Skriflega próf dauðans

Nú er maður alveg að verða fullgildur. "Hálfnað verk þá hafið er og búið þegar hálfnað er" eins og skáldið sagði. Einn flugmiða til Íslands eftir mánuð, tveir tímar fyrir framann ökukennarann og brakandi bleikt plast komið í vasann! Já, nú er maður nefnilega staðinn með það sem flestir sextán vetra unglingar ættu að kalla skriflega próf dauðans. Próf þreytti með sextán ára stelpum og pólskum karlmönnum og gat alveg svarað hvernig bannað-að-leggja skiltið leit út (ég mundi það nefnilega ennþá frá fína ökuprófinu mínu á Indlandi, enda var það líka eina spurningin) enda búin að leggjast undir feld til að lesa djúpar og gefandi bókmenntir um hvernig á að bakka í stæði (á mótorhjóli) og gefa stefnuljós.

Til Íslands fór ég nefnilega í síðustu viku til að taka mótorhjólapróf. Á Íslandi getur maður nefnilega tekið mótorhjólapróf og staðist sem er ekki hægt í Danmörku. Þar er prófið svo ruglað að manni grunar að Dýri úr Prúðuleikurunum hafi búið það til. Svo er líka verðið á íslenska prófinu er að skríða undir verðið á danskri pylsu með öllu og kóki miðað við hvernig gengið á íslensku lírunni er. Ég verð víst að vera staðinn að verki að gráta þetta ekki með ykkur Íslandsbúum... ég fær nú enn útborgað í dönsku gulls ígildi! Ég geri bara ráð fyrir að útlendingar hópist núna í verslunarferðir til Íslands og efnahagurinn fari að blómstra, bara alveg eins og á Kanarí!

Á Íslandi náði ég líka að gera margt annað skemmtilegt um páskana. Þar með talið borða svín, kalkún, páskaegg, kjúkling, tómatsúpu, naut og þorsk; Fara á skíði, fara á barinn, fara í heimsókn og fara í pottinn (Já já, ég hitti líka fjölskylduna). En ykkur að segja þá þykir það merkisviðburður að hafa farið á skíði á Íslandi en það held ég að ég hafi ekki gert frá því í tíð Regans. Það verður samt seint sagt að sé leiðinlegt og að bruna niður snævi þaktar brekkur í rigningu á meðan maður heyrir óminn af íslenskum prestum flytja boðskapinn er óneitanlega eitthvað sem maður gerir heldur ekki í útlöndum.


Svo nú er maður kominn heim til Danmerkur og farinn aftur. Enn einu sinni er maður í fylki Schwarzeneggers fyrir fyrirtækið sem veit ekki hvort ég á að vinna sem ræstitæknir, verkfræðingur eða læknir. En maður kvartar ekkert yfir að losna undan veðurþunglyndi Danmerkur og baka sig í... rigningu!

”Made in Taiwan”

Ég skil ekki hvernig er hægt að vera flugfreyja, flugþjónn eða nokkuð annað sem þénar sitt lifibrauð á því að ferðast á milli tímabelta. Þetta hlýtur að vera um það bil með þeim verstu störfum í sögu mannkynsins, á pari við að vinna sem skólphreinsitæknir, smakkari hjá Lýsi eða skrifstofudama hjá LÍN. Ennþá eftir nokkra daga hinu megin á hnettinum (svona miðað við þá flesta íslenskumælandi sem lesa þetta) þá er ég eins og að hafa lent undir hópi herskárra ástralskra rugbyleikmanna með hafnarboltakylfur um hvern miðjan dag, ómælandi á nokkra tungu eða hafa einbeitingu til að setja annan fótinn fyrir framan hinn. Sumir kalla þetta þotuþreytu, ég vill lýsa þessu bara sem ”Óvænt kerfisvilla kom fyrir”. Ég skil ekki að fólk skuli ferðast!!

Sem betur fer þurfti ekki að vinna mikið fram yfir miðjan dag fyrir okkar viðskiptamenn sem ég var sendur til að heimsækja hérna í Tævan. Já, talandi um að maður gefi af sér vel fyrir fyrirtækið! Þrátt fyrir háværar kvartanir yfir stjarnfræðilega léleg gæði söluvaranna okkar (sem ég ætla nú alveg að bíða með að tjá mig um þar sem ég er víst ennþá þarna á launaskrá) þá tókst mér fyrir hádegi að sætta þá með því að plástra, mála yfir og búa til þykka lygasögu. Kúnninn sáttur svo nú er maður á leiðinni heim eftir fjögra tíma vinnu og 52 tíma ferðalag!

