Súkkulaðiskipulag

Nú sit ég hérna heima á föstudagskvöldi, einn fyrir framan tölvuna og borða súkkulaði! Hvað segir þetta um mann? Á maður enga vini og hefur glatast í hildýpi sælgætisvillingsins? Er maður á leið í gröf einbúans með skemmdar tennur og bloggsíðu á Internetinu sem enginn vill lesa?

Mögulega, en þegar íslenskt súkkulaði kemur inn í myndina hættir allt skyndilega að skipta máli. Hún ástkæra systir mín sendi mér pakka sem innihélt þrjú súkkulaði, framleitt úr því allra besta sem íslendingar hafa upp á að bjóða... innfluttar kakóbaunir frá Nígeríu! Satt er það, veljum íslenskt! Svona er maður langt leiddur, klínandi súkkulaði á tölvuhnappana (íslenskt súkkulaði er ekki gert fyrir 32 gráðu hita) og hlusta á Megas í staðin fyrir að stunda félagslífið.


Svo sem er planið sjaldnast að hanga heima á föstudagskvöldi og nú í kvöld var ég búin að baka saman plön sem hrundu eins hratt og efnahagur Michael Jacksons.

Ég ákvað nefnilega að fórna mér í kvöld og hitta Anithu. Hún Anitha er sú indverska sem átti hermannapabba og bauð mér fyrir jól í hina allra undarlegustu afmælisveislu. Málið er bara að undirmeðvitundin mín hefur alltaf sent henni góðar afsakanir fyrir að hitta hana ekki, eins og að ég væri of upptekin við að skúra eða bóna bílinn (svona er maður illa innrættur) svo samviskan mín sagði mér að nú væri komið nóg af lýginni og tími til að svara eitthvað af þessum skilaboðum sem hún er alltaf að senda. Anitha beilaði á síðustu stundu með eitthverja óskyljanlega afsökun sem innihélt bankastarfsmenn. Nú líklegast var mér að hefnast fyrir óforskömmina síðustu mánuði.

En þó eitt plan hrinji þá ætti maður alltaf að geta stólað á vara planið, eða jafnvel vara-vara planið? Ég þarf greinilega eitthvað að fara endurskoða skipulagshæfileikana mína (sem sjaldan fer lengra en að ákveða að kaupa flugmiðann *áður* en flugvélin fer í loftið) því í kvöld var Ketil hinn norski var of upptekinn með fjölskylduna og Martin of fullur með Svíum. Eitthver rödd inní manni segir manni þá bara að vera heima og borða súkkulaði!



Talandi um góða skipulagshæfileika. Góðu plönin okkar Ibenar um að fara til Tibet voru líka að hrinja eins og efnahagur Mikka J. Skipulagið var nefnilega orðið flóknara en samsettningarteikning júmbóþotu og verðið var vel að sliga upp í eina. Air China gerði útslagið. Þeir hafa ákveðið að rétta við fjárhag kínverska hersins á einu bretti því þeir vilja ekki senda mann þessa örfáu kílómetra yfir Mt. Everest fyrir minna en verð á hálfum Tata Indigo fólksbíl. Einmitt, þessi vika hefði kostað sama og ágætis heimsreisa!

Svo nú er skipulagið að fara til Sikkim í staðin. Sikkim er á Indlandi. Á Indlandi er gott að vera því verð á flugferðum á Indlandi sliga ekki upp í ferð á braut um jörðu. Sikkim liggur líka upp í Himalaya við landamæri Tibet svo maður getur horft yfir landamærin og velt fyrir sér hvort það sé 300 þúsund kalls meira virði fyrir okkur tvö að standa hinumegin! Kemur í ljós en nú er maður búin að misnota aðstöðuna og fá Nokia til að kaupa flugfar fyrir okkur með afslætti svo nú er ekkert annað en að fara bollaleggja og finna eitthvað sniðugt að gera í Sikkim. Meira skipulag framundan...úff...

