Argentíski uppreisnarandinn

Í Mendoza í Argentínu var gott að vera. Þar rennur rauðvínið eins og fljót um fögur gil; nautakjötið hrinur af hverju strái; falleg fjöll og fagurt veður; svellkaldir túristar stinnir eins og hýrir Svíar!

Í Mendoza eru ekrurnar af vínekrum. Þar dvöldumst við í góðu yfirlæti í þrjá daga, drekkandi, þefandi og spýtandi rauðvíni eins og góðum "connoisseures" sæmir. Við fórum í langan hjólatúr milli vínframleiðanda, drekkandi glas hér, og smakk þar, staup af Absinth og dropa Portara, lærðum muninn á rauðvíni og rauðspritti og borðuðum ólífur og mygluosta.

Í Mendoza eru stórkostuleg fjöll og gil. Ef maður hefur litla lífslöngun getur maður fengið að fljúga svifvængju (eða paraglæding á hinni íslenskunni) yfir þessi stórkostulegu fjöll. Augljóslega er lífslöngunin okkar takmörkuð svo við ákváðum að bregða okkur í svona flug. Að hanga 200 metra hæð yfir grýttum fjallsbotni í nokkrum skóreimum límdum við flugdreka er upplifun. Mest þó upplifun fyrir magann þegar maður þeysist upp á ógnar hraða, þeysist svo niður á enn meiri hraða, sker klettaveggi með skurðlæknanákvæmni og lendir mjúklega á jörðinni kílómetrum frá brottfarastað. Það var þó ekki ég sem var að fljúga, ég fékk bara að hanga í. Ef ég hefði reynt að fljúga þessum skóreimaflugdreka hefði flugferðin líklegast staðið yfir í 7 sekúndur; tímann sem tæki frá því að maður hendir sér fram af klettinum og lendir á jörðinni 300 metrum neðar!


Nú erum við líka búin að ferðast yfir þvera Argentínu. Heimsækja Córdoba, Rosario og Alta Gracia. Í Córdoba borðar maður kílóin af grilluðu nautakjöti og skoðar kirkjur. Í Rosario gerir maður nákvæmlega það sama fyrir utan þetta með kirkjurnar. Til Alta Gracia fer maður bara til að sjá hvar hinn mikilfenglegi Ernesto "Che" Guevara ólst upp; töffarinn sem klæddist í grænt, safnaði skeggi, setti á sig húfu með rauðri stjörnu og tók yfir Kúbu með Fídel vini sínum. Ég taldi því viðeigandi að setja upp græna húfu með stjörnu í anda Che og þramma um gamla heimilið hans, skoða gamlar myndir og gömul mótorhjól, spekúlera í Marxismanum og anda að mér uppreisnarandann í 35 stiga hita.

Núna erum við komin til Montevideo, höfuðborgar Uruguay. Hér er heitur sandur og svellkaldur bjór á hverju horni. Hér verðum við þangað til um helgina. Svo Buenos Aires. Þar verða jólin tangódönsuð inn!

Út úr kuldanum -- Out of the cold

Ekki meira Inka, takk fyrir! Eftir rúmar tvær vikur á Inkaslóðum í Bólivíu og Perú þá er maður búin að sjá meira en nóg af poncho klæddum kókatyggjandi panflautu indjánum sem voru útrýmdir fyrir hálf þúsund árum úr ísköldum fjöllum Andes svo nú erum við komin í nýja siðmenningu. Í Chile eru engir poncho klæddir indjánar og í höfuðborginni er heldur ekki nistingskuldi. Með flugvél komum við frá Lima. Ég held að ég hafi aldrei upplifað eins langdregna flugferð og þessa. Eftir tveggja tíma innritun í eina litla þotu og eftir að nærbuxurnar okkar voru yfirfarnar handvirkt með flísatöng af Perúsku tollurunum (sem örugglega grunuðu okkur sem stórfelda panflautusmygglara) komumst við upp í flugvél. Í flugvélinni gekk það heldur ekki hraðar. Sístoppandi í öllum krummaskurðum (sem betur fer virtust allir hafa flugbraut), hlaupandi út úr flugvél, hlaupandi i kringum flugvél og hlaupandi inn í flugvél aftur. Eftir 12 tíma komumst við til höfuðborgar Chile til þess eins að finna út að gistiheimilið okkar var bara til í Internetheimum (geri ráð fyrir að eigendurnir voru búnir að vera of mikið i tölvuleikjum til að átta sig á því að það er ekki sama að eitthvað sé til á internetinu og í raunveruleikanum). Byrjar vel! Í Santiago De Chile býr ríka fólkið. Hér eru löggurnar vatnsgreiddar, tala með Antonio Banderas hreim, klæddar í aðsniðin jakkaföt med bindi og aka um á BMW. Í næsta bæ hjá er svo Viña Del Mar med Kyrrahafið og strandarsól svo nú liggur maður eins og poppstjarna á ströndinni og les um Bond, Scaramanga og aðra kattaklappandi glæpamenn. Hér verður okkar akkeri sett til frambúðar (eða næstu tvo daga)! Svo er það Argentina. Vikulegi nautasteikarkvótinn minn er að orðinn hættulega lágur!

No more Inca, thank you very much! Alter more then two weeks in the lands of the Incas in Bolivia and Peru I think I have seen my share of poncho dressed cocachewing panflute Indians who got extinct half a thousand years ago from the ice cold Andes mountains so now we are in a new civilization. In Chile there are no poncho dressed Indians and in the capital is neither ice cold. In Lima we arrived in an airplane. I think that I´ve never experienced as long driven trip as this. After two hours of check-in into this small jet plane and after our underwear were examined in extreme details manually by the Peruvian customs officers (who probably thought us as some great panflute smugglers) we entered our plane. In the plane it went even slower. Stopping in every god-knows places on the way (who all, luckily though, had a runway), running out of the plane, running a round the plane and running into the plane again. After 12 hours we reached the capital of Chile only to find out that our hostel did only exist in Cyberspace (I assume that the owners had been playing too much computer games to realize the difference between the world of the Internet and the real world). Starts well! In Santiago De Chile the rich people live. Here the police has water combed hair, talk with the accent of Antonio Banderas, dress in stylish suit with tie and drive around in a BMW. In the next town is Viña Del Mar with the Pacific and beach sun so now we lie in the sun like a pop star and read about Bond, Scaramanga and other cat stroking criminals. Here will our anchor be set for rest of time (or the next two days)! Next it´s Argentina. My weekly beef steak quota is getting dangerously low!

Umferðateppa -- Traffic jam

Hafiði eitthverntíman lent í umferðarteppu? Einu sinni lenti ég í tveggja tíma umferðarteppu á þýsku hraðbrautinni fyrir utan Hamborg. Ég hélt að ég myndi enda sem trylltur fjöldamorðingi að vera fastur í bíl í tvo tíma og með það eina til "skemmtunar" þýska slagara ómandi úr útvarpinu. Hvernig er þá að vera fastur í rútu í 13 klukkustundir í miðri eyðimörk í Perú? Það er mjög lítil skemmtun. Það þurftum við víst að upplifa á okkar lítið stutta ferðalagi frá Cusco til Lima. Það byrjaði nú með því að við vildum fara til Lima höfuðborgar Perú. Ekkert að því og það virðist að fólk geri það nú á hverjum degi. Hefðbundna leiðin milli Cusco og Lima sem hefði eflaust tekið u.þ.b. 12 rútuklukkustundir var lokuð þar sem brjálaðir verkamenn voru í verkfalli og voru líklegast búnir að byggja myndalegan bálköst á miðjum vegi úr gaddavír, bíldekkjum og ljósastaurum. Sá krókur hefði kostað: 12 tíma! Krókurinn var farinn og, viti menn, brjálaðir verkamenn voru líka í verkfalli á þeirri leið, búnir að byggja myndalegan bálköst úr gaddavír, bíldekkjum og ljósastaurum á miðjum veginum. Þá er lítið hægt að gera nema bíða í 13 tíma, gefast upp á biðinni, ganga í 2 tíma til næsta bæjar, taka rútu í næstu borg, keyra yfir hund, stoppa á miðri leið til að skipta um dekk og að lokum skipta um rútu. 40 tímar, takk fyrir! Við hefðum örugglega átt að velja annan dag til þess að fara til Lima! Eftir tvær vikur í fjöllunum erum við komin til Lima. Búin að skoða hið stórkostulega Machu Piccu, búin að ganga á fjöll og hættur að pústa eins og sextugur kolanámuverkamaður sem er búin að reykja tvo pakka á dag af filterslausum Camel síðan var tólf. Komin niður á jafnsléttu og farinn að geta náð andanum aftur. Sumir segja að maður venjist háfjallaloftslaginu en ég held að það sé bara bull. Ég held að maður eigi bara að halda sig frá fjöllunum. Þar er líka bara kalt! Í höfuðborginni erum við búin að sinna menningarþörfinni. Skoða kirkjur og söfn. Þetta mætti kannski lesast þannig að við erum bæði búin að fara í bíó og á Pizza Hut! Ég hef verið uppfullur af þeirri hugmyndafræði ástæðan fyrir því að maður borgar sig inn í bíó er að maður horfir á kvikmynd í friði frá upphafi til enda. Það virðist sem mín hugmyndafræði sé ótrúlega takmörkuð því hérna mætir fólk seint og illa í bíó og riðst inn í miðju plotti, lætur símann hringja, babblar í símann, lýsir allt upp með vasaljósi, lætur börnin grenja, dæsir og æpir og riðst síðan út í miðri lokasenu áður en vondi kallinn er drepinn. Ekki ósvipuð upplifun eins og á dönsku ölhúsi á laugardegi klukkan hálf tvö um morgun. Núna erum við á leið til Arequipa í suður Perú. Þar býr ríka fólkið og þar eru stórkostuleg gil og fjöll. Fleiri fjöll og meiri kuldi. Get varla beðið!

Have you ever been in a traffic jam? Once I was in a two hour traffic jam on the German Autobahn just outside of Hamburg. I thought I would end up as a crazy serial killer being stuck in a car for two hours with German pop music coming from the radio as the only “entertainment”. How about being stuck in a bus for 13 hours in the middle of the Peruvian desert? There is very little fun in that. That we had to experience in our not so short trip from Cusco to Lima. It started with the fact that we wanted to go to Lima, the capital of Peru. Usually there´s nothing wrong with that and people do that every day. The typical route from Cusco to Lima, which had taken approximately 12 hours, was closed since mad workers were striking and most likely had made a grand fire on the middle of the road out of barbed wire, used car tires and light poles. That detour would have cost: 12 hours! We took the detour and, I kid you not, mad workers were striking and had made a grand fire on the middle of the road out of barbed wire, used car tires and light poles. Then there´s very little to do other than wait for 13 hours, give up on the waiting, walk for 2 hours to the next village, take a bus to the next town, drive over a dog, stop midways to change tire and finally change bus. 40 hours, thank you very much! We probably should have picked another day to go to Lima! After two weeks in the mountains we have arrived in Lima. Done looking at the spectacular Machu Piccu, done walking up mountains and done breathing like a sixty year old coalmine worker who has been smoking two packs of filter-free Camel since twelve. Now we´re back to sea level and has started breathing again. Some say that you get used to the mountain air but I think that´s rubbish. One should just stay out of the mountains. It´s also just too cold there! In the capital we have been experiencing culture. Looking at churches and museums. Maybe this could be read as we have both been to the cinema and to Pizza Hut! My ideology of the cinema has been that you pay for the ticket to watch a movie in peace from the start to the finish. It looks like that my ideology is very limited since people here come late and stumbles in a middle of a movie plot, let their mobiles ring, talks on the mobiles, alights the whole hall with their flash light, lets their kids cry aloud, calls out and stumbles out before the bad guy is killed in the end. An experience not unlike a one from a Danish tavern at one thirty on a Saturday morning. Now we´re on our way to Arequipa in South Peru. There the rich people live and there are great canyons and mountains. More mountains and more cold. Can´t wait!

Lögregluvernd -- Police protection

Það var ekki ætlunin að enda undir vörslu Perúsku lögreglunnar. Það var heldur ekki ætlunin að eyða nóttinni á lögreglustöðinni. Það var heldur langt frá því ætlunin að vakna sex um morguninn, kaldur og þreyttur við gelt lögregluhundanna. Þá var það heldur ekki ætlunin að láta taka myndir af sér haldandi á lögreglurifflinum... eða hnykkla vöðvana á stóra lögreglumótorhjólinu... eða borða morgunmat með lögreglustjóranum! Ég segi svosem ekki að það sé nokkur skemmtun að enda á landamærunum Bólivíu og Perú korteri eftir að þeim lokar. Það er nefnilega svoleiðis í Perú að fólk má bara fara til "útlanda" á skrifstofutíma. Ef maður kemur eftir lokun þá getur maður valið um þrennt: Að labba bara yfir landamærin og gerast ólöglegur "innflytjandi" (sem er þó eins einfalt og að snýta sér), að snúa við í svarta myrkri og leita af gistiheimili í eitthverju heróínsjúku landamæraþorpi sem engin ferðabók þorir að minnast á eða bara spyrja um gistingu hjá landamæralögreglunni. Kostur þrjú var valinn enda þótti það nú vera lítið mál. Skrifstofa lögreglustjórans var rýmd og útbúnir nokkrir fangelsisbeddar. Þar sem lítið var að gera hjá landamæralögreglunni (skyljanlega eru þeir lítið í því að skipta sér að þeim sem vilja laumast til Bólivíu) þá þótti þeim það mikil búbót að fá nokkar vesturlandabúa til að halda uppi fjöri með ljósmyndauppstyllingum. Komumst við í heilu lagi til Perú með stimpil í vegabréfinu og beina neyðarsímanúmer lögreglustjórans í vasanum! Nú eru við búin að vera á ferðalagi í rúman mánuð og ég er að verða komin að niðurstöðu með eitt rannsóknarverkefnið mitt. Ég held að ég sé búin að uppgötva að því að það eru tvær óþolandi gerðir af bakpokaferðalöngum. Fyrst er það "hippatýpan". Hún sér í sér endalausa þörf til að klæðast þeim mest hræðilegu hippamussudruslum og ljótum sígauna hippadruslubuxum, neitar að skera hár sitt né skegg (hvort sem um karlakyn eða kvenkyn að ræða), fara í bað eða skipta í hreinar hippamussudruslur. Fyrir það eitt að vera á ferðalagi þykir henni í lagi að falla niður á stig Lamadýrs á ofskynjunarlyfjum (með allri virðingu fyrir þeim) og notar óspart þau rök að á ferðalagi sé hún í betri tengslum við jörðina og þá innfæddu (spurning hvað þessir einstaklingar séu búnir að vera reykja þegar þessi myndalegu athugasemdir eru látnar í ljós). Hin gerðin kýs ég að kalla "North Face týpan". Hún klæðist einungis í dýrar útivistamerkjavörur (hvort sem um er að ræða kuldagalla eða sundskýlu), og hefur öll þau dýrustu tæki og tól til að lifa af fimm vikur á tunglinu. Svona "vel" útbúin, lætur hún vita að hún sé að sjálfsögðu yfir aðra hafna og vill kenna fólki lífsreglurnar með frekju og hótunum. Ég segi nú ekki að allir falli undir þessa greiningu. Ég tel mig vera nokkuð venjulegur að baðast daglega og klæðast í hettupeysu og gallabuxur með farsíma í vasanum. Það virðist þó vera eitt þjóðerni sem er undantekning: Frakkar virðast bara flokkast í þessar tvær gerðir. Nú erum við í Cuzco í Perú, ferðamannaborg dauðans, þar sem innfæddir eru búnir að byggja upp ótrúlegan dugnað í að okra á ferðalöngum. Hinsvegar er þetta eitt af skylduverkefnum allra sem ferðast um Suður Ameríku að koma skoða Machu Picchu sem eru hérna handan við fjallið. Þar eru magnaðar Inkarústir við hvert horn og þykir mönnum ótrúlega fallegt!

