Níðstöng í útilegu

Í sveitinni er gott að vera. Ég hef samt ekki litið á mig sjálfa sem mikinn sveitamann. Yfir höfuð hefur mér alltaf fundist húsdýr vera alltaf frekar ógnvekjandi fyrirbæri. Ef við tökum sem dæmi kindur, þá vega þær líklegast meira en ég og hafa líka innbygð drápstól á höfðinu sem ég veit fyrir víst að þær þyrsta til að nota á hvern sem kemur nálægt eða svo mikið sem lítur í átt til þeirra. Ég er einmitt einn af þeim sem gef í ef ég sé kind á veginum. Mín niðurstaða er að húsdýr eru svona svipað og illa lyktandi, vopnaðir öryggisverðir (ameríska útgáfan, ekki þessi indverska) sem gefur að sveitabæjir eru líklega öruggari er svissneskur bankareikningur.

Hinsvegar er allt í lagi að fara í sveitina á Indlandi. Hér eru engar kindur. Held satt að segja að það sé meira af húsdýrum inni í Bangalore en fyrir utan! Það búa allavega tvær kýr hérna á ruslahauginum á horninu.

Í sveitina fór ég um helgina og fagnaði afmæli þýska-Moritz um helgina. Hann bauð mér með sér og við áttunda mann fórum við í sumarhús í tvo daga. Þar voru rædd efnahagsleg málefni á þýsku, stöðu alþjóðlega tískuiðnaðarins á ítölsku og etið kjöt. Kílóin af nautinu voru rifin í sig eins og hlébarða á sterum einum væri lagið á milli þess sem spilað var krikket (við erum jú í miðri krikketvertíð), legið í sólbaði og synt í sundlauginni. Almennilegur hann Moritz.

Núna eru svo ferðalögin að hamrast inn í dagbókina. Það lítur út fyrir að ég þurfi að heimsækja móðurskipið eftir páska og fara til Kaupmannahafnar í viku. Það er samt ekkert eins slæmt og það hljómar. Reyndar er maður jú að fara úr sól og 36 stiga hita í 7 stig og rigningu en maður fær í staðinn tækifærið til að heimsækja Litlu Haffrúnna. Ef maður hefur tíma þá kannski kíkir maður á vinina sína, fær sér alvöru Itzy-Bitzy, Tre-Sjerne og Carlsberg. ”Skide godt”.

Ofaná það standa fyrir hressilegar bollaleggingar um góðu menningarferð okkar Ibens til Tibet í byrjun maí. Þetta virðist ekkert ganga allt of vel enda virðist vera að maður sé bókstaflega að plana ferð til tunglsins. Þeir kapparnir hjá Air China eru ekkert komnir að kaflanum um frjálsa samkeppni í notendahandbókinni fyrir alþjóðleg flugfélög (þetta er jú alþýðu-”lýðveldið” Kína sem við erum að tala um) svo þeir setja bara upp eitthver verð sem þeir hrista upp úr ferðalottóvélinni sinni. Þeir voru meira segja svo vel að sér í dag þegar ég hringdi og spurði um hvað kostaði að fljúga frá Kathmandu til Lhasa, að sölumaðurinn sagði sannfærður að þeir höfðu aldrei flogið þessa flugleið í sögu Air China. Þegar mér tókst að sannfæra kínverska sölumanninn um að það gæti verið örlítil skekkja í framsögu hans og þegar ég fékk hann til að viðurkenna tilvist Tibet og tilveru flugleiðarinnar frá Nepal þá vissi hann bara ekkert hvað þetta ætti að kosta. ”Nja, gæti kostað eitthvað um 20-30 þúsund. Svo þarf maður að borga flugvallarskatta, veit ekkert hvað það er mikið…svo er örugglega bara uppselt”. Ég þakkaði bara pent fyrir! Held ég þurfi að fara á önnur mið til að gráta út miða með þessu flugi. Svo nú þarf maður að krossa fingur vona að þetta allt fari ekki með Iben á hausinn. Ég held satt að segja að það sé langt síðan ég hef eytt jafn miklu af tíma atvinnurekandans míns í eitt ferðalag. Þetta fer að toppa Rússlandsferðina í bírókratíu, svei mér þá…

Á milli þess sem ég ríf af mér hárið og reisi níðstöng gegn öllum flugfélögum í heiminum get ég hlakkað til að fara keyra til Pondicherry (já, maður þarf ekkert að fljúga þangað þegar maður hefur bílstjóra) um páskana með Victoriu og Iben. Huggulegur er maður að bjóða í páskaútilegu!