Á meðan verður farið í Royal Enfield mótorhjólamenningarvínsmökkunarreisu á sunnudaginn með nokkrum þjóðverjum. Já, maður er sko alvöru mótorhjólatöffari sem á alvöru kúl mótorhjól sem sannast aldeilis hérna! Nú er maður búin að fá fólk til að slefa á alþjóðavísu!

Níðstöng í útilegu

Í sveitinni er gott að vera. Ég hef samt ekki litið á mig sjálfa sem mikinn sveitamann. Yfir höfuð hefur mér alltaf fundist húsdýr vera alltaf frekar ógnvekjandi fyrirbæri. Ef við tökum sem dæmi kindur, þá vega þær líklegast meira en ég og hafa líka innbygð drápstól á höfðinu sem ég veit fyrir víst að þær þyrsta til að nota á hvern sem kemur nálægt eða svo mikið sem lítur í átt til þeirra. Ég er einmitt einn af þeim sem gef í ef ég sé kind á veginum. Mín niðurstaða er að húsdýr eru svona svipað og illa lyktandi, vopnaðir öryggisverðir (ameríska útgáfan, ekki þessi indverska) sem gefur að sveitabæjir eru líklega öruggari er svissneskur bankareikningur.

Hinsvegar er allt í lagi að fara í sveitina á Indlandi. Hér eru engar kindur. Held satt að segja að það sé meira af húsdýrum inni í Bangalore en fyrir utan! Það búa allavega tvær kýr hérna á ruslahauginum á horninu.

Í sveitina fór ég um helgina og fagnaði afmæli þýska-Moritz um helgina. Hann bauð mér með sér og við áttunda mann fórum við í sumarhús í tvo daga. Þar voru rædd efnahagsleg málefni á þýsku, stöðu alþjóðlega tískuiðnaðarins á ítölsku og etið kjöt. Kílóin af nautinu voru rifin í sig eins og hlébarða á sterum einum væri lagið á milli þess sem spilað var krikket (við erum jú í miðri krikketvertíð), legið í sólbaði og synt í sundlauginni. Almennilegur hann Moritz.

Núna eru svo ferðalögin að hamrast inn í dagbókina. Það lítur út fyrir að ég þurfi að heimsækja móðurskipið eftir páska og fara til Kaupmannahafnar í viku. Það er samt ekkert eins slæmt og það hljómar. Reyndar er maður jú að fara úr sól og 36 stiga hita í 7 stig og rigningu en maður fær í staðinn tækifærið til að heimsækja Litlu Haffrúnna. Ef maður hefur tíma þá kannski kíkir maður á vinina sína, fær sér alvöru Itzy-Bitzy, Tre-Sjerne og Carlsberg. ”Skide godt”.

Ofaná það standa fyrir hressilegar bollaleggingar um góðu menningarferð okkar Ibens til Tibet í byrjun maí. Þetta virðist ekkert ganga allt of vel enda virðist vera að maður sé bókstaflega að plana ferð til tunglsins. Þeir kapparnir hjá Air China eru ekkert komnir að kaflanum um frjálsa samkeppni í notendahandbókinni fyrir alþjóðleg flugfélög (þetta er jú alþýðu-”lýðveldið” Kína sem við erum að tala um) svo þeir setja bara upp eitthver verð sem þeir hrista upp úr ferðalottóvélinni sinni. Þeir voru meira segja svo vel að sér í dag þegar ég hringdi og spurði um hvað kostaði að fljúga frá Kathmandu til Lhasa, að sölumaðurinn sagði sannfærður að þeir höfðu aldrei flogið þessa flugleið í sögu Air China. Þegar mér tókst að sannfæra kínverska sölumanninn um að það gæti verið örlítil skekkja í framsögu hans og þegar ég fékk hann til að viðurkenna tilvist Tibet og tilveru flugleiðarinnar frá Nepal þá vissi hann bara ekkert hvað þetta ætti að kosta. ”Nja, gæti kostað eitthvað um 20-30 þúsund. Svo þarf maður að borga flugvallarskatta, veit ekkert hvað það er mikið…svo er örugglega bara uppselt”. Ég þakkaði bara pent fyrir! Held ég þurfi að fara á önnur mið til að gráta út miða með þessu flugi. Svo nú þarf maður að krossa fingur vona að þetta allt fari ekki með Iben á hausinn. Ég held satt að segja að það sé langt síðan ég hef eytt jafn miklu af tíma atvinnurekandans míns í eitt ferðalag. Þetta fer að toppa Rússlandsferðina í bírókratíu, svei mér þá…