It was not our intention to end up under supervision of the Peruean police. It was neither our intention to spend the night in the police station. It was far from our intention to wake up six in the morning, cold and tired, from the barks of the police dogs. Indeed, it was not our intention to pose for photos carrying the police rifle... or show the muscles on sitting on the police motorcycle... or eating breakfast with the police chief! I wouldn't say that it's a great fun ending up at the border of Bolivia and Peru fifteen minutes after they close. The case is that in Peru, people can only go "abroad" during office hours. If you come after closing you have three options: Walk though the border and become an illegal "immigrant" (which is as easy as blowing your nose), return in pitch black and search for a guesthouse in some heroin sick border town which no travel guidebook dears to mention, or ask permission to spend the night with the border police. Option number three was chosen and that didn't seem to be a big problem. The chief's office was emptied and few prison beds were assembled. Since it was not much action with the border police that night (understandably, since there's no reason hunting down those who want to sneak into Bolivia) they found it great fun having few westerners keeping up the spirit posing for few photo shots. We managed to get in one piece to Peru with a stamp in our passport and the direct emergency telephone number to the chief of police in our pocket! Now we have been traveling for more then a month and I think I have come to a conclusion about one of my research project. I think I have discovered that there are two types of intolerable backpackers. The first category is the "hippie type". It finds in them a great desire to dress up in the ugliest hippie dresses and the most terrible gipsy hippie trousers, denies cutting their hair or beard (neither male nor female), taking a shower or even changing into clean ugly hippie clothes. For being on the road they find it okay falling down to the level of a drugged Lama (with all respect to them) and they never get tired of using the argument that they are closer connected to the earth and to the locals (it's a question what these individuals have been smoking when those great arguments are presented). The other category I choose to call "the North Face type". It dresses only in expensive outdoor brands (no matter if it's winter jacket or swimming suit) and carries all the most expensive tools to survive five weeks on the moon. Since it's so "well" equipped it tells everyone how good they are and spend no time telling people the way of life using a good amount of menace and threat. I wouldn't say that everyone falls under this categorization. I see myself being pretty normal, showering every day, dress up in jeans and carry a mobile phone in my pocket. However, there seems to be one nationality that proofs the opposite: The French seems to fall only into either of these two. Now we're in Cuzco in Peru, the tourist city of death, where the locals have mastered the talent of sucking money out of tourists. However, this is one of the mandatory places for South American travelers to come and visit Machu Picchu near by. There you can find amazing Inca ruins behind every corner and the general public thinks that's absolutely worth seeing!

Bólivísk skinka -- Bolivian ham

Þá er maður komin heim úr fjögurra daga jeppaferð um fjöll, eyðimerkur og saltsléttur Bólivíu. Jeppaferð sem myndi sóma sér vel sem góð íslensk, með biluðum Landkrúserum, ryki, óþolandi frönskum túristum, frostnóttum og stórkostulegri fjallasýn. Segi samt ekki að flamingófuglar, lamadýr, brennandi sól eða spænskumælandi kokkur sem tyggur kókalauf séu staðalbúnaður í íslenskri fjallaferð en kemur samt nálægt. En hvar sem er þá virðast bílstjórar tala bara um heddpakkningar, innspýtingar og díselolíu. Það er samt eitt og annað sem íslenskir jeppaeigendur gætu lært af þeim bólivísku, eins og það að ef fjaðrirnar brotna undan Patrólinum þá teipar maður þær bara saman aftur með límbandi! Síðustu fjóra dagana erum við búin að sjá eldfjöll, geysi, hraun, eyðimerkur, rauð, græn og brún vötn og aragrúan allan af lamadýrum. Við náðum að bruna yfir saltstléttuna Salar De Uyuni sem menn segja að sé sú stærsta í heimi. Það fer ekki á milli mála að þetta er stórt og slétt. Við hefðum geta drukkið te úr postulíni og stoppað í, á meðan jeppinn brunaði á ofsahraða tugi kílómetra yfir sléttuna. Nú erum við búin að vera í Bolivíu í fimm daga og búin að borða raðirnar af empanadas (eða smábökur eins og við myndum kalla þetta á hinu ylhýra) með skinku og osti, pizzum með skinku og osti, nautasteikum með skinku og osti og samlokum með skinku og osti. Það fer ekki á milli mála að fólk þykir skinka og ostur vera mikil sælkeravara þar sem það virðist vera að það sé sett skinka og ostur í alla rétti sem eru eldaðir. Þetta er samt stórkostulegt undur þar sem ekki hið einasta svín er sjánlegt neinstaðar í þessu landi. Mér er farið að gruna að nautafiléið og lamapatéið þyki svo mikill mánudagsmatur hérna að það þurfi að krydda þetta upp með soldið exótísku eins og brauðskinku og bræddum skólaosti. Annars erum við nú á leið til La Paz, höfuðborgar Bólivíu, og vonumst til að geta farið að nota stuttbuxurnar okkar aftur og komast úr fjallakuldanum. Maður er sko ekki byggður fyrir hitastig undir 20 gráðum!

Now we're back from a four days of four wheel drive trip through mountains, deserts and salt planes of Bolivia. A four wheel drive trip that would be very suitable as a good Icelandic one, with broken down Land Cruisers, dust, intolerable French tourists, frost nights and spectacular mountain view. Though, I wouldn't say that flamingos, lamas, burning sunshine or Spanish speaking chef who chews coca leaves are standard equipment in a typical Icelandic mountain trip but we're close. Anywhere you go it seems like 4WD truck drivers talk only about head gaskets, fuel injections and diesel. Although there's one or two things Icelandic 4WD truck owners can learn from the Bolivian ones, like if the suspension under the truck breaks you just tape them together again! For the last four days we have seen volcanoes, geysers, lava, desert, red, green and brown lagoons and endless amounts of lamas. We managed to cruise over the salt plane of Salar De Uyuni that experts say is the largest in the world. At least it is large and even. We would have been able to sip tea out of a porcelain cups and done some needlework while the truck drew over it in amazing speed dozens of kilometers. We have now spent five days in Bolivia and have eaten rows and rows of empanadas (or pies for you who Spanish is not your cup of tea) with ham and cheese, pizzas with ham and cheese, beef steaks with ham and cheese and sandwiches with ham and cheese. It is no doubt that ham and cheese is a real delicatessen here since it seems like it's put on almost any course served. It is even more amazing since there is not a single pig visible anywhere in this country. I guess that the fillet mignon and the lama paté are such a Monday food that it's necessary to spice it up with something more exotic like cooked ham and bread cheese! Otherwise, we are now on the way to La Paz, the capital of Bolivia, and hope that we can start using our shorts again after the mountain cold. I am far from build for any temperature under 20 degrees!

Brunað í Argentínu -- Cruising Argentina

Nú er maður komin að landamærum Argentínu og Bólivíu. Búin að bruna í gegnum Argentínu frá Brasilíu og sitja í rútu í 48 tíma. Leiðin liggur til Bolivíu en eins og hver heilvita maður sér (þ.e. ef maður er með gott kort!) þá er styrsta leiðin frá Brasilíu ekki í gegnum Argentínu heldur í gegnum Paraguay. Paraguay-búar vilja ekki vera íslandsvinir og krefjast hreint og klárt vegabréfsáritunar bara frá okkur. Við höfum því sveigt framhjá Paraguay eins og pestina (og náttúrulega lyktandi eins og pestin eftir 48 tíma rútuferð) og búin að komast að því að það er hvort sem er ekkert í Paraguay nema glæpamenn og malaría! Við erum nú búin að eyða dögum í norður Argentínu í staðin. Í Salta er heitt heitt heitt. Samt er lítið hægt að kvarta yfir því þar sem fólk vaknar seint, sefur á daginn og vakir fram eftir nóttu eins og góðu B-fólki sæmir (segi nú ekki annað en maður passi vel inn). Hér í Argentínu borðar fólk nautakjöt í öll mál og er stolt af því. Hér eru nautasteikurnar seldar í kílóavís á sama verði og pasta með tómatsósu færi á í góðri íslenskri kjörbúð. Allir borða nautakjöt og allir hafa kolagrill sem sæmi sér vel fyrir mötuneyti Eimskips í garðinum. Einu sinni sá ég hóp skólakrakka í Japan borða Sushi í morgunmat svo ég get ekki ímyndað mér annað en skólakrakkar í Argentínu hafi skanka og T-bein í nestisboxinu og ferðagrill í skólatöskunni! En núna erum við komin að landamærunum við Bolivíu. Kominn upp í þriggja kílómetra hæð og horfum á stórkostulegt fjallaútsýni yfir Andersfjöllin þar sem ekkert skyggir á nema Lukku-Láka kaktusar. Eini pirringurinn núna er samt að maður er kominn aðeins of nálagt Bolivísku panflautumenningunni. Það er alveg kapitúli út af fyrri sig sem allir sem hafa komið í miðbæ hvaða stórborgar sem er í heiminum hafa orðið vitni að. Í fáum orðum, maður vill forðast eins og heitan eldinn að hlusta á lög úr Titanic bíómyndinni eða Yesterday með The Beatles spiluð á panflautu af fólki í pancho. Það jaðrar við að það sé ólöglegt! Næst verður farið yfir til Bolivíu og stóra salteyðimörkin skoðuð. Nóg af salti á nautasteikurnar þar!

Now we have reached the border of Argentina and Bolivia. Done driving through Argentina and Brazil and sit in a bus for 48 hours. The route is to Bolivia although as any fully conscious person can see (if in a possession of good map!) that the shortest way from Brazil is not through Argentina but through Paraguay. Although Paraguayans don't want to play ball with Icelanders and request a visa from us, and only us! We have therefore avoided Paraguay like the plague (and started to stink like the plague after 48 hours bus ride) and come to the conclusion that there's nothing in Paraguay but criminals and malaria! We have now instead spent days in north Argentina. In Salta is warm, warm and warm. Although you can hardly complain since people wake up late, sleep through the day and wake long into the night, like every good B-person (can't say that I don't fit well in). Here in Argentina people eat beef in every meal and are proud of that. Here the beef steaks are sold in great quantities for the same price as pasta with ketchup goes for in any common Icelandic supermarket. Everybody eats beef and everybody sports a coal BBQ in their backyard the size that would proudly supply a good canteen. Once I saw a group of schoolchildren in Japan eating Sushi for breakfast so I can only imagine that Argentinean school kids have filet mignon and T-bone in their lunchbox and portable BBQ in their backpack! But now we have reached the border of Bolivia. Reached three km height over sea level and admiring the mountain view over the Anders where nothing is in the way else then Lucky-Luke cactuses. The only thing that's bothering is the fact that we're reaching the Bolivian panflute-culture. That is actually something you can write a long book about but anyone who has visited a center of any capital in the world have experienced. In short, you want to avoid this as the plague to listen to songs from the Titanic movie and Yesterday with The Beatles played on panflute by people in poncho. It almost crosses what is considered illegal! Next’s Bolivia and the great salt desert. Enough salt for the beef there!

Nautakjöt? Já takk!

Það verður nú ekki sagt að maður sé hæfur til strandferða. Í Parati er falleg strönd og falleg hús. Þar er líka mikil sól og þess vegna ákváðum við að labba á ströndina... án sólaráburðar. Ég þarf ekkert að útlista útkomuna af því, annað en að þremur dögum seinna urðum við fyrst brún!

Nú eru 8 vikur eftir af ferðalaginu okkar. Ekki það að maður sé að telja neitt niður enda er bara eitt land búið og fimm eftir. Brasilía liggur í valnum eftir Ríó, Parati, Sao Paulo, Campinas og Foz Do Iguacu.

Í Sao Paulo sáum við fólk og mikið af því. Enda er þetta eitt af þeim góðu stöðum á jörðinni til að sjá mikið af fólki enda búa nú eitthverjar fáar 20 milljónir þar. Þar sáum við transa (eins og Ronalado kallinn fékk nú að kenna illilega á) og fólkið sem fer í vinnuna á þyrlu. Mér finnst það líka vera góð hugmynd að fara í vinnuna á þyrlu þar sem ferðalög í annari víddinni eru ótrúlega takmörkuð. Sérstaklega í Sao Paulo. Þar eru of mikið af fólki og of mikið af bílum fyrir of lítið af plássi. Ég og Christian Karner einmitt veltum þessu fyrir okkur yfir einum léttum jarðaberja-Caipirinha og nautasteik síðasta sunnudag og komumst að því að þyrla eyðir nú ekki meira en 160 lítrum af olíu á klukkustund. Það er nú lítið meira en góður Hummer!

