Cayenne á liðið

Hvað er í gangi? Hvar er hvatningin í þessu liði? Ég hélt að þegar maður byggi í þjóð þar sem tala fólks er hærri en dollaraseðlarnir sem Bush eyðir í stríðsrekstur (reyndar á 12 tíma fresti) þá þyrfti maður kannski að sýna að maður hafi eitthvað að bjóða fram yfir náungann. En, nei. Það þarf maður greinilega ekki. Allavega virðist fólkið sem ég er að reyna taka atvinnuviðtöl við ekkert vera á þeim buxunum að það þurfi kannski að sýna smá lit ef það á að hafa minnsta möguleika á því að fá vinnu. Ofdekrað pakk. Talandi um að heimurinn sé allur að fara niður um niðurfallið (út í sjó, þú veist).

Á síðustu tveimur dögum er ég búin að taka fimm símaatvinnuviðtöl. Þar af hafði einn slökkt á símanum sínum, einn bað mig um að hringja eftir hálftíma, einn sagðist bara hafa gleymt því að við hefðum atvinnuviðtal og bað mig um að hringja aftur seinna og einn skellti á mig. Það mætti halda að ég væri að selja áskrift af Samúel en ekki bjóða fólki gull og græna skóga, starfsöryggi, frægð og frama (já, ég er persónulega að vinna í þessu með frægðina og framann í samningum Nokia). Ég ætti kannski að byrja á því að segja þeim að þeir munu allir fá Porsche Cayenne bara ef þeir myndu klára atvinnuviðtalið!


Kannski er þetta bara þolraun. Ég ræddi þetta við hana Sini húmanistíska mannaflastjórann (sko, það er til íslenskt orð fyrir "HR manager") sem er Nokia-Finni í heimsókn hérna í þrjá daga. Sagði að ég væri að taka það út á tveimur dögum það sem hún hafi upplifað á fimm árum! Ég lít á það sem hrós sem er verðugt efni til að skála fyrir svo ég plataði hana til að koma með mér á áttundaáratugarpartí í kvöld á einum skemmtistaðnum. Þar verður líklegast sveiflast með Bee Gees og Abba (neeeei, það er engin sem tengir Iron Maiden við áttunda áratuginn...meira pakkið), drukknir röndóttir kokteilar á meðan við deilum hörmungarsögum um starfsráðningar. Það verður fín leið til drekkja sorgunum um að ég sé ekkert nálægt því að ég sé að fara fylla þessar fjórar lausu stöður mínar.


Annars eru skipulagningarnar í fullum gangi. Við Iben erum næstum búin að ákveða að flýja hitann og mengunina og færa okkur norður í fjöllin eitthverntíman í apríl eða maí. Reyndar eins og planið er í dag (þessi plön hafa samt oft síðasta söludag svo það gæti alveg eins verið að það verði bara farið í sund í staðinn) þá förum við svo langt norður að við hittum ekki á fjöllin og endum í Tíbet. Það verður örugglega ekkert leiðinlegt að heimsækja munkana í Tíbet og taka í spaðann á Lama kallinum. Hann er jú einmitt svo vinsæll í Kína. Svo væri nú tilvalið að kíkja á Kathmandu, drekka nepalskan Carlsberg og horfa á Everest víst maður er nú á annað borð á leið þar um.

Það verður búið til nýtt skipulag á morgun þegar þær Iben og Victoria koma heim í matarboð. Þar verður líka kjúklingnum rennt niður á meðan framlag danskra kvikmyndagerðamanna verða gerð góð skil.

Huggulegt.