Á milli þess sem ég ríf af mér hárið og reisi níðstöng gegn öllum flugfélögum í heiminum get ég hlakkað til að fara keyra til Pondicherry (já, maður þarf ekkert að fljúga þangað þegar maður hefur bílstjóra) um páskana með Victoriu og Iben. Huggulegur er maður að bjóða í páskaútilegu!

Go India Go!

Eddie mætti, sá og sigraði. Fólkið trylltist og féll í trans. Brúsi hressi klifraði upp í rjáfur sviðsins til að deila með okkur númeri skrímslisins. Allt kjaft fullt af fólk. Fleiri miðar seldir en var leyfilegt. Allt eins og það átti að vera. Strákarnir í Iron Maiden kunna þetta ennþá.


Nú í dag er frídagur. Það er meira að segja nýjársdagur. Veit ekki hvaða ár er samt, vonandi ekki 1984 því ég er ekki alveg á þeim buxunum að fara kaupa mér bleikan glansgalla, svitaband og drekka Sínalkó. Reyndar er svo mikill frídagur að ég hef ákveðið ekki að fara út úr húsi í allan dag. Það er hvort sem ekkert merkilegt að gerast úti (hefur mér fyllilega tekist að sannfæra sjálfan mig um) annað en að 36 stiga hitinn er að baka allt. Nú stripplast ég um á stuttbuxum og stuttermabol, borða pizzu, horfi á The Simpsons og gera allt það sem á að gera þegar maður hefur ekkert betra að gera en að gera ekki neitt. Það er lífið, engin spurning! Nú nýt þess til hins ítrasta að hanga heima.

Það er annað en þessir blessaðir Indverjar. Þeir vita ekkert hvað þeir eiga að gera þegar þeir eiga frí. Einn gaurinn í vinnunni sagði mér í síðustu viku að hann myndi nú bara kíkja á þetta tölvuprógram um helgina, myndi bara koma við á sunnudaginn. Ég verð að segja að þó ég sjái evrurnar streyma inn í kassa Nokia og launin mín rjúka upp við fórnfýsi starfsmanna sem þessa þá stóð mér nú samt ekki á sama en að gefa smá ummæli um þessi ráð hans. Ég spurði hann nú hvort hann ætti ekki eitthvað betra að gera á sunnudegi en að eyða honum í vinnunni, ekki það að hann fengi eitthvað sérstaklega borgað fyrir það hvort sem er (ég verð að biðja alla þá sem lesa þetta og hafa eitthver tengst við Nokia að láta vera að þýða þessi ummæli yfir á aðrar tungur). Þessi Indverji skildi bara ekkert hvað ég væri að fara með þessu blaðri mínu, hann hefði hvort sem er ekkert að gera á sunnudaginn!

Hér kemur útdráttur úr spurningalistanum sem fylgdi eftir:
Fjölskylda? Jú, en konan er heima.
Áhugamál? Ha?!
Krikket þá? Já, en krikketleikirnir eru allir sýndir á næturna.
Vinir? Jú, en þeir eru örugglega líka í vinnunni á sunnudegi.

Það er nefnilega það! Fyrir mér er helgar-"frí" það að mæta ekki í vinnuna! Ég verð nú reyndar að viðurkenna að ég hef aldrei tekið þátt í brjálæðinu sem viðgengst á Íslandi svo ég gæti verið að ég hafi engan skylning á þessu. Hinsvegar verð ég bara að gleðjast yfir því að það eru ekki allir sem hugsa eins og ég!