Einmitt um síðustu helgi hitti ég Karner fjölskylduna, Þau Christian, Shareena og fallega afsprengið þeirra, Konrad. Þar bjuggum við í vellystingum í Brasilísku höllinni þeirra í Campinas. Þar notuðum sundlaugina þeirra, borðuðum nautin þeirra, drukkum sykurrótarbrennivínið þeirra og keyrðum í bílunum þeirra eins og engin væri morgundagurinn (samt ekki endilega í þessari röð)! Voða gaman fyrir alla, enda er nú ekki á hverjum degi sem vinir kíki við hjá þeim í kaffi og með.

Nú erum við í Foz do Iguazu. Þar er foss sem er heimsins flottasti, besti, stærsti og með flest megabæt. Allavega ef eitthvað er að marka staðarbúa..

Á morgun er svo Argentína. Nautakjöt? Já takk.

Póetískur í Ríó

Þá er maður búin með Rio De Janeiro og ekki enn búið að ræna okkur! Suður Ameríka liggur að fótum okkar, svo maður reyni nú að vera soldið póetískur. Ríó býður upp á gott kaffi, rjómalagðar strandir og rjúkandi veður.

Við mættum í Salsaborgina síðasta laugardag og plöntuðu okkur í listamannahverfi borgarinnar, Santa Teresa! Þar fundum við hótel sem vildi hýsa okkur í vellystingum. Hótel
í eigu listamannapars sem eiga sundlaug. Eftir fjóra daga erum við búin að labba af okkur fæturna í gegnum skuggahverfi sem ríkidæmi, niðurnídd stórhýsi sem glæstar glerbyggingar. Yfir strendur Copacabana og Ibanema, framhjá fáklæddu fallegu fólki sem virðist eiga það sameiginlegt að vera annað hvort með yfirstækkuð brjóst eða yfirstækkaða magavöðva. Fyrir utan það þá erum við búin að villast í strætisvögnum, villast inn í fátækarhverfi, villast á matseðilinum og villast um. Einmitt það að stima inn í fátækahverfi, tveir bláeygingar með hundrað og fimmtíuþúsundkróna myndavél, er jafn slæm hugmynd og fullur prestur í vændishúsi. Maður lærir af mistökunum!

Núna er stefnan tekin á Sao Paulo með örlitlu stoppi í Parati. Rólegur smábær sem lifir á því að selja ferðalöngum Cachaca, stórhættulegt brennivín sem rennur allt of ljúft niður ef blandað er með limesafa og kallað Caipirinha! Í Sao Paulo verður Christian (sá sem var kenndur sem hinn fyrsti í annari heimsálfu) og Shareena kona hans heimsótt. Þar verður haldið við á þriðja nátt áður en haldið verður áfram suður. Spurning hvort verði boðið upp á Caipirinha þar?

Skriflega próf dauðans

Nú er maður alveg að verða fullgildur. "Hálfnað verk þá hafið er og búið þegar hálfnað er" eins og skáldið sagði. Einn flugmiða til Íslands eftir mánuð, tveir tímar fyrir framann ökukennarann og brakandi bleikt plast komið í vasann! Já, nú er maður nefnilega staðinn með það sem flestir sextán vetra unglingar ættu að kalla skriflega próf dauðans. Próf þreytti með sextán ára stelpum og pólskum karlmönnum og gat alveg svarað hvernig bannað-að-leggja skiltið leit út (ég mundi það nefnilega ennþá frá fína ökuprófinu mínu á Indlandi, enda var það líka eina spurningin) enda búin að leggjast undir feld til að lesa djúpar og gefandi bókmenntir um hvernig á að bakka í stæði (á mótorhjóli) og gefa stefnuljós.

Til Íslands fór ég nefnilega í síðustu viku til að taka mótorhjólapróf. Á Íslandi getur maður nefnilega tekið mótorhjólapróf og staðist sem er ekki hægt í Danmörku. Þar er prófið svo ruglað að manni grunar að Dýri úr Prúðuleikurunum hafi búið það til. Svo er líka verðið á íslenska prófinu er að skríða undir verðið á danskri pylsu með öllu og kóki miðað við hvernig gengið á íslensku lírunni er. Ég verð víst að vera staðinn að verki að gráta þetta ekki með ykkur Íslandsbúum... ég fær nú enn útborgað í dönsku gulls ígildi! Ég geri bara ráð fyrir að útlendingar hópist núna í verslunarferðir til Íslands og efnahagurinn fari að blómstra, bara alveg eins og á Kanarí!

Á Íslandi náði ég líka að gera margt annað skemmtilegt um páskana. Þar með talið borða svín, kalkún, páskaegg, kjúkling, tómatsúpu, naut og þorsk; Fara á skíði, fara á barinn, fara í heimsókn og fara í pottinn (Já já, ég hitti líka fjölskylduna). En ykkur að segja þá þykir það merkisviðburður að hafa farið á skíði á Íslandi en það held ég að ég hafi ekki gert frá því í tíð Regans. Það verður samt seint sagt að sé leiðinlegt og að bruna niður snævi þaktar brekkur í rigningu á meðan maður heyrir óminn af íslenskum prestum flytja boðskapinn er óneitanlega eitthvað sem maður gerir heldur ekki í útlöndum.


Svo nú er maður kominn heim til Danmerkur og farinn aftur. Enn einu sinni er maður í fylki Schwarzeneggers fyrir fyrirtækið sem veit ekki hvort ég á að vinna sem ræstitæknir, verkfræðingur eða læknir. En maður kvartar ekkert yfir að losna undan veðurþunglyndi Danmerkur og baka sig í... rigningu!

”Made in Taiwan”

Ég skil ekki hvernig er hægt að vera flugfreyja, flugþjónn eða nokkuð annað sem þénar sitt lifibrauð á því að ferðast á milli tímabelta. Þetta hlýtur að vera um það bil með þeim verstu störfum í sögu mannkynsins, á pari við að vinna sem skólphreinsitæknir, smakkari hjá Lýsi eða skrifstofudama hjá LÍN. Ennþá eftir nokkra daga hinu megin á hnettinum (svona miðað við þá flesta íslenskumælandi sem lesa þetta) þá er ég eins og að hafa lent undir hópi herskárra ástralskra rugbyleikmanna með hafnarboltakylfur um hvern miðjan dag, ómælandi á nokkra tungu eða hafa einbeitingu til að setja annan fótinn fyrir framan hinn. Sumir kalla þetta þotuþreytu, ég vill lýsa þessu bara sem ”Óvænt kerfisvilla kom fyrir”. Ég skil ekki að fólk skuli ferðast!!

Sem betur fer þurfti ekki að vinna mikið fram yfir miðjan dag fyrir okkar viðskiptamenn sem ég var sendur til að heimsækja hérna í Tævan. Já, talandi um að maður gefi af sér vel fyrir fyrirtækið! Þrátt fyrir háværar kvartanir yfir stjarnfræðilega léleg gæði söluvaranna okkar (sem ég ætla nú alveg að bíða með að tjá mig um þar sem ég er víst ennþá þarna á launaskrá) þá tókst mér fyrir hádegi að sætta þá með því að plástra, mála yfir og búa til þykka lygasögu. Kúnninn sáttur svo nú er maður á leiðinni heim eftir fjögra tíma vinnu og 52 tíma ferðalag!

Þannig að síðustu daga hefur ekki verið mikið not fyrir að halda neinu starfandi eftir miðjan dag. Þó gerðist maður góður túristi og skoðaði Tævan, verslað tævanskt (þið vitið ”Made in Taiwan”) og gerði sínar tilraunir til að borða kínverskt (það borða þeir nefnilega í Tævan).

Ég verð að segja að ég hef upp á síðkastið verið tiltölulega opin gagnvart matargerð framandi landa en ég held að ég sé búin að finna botninn. Ég og kínverski maturinn erum ekki alveg að dansa. Það getur verið að ég hafi einstaka sinnum kvartað yfir dahl og dosa á Indlandi en það er bara kransakaka miðað við þetta kínverska rusl. Svona til að hafa allt á hreinu þá er ég ekki að tala um djúpsteiktar rækjur í súrsætri, sykraðar núðlur með kjúkling og annað eins fínirí sem maður fær á veitingahúsum vesturlanda. Ég er meira að tala um hráu fiskhausana, soðna kálið og kjötslög af guð-má-vita-hverju með lýsisbragði sem þykir hinn besti matur hér um slóðir.

Ég borðaði þó nokkrum sinnum þennan kryddlausa vatnssósumat áður en ég og Lin hinn tævanski fórum á japanskan. Ég verð nú reyndar að viðurkenna að ég hef nú aldrei borðað svona rosalega japanskan mat, ekki einu sinni í Japan. Þegar maður var að borða voru svo mikið af augum sem horfðu á mann af matarborðinu að maður fór hjá sér! Sushi á sushi ofan, tofu, wasabi, naut, svín og tugir aðrir réttir sem ég þyrfti háskólapróf í sjávarlíffræði til að geta nefnt. Ekkert sem hægt var að kvarta yfir enda myndi fátt þurfa til að toppa soðna kálið.

Á laugardaginn fór ég í dagsferð með kínverskum túristum til að sjá suður Tævan með öðrum kínverskum leiðsögumanni. Þrátt fyrir að ég hafi skilið lítið af kínversku leiðsögninni hans (ekki alveg búin að ná kínverskskunni ennþá) þá var þar margt skemmtilegt að sjá. Sólarstrendur á milli kjarnorkuvera, lúxushótel án hótelleyfis, skeljasand eins og á Akranesi og eilífðarelda. Ég verð að viðurkenna að ég hef aldrei séð eilífðarelda áður og þyki það allsniðugt en það eru eldar af jarðgasi sem kemur upp úr jörðinni. Svona einskonar ókeypis gasgrill.

Í dag fór ég svo til Taipei þar sem eru verslanahverfi, neðanjarðarlestir, Taipei 101 og ríkt fólk. Svo eftir 4 daga í Tævan er ég semsagt á leið heim, fimm daga á undan áætlun.

Allir sáttir.

Sjónhverfingar flugfélaganna

Það er merkilegur staður sem ég bý á. Hann kallast Norðurbrú. Þar dvelst ég einstaka sinnum á milli flugferða og barferða. Það skemmtilega við þennan stað er að alltaf gerist eitthvað nýtt. Um daginn fengum við beirútskt þema í götuna með brennandi Volvó á hvolfi, Kósovó daga með sprengjum og brotnum rúðum og Líbanon kynningu með tuttugu ribbaldalöggum (þið vitið, þessum með hjálminn og stóru byssurnar) marsandi framhjá húsinu og inni í stigaganginum. Það verður ekki hægt að segja annað en gatan mín sé einstaklega alþjóðleg. Mig minnir einmitt að í nýju Rambó strákamyndinni sem ég sá í gær (sem ég er mjög glaður og stoltur yfir að hafa séð) að ég hafi séð glitta í götuskiltið mitt á milli þess sem hausar voru sprengdir og óvinir aflimaðir.

Þeir kapparnir hjá lögreglu Kaupmannahafnar eru samt lítið að standa sig. Þeim finnst að ástandið á Norðurbrú sé ekkert til að eyða tíma í ef maður getur kúað hinn löghlýðna borgara í öðrum hverfum. Um daginn lenti ég nefnilega í þeim eftir að ég setti mótorhjólið mitt í gang úti á gangstétt til að finna hvort síðustu töfrabrögðin á rafkerfinu (allar viðgerðir á rafkerfi konunglega Enfields verða að flokkast sem töfrabrögð) bæru eitthvern árangur. Löggan, sem hefur greinilega ekkert annað betra að gera sýndi vald sitt og stolt þar sem fólk brýtur ekki af sér, gaf mér sekt upp á 6 þúsund danskar krónur fyrir að brjóta öll umferðalög í bókinni. Ótryggt hjól, óskráð hjól, skírteinislaus, próflaus og hjálmlaus takk fyrir! Eina sektin sem vantaði var bara að ég hafi reynt líkamsárás á lögregluþjóninn (sem hefði reyndar verið alveg þess virði). Og ég sem var ekki einu sinni að keyra, í T-shirt í 5 stiga hita...

Til þess að vera þó ekki allt of mikið í skotlínunni í ofbeldisfullu Kaupmannahöfn þá skrapp ég til Belfast á Norður Írlandi fyrir nokkrum vikum þar sem rólega fólkið býr og þar sem maður getur farið óvopnaður á skemmtilega rokktónleika.



En nú er ég í flugvél. Þessari númer 12 á þessu ári. Eins og ég hef svo oft sagt áður þá eru “vá” áhrifin af flugferðum löngu horfin. Farþegaflug eru jafn leiðinlegur og óþægilegur ferðarmáti eins og að ferðast í átjándu aldar fangavagni. Mín kenning er sú að þetta er fólk hægt og rólega að komast að og nú keppast flugfélög við að búa til eitthvað sem gerir flugferðir “áhugaverðari” en þær eru í raun. Til að halda kálinu á réttum stað hjá farþegum þá finna flugfélög upp sínar tegund af sjónhverfingum svo fólk gleymi því að það sé fast í allt of lítilli niðursuðudós með fullt af fúlu fólki nálægt sem það kærir sig ekkert um. Sem dæmi þá reynir British Airways strax að svæfa ferðalanga með ómældu magni af ókeypis gini og tónik, American Airlines gefur þeim holskeflur af súkkulaði og gosi svo fólk lendir í sykurtransi, Thai og Singapore Airlines skaffa fallega flugþjóna og Icelandair... ja, þeir reyna að selja þér eitthvað af Saga Boutique vagninum, því ef þeir spyrja nógu oft hvort þú viljir kaupa eitthverja séríslenska skartgripi búnir til úr hvalaeistum, þá hlýturðu að gleyma að þú sért að fljúga.

Þetta Hong Kong flugfélag sem ég flýg nú með, Cathay Pacific, hefur mér ekki tekist að setja fingurinn á. Ég finn þó merki ýmissa sjónhverfinga. Sem dæmi spila þeir jólalög með kínverskum texta í hljóðkerfinu (það er mars), gefa MSG splæsta núðlusúpu í stað kaffis og sýna kvikmyndir frá fjórða áratug síðustu aldar. Kannski þeirra aðferð sé að rugla fólk svo mikið í ríminu að það veit ekki hvort það sé í 10 kílómetra hæð eða á 10 kílómetra hraða.


