þá auðvitað kvartar maður yfir yfirganginum í veðrinu við húsráðandann. Húsráðandinn hendir í okkur fleiri teppum. Maður er ekki alveg þessi sporleitandi hellisbúi ennþá, enda ferðast ég ekki um frumskóginn án þess að taka farsímann og krítarkortið með!

Í frumskóginum fer maður og skoðar villta lífið. Ég er ekki að tala um villta partíliðið sem drekkur sig stíft á miðvikudögum heldur hitt villta lífið, þetta sem tekur ekki á móti textaskilaboðum og kreditkortum. Í jeppasafaríi og gönguferðum tókst okkur að sjá villta fíla og apa og annað álíka merkilegt á milli þess sem raðað var í okkur smjörsteiktum kjúklingasamlokum af húsfrúnni á bænum. Huggulegt af henni.

Já, það er eins gott að ég fór í líkamsræktina í dag.


Svona til að minnast á hinn heilaga Konung Enfield þá er jólapössuninni hjá bifvélavirkjabróður bílstjórans mínns að ljúka. Ég hef ekki haft tíma til að sækja hann fyrr en fákurinn kemur í hús staðfastur, klappaður, nýpússaður og sæll á morgun. Þá verður gaman enda er maður loksins búin að kaupa sér brimvörn á túlipanann.