Það sem kemur mér þó mest á óvart er að þetta spyr ég á miðju heimsmeistaramóti í krikket. Hér er ekkert talað um annað. Hvað mikið Rahul skoraði, hvað Mahendra hljóp mikið, hvað Suresh sló fast, hvað Sachin drakk mikið te í leikhlé eða hvað Mohammed var í hvítum sokkum. Já, krikket er málið. Ég hef ekki ennþá náð markmiðinu með þessum fíflalátum á miðri grasflötinni. Ég mætti heim til Trent hins ástralska í gær og reyndi að fá hann til að útskýra fyrir mér hvað mennirnir væru að gera þarna í hvítum golfgalla borandi í nefið á miðjum vellinum. Eftir hálftíma útskýringu var ég minna nær hvað gekk á annað en líklegast væri leikurinn hálfnaður, búin að standa yfir í þrjá daga og mennirnir væru að fara í tepásu. Ég reikna með því að ég hafi annað hvort fengið mjög lélega útskýringu (enda drakk Trent nokkra Kúba-Líbra á meðan útskýringum stóð) eða þá ég sé tregur með eindæmum. Ég hallast soldið að þessu síðarnefnda því Trent jú er fagmaður þegar kemur bæði að krikket og Kúba-Líbra.

Reyndar eina sem ég þarf að læra er bara að segja "Go India Go!" þegar Indverjar leika við Pakistan!

Cayenne á liðið

Hvað er í gangi? Hvar er hvatningin í þessu liði? Ég hélt að þegar maður byggi í þjóð þar sem tala fólks er hærri en dollaraseðlarnir sem Bush eyðir í stríðsrekstur (reyndar á 12 tíma fresti) þá þyrfti maður kannski að sýna að maður hafi eitthvað að bjóða fram yfir náungann. En, nei. Það þarf maður greinilega ekki. Allavega virðist fólkið sem ég er að reyna taka atvinnuviðtöl við ekkert vera á þeim buxunum að það þurfi kannski að sýna smá lit ef það á að hafa minnsta möguleika á því að fá vinnu. Ofdekrað pakk. Talandi um að heimurinn sé allur að fara niður um niðurfallið (út í sjó, þú veist).

Á síðustu tveimur dögum er ég búin að taka fimm símaatvinnuviðtöl. Þar af hafði einn slökkt á símanum sínum, einn bað mig um að hringja eftir hálftíma, einn sagðist bara hafa gleymt því að við hefðum atvinnuviðtal og bað mig um að hringja aftur seinna og einn skellti á mig. Það mætti halda að ég væri að selja áskrift af Samúel en ekki bjóða fólki gull og græna skóga, starfsöryggi, frægð og frama (já, ég er persónulega að vinna í þessu með frægðina og framann í samningum Nokia). Ég ætti kannski að byrja á því að segja þeim að þeir munu allir fá Porsche Cayenne bara ef þeir myndu klára atvinnuviðtalið!


Kannski er þetta bara þolraun. Ég ræddi þetta við hana Sini húmanistíska mannaflastjórann (sko, það er til íslenskt orð fyrir "HR manager") sem er Nokia-Finni í heimsókn hérna í þrjá daga. Sagði að ég væri að taka það út á tveimur dögum það sem hún hafi upplifað á fimm árum! Ég lít á það sem hrós sem er verðugt efni til að skála fyrir svo ég plataði hana til að koma með mér á áttundaáratugarpartí í kvöld á einum skemmtistaðnum. Þar verður líklegast sveiflast með Bee Gees og Abba (neeeei, það er engin sem tengir Iron Maiden við áttunda áratuginn...meira pakkið), drukknir röndóttir kokteilar á meðan við deilum hörmungarsögum um starfsráðningar. Það verður fín leið til drekkja sorgunum um að ég sé ekkert nálægt því að ég sé að fara fylla þessar fjórar lausu stöður mínar.