Núna er stefnan sem sagt í fyrsta skipti sett á Taiwan. Þangað er ég sendur með vinnunni til að beita minni sérkunnáttu á viðskiptavinina okkar. Eitthvern vegin hefur mér óvart tekist að sannfæra valdamikið fólk um að ég hafi eitthverja sérkunnáttu (sem ég hef ekki... og ég er ekki þekktur fyrir hóværð) svo ég er sendur í gin ljónsins í rúmlega viku án þess að vita hvorki upp né niður í hvað ég á að gera. Samt, ef allt fer illa get ég þá í það minnsta hjálpað þeim að búa til kaffi. Ég get bara verið sáttur fyrir að komast úr dönsku hrakveðri í sól og 25 stiga hita þó svo ég líti á það sem nútíma gapastokk að eyða tveimur og hálfum sólahring á flugvöllum og í flugvélum.


Ég get samt bara óskað þess að það verði eitthvað rólegra framundan. Síðstu vikur eru búnar að vera ansi þéttar með tónleikum á Íslandi, afmælisveislu hjá Gulla og Laufeyju, innflutningspartíi hjá Nokia Allan, huggulegum kvöldmati með Betu, leikhúsi hjá Hauki og pókerlausu kvöldi með Inga og Einsa. Ég get samt alveg eins beðið til Allah og Tígulgosans því það stendur víst til að heimsækja Ísrael og Shanghai á næstu vikum.

Og hver veit nema maður flýji ofbeldi og lögreglur Kaupmannahafnarborgar og kíki í frí til Íslands aftur í næstu viku? Þar er nefnilega skemmtilegt fólk og menn sem vilja gefa manni mótorhjólapróf.

Have a good one!

Ég biðst forláts! Mínum dygga lesandahópi hef ég ekki sinnt nú í meira en mánuð. Ástæðan er að sjálfsögðu sú að þessum tíma hef ég eytt í lesendagreiningu til að finna hvað kúnninn vill. Viðtöl, heimsóknir, tilraunir og mælingar.

Nei, það er tóm lýgi! Ég er bara búin að taka þátt í því eins og restin af norður evrópubúum að sita inni allan janúar og horfa út um gluggann og hugsa um alla þá góðu stundir þegar það var desember og allt var miklu betra. Janúar er jú opinber mánuður þunglyndis og lánataka svo maður verður að vera með.

Þrátt fyrir þá gleði að Elvis hafi fæðst í janúar og kaldi mánuðurinn hafi stælt sig af áramótapartíi með Þorvaldi, indversku partíi með Iben og Victoríu og dönsku partíi með Inga og Einari, íslensku partíi með Gunnhildi og Sigga, mótorhjólaviðgerðum, hátalarasmíði og Þýskskalandsferð þá hef ég ekki hlaðið mína vinstri hönd með fjaðurpenna og bleki og ritað mikla vísidóma fyrir ykkur góðir lesendur og fyrir það biðst ég forláts. Núna er kominn febrúar sem er örugglega miklu betri mánuður enda er hér komið fyrsta innlegg þessa árs.

Nú er maður enn aftur staddur í landi mettaðra fitusýra á vegum Kompanísins. Landi þar sem bensínafgreiðslumenn segja "Have a good one!" eftir að maður er búin að borga fyrir bensínið. Hvað þeir eiga við er mér lokuð bók enda hef ég aldrei verið kalífornískur bensínafgreiðslumaður. Þeir eru kannski svo vel tengdir að þeir geti séð til þess að ég eignist gott afkvæmi ef ég kaupi premíum eldsneyti af bestu gerð! Ég hef ákveðið að trúa því og reyni því eins oft og ég get að kaupa bensín, sem er að sjálfsögðu ekki mikil þraut þar sem hvert ökutæki þessa lands eyðir svo miklu bensíni að manni grunar oft að það slettist út um hurðarnar þegar maður ekur um.

Til að eyða meiri bensíni um helgina (sem er guðsélof í boði Kompanísins) ákvað ég við annan mann að bregða mér á amerísk skíði. Kalífornía er mjög sniðugt ríki þar sem maður getur farið á sólbaðsströndina fyrir hádegi og staðið á skíðum eftir hádegi (það er reyndar líka hægt í hinnu ríku Dubai en það vita allir að það er ekkert sexí við tuttugu þúsund fermetra frystikistuna þar). Fjöll í austri og strönd í suðri og þrír tímar á milli er gott kaffi. Við danski Niklas brugðum okkur að Tahoe vatni í amerískri kerru á sumardekkjum. Þar eru ólímpísk skíðasvæði í löngum röðum, himinhá fjöll og löggur með yfirvaraskegg og dökk sólgleraugu (klukkan hálf níu um kvöld um vetur) að skipa fólki að setja keðjur á dekkinn. Í fjöllin komumst við við litla þraut enda er maður ekki íslendingur fyrir minna en svo að maður kann að spóla í hálku án keðja! Eftir tvo daga, tvo metra af jafnföllnum snjó, tvö sett af keðjum (jú, ég varð að játa mig sigraðan í baráttunni við hálkuna eftir að ég var búin að taka sirkúshringinn á rauðu ljósi) og tvo bjóra (nei, þeir voru ekkert tengdir sirkhúshringnum), fórum við tveir veðurbarnir, sælir og ánægðir niður í pálmatréin.

Allt tekur enda, sem betur fer, og fer ég nú heim frá Ameríku á miðvikudaginn eftir rúma viku í daglegum þrjátíuþúsund hitaeiningunum. Djúpsteikt steikar-kjúklinga-rækju burrito, glaserað með hamborgarasósu og rjóma er nefnilega mjög lýsandi réttur fyrir það sem maður þarf að innbera á þessum slóðum. En betra tekur við. Nú verður bara etið Shepherds Pie og Guinness á Norður Írlandi um næstu helgi. Belfast með rokktónleikum og alsherjar gleði með systu.

Svo er bara Taiwan í næstu viku, eða kannski verður það Shanghai? Enginn veit!



(Já, svona til að sýnast vísindalegri í minni uppgerðarlestrakönnun, endilega skiljiði eftir komment!)

Amerískir hamborgarar

Fjögurhundruð hamborgurum og þúsund mílum seinna er maður kominn heim heim frá fyrirheitnalandinu, fylki Schwartzeneggers og mekka tölvuiðnaðarins.

Það má alveg deila um hversu amerískur Sílikondalurinn er þó, þetta er eiginlega bara litla Shanghai splæsað saman með litlu Bangalore. Þar er bókstaflega ekki nokkurn mann að sjá með mína tegund af húð. Svona til að bæta hér inn þá ætla ég ekki strax að minnast á liti í þessu samhengi því í Ameríku er nefnilega bannað að tala um liti í nokkru samhengi (nema þá náttúrulega “red-white-and-blue” og Guð blessi Ameríku). Hann eða hún sem tekst að finna upp litlausa litinn á pottþétt framtíð sína fyrir í gulli og gersemum í Ameríku. Það væri pottþétt hægt að selja hann í hillunni við hliðina á megrunarpillunum og taugaslökunardropunum.

Málið er að í Sílikondalnum eru bara “útlendingar”. Á mínum vinnustað eru bara ljósbrúnir Kínverjar, dökkbrúnir Indverjar, svartbrúnir Afríkubúar og sólbrúnir Mexikóar fyrir utan þessa fölbleiku Dani. Ég veit hreinlega ekki hvar bleiki Ameríkaninn er með stráið í munninum og haglabyssuna í afturglugganum er. Kannski voru þessir hestvagnafólksflutningarnir á átjándu og nítjándu öld til vesturstrandarinnar allt saman uppspuni þar sem þeir komust ekki lengra en til Kentucky þar sem nóg er af kjúklingum og hamborgarabuffi. Allavega virðist nánast engöngu kínverska vera töluð á vinnustaðnum og Dim Sum borðað í hverjum hádegistíma (og ég sem hef aldrei verið mikill Dim Sum maður...það er þetta með kjúklingafæturnar).


Þrjár vikur búnar í Ameríku og búin að skoða Reno. Reno er í Neavadafylki. Reno ekki merkileg borg en sumir segja að allir vegir liggja til Reno! En þar eru tugi spilavíta sem þar eru og sem virðist einkenna allar borgir sem hafa íbúðarfjölda fleiri en fjórir í Nevada. Spilavítin í Reno eru reyndar stór og mikil (en eru samt svona vond blanda af Rauða Kross spilakassa og Jólalandi) en eins og dæmigert er í bandarískum borgum þá sést ekki lifandi fólk á götum á miðjum degi eins og það sé standslaus farsótt í gangi.

Já, einmitt síðustu helgina ákvað ég að gerast ferðamaður og bregða mér til Nevada og að Tahoe vatni. Af eitthverri skringilegri ástæðu þá fannst mér að það væri komin tími til að gera eitthvað annað en bara sitja inni á In-N-Out burgers (sem auðvitað allir þekkja úr kvikmyndinni The Big Lebowski), drekka kóksjeik úr hálfsgallonabrúsa, borða kíló af frönskum með bræddum osti og fjórfaldan ostborgara (samt veit ekki núna afhverju ég vildi eyða tíma eitthverstaðar annarstaðar!). En ég skellti mér upp í Pontíakinn minn og keyrði af stað til að sjá hvort það væri eitthvað annað að sjá en bíla og vegi í þessu landi. Eftir sex tíma keyrslu og ekki búin að sjá annað en bíla og vegi þá komst ég upp í fjöllinn að Lake Tahoe. Þar er hægt að standa á skíðum (ef það er snjór...sem var ekki), synda í vatninu (ef það er heitt...sem var ekki), veiða fisk (ef það væri fiskur...sem var ekki), fara í gönguferð (ef það væri ekki frost...sem var ekki) eða borða hamborgara (sem er hægt). Ég ákvað því bara að borða bara stærsta hamborgara í heimi í staðinn og horfa á fallegu náttúruna út um afturgluggann!



En nú er maður kominn heim í Danaveldi og rigning og rok í boði. Nú getur maður glatt sig yfir góða afslöppun innan veggja heimilisins... í tvær vikur. Einmitt þann 22. desember verður íslenskt, já takk, skoðað og þá verður ekki úr vegi að bera saman hamborgarana í 51. fylkinu!

Duldir hæfileikar

Vá. Ég veit ekki afhverju ég bý ekki í þessu landi. Þeir eru bara búnir að fullkomna þetta. Þetta hlýtur að hafa verið eins mikil fundur og upgötvun prentaðs máls og það er alveg víst að þetta er ekki hægt að leika eftir í öðrum löndum. Þeir amerísku eru búnir að skylja þetta með kalkúninn!

Mér var boðið heim til hans Paul sem vinnur í sömu vinnu og ég á fimmtudaginn. Að sjálfsögðu var það eitt af mínum fyrstu verkefninum í þessu landi að finna góðan frambjóðanda til að bjóða mér í þakkargjörðaveislu þar sem ég vissi að ég myndi þurfa dveljast í mekka þakkargjörðakalkúnsins alla síðustu viku. Paul virtist vera góður kandídat fyrir þetta verðuga hlutverk svo hann féll fyrir mínum uppgerðaraumkunarorðum og bauð mér heim í faðm fjölskyldunnar. Málið er líka það að hann Paul kann að halda upp á þakkargjörðadaginn. Hann bauð upp á hálfsdags prógram þar sem krafan var að ná að innbera að minnsta kosti 5000 hitaeiningum úr kampavíni, rauðvíni og hvítvíni frá Kaliforníu, úr 20 kílóa grilluðum kalkúni, úr átta mismunandi tegunum af fyllingu, úr snittum og sósum og 9 tegundum af eplapæjum! Allt var skipulagt niður í smáatriði: Hvenær átti að skipta yfir í hvítvínið, hvenær átti að fara í göngutúr og hvar átti að pissa. Allt að sjálfsögðu til að hámarka inntökuna á hitaeiningunum!

Reyndar mér til mikils happs ákvað Paul ekki að útbúa ”dauða”-þakkargjörðamáltíðina eins og hann gerði víst á síðasta ári. Hún samanstendur nefnilega af því að steikja þrjár tegundir af hryggdýrum í einu lagi, heill kjúklingur er notaður sem fylling inn í heila önd og hún notuð í heilu lagi sem fylling inn í heilan kalkún. Mér byrjaði bara að svima yfir tilhugsuninni en að sögn átti þetta að vera mjög lystugur og vel útilátinn matur!

Svona til að gera langa sögu stutta, þá fór ég rúllandi úr húsi Pauls með innyflin mín á yfirsnúningi eftir besta kalkún í manna minnum!


Eftir heilan föstudag í óráði eftir ofát fimmtudagsins ákvað ég að það væri kominn tími til að fara eða gera eitthvað að viti þar sem ég hefði heila helgi í Ameríku. Þannig að í gær fór ég í minn fyrsta flugtíma! Ég hef nú aldrei hugsað það sem mitt framtíðarstarf ef ég myndi gefast upp á verkfræðivinnunni að gerast flugmaður þó svo að þeir þykja oft með yfirburða áhugaverðum mönnum (þykja það oft líka sjálfir!). Þannig er samt svo bundið um hnútana að ef maður ætlar að prófa að fljúga (sem allir vita að kostar jafn mikið og ...að læra að fljúga!) þá gerir maður það í Bandaríkjunum þar sem klósettgjaldmiðillinn þeirra er jafn mikils virði og umframolían í uppétinni kryddsíldarkrukku.

Ég brá mér upp í þessa litlu rellu með þessum ágætis kennara sem tek fram að var hvorki fullur né undir áhrifum annara vímuefna. Eftir leyfturkennslu á alla mælana, handföngin og pedalana var mér sett að koma mér út á flugbraut og koma vélinni í loftið. Svo vel gekk þetta að eftir að ég var búin að fljúga í hálfan annan tímann fram og til baka yfir alla San Francisco þá sagði hann mér bara að lenda. Nú, eftir svoleiðis smámuni og við komnir heilir á húfi á jörðu niður þá sagði þessi ágætis kennari, sem ég tek aftur fram að var hvorki fullur nér undir áhrifum annara vímuefna, að hann hafi bara aldrei kennt neinum á öllum sínum ferli sem hefði svona góða stjórn á flugvél og gæti þar líka lent flugvél í fyrstu flugferðinni!

