Súkkulaðiskipulag

Nú sit ég hérna heima á föstudagskvöldi, einn fyrir framan tölvuna og borða súkkulaði! Hvað segir þetta um mann? Á maður enga vini og hefur glatast í hildýpi sælgætisvillingsins? Er maður á leið í gröf einbúans með skemmdar tennur og bloggsíðu á Internetinu sem enginn vill lesa?

Mögulega, en þegar íslenskt súkkulaði kemur inn í myndina hættir allt skyndilega að skipta máli. Hún ástkæra systir mín sendi mér pakka sem innihélt þrjú súkkulaði, framleitt úr því allra besta sem íslendingar hafa upp á að bjóða... innfluttar kakóbaunir frá Nígeríu! Satt er það, veljum íslenskt! Svona er maður langt leiddur, klínandi súkkulaði á tölvuhnappana (íslenskt súkkulaði er ekki gert fyrir 32 gráðu hita) og hlusta á Megas í staðin fyrir að stunda félagslífið.


Svo sem er planið sjaldnast að hanga heima á föstudagskvöldi og nú í kvöld var ég búin að baka saman plön sem hrundu eins hratt og efnahagur Michael Jacksons.

Ég ákvað nefnilega að fórna mér í kvöld og hitta Anithu. Hún Anitha er sú indverska sem átti hermannapabba og bauð mér fyrir jól í hina allra undarlegustu afmælisveislu. Málið er bara að undirmeðvitundin mín hefur alltaf sent henni góðar afsakanir fyrir að hitta hana ekki, eins og að ég væri of upptekin við að skúra eða bóna bílinn (svona er maður illa innrættur) svo samviskan mín sagði mér að nú væri komið nóg af lýginni og tími til að svara eitthvað af þessum skilaboðum sem hún er alltaf að senda. Anitha beilaði á síðustu stundu með eitthverja óskyljanlega afsökun sem innihélt bankastarfsmenn. Nú líklegast var mér að hefnast fyrir óforskömmina síðustu mánuði.

En þó eitt plan hrinji þá ætti maður alltaf að geta stólað á vara planið, eða jafnvel vara-vara planið? Ég þarf greinilega eitthvað að fara endurskoða skipulagshæfileikana mína (sem sjaldan fer lengra en að ákveða að kaupa flugmiðann *áður* en flugvélin fer í loftið) því í kvöld var Ketil hinn norski var of upptekinn með fjölskylduna og Martin of fullur með Svíum. Eitthver rödd inní manni segir manni þá bara að vera heima og borða súkkulaði!



Talandi um góða skipulagshæfileika. Góðu plönin okkar Ibenar um að fara til Tibet voru líka að hrinja eins og efnahagur Mikka J. Skipulagið var nefnilega orðið flóknara en samsettningarteikning júmbóþotu og verðið var vel að sliga upp í eina. Air China gerði útslagið. Þeir hafa ákveðið að rétta við fjárhag kínverska hersins á einu bretti því þeir vilja ekki senda mann þessa örfáu kílómetra yfir Mt. Everest fyrir minna en verð á hálfum Tata Indigo fólksbíl. Einmitt, þessi vika hefði kostað sama og ágætis heimsreisa!

Svo nú er skipulagið að fara til Sikkim í staðin. Sikkim er á Indlandi. Á Indlandi er gott að vera því verð á flugferðum á Indlandi sliga ekki upp í ferð á braut um jörðu. Sikkim liggur líka upp í Himalaya við landamæri Tibet svo maður getur horft yfir landamærin og velt fyrir sér hvort það sé 300 þúsund kalls meira virði fyrir okkur tvö að standa hinumegin! Kemur í ljós en nú er maður búin að misnota aðstöðuna og fá Nokia til að kaupa flugfar fyrir okkur með afslætti svo nú er ekkert annað en að fara bollaleggja og finna eitthvað sniðugt að gera í Sikkim. Meira skipulag framundan...úff...

Á meðan verður farið í Royal Enfield mótorhjólamenningarvínsmökkunarreisu á sunnudaginn með nokkrum þjóðverjum. Já, maður er sko alvöru mótorhjólatöffari sem á alvöru kúl mótorhjól sem sannast aldeilis hérna! Nú er maður búin að fá fólk til að slefa á alþjóðavísu!