Annars eru skipulagningarnar í fullum gangi. Við Iben erum næstum búin að ákveða að flýja hitann og mengunina og færa okkur norður í fjöllin eitthverntíman í apríl eða maí. Reyndar eins og planið er í dag (þessi plön hafa samt oft síðasta söludag svo það gæti alveg eins verið að það verði bara farið í sund í staðinn) þá förum við svo langt norður að við hittum ekki á fjöllin og endum í Tíbet. Það verður örugglega ekkert leiðinlegt að heimsækja munkana í Tíbet og taka í spaðann á Lama kallinum. Hann er jú einmitt svo vinsæll í Kína. Svo væri nú tilvalið að kíkja á Kathmandu, drekka nepalskan Carlsberg og horfa á Everest víst maður er nú á annað borð á leið þar um.

Það verður búið til nýtt skipulag á morgun þegar þær Iben og Victoria koma heim í matarboð. Þar verður líka kjúklingnum rennt niður á meðan framlag danskra kvikmyndagerðamanna verða gerð góð skil.

Huggulegt.

Svínarif og kjötbollur

Partíið búið og mæjónesan orðin gul. Þetta var alveg eins og það átti að vera. Vikingarnir úr norðrinu komu og elduðu víkingamat handa "útlendingunum". Kjöt og kartöflur. Ekkert grænt rugl. Heimatilbúnu svínarifin og kjötbollurnar runnu ljúft niður. Tugir gesta mættu á staðinn, prófuðu grasflötina og drukku kokteila.

Þetta tóks allt ljómandi. Engum sem þurfti að henda út og í þetta skiptið voru bara tvær ljóshærðar dauðar í íbúðinni eftir að allir voru farnir. Það þykir nú lítil fórn. Reyndar voru þessar tvær dauðu nú gestgjafarnir, Iben og Victoria svo það passar allt saman. Þeim tókst líka árla morguns að ranka sjálfar til lífsins og rusla sér heim.

En eins og vill nú oft gerast þá lítur út fyrir að fær húshjálpin létt hjartaáfall á morgun þegar hún kemur og þrífur og sér að íbúðin lítur út eins og hollensk hippkommúna frá áttunda áratuginum. Reyndar til að tryggja það að hún myndi ekki fullkomlega láta lífið á morgun (og ég þyrfti þá að eyða tíma í að finna mér nýja húshjálp) þá ákvað ég að taka svona það mesta til, flytja húsgögnin inn í íbúðina mína aftur og svoleiðis smáatriði. Eitthver einmitt datt í hug að flyja húsgögnin mín út á grasflötina. Líklega hefur einhverjum fundist það vera fyrirtaks hugmynd á þeim tímapunkti. Þetta er svosem ein leið til að verða sér út um "garð"-húsgögn þegar mikið liggur við!



Núna styttist líka óðfluga í að Járnfrúin komi til Bangalore. Maður titrar bara við tilhugsunina um að alvöru rokk sé að fara berja á manni. Úff... Á meðan verður maður bara að brenna tímann og leggja kapal. Kannski líka að mæta í vinnuna og svoleiðis smáatriði. Annars er maður svosem ekki að skapa tekjur fyrir fyrirtækið í augnablikinu. Nú er maður bara að taka mörg atvinnuviðtöl á hverjum degi. Maður fer að vera svo sjóaður í bransanum að örugglega næst þegar ég fer sjálfur í atvinnuviðtal þá kann ég öll trixin og plata atvinnuveitandann til að gefa mér forstjóralaun og Cayenne jeppa. Líklegast hefur þetta allt sína kosti!

Líklegast get ég líka brennt tíma með að mæta í líkamsræktina. Einktaþjálfarinn minn er núna hoppandi af gleði yfir að ég sé búin að þyngjast um fimm kíló. Mér fannst það bara sorglegt. Maður er bara gráti næst. Nú veit ég bara að þessar líkamsræktir eru bara hreint svindl. Það er ekkert hægt að reikna með því að maður missi kíló eða þá láti sér nægja þau sem maður hefur þó maður mæti sex sinnum í viku. Hann reyndi að gera það sem hann gat til að útskýra að þetta væri nú bara vöðvamassi sem hefur bæst við. Uss, oft heyrt það áður. Ekki það að ég geti eitthvað lift Skoda Fallatio(!) ennþá!