Þar sem ég er mikill efahyggjumaður þá varð ég auðvitað að reyna greina þessi ummæli. Ég held að annað hvort var kennarinn að tryggja það að ég myndi örugglega koma aftur, kaupa flugstjórapakkann, skuldsetja allt sem ég á og brenna verkfræðiprófskírteinið eða þá hann var bara að uppgötva dulda hæfileika. Kannski að þær ómældu þjálfunartímar í tölvuleikjum þegar ég var yngri séu loksins að skila sér, hver veit!

Ég ætla allavega að trúa því síðarnefnda og ætla að drífa mig sem fyrst í næstu búð og kaupa mér amerísk flugstjórasólgleraugu!

Amerísk neysla

Í Ameríku er gaman. Þar leika allir saman. Þangað til manni er hótað að vera hent út af skemmtistöðum!

Bandaríkin er skrítið land og ég skil Kalíforníu ekkert frekar en hin fylkin í þessu landi. Ég á samt 46 fylki eftir að heimsækja svo ég gæti enn haft rangt fyrir mér.

Það er nefnilega það að á laugardaginn var mér boðið að koma með út og skoða næturlíf Palo Alto, sem er bær hérna í Kísildalnum (þar sem hinn merkilegi Stanford háskóli er), með ameríska Greg (hef ekki hugmynd um hver hann er en hann á bíl sem er gott í þessu landi) og eitthverjum tveimur óþekktum sænskum stelpum. Á skemmtistað var haldið sem þykir ekki mjög markverð frásögn nema fyrir það að ég greinilega var svo dónalegur útlendingur að ég veifaði á barþjóninn til að fá að nota mína nýpressuðu dollara til að kaupa á barnum fyrir mína nýju vini. Fyrir það var ég á mörkum þess að vera skellt í jörðina, járnaður, borinn út og kærður bara fyrir það eitt að láta taka eftir sér. Ég held að ég þurfi að gera meiri rannsóknarvinnu á þessu landi til að skilja hvað má og hvað má ekki!

Það er þó allavega ekki ennþá neinn búin að fara í mál við mig en það eru samt tvær vikur eftir af dvöl minni hérna svo ég ætla að bíða með að opna kampavínið. Það sem ég hef samt ekki beðið með er að opna er kalíforníska Pinot Noir. Í dag ákváðum við, ég, danski Martin (nr. 2) og danski Niklas að að gerast fágaðir heimsborgarar og bregða okkur í heimatilbúna vínsmökkunarferð í norðurhéröð Kalíforníu. Þar hristum við, lyktuðum, skyrptum og settum upp gáfumannasvipi og sögðum orð eins og smjör og tað um hverja flöskuna á fætur annarri, ekki ósvipað og Miles úr kvikmyndinni Sideways (við urðum samt þó ekki eins brjálaðir og Miles í Sideways). Á milli vínframleiðenda gerðumst við almennilegir túristar og skoðuðum himinhá rauðviðartré og kyrrahafið. Maður hefur upplifað verri sunnudag!

Nú er maður semsagt búin að vera viku í Kaliforníu. Eftir að maður kom hingað er maður búin að borða það magn af mat sem samsvarar mánaðarneyslu meðalstórs afrísks smáríkis. Það virðist heldur ekki vera margt gert annað á virkum dögum í Kísildalnum en að borða, vinna, borða og borða. Það hjálpar líka að allt er svo stórt í þessu landi að allir skammtar eru alltaf eins og fyrir fjölskyldu sem hefur ekki neytt matar í sjö vikur. Það útskýrir líka það hvers vegna margir eru breiðir (þ.e. um sig miðjan) þar sem steikurnar eru framreiddar á trogum og gosdrykkir í tunnum. Hinsvegar getur maður seint kvartað yfir mexíkóska steikarburritoinu og tíu tommu amerísku hamborgurum...úff... Ég held ég myndi bara enda eins og Hindenburg ef ég myndi þurfa flytja hingað (engin hætta, ég myndi heldur selja minn konunglega inverska eðalfák en að flytja til Ameríku)!

Nú er maður líka búin að gera forrannsókn á San Francisco. Þetta eru niðurstöðurnar: Í San Francisco er alltaf þoka, í San Francisco búa bara hippar og í San Francisco keyra allir um á sporvögnum. Ég held að fyrstu niðurstöðurnar mínar séu frekar ónákvæmar en allavega er eitt satt að ég hef ekki ennþá tekist að sjá Golden Gate brúnna fyrir þoku og samt búin að keyra yfir hana tvisvar!


Kalifornía heldur áfram að verða rannsökuð og á fimmtudaginn verður púlsinn tekinn að alvöru. Þá verður haldið upp á þakkargjörðahátíðina heima hjá ameríska Scott sem býr fyrir norðan San Francisco. Já, heldur betur er maður aldeilis búin að láta bjóða sér í amerískan kalkún, amerískt glerjaðar kartöflur og síðast en ekki síst, amerískan (súper)fótbolta! Þá er ekkert annað að segja en “God save America”!

Amerísk gildi

Nú er maður byrjaður í nýrri vinnu. Það má nú deila um hvort heilastarfsemin mín hafi verið alveg á fullum snúning þegar ég ákvað að byrja í vinnu sem krefst á hverjum morgni ferðalags hálfa leið til Noregs! Það er nefnilega þannig að vinnan mín er í Allerød á norður Sjálandi, sem myndi samsvara því á Íslandi að vinnan væri á Patró og maður byggi í Reykjavík!

Þetta þýðir einfaldlega almenningssamgöngur, það er bara ekkert annað í boði. Hjól kemur ekki til greina því ég er ekki að fara að henda í íþróttapakkann með amfetamínofneyslu og getuleysi og þar sem það stendur ekkert til að fara í spor Lance Armstrong þá hjálpar uppfinningin "bíll" voðalega lítið. Að kaupa bíl í þessu landi gerir engin heilbrigður einstaklingur því fyrir ríkisstjórn þessa lands (sem við getum kallað alveg eins kallað Líbya) þá er það að eiga bíl jafn slæmt og að geyma AK-47 riffla í neðstu dótahillunum á leikskólum borgarinnar. Þeir hafa bundið svo um skatthnútana að fólk þarf að vinna árum saman (ekki ósvipað því sem tíðkaðist í Sovétríkjunnum sálugu) til að hafa efni á eitthverri gamalli, ryðgaðri dós og það til þess eins að vera hæddir af hjólafólki sem allt vill vera eins og Lance og þykir það djöfullegt að sita inní upphituðu tæki og velja sjálfur hvert maður vill fara. Einfaldlega, þeir sem eiga bíl í Danmörku eru illmenni.

Bílahatursmafían hefur líka skipulagt hverfi borgarinnar, eins og til dæmis Nørrebro þar sem ég bý, til að það sé eins erfitt að leggja bílum þar eins og að ætla að stofna syngjandi bróderingarklúbb meðal Vítisengla. Það eru engin bílastæði meðfram götunum (það þarf jú að vera pláss fyrir hjólafólkið), bílastæðishúsin eru sérhönnuð fyrir fólk sem á ekki bíla með því að hafa þau lokuð hálfan sólahringinn og allar götur eru einstefnur (nema náttúrulega fyrir hjólafólk).

Ég hef þó átt bíl í Danmörku, blessuð sé minning hans, svo ég hef í gegnum blóð og tár byggt upp nokkuð þol gagnvart bílahatursmafíunni. Það gæti þó ekki verið annað en að eftir að hafa ferðast með almenningssamgöngunum í tvær vikur, sem fyrsta lagi kostar það sama og velta lítils Afríkuríkis og í öðru lagi brennir upp hálfum deginum þá er aldrei að vita en að heilastarfsemin mín haldi áfram að vinna á hálfum snúning og maður kaupi sér aftur bíl. Maður leggur ýmislegt á sig til að sofa hálftímanum lengur á morgnana!


En eins og ég sagði þá er ég byrjaður í nýrri vinnu. Ég hef komist að því að þrátt fyrir að skrifstofan mín liggi í Danmörku þá hafa kanarnir (þeir sem eiga þetta kompaní) meira vægi í hvernig fyrirtækið er rekið, enda fleiri, stærri og meiri. Þannig að fyrirtækinu er mikið til stjórnað eftir hugmyndum þeirra frjálsu. Það má svo geta þess að ég kem frá finnska sósíalfyrirtækinu Nokia þar sem allir eru jafnir (samt sumir jafnari en aðrir en þetta er jú næsta land við fyrrverandi Sovétríkin) svo ég veit ekki hvað almennt tíðkast í bransanum. Samkvæmt amerískri hugmyndafræði er starfsmennirnir alltaf glæpamenn sem hafa það eina hlutverk að stela eins mikið frá fyrirtækinu og láta sig svo hverfa áður en fyrirtækið fer í málaferli við það. Það þýðir að yfirmennirnir þykja það sjálfsögð krafa að fá að fylgjast með starfsmönnunum sínum og setja þeim reglurnar í anda Samúels Frænda. Fyrir mig er þetta ekki alveg það sem maður er vanur frá gömlu góðu Danmörk þar sem allir í skóginum eru vinir og starfsmanninum yrði hjálpað upp í bílinn ef það vildi svo til að honum væri mætt úti á bílastæði með peningaskáp fyrirtækisins í fanginu!

Fyrir mig og okkur Danmerkurbúa, þýðir þetta bara að nú verði lagt á ráðin til að sannfæra Ameríkana um gæði innlendra gilda, ekki ósvipað og kanarnir reyndu í Írak! Það þykir þá til hæfi að byrja sem fyrst á pretikuninni svo á mánudaginn er stefnan mín tekin á höfuðstöðvarnar í Kísildalnum hjá San Fransico í Kaliforníu.

Nú fáum við að sjá eftir þrjár vikur á amerískri grund hvort sósíalísku gildin verði hrakin burt með amerískum T-beinssteikum og ódýrum mótorhjólastígvélum eða hvort Kanarnir verða farnir að syngja “Soyuz nerushimy respublik svobodnykh” áður en ég fer!

Fálmar Íslendinga

Fyrir hverja helgi eiga sér stað stórkostulegir gripaflutningar frá Íslandi. Íslendingar riðjast til Kaupmannahafnar til að versla í dönskum verslunum sem Íslendingar eru líklegast búnir að kaupa eða borða danskt smurbrauð af veitingahúsum sem líklegast aðrir Íslendingar eru líka búnir að kaupa. Eftir þrjá daga í rigningu, 15 lítra af Carlsberg og með 15 kíló af H&M barnafatnaði í yfirvikt eru Íslendingunum yfirleitt skilað aftur heim sælum og glöðum yfir að hafa kynnst danskri menningu frá fyrstu hendi!

Það gerist þó öðru hvoru að eitthvað af þessu fólki sem leggur erlenda grund undir fót kemur til að heimsækja mig. Það einmitt gerist núna um næstu helgi þegar foreldrar mínir hafa ákveðið að heilsa upp á eina soninn í útlöndum. Þá verður nú danska menningin gaumgæfulega skoðuð eins og góðum ríkisborgara, vegakerfið mælt og smurbrauðið etið. Það gæti þó farið svo að maður styrki rætur sínar og skoði þetta land eins og góðum Íslendingi er lagið. Kannski kominn tími á eftir sjö ár!


Þó ótrúlega megi virðast þá koma þó fleiri en bara Íslendingar til Kaupmannahafnar. Það má svo deila um það hvort það sé þó mjög góð hugmynd að aðrar þjóðir komi þangað þar sem það er varla pláss fyrir mikið fleiri þjóðerni í miðbæ Kaupmannahafnar um helgar þegar þúsundir Íslendinga fylla allar búðaraðir og veitingastaði eins og mý á mykju. En um síðustu helgi kom hún Þýska Juliane í helgarferð til Kaupmannahafnar. Hún Juliane, sem gengur líka undir nafninu Bangalore-Juliane af þeirri einu ástæðu að hún átti líka heima í Bangalore, ákvað að heilsa upp á Danmörk. Nú, auðvitað til að upplifa gegnharða danska menningu heimsótti hún eina Íslendinginn sem hún þekkir í Kaupmannahöfn, skoðaði Litlu Hafmeyjuna og bar D'Angleterre augum (sem verður nú víst líka að kallast eign Íslendinga). Hugguleg helgarferð með öllu!


Þannig að í kvöld ákvað ég að halda uppi heiðri þessarar litlu þjóðar (sem við getum hér okkar á milli kallað Danmörk) með því að tala dönsku, ræða málefni danska kommúnistaflokksins og stöðu danskra húsgagnahönnuða á Laundromat Kaffinu hans Friðriks (nei, maður lostnar aldrei úr fálmum Íslenskra veitingahúsrekanda). Nefnilega hún Bangalore-Victoria bauð mér að borða með sér til þess að fagna því að ég sé laus úr greipum Teléfonos Móviles de Nokia.


Þannig að héðan í frá svara ég öllum spurningum um Nokia með því að byrja á setningunni: "ég mátti ekki segja það en þar sem ég vinn ekki lengur hjá þeim þá er það satt að Nokia býr til síma sem endast ekki lengur en í 9 mánuði..."!

Heiður íslenska stofnsins

Indland búið.

Engin plön um næstu heimsókn.

Það er eins gott því mér tókst að eyða upphæð sem slagar upp í eitt indverskt kjarnorkuver á tveimur vikum svo ég veit ekki hvort efnahagurinn myndi samþykkja fleiri heimsóknir svona alveg í bráð. Eins og ég hef áður nefnt þá leið manni í þeim óteljandi verslunarferðum eins og íslenskum spánarfara að uppgötva það í fyrsta skipti að það sé hægt að kaupa Bacardi í kók með magnafslætti á íslendingabarnum. Maður sparaði svo mikið að maður hefði getað rétt við efnahag Líbanon á einu bretti núna.

Það er samt ekki hægt að kvarta yfir síðustu dögunum á Indlandi. Steik með finnska Marko, klúbbað með finnska Jari, stórafmæli hjá indversku Priyu og vígsla Dodda.

Doddi er nefnilega Íslendingur, Doddi er ný komin til Bangalore og Doddi er bankastarfsmaður.