Þannig að síðustu daga hefur ekki verið mikið not fyrir að halda neinu starfandi eftir miðjan dag. Þó gerðist maður góður túristi og skoðaði Tævan, verslað tævanskt (þið vitið ”Made in Taiwan”) og gerði sínar tilraunir til að borða kínverskt (það borða þeir nefnilega í Tævan).

Ég verð að segja að ég hef upp á síðkastið verið tiltölulega opin gagnvart matargerð framandi landa en ég held að ég sé búin að finna botninn. Ég og kínverski maturinn erum ekki alveg að dansa. Það getur verið að ég hafi einstaka sinnum kvartað yfir dahl og dosa á Indlandi en það er bara kransakaka miðað við þetta kínverska rusl. Svona til að hafa allt á hreinu þá er ég ekki að tala um djúpsteiktar rækjur í súrsætri, sykraðar núðlur með kjúkling og annað eins fínirí sem maður fær á veitingahúsum vesturlanda. Ég er meira að tala um hráu fiskhausana, soðna kálið og kjötslög af guð-má-vita-hverju með lýsisbragði sem þykir hinn besti matur hér um slóðir.

Ég borðaði þó nokkrum sinnum þennan kryddlausa vatnssósumat áður en ég og Lin hinn tævanski fórum á japanskan. Ég verð nú reyndar að viðurkenna að ég hef nú aldrei borðað svona rosalega japanskan mat, ekki einu sinni í Japan. Þegar maður var að borða voru svo mikið af augum sem horfðu á mann af matarborðinu að maður fór hjá sér! Sushi á sushi ofan, tofu, wasabi, naut, svín og tugir aðrir réttir sem ég þyrfti háskólapróf í sjávarlíffræði til að geta nefnt. Ekkert sem hægt var að kvarta yfir enda myndi fátt þurfa til að toppa soðna kálið.

Á laugardaginn fór ég í dagsferð með kínverskum túristum til að sjá suður Tævan með öðrum kínverskum leiðsögumanni. Þrátt fyrir að ég hafi skilið lítið af kínversku leiðsögninni hans (ekki alveg búin að ná kínverskskunni ennþá) þá var þar margt skemmtilegt að sjá. Sólarstrendur á milli kjarnorkuvera, lúxushótel án hótelleyfis, skeljasand eins og á Akranesi og eilífðarelda. Ég verð að viðurkenna að ég hef aldrei séð eilífðarelda áður og þyki það allsniðugt en það eru eldar af jarðgasi sem kemur upp úr jörðinni. Svona einskonar ókeypis gasgrill.

Í dag fór ég svo til Taipei þar sem eru verslanahverfi, neðanjarðarlestir, Taipei 101 og ríkt fólk. Svo eftir 4 daga í Tævan er ég semsagt á leið heim, fimm daga á undan áætlun.

Allir sáttir.

Sjónhverfingar flugfélaganna

Það er merkilegur staður sem ég bý á. Hann kallast Norðurbrú. Þar dvelst ég einstaka sinnum á milli flugferða og barferða. Það skemmtilega við þennan stað er að alltaf gerist eitthvað nýtt. Um daginn fengum við beirútskt þema í götuna með brennandi Volvó á hvolfi, Kósovó daga með sprengjum og brotnum rúðum og Líbanon kynningu með tuttugu ribbaldalöggum (þið vitið, þessum með hjálminn og stóru byssurnar) marsandi framhjá húsinu og inni í stigaganginum. Það verður ekki hægt að segja annað en gatan mín sé einstaklega alþjóðleg. Mig minnir einmitt að í nýju Rambó strákamyndinni sem ég sá í gær (sem ég er mjög glaður og stoltur yfir að hafa séð) að ég hafi séð glitta í götuskiltið mitt á milli þess sem hausar voru sprengdir og óvinir aflimaðir.

Þeir kapparnir hjá lögreglu Kaupmannahafnar eru samt lítið að standa sig. Þeim finnst að ástandið á Norðurbrú sé ekkert til að eyða tíma í ef maður getur kúað hinn löghlýðna borgara í öðrum hverfum. Um daginn lenti ég nefnilega í þeim eftir að ég setti mótorhjólið mitt í gang úti á gangstétt til að finna hvort síðustu töfrabrögðin á rafkerfinu (allar viðgerðir á rafkerfi konunglega Enfields verða að flokkast sem töfrabrögð) bæru eitthvern árangur. Löggan, sem hefur greinilega ekkert annað betra að gera sýndi vald sitt og stolt þar sem fólk brýtur ekki af sér, gaf mér sekt upp á 6 þúsund danskar krónur fyrir að brjóta öll umferðalög í bókinni. Ótryggt hjól, óskráð hjól, skírteinislaus, próflaus og hjálmlaus takk fyrir! Eina sektin sem vantaði var bara að ég hafi reynt líkamsárás á lögregluþjóninn (sem hefði reyndar verið alveg þess virði). Og ég sem var ekki einu sinni að keyra, í T-shirt í 5 stiga hita...