Þegar eitt er búið er mál að fara skipuleggja næstu helgarfrí. Nú er ýmislegt sem kemur til greina. Keyra til Pondicherry með Iben og Victoriu, fljúga til Mumbai með Vínar-Christian, kíkja til Sri Lanka með hinum ástralska Trent, keyra á Royal Enfield upp í Himalaya með Christian hinum þýska eða fara í gönguferð með leiðsagnarmanninum Iben upp í fjöll Nepal. Nú þarf bara að fara lengja helgarnar og bæta við mánuðum. Sé ekkert annað í stöðunni...

Sexhundruðsextíuogsex

Rokk og Ról og ekkert rugl. Ef við erum að tala um að fara á alvöru, og núna meina ég alvöru rokk tónleika þá er bara ein hljómsveit sem kemur til greina. Tónleikaumhverfið í Bangalore er núna búið að fara frá botneinkunn upp í hæstu einkun fáanlega. Toppinum er náð og héðan í frá er bara ein leið niður.

Auðvitað er ég að tala um Íslandsvininn Bruce Dickinson og hans lítt epísku hljómsveit IRON MAIDEN sem eru að fara spila í minni borg eftir tvær vikur. Að sjálfsögðu er búið að kaupa miða og nú er bara að fara hlaupa upp í hæðirnar eða "Run to the Hills" eins og Brúsi snilldarlega orðar það. Eins gott að maður er að fá nýjan djúpbassamagnara. Þessi sem ég er með núna kemur ekki til með að endast lengi þegar Iron Maiden er komin í spilið.

Svo þangað verður haldið með Martin og Iben allur svartklæddur. Það væri örugglega við hæfi að mæta á alsvarta mótorhjólinu mínu á staðinn líka með svört sólgleraugu. Fallegra yrði það ekki!

Talandi um að mæta á mótorhjólinu. Í dag er ég orðinn löglegur mótorhjólatöffari. Ég er ekki að meina þannig að ég sé búin að fá mér dreadlocks, göt í eyrun og tattóeríngu af erni á bakið en ég er meira að gefa til kynna að hingað til hef ég verið óprúttinn glæpamaður keyrandi um próflaus. Í dag eignaðist ég ökuskírteini á mótorhjól. Ég þurfti reyndar að mæta á staðinn í 14 sekúndna próf og sýna prófdómaranum hvernig á að gefa handarstefnumerki til vinstri og hægri. Fyrir sumum væri þetta kúnst, fyrir öðrum er þetta bara vitleysa...

Fyrir mér var þetta hið síðarnefnda!

Ég hef ekki ennþá áttað mig á því hvers vegna þetta gæti undir neinum kringumstæðum þóst vera lífsnauðsynleg kunnátta fyrir að mega aka ökutæki í þessu landi. En ég býst við því núna að ég hafi skírteini til að aka fíl og úlfalda. Það eru einmitt þau einu farartækin sem sem mér grunar að hafa ekki stefnuljós innbyggð. Ég ætti kannski að fara lesa smáa letrið á ökuskírteininu...

Félagarnir á lögreglustöðinni þóttu það samt við hæfi að ég fengi að bera ökuskírteini í þessu landi. Ég veit nú ekki hvort var góð ástæða fyrir því, hvort þeir séu vísvitandi að reyna losna við útlendinga í landinu eða kannski bara vissu þeir að ég gæti borgað! Að fá ökuskírteini kostar nefnilega gott betur en það sem það á að kosta í raunveruleikanum. Til að fá skírteini, hvort sem maður vilji fá það löglega eða ekki þá þarf maður, eins og ég hef svo oft sagt áður, að múta löggunni. Hinsvegar eru múturgreiðslan orðin svo fáguð starfsgrein að það eru bara ákveðnir einstaklingar sem fá að múta löggunni (líklegast þeir sem hafa skírteini til þessa verknaðs). En þetta er það sem maður kallar kallar starfsöryggi í lögreglustéttinni! Til þess að fá eitthvað gert þarf maður að fara til þar til gerðra "umboðsmanna". Þessir "umboðsmenn" eru þeir sem taka við peningum og segja þér hvar þú átt að skrifa og mæta og borga mútur til allra lögregumannana sem þarf að múta og sjá til þess að þú fáir það sem þig vantar. Þessir "umboðsmenn" eru orðnir svo rótgróinn hluti af kerfinu að ef mér dytti í hug, þó svo væri ekki nema í brotsekúndu að ég vildi komast hjá því að nota þessa "umboðsmenn" þá er það bókað mál að ég myndi sjálfkrafa um leið missa alla lífslöngun í órjúfanlegu svartholi bírókratíunnar.

