Lambakjöt? Nei takk

Í dag var sólbaðsveður. Ekki að það sé eitthvað sem þykir merkilegt eða skiptir máli en það sem er annað ennþá merkilegra sem gerist nú ekki neitt of reglulega í mínu lífi, ég fór í sólbað. Við Iben ákváðum að eftir harða helgi að lifa aðeins lífinu og fara á eitt fimm stjörnu og henda okkur á sundlaugarbakkann. Sem betur fer voru sólstólar við sundlaugarbakkan annars hefði þetta orðið frekar sársaukafullt allt saman. Að slappa af, lesa, kæla sig í sundlauginni, borða smápizzu, drekka nýpressað og skipuleggja næsta frí í heilan dag er ekkert vont kaffi. Kannski maður geti vanist þessu. Skildi þó ekki vera...

Þetta var samt alveg vel til virðis enda síðustu dagar búnir að vera harðir. Verslunarferðir, úti að borða, mótorhjólaferðir, hópefling í vinnunni og önnur eins slítandi vinna.

Í síðustu viku fóru við í vinnunni einmitt í "team building" (á íslenskri tungu myndi þetta leggjast sem hópeflingarferð, þ.e.a.s. fyrir þá sem skylja vel íslensk ný fínyrði). Þá fer maður út af mörkinni og borgar eitthverju fólki fyrir að reyna láta fólkið sem borgar vera skemmtilegt. Þetta er svona svipað konsept (annað illa þýðanlegt orð en er í lagi þar sem Megas notar þetta líka) og hlutverk barþjóna. Munurinn er samt að fólk þarf oftast ekki að skríða heim eins og eftir heilan dag með barþjóninum (nema náttúrulega við séum að tala um dönsku útgáfuna af hópeflingarferðinni, en þar er munurinn enginn). Hinsvegar var það ótrúlegt með þessa hópeflingarferð að hún var skipulögð. Já, kannski að fólki finnist það vera sjálfsagður hlutur að ef maður borgar fullt af peningum og sendir fimmtíu manns í heilsdagsprógram (já, prógram er íslenskt orð) þá geri maður ráð fyrir að hlutirnir séu skipulagðir. Nei. Ekki á Indlandi. Þetta kom alveg aftan að mér að þetta skuli hafa virkað. Ég ætla ekki að fara út í þá sálma hvaða hugmyndir ég var búin að gera mér um indverska hópeflingarferð með fimmtíu manns, en það var ekki fallegt skal ég segja ykkur. Þetta var hinsvegar fallegt og gott og allir voru glaðir.

Í hópeflingarferð sem þessari var gert allt sem á að gera í almennilegri hópeflingarferð (ég verð hinsvegar að segja að ég er neyddur til að draga frá bjórkeppnisdrykkjugreinina sem er jafn mikilvægur þáttur í dönsku útgáfunni og að mæta ekki allsber í ferðina). Í þessari var gert eitthvað hættulegt, eitthvað sem þurfti krafta, eitthvað sem krafðist jafnvægi og kænsku. Þar sem ég tel mig almennt góðan á öllum þessum sviðum þótti mér við hæfi að ég yrði í fararbroddi, enda er maður vanur maður í hópeflingarferðum (dönskum líka). Auðvitað kemst maður ekki á fararbroddinn nema að aðlaga sannleikanum aðeins og í einni greininni lét ég alla vita að ég væri með marga ára reynslu í bjargsigi (jújú, hef nokkrum sinnum gert það....tvisvar, þrisvar...fyrir 15 árum... líka oft séð það í sjónvarpinu). Það borgaði sig náttúrulega þar sem maður var notaður til að síga með öllum stelpunum og kenna þeim á græjurnar. Mér til heppnis komust allir lífs af var svo klettasigssýningardýrinu var hrósað fyrir vel unnin störf og fagmannlega vinnu. Mér var svo aftur hrósað þegar ég sagði að ég hefði nú bara aldrei farið í bjargsig áður en ég væri bara svona hrikalega hæfur. Maður verður nú að mjólka kúnna eins og hægt er :)



Nú um helgina fengu líka aðrir að sýna hæfni sýna. Ég fór að versla rafmangspöddur (myndarlegt orð uppfundið af hinni ástkæru systur minni fyrir þetta svarta og litríka rusl sem er inní öllu rafmagnsdóti). Þessar pöddur ætlaði ég að nota í nýja magnarann. Réttara sagt ætlaði ég að borga eitthverjum fagmannlegum Indverja til að nota þetta í prótótýpudjúpbassahátalaramagnarann sem ég þarf endilega að láta búa til fyrir mig. Inn í búð fór ég með lista yfir sextíu og sjö hluti sem mig vantaði. Eigandinn tók listann og byrjaði að safna í körfu fyrir mig. Á meðan hann var að safna saman þessum sextíu og sjö hlutum afgreiddi hann tuttugu og þrjá, svaraði sjö sinnum í símann, hringdi fjögur símtöl og gerði við einn rafmagnsmæli. Ég var bara svo gáttaður yfir hæfni mannsins yfir að geta haldið stjórn á því að hann væri kominn niður að hluti númer tuttugu og sjö á listanum mínum og ætti eftir hluti númer fjórtán og sautján og væri á sama tíma að gefa til baka og safna í körfu fyrir annan kúnna að ég gat bara ekki sagt honum að drífa sig... þó ég væri búin að standa fyrir framan búðarborðið í fjörutíu mínútur! Þetta kalla ég hæfni í fjölverkavinnu ("multi-tasking". Já, ég á ensk-íslenska orðabók!). Þetta geta bara Indverjar. Ég held hreinlega að skipulagsleysið þeirra sé búið að virkja meira af heilanum þeirra en er okkur vesturlandabúum tamt.

Þannig að nú lítur kannski út fyrir að ég fari að fá minn djúpbassahátalaramagnara sem er búin að vera á döfunni í nokkra mánuði. Ekki að það þurfi mikið að auka kraftinn úr því sem maður er nú þegar með en lengi getur maður á sig blómum bætt! Ekki veitir heldur af því um næstu helgi verður haldið eitt myndarlegt partí hérna heima hjá mér. Eftir miklar fortölur og eftirspurnir höfum við Victoria og Iben ákveðið að nú sé tíð til að endurtaka hina stórkostlegu gleði sem fram fór síðast þegar við héldum partí í mínum húsum og lengi hefur verið á manns vörum. Nú verður bara að fara finna eitthvað nógu víkingalegt í víkingaþemað okkar. Ég held samt að ég láti það alveg vera að fara brugga mjöð og heilsteikja rollu á svölunum mínum. Kindur og lömb mega fullkomlega mín vegna halda áfram að ganga um fjöll og borða birkitré. A.m.k. þurfa þau ekkert undir neinum kringumstæðum að enda á disknum mínum!

En þetta verður án efa hin myndalegast veisla. Vonandi samt ekki eins myndaleg og veislan sem hann Fabian, félagi minn frá Englandi, fór í um áramótin í Góa. Eftir þá veislu hefur ekkert spurst til hans neinstaðar í heiminum síðustu tvo mánuði. Örugglega ekkert allt of spennandi fyrir fjölskylduna heima.

Greinilega er ekki alveg allt með feldu allstaðar á Indlandi.