Til þess að vera þó ekki allt of mikið í skotlínunni í ofbeldisfullu Kaupmannahöfn þá skrapp ég til Belfast á Norður Írlandi fyrir nokkrum vikum þar sem rólega fólkið býr og þar sem maður getur farið óvopnaður á skemmtilega rokktónleika.



En nú er ég í flugvél. Þessari númer 12 á þessu ári. Eins og ég hef svo oft sagt áður þá eru “vá” áhrifin af flugferðum löngu horfin. Farþegaflug eru jafn leiðinlegur og óþægilegur ferðarmáti eins og að ferðast í átjándu aldar fangavagni. Mín kenning er sú að þetta er fólk hægt og rólega að komast að og nú keppast flugfélög við að búa til eitthvað sem gerir flugferðir “áhugaverðari” en þær eru í raun. Til að halda kálinu á réttum stað hjá farþegum þá finna flugfélög upp sínar tegund af sjónhverfingum svo fólk gleymi því að það sé fast í allt of lítilli niðursuðudós með fullt af fúlu fólki nálægt sem það kærir sig ekkert um. Sem dæmi þá reynir British Airways strax að svæfa ferðalanga með ómældu magni af ókeypis gini og tónik, American Airlines gefur þeim holskeflur af súkkulaði og gosi svo fólk lendir í sykurtransi, Thai og Singapore Airlines skaffa fallega flugþjóna og Icelandair... ja, þeir reyna að selja þér eitthvað af Saga Boutique vagninum, því ef þeir spyrja nógu oft hvort þú viljir kaupa eitthverja séríslenska skartgripi búnir til úr hvalaeistum, þá hlýturðu að gleyma að þú sért að fljúga.

Þetta Hong Kong flugfélag sem ég flýg nú með, Cathay Pacific, hefur mér ekki tekist að setja fingurinn á. Ég finn þó merki ýmissa sjónhverfinga. Sem dæmi spila þeir jólalög með kínverskum texta í hljóðkerfinu (það er mars), gefa MSG splæsta núðlusúpu í stað kaffis og sýna kvikmyndir frá fjórða áratug síðustu aldar. Kannski þeirra aðferð sé að rugla fólk svo mikið í ríminu að það veit ekki hvort það sé í 10 kílómetra hæð eða á 10 kílómetra hraða.


Núna er stefnan sem sagt í fyrsta skipti sett á Taiwan. Þangað er ég sendur með vinnunni til að beita minni sérkunnáttu á viðskiptavinina okkar. Eitthvern vegin hefur mér óvart tekist að sannfæra valdamikið fólk um að ég hafi eitthverja sérkunnáttu (sem ég hef ekki... og ég er ekki þekktur fyrir hóværð) svo ég er sendur í gin ljónsins í rúmlega viku án þess að vita hvorki upp né niður í hvað ég á að gera. Samt, ef allt fer illa get ég þá í það minnsta hjálpað þeim að búa til kaffi. Ég get bara verið sáttur fyrir að komast úr dönsku hrakveðri í sól og 25 stiga hita þó svo ég líti á það sem nútíma gapastokk að eyða tveimur og hálfum sólahring á flugvöllum og í flugvélum.


Ég get samt bara óskað þess að það verði eitthvað rólegra framundan. Síðstu vikur eru búnar að vera ansi þéttar með tónleikum á Íslandi, afmælisveislu hjá Gulla og Laufeyju, innflutningspartíi hjá Nokia Allan, huggulegum kvöldmati með Betu, leikhúsi hjá Hauki og pókerlausu kvöldi með Inga og Einsa. Ég get samt alveg eins beðið til Allah og Tígulgosans því það stendur víst til að heimsækja Ísrael og Shanghai á næstu vikum.

Og hver veit nema maður flýji ofbeldi og lögreglur Kaupmannahafnarborgar og kíki í frí til Íslands aftur í næstu viku? Þar er nefnilega skemmtilegt fólk og menn sem vilja gefa manni mótorhjólapróf.