Þrátt fyrir að íslenskir bankastarfsmenn séu gjarnan litnir hornauga af mörgum sérfræðingum, rétt eins og einhverfir í spilavítum, þá verður Doddi háll sem áll í hlutverki sínu við að taka við og halda uppi heiðri íslenska stofnsins í Bangalore fram í desember. Hann verður íslenski stofninn!

Eftir tæpa fjörutíu svefnlausa tíma kom flugvélin mér til Kaupmannahafnar. Maður getur ekki annað en verið ánægður því indverski þolinmæðismælirinn var alveg að komast í hring. Bílstjórinn minn gerði útslagið. Málið er nefnilega það að ég fékk ekki minn gamla góða áreiðanlega Richard bílstjóra þar sem ég er ekki lengur búsettur á Indlandi. Í staðinn fékk ég heilaskertann hellisbúa sem áreiðanlega fékk ökuskírteinið sitt úr kornflögupakka, ný fluttur úr fjölskylduhellinum til Bangalore, ólæsan, ótalandi og óskiljanlegan og keyrandi um á bíl sem væri eingöngu hægt að líkja við ónýtan indverskan Tata Indicab (aaa... þetta var ónýtur indverskur Tata Indicab). Bílstjórinn minn sýndi ekki að hann væri með eitthvað starfandi á milli eyrnanna og hann vildi ekki gera eða fara þangað sem ég vildi.

Mínar fábrotnu kröfur um bílstjóra segir bara að maður þarf að uppfylla að minnsta kosti eitt af þessu. Greinilega stórkostlegur misskilningur... og ég sem hélt að ég væri byrjaður að skilja og ná púlsinum á Indlandi. Ég greinilega var bara með fingurinn á olnboganum.



Þrátt fyrir það, hér í Kaupmannahöfn ætla ég þá ekkert annað að gera en að byrja hlakka til fyrir næsta ferðalag. Hin sólríka vesturströnd Bandaríkjanna, Norður Ameríku, heimili þeirra hugrökku og land frelsisins verður að öllum líkindum heimsótt í nóvember. En svona áður en það verður þarf ég þó að öllum líkindum að mæta í fyrsta vinnudaginn í vinnuna hjá kompaníinu sem ætlar að borga farseðilinn. Ekki að maður þurfi að gráta yfir því þó. Þeir lofa gulli og grænum farsíma.

Núna er líka ekki nema ein og hálf vika eftir af gömlu vinnunni. Í tilefni þess hef ég nú líka ákveðið að leggja mín vogaskálalóð í að efla getu mína í að leggja kapal og spila Tetris næstu vikuna í vinnunni.

Það er líka alveg passandi því maður þarf að vera viðbúinn á sál og líkama því spurst hefur út að íslenska sendingin af búslóðinni minni sé jafnvel væntanleg í vikunni. Þá verður gaman því þá fæ ég fullt af hljómflutningsgræjum.

Þær eru nefnilega einhuga smíðaðar til að tilkynna nágrönnunum mínum að ég sé fluttur inn.

Hin fagra Bangalore

Kúaskíturinn á götum, guli mengunarreykurinn og ærandi umferðaniðurinn. Alveg eins og vera kominn heim! Það er kannski orðum aukið að segja að ég sé kominn heim en það er nú svona svo til. Ég er nefnilega ekki ennþá búin að læra að hjóla hægra megin á dönskum götum, finna út hvernig maður eldar mat eða þrífur gólf svo þetta verður bara alveg eins og að fara í orlof frá dönsku aðlögunarbúðunum!

En þó yfirmennirnir mínir hafi séð það í hendi sér að ég gæti ekki verið annarstaðar en í Bangalore í tvær vikur þá finnur maður samt fyrir því að þeir viti maður sé að fara svíka lit. Það er víst ekki lengur rjómi og rækjur á fínustu hótelum borgarinnar á kostnað fyrirtækisins heldur nú er maður settur inn í íbúð sem ekki væri hægt ða bjóða fullum rússneskum trukkabílstjóra. Veit ekki, kannski maður hafi örlítið farið yfir strikið síðast með að bóka sig inn á besta og dýrasta hótel Indlands í rúma viku og senda reikninginn beinustu leið í hraðpósti á fyrirtækið!

Þannig að nú fæ ég að húka í þjónustuíbúð þar sem boðið er upp á starfsfólk sem kann ekki á klukku, starfsfólk sem kann ekki að búa til morgunmat, starfsfólk sem kann ekki neina tungu sem ég kann, starfsfólk sem kann ekki að þrífa og starfsfólk sem kann ekki að drepa kakalakka. Sem betur fer þá á ég enn nóg af svo til kölluðum vinum í Bangalore til að spilla öllum tímum meðan ég er ekki í vinnunni svo ég þarf ekki að eyða fleiri mínútum en nauðsynlegt er á þessum skipskamri. Kannski maður sé aðeins búin að stilla þolinmæðismælinn of langt niður eftir nokkrar vikur í Danmörku þar sem manni er kennt að rifest yfir því að rúgbrauðssneyðin sé ekki nákvæmlega 19,3 fersentimetrar.


Einmitt síðustu viku er maður búin að vera í Bangalore. Það er samt ekki hægt að segja að það hafi verið sérlega leiðinlegt. Nú eru liðnir sex dagar í óteljandi velkomin-aftur veislum og svo næstu fimm dagana taka við óteljandi kveðju-veislur! Maður er búin að ná að hitta nokkurnvegin alla sem verðugt er að hitta: Martin, Christian, Christian nr. 2, Moritz, Pryia, Shareena, Nadine, Ulrike, Katrine, Anitha, Jari, Jari nr. 2, Marko og alla hina.

Auðvitað er maður líka búin að ná að troða verslunar-Íslendingnum inn í planið. Maður getur ekki verið með blá augu og blátt vegabréf í “útlöndum” ef maður fer ekki út og verslar eins og maður væri að fara enduropna Miklagarð. Þetta hlýtur að vera í genunum því það virðist engu breyta að það hafi jú sprottið upp eitt og eitt tækifæri til að versla hér yfir síðastu 12 mánuðina. Auðvitað eins og góðum borgara sæmir er maður búin að versla fyrir meira en taskan rúmar svo nú er eins gott að fara æfa flugvallarstarfsmannabrosið!

Þrátt fyrir grillveislur, drykkjuveislur, matarveislur, kampavínsveislur, finnskar veislur, verslunarveislur og almennar veislur þá hefur maður nú búin að vinna stíft í því að koma vinnunni fyrir. Síðustu daga hefur maður fengið að tala mikið, halda kynningar, námskeið og fyrirlestra og reyna ausa úr hinum botnlausa viskubrunni sem maður þarf að draga á eftir sér. Einmitt áður en maður sendir fjögurra ára viskubrunninn í endurvinnslustöðina og fær 200 krónur fyrir!


Það er þó nóg í dagbókinni fyrir seinni hálfleik. Bíóferðir, tónleikaferðir, finnskar barferðir, afmælisveislur og grillveislur. Það fer að líða að því að maður hlakki til að komast heim til Danmerkur þar sem fólk hittist ekki nema með sex mánaða fyrirvara!

Að aka er góð skemmtun

Ég verð að biðjast afsökunnar af því að það hefur ekki verið lagður inn póstur í þessa minningargrein í nokkurn tíma. Ég vill frekar segja að ástæðan þykir vera einstök leti því ég vill síður segja að líf mitt hafi algjörlega breyst í innantóma ógleði líkt og hjá fílnum í dýragarðinum í Kaupmannahöfn. Því ætla ég hér með að bæta úr því og byrjar hér þá frásögnin:

Þetta byrjaði allt upp úr klukkan þrjú á föstudagseftirmiðdegi fyrir svo til 10 dögum síðan. Þá vissi ég vel að að horfa á myndband væri góð skemmtun en að aka um Alpanana í Porsche 911 grunaði mig ekki að væri jafnvel ekki síðri skemmtun! Einmitt á þessum tímapunkti í lífi mínu lenti ég á Munchenarflugvelli og heilsaði upp á þá Nökkva, Þorvald og Óla, sem þá voru komnir með lyklana af tveimur sportbílum, glaðir í bragði eins og sænskir hafnarverkamenn í Ikea!

Stefnan var tekin. GPS-inn stilltur. Spólvörnin aftengd og lagt af stað eins og vindurinn (og gott betur en það) beint upp í austurísku Alpana. Hlykkjótta vegir þræddir, borðuðum snitzel, þröngir vegir eknir, borðuðum bratwurst, beinir vegir brunaðir og drukkum bjór. Eftir tindrandi Alpatinda í sól og blíðu og 1400 km enduðum á októberhátíð í Munchen þar sem karlmenn klæðast leðurbuxum og konur Heidi kjólum. Alveg eins og segir í biblíunni.

Að aka Porsche 911 og BMW Z4 er góð skemmtun. Það er samt eins og að aka stórum gókart bíl (ekki taka þetta samt of bókstaflega þar sem það er jafn mikið pláss inni í þessu og í venjulegum gókart bíl). Eini munurinn er samt að þessir bílar kosta það sama og einbýlishús og það fylgir þeim sá óþægilegi ókostur að það er mun auðveldara að steindrepa sig á þeim. Ekki að það sé eitthver minni hætta á að verða steindrepinn á miðri götu úti á Nörrebro í Kaupmannahöfn þar sem ég hef ákveðið að leggja mitt akkeri um sinn! En með þessu má alveg mæla (göturnar).


Eftir tvær vikur í húsgangalausri íbúð í Kaupmannahöfn, einum rokktónleikum, einu pókerkvöldi (engin hætta, ég kann ekki póker...tókst samt að rústa meðspilurunum!), einni íslenskri kvikmynd, tveimur kebab, tveimur djömmum og ómældum klukkustundum í vinnunni, þá er stefnan tekin á Indland. Á síðustu metrunum hjá Nokia hafa mínir menn fundið það út, mér þó ekki til óbærilegs sársauka, að eitt námskeið skuli ég halda í Bangalore. Um næstu helgi verður flugsætið hitað upp og kynnt upp í flugvélahreyflinum. Ég reikna staðfastlega með að þá verði kátt í höllinni því margt gott fólk þarf að heimsækja, mikið þurfi að versla og lítið að vinna. Tvær vikur í góðu yfirlæti með dagpeninga, stóra íbúð og einkabílstjóra.

Það er einmitt það sem mig vantar núna!

(já, það eru einmitt komnar myndir inn á myndaalbúmið. Það þykir þó til hæfi að þær lenda ekki undir flokknum "Indland" heldur undir þeim góða flokki "Ferðalög". Góðar stundir.)

Umskiptin

Eitthver hefur án efa verið búin að leggja kampavínið í kæli, kaupa sautjánda-júní-fána og gera jólahreingerninguna til að halda upp á að maður sé búin að leggja niður skrif á þessu bloggi í tilefni þess að maður er fluttur frá Indlandi. Ég verð víst að veita þeim og hinum sömu vonbrigðum. Ég hef nú ákveðið að halda skrifunum áfram þar sem sýnist fólk virðist vera meira upptekið af því sem gerist í bloggheimi en því sem gerist hjá Jóni Ásgeiri og inni á klósettum Reykvískra skemmtistaða. Hinsvegar mega allir reikna með því skrif þessi verði öllsömul mjög leiðinleg og fráhrindandi og minni helst á endurútvörpun dánarfregna frá sjöunda áratuginum því fólk má vita að ekkert spennandi gerist í hinni dauðhreinsuðu Danmörk í samanburði við hið iðandi Indland!

Svo nú byrjar ballið. Ég er opinberlega fluttur til Danmerkur. Danmörk tekur á móti þeim sem eru tilbúnir að gefa meira en helming launaávísunar sinnar í hass fyrir alzheimersskjúklinga og snekkju fyrir prinsessuna, með kulda. Og kulda nógan til að drepa mörgæsafjölskyldu. Fyrstu nóttina vaknaði ég upp fjórum sinnum eins og rússneskur smugusjómaður með ísingu í liðunum og frosið stell. Kannski var það eitthvað tengt því að ég svaf í óupphitaðri íbúð með lak og lendarskýlu einu klæða! Ekki það að ég hafi eitthver stjórn á húskyndingunni. Danir eru nefnlega með krónískt nefrennsli og hósta yfir sumarmánuðina því þeir halda enn fast í þá hippavillutrú að Danmörk sé voðalega heit á sumrin. Þá skal spara eldsneyti og þar með fær Kaupmannahöfn engin kyndingarsprek fimm mánuði á ári. Reyndar er ég ekki einn af þeim hörðu sem ríf mig úr hverri spjör, hleyp á ströndina og hendi mér á óþægilegan gormabedda sem ekki væri hægt að bjóða rússnesskum kafbátasjómanni ef svo minnsta sem vottar fyrir þíðu svo kannski er ég ekki dómbær á þetta mál. Hvernig sem maður veltir þessu máli þá er staðreyndin sú að þetta land er KALT. Sérstaklega þegar maður er nýfluttur 45 breiddargráður í norður!

Til að halda upp á það mál að vera fluttur til Danmerkur þá þótt mér það eina sem hægt væri að gera í stöðunni að halda af landi brott sem fyrst. Á rúmum sólahring í hinu kalda konungsríki Margrétar mætti ég í dönsku vinnuna, sagði upp dönsku vinnunni, fékk nýja danska vinnu, borðaði ítalskt með Indlands-Victoríu og sveiflaðist upp í íslenska flugvél til föðurlandsins. Ekki að maður hafi mikið fyrir stafni á þeirri eyju annað en að liggja í heitum pottum en heitir pottar er nefnilega sú eina almennilega gjöf sem Búdda, Jesú og Múhameð splæstu í saman til að gefa mannkyninu og gerir það nauðsynlegt til að heimsækja landið öðru hvoru!

En ekki þýðir að hanga of lengi í Danmörku enda er ég er ekki að farinn að passa nógu vel inn. Bý enn í tómri íbúð með engin húsgögn, hjóla vitlausu megin á götunni og á fólk og reyni að fá afslátt í matvörubúðinni. Þannig að nú er maður á leið í íslenska kallaferð til Bæjaralands með Nökkva, Þorvaldi og Óla og keyra um á Porsche 911 sem einungis miðaldra karlmenn á breytingaskeiðinu sem eru orðnir leiðir á eiginkonunni myndu bara láta sjá sig á.

Það ætti að hjálpa manni við umskiptin!

