Þrjú lönd og heiði dalurinn

Jæja. Tvær og hálf vika. Fríið búið. Kuldinn yfirstaðinn. Kjötið sneitt og sneitt. Smákökur, Nói-Siríus, SS pylsur, Hapsdog, hamborgarahryggur, lundi, Itzi og Hrói. Allt sem þarf.

Þrjú lönd dekkuð. Tugir manns liggja í heimsóknarvalnum.

Þá er maður loksins kominn heim í heiða dalinn. Heiði dalurinn er að sjálfsögðu Indland, hvað annað. Ekki það að það búi eitthverjir heiðingjar í heiða dalnum en þetta er bara svona eitthvað sem maður segir. Eftir þrautir Þýskalands þar sem maður sefur lítið, skemmtir sér mikið og ekur greitt þá er maður glaður að vera kominn heim. Ég slapp betur í gegnum indverska tollinn í þetta sinn, laumaði mér framhjá tollurunum meðan þeir horfðu í hina áttina. Enda er maður bara búin að læra á þetta. Maður lætur ekki neina pappírskalla segja sér neitt lengur.

Þýskaland er merkilegur staður. Eins og það eru margir indælir sem koma frá Þýskalandi þá eru Þjóðverjar gegnum sneitt skrítnir. Þjóðverjinn á bílaleigunni sem leigði mér bílaleigubílinn ætlaði heldur betur að hætta við að leigja mér bíl þar sem ég gat ekki fjandans til búið í landi þar sem heimilsfangið mitt væri færri en 30 bókstafir. "Nei, það er ekki hægt. Tölvan segir NEI svo það er enginn bíll fyrir þig væni!". Eftir miklar bollaleggingar um lausn á þessu máli fékk ég hann til að skammstafa helminginn af heimilisfanginu svo ég gæti fengið þennan blessaða bíl lánaðan. Honum fannst þetta ekkert góð lausn, kannski vissi það innst inni að ég kæmi til með að fara illa með bílinn. Vildi sjálfsagt bara að ég hætti við allt saman og tæki strætó á vinnufundinn. Hann var nú bara í 270 km fjarlægð. Kannski skil ég hann ágætlega þar sem nú veit Hertz ekkert hvert þeir eiga að senda hraðasektina sem mér tókst að tækla á hraðbrautinni á leiðinni frá Bielefeld þar sem ég hitti hana Juliane. Jú, hún er einmitt gamall Bangalore búi. Þetta var löng leið og lítill tími. Það er ekki ódýrt að missa af fluginu.

En Indland tekur alltaf vel á móti manni. Eftir tíu tíma flug, tveggja tíma svefn og átta tíma vinnudag mætir maður í skemmtanalífið eins og ljónið, hittir nánast alla sem verðugt er að hitta, hitar upp fyrir Bollywood og kynnir nýju Íslendingunum í Bangalore fyrir lífinu. Jú, þær rammíslensku Sigrún Ósk og Hlédís eru komnar í bæinn og eru augljóslega eins þéttir þáttakendur í skemmtanalífinu eins og Bobbí er hjá Skáksambandi Húsavíkur.

Og svona til að halda manni við efnið þá fór ég með honum Christian frá Austurríki (Christian hinum þriðja) í kvöld út að borða í kvöld og hittum túberaðan Indverja sem átti flutningafélag í fimm löndum og skemmtistað á fjórum hæðum í Delhi. Hann bauð okkur í heimsókn, hvað annað. Svona virkar þetta á Indlandi!