Svínarif og kjötbollur

Partíið búið og mæjónesan orðin gul. Þetta var alveg eins og það átti að vera. Vikingarnir úr norðrinu komu og elduðu víkingamat handa "útlendingunum". Kjöt og kartöflur. Ekkert grænt rugl. Heimatilbúnu svínarifin og kjötbollurnar runnu ljúft niður. Tugir gesta mættu á staðinn, prófuðu grasflötina og drukku kokteila.

Þetta tóks allt ljómandi. Engum sem þurfti að henda út og í þetta skiptið voru bara tvær ljóshærðar dauðar í íbúðinni eftir að allir voru farnir. Það þykir nú lítil fórn. Reyndar voru þessar tvær dauðu nú gestgjafarnir, Iben og Victoria svo það passar allt saman. Þeim tókst líka árla morguns að ranka sjálfar til lífsins og rusla sér heim.

En eins og vill nú oft gerast þá lítur út fyrir að fær húshjálpin létt hjartaáfall á morgun þegar hún kemur og þrífur og sér að íbúðin lítur út eins og hollensk hippkommúna frá áttunda áratuginum. Reyndar til að tryggja það að hún myndi ekki fullkomlega láta lífið á morgun (og ég þyrfti þá að eyða tíma í að finna mér nýja húshjálp) þá ákvað ég að taka svona það mesta til, flytja húsgögnin inn í íbúðina mína aftur og svoleiðis smáatriði. Eitthver einmitt datt í hug að flyja húsgögnin mín út á grasflötina. Líklega hefur einhverjum fundist það vera fyrirtaks hugmynd á þeim tímapunkti. Þetta er svosem ein leið til að verða sér út um "garð"-húsgögn þegar mikið liggur við!



Núna styttist líka óðfluga í að Járnfrúin komi til Bangalore. Maður titrar bara við tilhugsunina um að alvöru rokk sé að fara berja á manni. Úff... Á meðan verður maður bara að brenna tímann og leggja kapal. Kannski líka að mæta í vinnuna og svoleiðis smáatriði. Annars er maður svosem ekki að skapa tekjur fyrir fyrirtækið í augnablikinu. Nú er maður bara að taka mörg atvinnuviðtöl á hverjum degi. Maður fer að vera svo sjóaður í bransanum að örugglega næst þegar ég fer sjálfur í atvinnuviðtal þá kann ég öll trixin og plata atvinnuveitandann til að gefa mér forstjóralaun og Cayenne jeppa. Líklegast hefur þetta allt sína kosti!

Líklegast get ég líka brennt tíma með að mæta í líkamsræktina. Einktaþjálfarinn minn er núna hoppandi af gleði yfir að ég sé búin að þyngjast um fimm kíló. Mér fannst það bara sorglegt. Maður er bara gráti næst. Nú veit ég bara að þessar líkamsræktir eru bara hreint svindl. Það er ekkert hægt að reikna með því að maður missi kíló eða þá láti sér nægja þau sem maður hefur þó maður mæti sex sinnum í viku. Hann reyndi að gera það sem hann gat til að útskýra að þetta væri nú bara vöðvamassi sem hefur bæst við. Uss, oft heyrt það áður. Ekki það að ég geti eitthvað lift Skoda Fallatio(!) ennþá!


Þegar eitt er búið er mál að fara skipuleggja næstu helgarfrí. Nú er ýmislegt sem kemur til greina. Keyra til Pondicherry með Iben og Victoriu, fljúga til Mumbai með Vínar-Christian, kíkja til Sri Lanka með hinum ástralska Trent, keyra á Royal Enfield upp í Himalaya með Christian hinum þýska eða fara í gönguferð með leiðsagnarmanninum Iben upp í fjöll Nepal. Nú þarf bara að fara lengja helgarnar og bæta við mánuðum. Sé ekkert annað í stöðunni...