THE END

Nú sér maður eins og ljónið! Ekki að ljón hafi eitthverja yfirburða góða sjón en þau ganga allavega ekki með gleraugu og ég, eins og ljónið, myndi án milkilla vandræða sjá antilópu hlaupa fyrir framan mig ef þannig stæði til!

Nú er maður nefnilega búin að fá herra Solanka, sem hér með fær nafnbótina Skywalker, til að skjóta leisergeislum í augun mín og laga þau svo nú getur maður gert allt það sem maður getur ekki án gleraugna, þ.e. gerst orrustuflugmaður og leyniskytta. Þetta gekk bara eins og í sögu. Þó ekki eins og sögunni um Rauðhettu því það endaði allt illa fyrir úlfinum sem einmitt sá glimrandi vel.

Nú er maður líka búin að senda dótið mitt og búin að skila íbúðinni. Tugir Indverja komu heim og dunduðu sér í marga tíma við að pakkahverri skeið og hverjum yddara hvern inn í sinn eigin pakka, með slaufu og pallíettum. Það er ekki oft sem maður sér svona þýska nákvæmni í indverska verkalýðnum! En það var þó aldeilis þýsk nákvæmni þegar mótorhjólinu mínu var pakkað. Þýski Christian hinn fyrsti var svo myndalegur að selja mér sérsmíðaðan mótorhjólakassann sinn sem án efa væri hægt að nota sem kjarnorkubyrgi. Hannaður af tveimur Þjóðverjum sem rifust um hvort það ætti að nota M8 eða M9 skrúfubolta í botninn!

Svo nú er ekki eftir neinu að bíða. Í fyrramálið verður haldið rakleitt upp í flugvél til Kaupmannahafnar. Íbúðalaus hefur maður þurft að lifa við lúxus og rækjur á Leela, eitt fínasta hótel Indlands síðustu dagana svo það hefur gengið vel að spilla manni svo sjokkið verði enn verra þegar maður flytur til Kaupmannahafnar inn í 60 fm íbúð með engri heimilshjálp! Kveðjupartíið búið og búin að segja farvel frans við Christian, Christian, Ingo, Martin, Priya, Dillan, Shareena, Anitha, Friedhelm, Moritz, Nadine, Venon, Carsten og Jari svo fáir einir séu nefndir.


En nú er komið að leikslokum. Eitt ár búið. Indland verður skilið eftir í söknuði. Maður getur þó huggað sig við að maður hefur náð að snerta á púlsinum á landinu. Eftir meira en 35 ferðalög, séð allar helstu borgir og staði verðuga að sjá á Indlandi, eignast tugi vina frá öllum heimshornum og drukkið bjór á flestum veitingastöðum, hótelum og börum í Bangalore getur maður ekki annað en verið sáttur!


En þegar eitt ár er búið tekur annað við með kveðju til Nokia og nýrri vinnu, Ísland í september, Þýskaland í september með Nökkva, Þorvaldi og Óla þar sem sportbílar verða leigðir, Alparnir keyrðir og massinn mældur í Munchen, Indland í október og California í nóvember.

Það þýðir ekkert annað en að halda áfram!

Með leðri skal land byggja

Bangalore er góður staður. Eins og stendur í Njáls sögu, “Með leðri skal land byggja og með baðmull eyða” þá ber mér skylda að fjárfesta í leðri áður en indversku dagar mínir eru taldir. Leður er þó illa fáanlegur hlutur á Indlandi. Eins og veðurlagið er í landinu þá þykir leður ekki hentugur klæðnaður þrátt fyrir að leður geri hvern misheppnaðan einstakling einstaklega vel útlítandi og, eins og margir vita, þá kemur leður gjarnan frá klaufdýri sem kallast kýr (eru þó þær kýr sem eru með einum spena oft kölluð naut en látum það liggja á milli hluta). Á Indlandi eru kýr heilagar meðal hindúa og því þykir það mikil synd og skömm að rækta þær til að flá af þeim skinnið þrátt fyrir að leðrið geri hvern dreng að karlmenni undantekningalaust þegar hann klæðist því. En í Bangalore er hægt að kaupa leður. Þess vegna er Bangalore góður staður.

Ég fór í ferð um síðustu helgi til að kaupa leður. Eftir að vera búin að kaupa tvo leðurjakka sem kostuðu á við eina pylsu með öllu í Reykjavík, endaði ég á því að finna leðurklæðskera. Þessi leðurklæðskeri sem var jú múhameðstrúa og er nokkurnvegin fullkomlega slétt sama um eitthver illa lyktandi jórtrandi mjólkurbú, sagði að hann gæti búið til hvað sem er fyrir mig úr skinni Búkollu! Við þessi tíðindi varð ég eins glaður og Bush í boltalandi og það fyrsta sem mér datt eðlilega í hug var að fá mér leðurjakkaföt. Ég hrökklaðist þó fljótt þaðan út því vegna þess að öllu má nú ofgera og tengslin milli þess að vera í aðsaumuðum leðursamfestingi og samkynhneigð þykir bara of sterk! Nú þarf ég að heimsækja vin minn aftur og sjá hvað hann getur gert fyrir mig sem gerir mann að meiri manni.


Nú er niðurtalningin líka byrjuð. Núna eru ekki nema 12 dagar þanga til að beljulandið verður yfirgefið svo það er eins gott að fara taka hendur fram úr ermum. Mótorhjólið þarf að stilla, varahluti þarf að kaupa, dót þarf að pakka, íbúð þarf að skila, rafmagn þarf að borga, pappíra þarf að fylla, peninga þarf að flytja, tannlækni þarf að heimsækja og fólk þarf að kveðja. Þetta krefst skipulags sem Himmler hefði verið stolur af en þar sem ég hef enga hæfileika til að skipuleggja eða leggja þjóðfélög í rúst gæti þetta orðið nokkur þraut! En flugmiðinn er keyptur og vegabréfsáritunin útrunnin þannig að þetta endar örugglega bara í því að gera það eina allra mikilvægasta: Senda mótorhjólið!


Fyrst þarf ég þó að heimsækja augnlækninn. Á föstudaginn er hann nefnilega búin að lofa að laga mig. Ekki það að ég þyki mikið bilaður en þar sem það þykir hamla því að vera mjög smekklegur í mismunandi leðurfötum að geta ekki alltaf borið ný sólgleraugu á hverjum degi þá þykir við hæfi bara sí svona að laga augun. Ég er nefnilega einn af þeim þarf að ganga með gleraugu (og þar af leiðandi fæddur trúverðugur) og án þeirra sé ég asskoti ekki neitt svo að ganga með mismunandi sólgleraugu í leðurgalla hjálpar ekki neitt upp á að vera flottastur ef maður gengur stöðugt á borð og veggi! Þessi læknir er nefnilega með skipstjóraprófið frá Ameríku í stjörnustríðsgræjum og ætlar að munda leyserinn sinn á augun mín fyrir þóknun sem þykir vera álíka og verð tveggja gallabuxna. Eftir það segi ég upp réttindum mínum í gleraugnaminnihlutahópnum og byrja að horfa á fáklæddar konur í sundi.


Ísland verður svo heimsótt strax 5. september eftir langan tíma. Þá verður gleði á bæ og síminn fyrir borðapantanir er þegar opinn. Þið getið þó örugglega fundið mig bara í sundi þar :)

Allt skipulagt

Loksins er maður komin í frí frá öllu frínu. Nú get ég séð glaður fram á rúmar tvær vikur án nokkurra flugferða eða þotuþreytu! Þetta er búið að vera mikil átök og hefur tekið á. Miklar fórnir hafa átt sér stað en uppskeran hefur verið með afbrigðum!

Tokyo er heimsborg. Tokyo er hrein. Tokyo er upplýst. Tokyo er skipulögð. Tokyo er fæðingarstaður Beyblade og Hello Kitty (sem er ennþá jafn elskuð af fimmtugum japönskum karlmönnum, þrjátíu-og-þremur árum seinna). Í Tokyo eru allir hvítari en ég (maður er jú orðinn svo asskoti brúnn) og allar konur líta út eins og Lucy Liu (já, já þú know-it-all, ég veit alveg að hún er ekki japönsk) og allir eldri karlmenn eins og gamli bón á, bón af gaurinn í Karate Kid. Já, Tokyo er mögnuð borg!

Þetta er náttúrulega sjokk fyrir mann sem er orðinn vanur Indlandi! Það eru nefnilega engar umferðareglur á Indlandi, fólk myndi frekar henda sér fyrir björg en að standa í röð og jú, þar er veröldin okkar nú bara ein stór ruslatunna!

Svo býr Arnar í Tokyo. Ég mætti hress og kátur á fimmtudag, úr ferðalag frá Kaupmannahöfn, 5 stoppum, sjö bíómyndum, einni bók og 58 tímum seinna! Ég fékk að gista hjá honum í þrjár nætur á besta stað og nota hann til að sýna mér hvað er merkilegt þar í bæ. Á þessum dögum skoðuðum við japönsk ölkelduhús, japönsk háhýsi, japanska homma og japanskar lesbíur, borðuðum grillaðan ál á hættulega japönsku götueldhúsi, hlustuðum á japanska rokktónlist, heimsóttum skemmtistaði, reyndum að láta brjálaðan útsendara Yakuza (japanska mafían, sko) koma okkur inn á aðra lokaða "skemmtistaði", mættum í íslenska-króatíska afmælisveislu og náðum að hitta fólk frá öllum heimshornum. Allt mjög skemmtilegt. Skemmtilegheitin voru meira segja svo mikil að ég tímdi ekki að sofa meira en 10 tíma yfir þessa þrjá daga!


Á fjórða degi hoppaði ég upp í flugvél og brá mér sem snöggvast til Kuala Lumpur. Þar var sofið í tvær nætur! Þó, inni á milli sem maður svaf voru verslunarmiðstöðvar og Petronas turnarnir skoðaðir (þessir tveir þar sem eldri borgarinn Sean Connery hékk utaná eins og trúður í einni lélegri spennumynd). Í Kuala Lumpur er nóg af stáli, nóg af gleri og nóg af hreinum götum!


Þannig að núna, eftir tæpar tvær vikur í dauðhreinsuðum umbúðum víðsvegar um heiminn er ég kominn aftur til Indlands góða! Hér ætla ég að reyna njóta óhreinindanna, skítalyktarinnar og óskipulagsins í tvær vikur! Jibbí!

Hálfa leið

Kaupmannahöfn komin og farin. Bangalore komin og farin. Komin til Malasíu og á leið til Japans. Maður veit ekkert hvað er upp né niður lengur. Er Evrópa upp og Asía niður?

Já, helgarferð til Kaupmannahafnar eins og góðum löghlýðnum Íslendingi er lagið! Kannski ekki alveg eftir uppskrift landans sem flokkast sem: hópast háværir inn á Strikið eins og eldheitum palestínuaröbum einum er lagið, drekka ómælt magn af ódýrum Tuborg og syngja "Ísland ögrum skorið", fara i tívolí og prófa alla rússibanana fjórtán sinnum og skoða litlu hafmeyjuna og hneigslags yfir henni. Nei, í minni ferð var ekki ein búð heimsótt, ekki eitt fótspor lagt á Strikið, ekki einn Tuborg drukkinn (eg sagði ekkert um Carlsberg) og ekki ein ferðamanavonbrigði barin augu. Eg lá bara úti í garði með tærnar upp í loft yfir heila helgi og gerði ekkert! Kannski ekki alveg bókstaflega þar sem maður verður að gera eitthvað, eins og til dæmis að sofa, borða og drekka. Annars deyr maður jú. þess vegna borðaði eg fullt af góðum hollum dönskum mat eins og McDonald's nautahamborgara, shawarma og tyrkjapizzur. Reyndar líka voru snæddar nautalundir með Bernaise með dönsku Bangalore-Victoriu og foreldrum hennar sem getur ekki talist vera slæmt. Victoria átti afmæli svo mér var boðið út að borða og ræða um hvað Danmörk er miklu betra land en Indland. Victoria á nefnilega ekki lengur heima í hinu fagra Bangalore svo hún getur ekki annað en keppst við að finna eitthvað til að jafnast á við ljúfa lífið þar!


Núna er líka komið að skipulagsdögum. Nú þarf maður að að fara setja upp skipurit og gröf til að finna út hvernig maður eigi að ná að gera allt sem maður þarf að gera á tveimur vikum áður en maður flytur. Það þarf að velja og hafna og finna út hvað maður getur sent. Það verða allavega engar rækjusamlokur og rjómi sendur með gáminum þar sem dótið fær að sigla um heimshöfin sjö í 10 vikur áður en það nær Kaupmannahöfn. Maður kemur til með að búa eins og hippi i tvo mánuði án húsgagna, hljómflutningstækja og kasmírsku ullarmottunnar. Það verður erfitt en ég hef trú á sjálfum mér!


Núna er svo Tókýó framundan með stanslausu stuði með Arnari i þrjá daga. Nú þegar er maður búin að vera meira en 30 tíma á ferðalagi og 6 tímar eftir svo maður er orðinn vel marineraður svo rétt meira en komin hálfa leið á áfangastað. Arnar er búin að sitja sveittur við skipulagningar svo þetta verður öflugt. Engin spurning!

Þögn!

Það er aldeilis. Eftir þriggja daga átök í sól á hvítri sandströnd meðal pálmatrjáa og kristaltærs sjós er maður komin heim. Komin heim frá Andaman eyjum úti á Bengalflóa. Þrátt fyrir að fyrir þann tíma sem tekur að komast þangað út og heim, sem er svona sirka að jafn langur tími og að ferðast einn hring í kringum hnöttinn á góðri Airbus, þá getur maður ekki sagt að þetta sé annað en góður staður. Á Andaman er nefnilega þögn! Það er sjaldgæft fyrirbæri. Það eru allstaðar fólk sem þarf að tala mikið á Indlandi, nema á hvítum ströndum Andaman í júlí. Kannski er ástæðan fyrir þögninni að á þeim tíma segja allir Indverjar “Andaman? Núna? Uss, ekkert gaman þar... bara rigning og vont veður”. Þar sem ég er löngu hættur að hlusta á nokkurn mann í þessu landi reyna að sjá fyrir veðrið þá voru við, ég, Allan og Jari á Andaman í sól, blíðu og slökun eins og góðum tíbetskum Búddamunkum einum væru lagið.