Have a good one!

Ég biðst forláts! Mínum dygga lesandahópi hef ég ekki sinnt nú í meira en mánuð. Ástæðan er að sjálfsögðu sú að þessum tíma hef ég eytt í lesendagreiningu til að finna hvað kúnninn vill. Viðtöl, heimsóknir, tilraunir og mælingar.

Nei, það er tóm lýgi! Ég er bara búin að taka þátt í því eins og restin af norður evrópubúum að sita inni allan janúar og horfa út um gluggann og hugsa um alla þá góðu stundir þegar það var desember og allt var miklu betra. Janúar er jú opinber mánuður þunglyndis og lánataka svo maður verður að vera með.

Þrátt fyrir þá gleði að Elvis hafi fæðst í janúar og kaldi mánuðurinn hafi stælt sig af áramótapartíi með Þorvaldi, indversku partíi með Iben og Victoríu og dönsku partíi með Inga og Einari, íslensku partíi með Gunnhildi og Sigga, mótorhjólaviðgerðum, hátalarasmíði og Þýskskalandsferð þá hef ég ekki hlaðið mína vinstri hönd með fjaðurpenna og bleki og ritað mikla vísidóma fyrir ykkur góðir lesendur og fyrir það biðst ég forláts. Núna er kominn febrúar sem er örugglega miklu betri mánuður enda er hér komið fyrsta innlegg þessa árs.

Nú er maður enn aftur staddur í landi mettaðra fitusýra á vegum Kompanísins. Landi þar sem bensínafgreiðslumenn segja "Have a good one!" eftir að maður er búin að borga fyrir bensínið. Hvað þeir eiga við er mér lokuð bók enda hef ég aldrei verið kalífornískur bensínafgreiðslumaður. Þeir eru kannski svo vel tengdir að þeir geti séð til þess að ég eignist gott afkvæmi ef ég kaupi premíum eldsneyti af bestu gerð! Ég hef ákveðið að trúa því og reyni því eins oft og ég get að kaupa bensín, sem er að sjálfsögðu ekki mikil þraut þar sem hvert ökutæki þessa lands eyðir svo miklu bensíni að manni grunar oft að það slettist út um hurðarnar þegar maður ekur um.

Til að eyða meiri bensíni um helgina (sem er guðsélof í boði Kompanísins) ákvað ég við annan mann að bregða mér á amerísk skíði. Kalífornía er mjög sniðugt ríki þar sem maður getur farið á sólbaðsströndina fyrir hádegi og staðið á skíðum eftir hádegi (það er reyndar líka hægt í hinnu ríku Dubai en það vita allir að það er ekkert sexí við tuttugu þúsund fermetra frystikistuna þar). Fjöll í austri og strönd í suðri og þrír tímar á milli er gott kaffi. Við danski Niklas brugðum okkur að Tahoe vatni í amerískri kerru á sumardekkjum. Þar eru ólímpísk skíðasvæði í löngum röðum, himinhá fjöll og löggur með yfirvaraskegg og dökk sólgleraugu (klukkan hálf níu um kvöld um vetur) að skipa fólki að setja keðjur á dekkinn. Í fjöllin komumst við við litla þraut enda er maður ekki íslendingur fyrir minna en svo að maður kann að spóla í hálku án keðja! Eftir tvo daga, tvo metra af jafnföllnum snjó, tvö sett af keðjum (jú, ég varð að játa mig sigraðan í baráttunni við hálkuna eftir að ég var búin að taka sirkúshringinn á rauðu ljósi) og tvo bjóra (nei, þeir voru ekkert tengdir sirkhúshringnum), fórum við tveir veðurbarnir, sælir og ánægðir niður í pálmatréin.

Allt tekur enda, sem betur fer, og fer ég nú heim frá Ameríku á miðvikudaginn eftir rúma viku í daglegum þrjátíuþúsund hitaeiningunum. Djúpsteikt steikar-kjúklinga-rækju burrito, glaserað með hamborgarasósu og rjóma er nefnilega mjög lýsandi réttur fyrir það sem maður þarf að innbera á þessum slóðum. En betra tekur við. Nú verður bara etið Shepherds Pie og Guinness á Norður Írlandi um næstu helgi. Belfast með rokktónleikum og alsherjar gleði með systu.

Svo er bara Taiwan í næstu viku, eða kannski verður það Shanghai? Enginn veit!



(Já, svona til að sýnast vísindalegri í minni uppgerðarlestrakönnun, endilega skiljiði eftir komment!)