Ekki vill maður lenda þar þegar Iron Maiden eru að koma og spila fyrir mig eftir tíu daga. Össs hvað það verður mikið rokk.

Lambakjöt? Nei takk

Í dag var sólbaðsveður. Ekki að það sé eitthvað sem þykir merkilegt eða skiptir máli en það sem er annað ennþá merkilegra sem gerist nú ekki neitt of reglulega í mínu lífi, ég fór í sólbað. Við Iben ákváðum að eftir harða helgi að lifa aðeins lífinu og fara á eitt fimm stjörnu og henda okkur á sundlaugarbakkann. Sem betur fer voru sólstólar við sundlaugarbakkan annars hefði þetta orðið frekar sársaukafullt allt saman. Að slappa af, lesa, kæla sig í sundlauginni, borða smápizzu, drekka nýpressað og skipuleggja næsta frí í heilan dag er ekkert vont kaffi. Kannski maður geti vanist þessu. Skildi þó ekki vera...

Þetta var samt alveg vel til virðis enda síðustu dagar búnir að vera harðir. Verslunarferðir, úti að borða, mótorhjólaferðir, hópefling í vinnunni og önnur eins slítandi vinna.

Í síðustu viku fóru við í vinnunni einmitt í "team building" (á íslenskri tungu myndi þetta leggjast sem hópeflingarferð, þ.e.a.s. fyrir þá sem skylja vel íslensk ný fínyrði). Þá fer maður út af mörkinni og borgar eitthverju fólki fyrir að reyna láta fólkið sem borgar vera skemmtilegt. Þetta er svona svipað konsept (annað illa þýðanlegt orð en er í lagi þar sem Megas notar þetta líka) og hlutverk barþjóna. Munurinn er samt að fólk þarf oftast ekki að skríða heim eins og eftir heilan dag með barþjóninum (nema náttúrulega við séum að tala um dönsku útgáfuna af hópeflingarferðinni, en þar er munurinn enginn). Hinsvegar var það ótrúlegt með þessa hópeflingarferð að hún var skipulögð. Já, kannski að fólki finnist það vera sjálfsagður hlutur að ef maður borgar fullt af peningum og sendir fimmtíu manns í heilsdagsprógram (já, prógram er íslenskt orð) þá geri maður ráð fyrir að hlutirnir séu skipulagðir. Nei. Ekki á Indlandi. Þetta kom alveg aftan að mér að þetta skuli hafa virkað. Ég ætla ekki að fara út í þá sálma hvaða hugmyndir ég var búin að gera mér um indverska hópeflingarferð með fimmtíu manns, en það var ekki fallegt skal ég segja ykkur. Þetta var hinsvegar fallegt og gott og allir voru glaðir.