Til að komast til Andaman þarf þolinmæði. Flugfélagið okkar, hið yndislega, ákvað að flytja flugtímann okkar fram og til baka og meira “til baka” sem verður að þykjast nú frekar djörf aðgerð! Sérstaklega þegar maður blátt áfram ákveður að hringja og segja að flugið færi í loftið þremur tímum fyrr, þremur tímum fyrir brottför þegar flugfarþegarnir þurfa að ná tengiflugum og tengibátsferðum! Þetta kostaði allt fleiri andvökunætur og bið á hinum óraskemmtilegum flugvöllum Indlands.

Þegar maður er komin á Andaman eyjar getur maður gert ýmislegt hættulegt. Maður er orðinn svo gegnsýrður af þörf fyrir hættulegum lifnaðarhætti að maður verður að finna eitthvað þegar Enfieldinn er fjarri! Á Andaman er hægt að sólbrenna, sofa á annari hæð í termítaétnum bambuskofa, leggja út í leiðangur í skjóli nætur til brjótast inn í ölkæl, snorkla og kafa (Scoba? Happy as a Hippo).

Við ákváðum að prófa að kafa meðal Nemó og Dóru um litrík kóralrif. Eftir tuttugu mínútna leifturkennslu í hvernig maður á að lifa af ef eitthver kemur og sker á súrefnisleiðsluna á 15 metra dýpi (Það virðist vera eitthvað sem gerist oft, hef líka oft séð það í James Bond) þá skelltum við okkur í blautbúninginn (sem ég myndi kalla þröngan latexgalla undir öllum öðrum kringumstæðum) henntum loftkúti á bakið og hoppuðum í sjóinn.

Að kafa er alveg eins og í James Bond. Það eina sem vantaði var bara kafarabyssan og hákallinn. Að gefa merkjamál eins og Roger Moore þegar maður þarf að segja hinum að maður sé búin með loftið sitt eða maður sé að missa meðvitund, er mjög kúl!



Næst á dagskrá er svo Kaupmannahöfn á föstudaginn. Þangað verður svo haldið í langa helgi í leit af gleði og flugpunktum. Allir verða á sínum stað. Þangað til í Bangalore verður maður að ná inn streitumagninu eftir þriggja daga slökun. Það ætti ekki að vera erfitt. Það er óendanlega margir hlutir sem þarf að klára og ekki nema tvær vikur eftir í Bangalore áður en Indland verður kvatt með kurt og pí í lok ágúst. Marga sem þarf að kveðja, mikið sem þarf að kaupa, mikið sem þarf að pakka, mótorhjól sem þarf að senda og marga sem þarf að múta. Úff...

Mumbai í lit

Jæja. Þá er maður kominn aftur í flugvél eftir 48 tíma stopp í Bangalore. Þetta er bara strax orðið eins og hjá Branson!

Mumbai (eða Bombay eins og heimsvaldasinninn kaus heldur að kalla hana) er búin svo nú get ég strkað hana út af listanum. Þrír dagar í fínu stífu túristaprógrammi með Christian þeim austuríska í engri rigningu. Túristaprógram með öllu sem þarf. Gamlar ónýtar fallegar byggingar, lestarferðir með þúsundir af samferðalögum, næturlíf og markaðsferðir. Nú eru allar stórborgir Indlands dekkaðar og Mumbai er sú sem hefur allt... líka Carlsberg!

Við vorum meira segja svo uppteknir af túristaprógraminu okkar að við ákváðum að láta reyna á evrópska sjarmann okkar og mæta allt of seint í heimflugið. Það virðist sem við þurfum eitthvað að fínstilla sjarmann okkar því hann dugði ekki til að láta flugfreyjunar opna aftur dyrnar á flugvélinni. Skil ekkert í þeim! Kannski var þetta allt saman stjórnað af undirmeðvitundinni svo við fengjum eitt bónuskvöld í Mumbai.

Það virðist líka eitthvað meira vanta á sjarmann því eins og allir vita þá fá allir hvítingjar í Mumbai boð um að leika í Bollywood kvikmynd. Allavega allir sem ég þekki sem hafa komið tli Mumbai hafa fengið eitthvað fallegt hlutverk með fallega fólkinu. Engin veit afhverju leikstjórarnir vilja hvíta óhreina túrista til að dansa eins og eitthvað sé að koma út úr rassinum á þeim fyrir aftan Bollywood stjörnurnar. Eins og svo margt fáránlegt er með Bollywood kvikmyndir þá ætla ég ekki að reyna kafa neitt dýpra niður í það. Það getur ekki verið að maður uppgötvi neitt gott.

Greinilega þá eru við Christian ljótir. Okkur var ekki boðið leikhlutverk í Bollywood kvikmynd. Svo til að uppfylla kröfuna um að hvítingjar þurfi að taka þá í framleiðslu hverrar Bollywood kvikmyndar (sem virðist vera eins mikilvægt og að allar Bollywood myndir verður að vera hættulega slæmar) þá var okkur bara boðið að raddsetja eina. Aha, raddsetja, já, nei takk. Við vissum að við myndum mjög fljótlega verða geðveikir á því að sitja inni í sveittu indversku hljóðstúdíói og lesa upphátt og horfa á varirnar á eitthverri glamúrstjörnu danandi og dillandi rassinum, án matar og drykkjar í átta tíma stanslaust. Nógu mikið brjálæði er að reyna horfa á eina. Þetta var kannski tilraun til að prófa nýtt pyntingaprógram hjá indversku lögreglunni, maður veit aldrei!

Allavega víst þeir vildu ekki bæta andlitinu okkar inn í kvikmyndasöguna þá geta þeir bara átt sig... og hana nú.


Núna er maður á leið til Delhi með Nokia Jari þeim finnska og Nokia Allan þeim danska. Þangað er heitið til að drekka safa og skoða musteri! Síðustu tvo daga eru við búnir að vera í hópeflingu með vinnunni þar sem við eru búnir að finna út að Indverjar í vinnunni eru skipulagslausir og finnast gaman að tala svo nú er fínt að taka úr norðurlandabúann í tvo daga áður en maður flýgur til Chennai.

Eitthvað rotið

Ég hreinlega skil ekki skrifstofuveldið í þessu landi. Ég er alltaf að lenda dýpra í stjórnleysinu á þessu ríkisapparati. Ég reikna með að leikskólabörn með Down heilkenni hafi meiri metnað, skipulagningu og samvinnuhæfileika en ríkisstarfsmennirnir hérna. Ég er núna sannfærður um að indverska ríkið er á leið niður um niðurfallið.

Ég er búin að vera reyna fá atvinnuleyfið mitt framlengt um heilar tvær vikur á lögreglustöðinni sem sér um skráningu útlendinga. Pésarnir á skrifstofunni gátu ekki ruslast til að gefa mér vegabréfsáritun alla þá daga í upphafi sem samningurinn minn stóð svo nú stendur til að fá áritunina framlengda.

Þetta er ferill sem krefst þolinmæði, þolinmæði, múturgreiðslur, þolinmæði, andlegrar þjálfunar gegn útúðun, þolinmæði, peninga, þolinmæði og útfyllingu á fjörutíu síðum af formum og skjölum, öllum í fimmriti og síðast en ekki síst, þolinmæði. Ef eitthvað af úr þessum ferli vantar þá er maður í mjög, mjög slæmum málum. Vandamál númer eitt í mínu tilfelli er vöntun á þessu með “múturgreiðslur”. Mitt kompaní, því miður, tekur ekki þátt í múturgreiðslum hvað sem á öllu stendur og það eru ríkisstarfsmennirnir ekkert of kátir yfir. Svona gróflega reiknað, þá tekur 95% af öllum ríkisstarfsmönnum í þessu landi þátt í spillingunni og múturgreiðslunum og þetta er tala sem er grínlaust ekki góð.

Þessi einfaldi ferill til að fá einn stimpil í vegabréfið kostar blóð og tár, og þrátt fyrir að ég hafi ekki þurft að standa í pappírsvinnunni sjálfur (ég væri búin að kaupa mér blásýruna fyrir löngu annars) þá þarf ég að mæta á mismunandi staði og hlusta á lögregluna andvarpa yfir hverslags óhæfir aumingjar væru að útfylla þessa pappíra, að pappírarnir væru ekki stílaðir á réttan eftirlitsmann, að það væru stafsetningavillur í pappírunum og það sé búið að breyta þeim of oft (sem er náttúrulega alltaf út af því að lögregan skiptir um skoðun daglega hvernig pappírarnir eiga vera útfylltir).

Það síðasta, var svo að ég eyddi heilum vinnudegi með eitthverjum ríkishálfvita sem spurði ítrekað hvort ég ætlaði ekki að borga honum eitthvað, hvort ég virkilega haldi það að ég komist upp með að fá leyfi á þessum ónýtu pappírum og hvort ég væri fífl. Eftir fimm tíma bið, þolinmæði og útskýringar tókst mér þá með minni stóísku ró og nærgætni (!) að fá manninn til að samþykkja pappírana og koma þeim á yfirmanninn sinn. En nei, yfirmannshálfvitinn ákvað að frá og með deginum í gær þá sæu þeir ekki um að gefa landvistaleyfi og vegabréfsáritanir! Punktur og basta. Það breytti engu að hann hafi gert nákvæmlega það sama fyrir samstarfsbróður minn í síðstu viku! Ég reikna þá þar með þessari skrifstofu sé hér með lokað því þetta er það eina sem þeir gera!

Ég eyddi semsagt heilum degi til að fá að vita það að ég fengi ekki framlengda vegabréfsáritunina í heila 15 daga á grundvelli...jahh, góð spurning! Baráttunni verður haldið áfram á öllum vígstöðum... og ég ætla ekki að taka þátt.



Nú verður ruglið í Bangalore skilið eftir í rykinu því nú byrjar flugvélaveislan. Mumbai bíður í dag í eftirvæntingum með rigningu og flóð og við Christian hinn austuríski erum í spreng af spenningi.


Svona til að bæta við, maður var nú aldeilis myndalegur í Fréttablaðinu í gær. Svona ykkur að segja þá er þetta fyrsti þátturinn í því að taka yfir landið og gera mig að einræðisherra. Gott að maður á Sigrúnu Ósk sem vin í innsta hring á íslensku fjölmiðlaáróðursvélinni. Maður er nefnilega orðinn svo skólaður í öllum leikreglum í ríkisspillingu að maður kann öll tökin!

Ökupróf

Þá er maður búin að tapa sér í innkaupunum. Ég skellti mér í húsgagnaverslun í gær. Ég var búin að ákvað að fara ekki út í neitt nýmóðins Arne eða Aalto. Það verður bara að bíða þangað til ég er búin að yfirtaka eitthvað listasafn og búin að breyta því í nektardansstað. Nei, ég keypti borð og skápa sem líta út fyrir að hafa verið dregin upp úr kjallara í írskum miðaldarkastala, hent á bál, dregið af báli, drekkt í hálfan mánuð í viskíi og siglt á opnum sexæring til Indlands. Einmitt það sem passar inn á mitt heimili! Nú vantar bara brunninn sófa í stíl!


Í síðustu viku var ég kallaður inn til að taka ökupróf. Ég sem hélt ég væri komin með ökupróf í þessu landi fyrir langa löngu en það virtist nú aldeilis ekki vera! En eins og hefur nú svo oft verið kveðið, ekkert er útreiknanlegt þegar kemur að bírókratíunni. Ég hugsa að það sé auðveldara að sjá út sigur á rúllettunni í Vegas en vita hvað gerist hjá hinu indverska opinbera.

Ég komst að því að ég hef bara verið með lærdóms ökupróf síðustu mánuði (kannski eitthvað tengt því að síðasta ökupróf samanstóð eingöngu af því að benda á hvaða skilti þýddi: "bannað að leggja"!). Ég mætti því til prófdómarans. Þar var mér skipað að troða mér inn í fjórtán hestafla, beyglaða, Maruti riðdós með ónýta kúplingu og brotin stefnuljósarofa og sagt að keyra hring um hverfið. Ég verð nú að segja mér til varnaðar, þrátt fyrir að ég hafi ekki keyrt neitt með fjögur hjól (þó má deila um hvort þetta rusl hafi fallið undir það) í tæpt ár þá gleymir maður því nú ekki svo gjörla svo ég setti bara í gang og ók af stað. Skyndilega fékk prófdómarinn hreint flogaveikiskast eins og ég væri hreinlega bara að fara senda hann beinustu leið til helvítis (eða hvert nú sem Hindúar fara), æpti upp yfir sig á eitthverju skrítinni indversku og baðaði út höndunum. Ég skildi ekki orð í því sem maðurinn sagði, stoppaði bílinn og spurði HVAÐ? "Þú ert að keyra á ofsahraða" gubbaði hann þá út úr sér skelfingu lostinn. Ég vissi ekkert um hvað maðurinn var að tala. Ég var að skríða yfir 15 km á klukkustund!

Hann ákvað samt, skjálfandi að gefa mér nú alvöru ökuskírteini á bæði bíl og mótorhjól enda hefur hann augljóslega séð að það væri hin fullkomna leið til að lostna við svona morðingja eins og mig fyrir fullt og allt. En þetta verður nú fínt. Nú get ég komið heim og orðið eins svalur mótorhjólatöffari og Dennis Hopper með laminerað ökuskírteini upp á arminn.


En nú er komin helgi. Búin heil vika í brjáluðu prógrammi. Búin að fara og tapa í keilu með þjóðverjum, frökkum og hollendingum, búin að vígja Stig, danskan kollega minn, í næturlífi Bangalore, búin að heimsækja hinn bandaríska Dillan og byrjaður að smíða þrjá bassahátalara.

Það er eins gott að maður geti nú farið og slappað af og drifið sig í ferðalag. Loksins búin að panta 20 flugferðir og búin að bæta Malasíu við á listann. Fannst það ekki vera nóg það sem ég var kominn með! Maður spásserar þá um Kuala Lumpur í þrjá daga og kíkir á Petronas eftir þrjá stífa daga í Tokyo með Arnari. Held að maður þurfi ekkert að láta sér leiðast þar.

Næsta helgi er svo Mumbai í mannskæðu flóði og rigningu. Engin verður verri þó hann vökni (eða var það betri þó hann vökni, man ekki!).