Í hópeflingarferð sem þessari var gert allt sem á að gera í almennilegri hópeflingarferð (ég verð hinsvegar að segja að ég er neyddur til að draga frá bjórkeppnisdrykkjugreinina sem er jafn mikilvægur þáttur í dönsku útgáfunni og að mæta ekki allsber í ferðina). Í þessari var gert eitthvað hættulegt, eitthvað sem þurfti krafta, eitthvað sem krafðist jafnvægi og kænsku. Þar sem ég tel mig almennt góðan á öllum þessum sviðum þótti mér við hæfi að ég yrði í fararbroddi, enda er maður vanur maður í hópeflingarferðum (dönskum líka). Auðvitað kemst maður ekki á fararbroddinn nema að aðlaga sannleikanum aðeins og í einni greininni lét ég alla vita að ég væri með marga ára reynslu í bjargsigi (jújú, hef nokkrum sinnum gert það....tvisvar, þrisvar...fyrir 15 árum... líka oft séð það í sjónvarpinu). Það borgaði sig náttúrulega þar sem maður var notaður til að síga með öllum stelpunum og kenna þeim á græjurnar. Mér til heppnis komust allir lífs af var svo klettasigssýningardýrinu var hrósað fyrir vel unnin störf og fagmannlega vinnu. Mér var svo aftur hrósað þegar ég sagði að ég hefði nú bara aldrei farið í bjargsig áður en ég væri bara svona hrikalega hæfur. Maður verður nú að mjólka kúnna eins og hægt er :)



Nú um helgina fengu líka aðrir að sýna hæfni sýna. Ég fór að versla rafmangspöddur (myndarlegt orð uppfundið af hinni ástkæru systur minni fyrir þetta svarta og litríka rusl sem er inní öllu rafmagnsdóti). Þessar pöddur ætlaði ég að nota í nýja magnarann. Réttara sagt ætlaði ég að borga eitthverjum fagmannlegum Indverja til að nota þetta í prótótýpudjúpbassahátalaramagnarann sem ég þarf endilega að láta búa til fyrir mig. Inn í búð fór ég með lista yfir sextíu og sjö hluti sem mig vantaði. Eigandinn tók listann og byrjaði að safna í körfu fyrir mig. Á meðan hann var að safna saman þessum sextíu og sjö hlutum afgreiddi hann tuttugu og þrjá, svaraði sjö sinnum í símann, hringdi fjögur símtöl og gerði við einn rafmagnsmæli. Ég var bara svo gáttaður yfir hæfni mannsins yfir að geta haldið stjórn á því að hann væri kominn niður að hluti númer tuttugu og sjö á listanum mínum og ætti eftir hluti númer fjórtán og sautján og væri á sama tíma að gefa til baka og safna í körfu fyrir annan kúnna að ég gat bara ekki sagt honum að drífa sig... þó ég væri búin að standa fyrir framan búðarborðið í fjörutíu mínútur! Þetta kalla ég hæfni í fjölverkavinnu ("multi-tasking". Já, ég á ensk-íslenska orðabók!). Þetta geta bara Indverjar. Ég held hreinlega að skipulagsleysið þeirra sé búið að virkja meira af heilanum þeirra en er okkur vesturlandabúum tamt.

Þannig að nú lítur kannski út fyrir að ég fari að fá minn djúpbassahátalaramagnara sem er búin að vera á döfunni í nokkra mánuði. Ekki að það þurfi mikið að auka kraftinn úr því sem maður er nú þegar með en lengi getur maður á sig blómum bætt! Ekki veitir heldur af því um næstu helgi verður haldið eitt myndarlegt partí hérna heima hjá mér. Eftir miklar fortölur og eftirspurnir höfum við Victoria og Iben ákveðið að nú sé tíð til að endurtaka hina stórkostlegu gleði sem fram fór síðast þegar við héldum partí í mínum húsum og lengi hefur verið á manns vörum. Nú verður bara að fara finna eitthvað nógu víkingalegt í víkingaþemað okkar. Ég held samt að ég láti það alveg vera að fara brugga mjöð og heilsteikja rollu á svölunum mínum. Kindur og lömb mega fullkomlega mín vegna halda áfram að ganga um fjöll og borða birkitré. A.m.k. þurfa þau ekkert undir neinum kringumstæðum að enda á disknum mínum!

En þetta verður án efa hin myndalegast veisla. Vonandi samt ekki eins myndaleg og veislan sem hann Fabian, félagi minn frá Englandi, fór í um áramótin í Góa. Eftir þá veislu hefur ekkert spurst til hans neinstaðar í heiminum síðustu tvo mánuði. Örugglega ekkert allt of spennandi fyrir fjölskylduna heima.

Greinilega er ekki alveg allt með feldu allstaðar á Indlandi.