Mumbai í lit

Jæja. Þá er maður kominn aftur í flugvél eftir 48 tíma stopp í Bangalore. Þetta er bara strax orðið eins og hjá Branson!

Mumbai (eða Bombay eins og heimsvaldasinninn kaus heldur að kalla hana) er búin svo nú get ég strkað hana út af listanum. Þrír dagar í fínu stífu túristaprógrammi með Christian þeim austuríska í engri rigningu. Túristaprógram með öllu sem þarf. Gamlar ónýtar fallegar byggingar, lestarferðir með þúsundir af samferðalögum, næturlíf og markaðsferðir. Nú eru allar stórborgir Indlands dekkaðar og Mumbai er sú sem hefur allt... líka Carlsberg!

Við vorum meira segja svo uppteknir af túristaprógraminu okkar að við ákváðum að láta reyna á evrópska sjarmann okkar og mæta allt of seint í heimflugið. Það virðist sem við þurfum eitthvað að fínstilla sjarmann okkar því hann dugði ekki til að láta flugfreyjunar opna aftur dyrnar á flugvélinni. Skil ekkert í þeim! Kannski var þetta allt saman stjórnað af undirmeðvitundinni svo við fengjum eitt bónuskvöld í Mumbai.

Það virðist líka eitthvað meira vanta á sjarmann því eins og allir vita þá fá allir hvítingjar í Mumbai boð um að leika í Bollywood kvikmynd. Allavega allir sem ég þekki sem hafa komið tli Mumbai hafa fengið eitthvað fallegt hlutverk með fallega fólkinu. Engin veit afhverju leikstjórarnir vilja hvíta óhreina túrista til að dansa eins og eitthvað sé að koma út úr rassinum á þeim fyrir aftan Bollywood stjörnurnar. Eins og svo margt fáránlegt er með Bollywood kvikmyndir þá ætla ég ekki að reyna kafa neitt dýpra niður í það. Það getur ekki verið að maður uppgötvi neitt gott.

Greinilega þá eru við Christian ljótir. Okkur var ekki boðið leikhlutverk í Bollywood kvikmynd. Svo til að uppfylla kröfuna um að hvítingjar þurfi að taka þá í framleiðslu hverrar Bollywood kvikmyndar (sem virðist vera eins mikilvægt og að allar Bollywood myndir verður að vera hættulega slæmar) þá var okkur bara boðið að raddsetja eina. Aha, raddsetja, já, nei takk. Við vissum að við myndum mjög fljótlega verða geðveikir á því að sitja inni í sveittu indversku hljóðstúdíói og lesa upphátt og horfa á varirnar á eitthverri glamúrstjörnu danandi og dillandi rassinum, án matar og drykkjar í átta tíma stanslaust. Nógu mikið brjálæði er að reyna horfa á eina. Þetta var kannski tilraun til að prófa nýtt pyntingaprógram hjá indversku lögreglunni, maður veit aldrei!

Allavega víst þeir vildu ekki bæta andlitinu okkar inn í kvikmyndasöguna þá geta þeir bara átt sig... og hana nú.


Núna er maður á leið til Delhi með Nokia Jari þeim finnska og Nokia Allan þeim danska. Þangað er heitið til að drekka safa og skoða musteri! Síðustu tvo daga eru við búnir að vera í hópeflingu með vinnunni þar sem við eru búnir að finna út að Indverjar í vinnunni eru skipulagslausir og finnast gaman að tala svo nú er fínt að taka úr norðurlandabúann í tvo daga áður en maður flýgur til Chennai.

Eitthvað rotið

Ég hreinlega skil ekki skrifstofuveldið í þessu landi. Ég er alltaf að lenda dýpra í stjórnleysinu á þessu ríkisapparati. Ég reikna með að leikskólabörn með Down heilkenni hafi meiri metnað, skipulagningu og samvinnuhæfileika en ríkisstarfsmennirnir hérna. Ég er núna sannfærður um að indverska ríkið er á leið niður um niðurfallið.

Ég er búin að vera reyna fá atvinnuleyfið mitt framlengt um heilar tvær vikur á lögreglustöðinni sem sér um skráningu útlendinga. Pésarnir á skrifstofunni gátu ekki ruslast til að gefa mér vegabréfsáritun alla þá daga í upphafi sem samningurinn minn stóð svo nú stendur til að fá áritunina framlengda.

Þetta er ferill sem krefst þolinmæði, þolinmæði, múturgreiðslur, þolinmæði, andlegrar þjálfunar gegn útúðun, þolinmæði, peninga, þolinmæði og útfyllingu á fjörutíu síðum af formum og skjölum, öllum í fimmriti og síðast en ekki síst, þolinmæði. Ef eitthvað af úr þessum ferli vantar þá er maður í mjög, mjög slæmum málum. Vandamál númer eitt í mínu tilfelli er vöntun á þessu með “múturgreiðslur”. Mitt kompaní, því miður, tekur ekki þátt í múturgreiðslum hvað sem á öllu stendur og það eru ríkisstarfsmennirnir ekkert of kátir yfir. Svona gróflega reiknað, þá tekur 95% af öllum ríkisstarfsmönnum í þessu landi þátt í spillingunni og múturgreiðslunum og þetta er tala sem er grínlaust ekki góð.

Þessi einfaldi ferill til að fá einn stimpil í vegabréfið kostar blóð og tár, og þrátt fyrir að ég hafi ekki þurft að standa í pappírsvinnunni sjálfur (ég væri búin að kaupa mér blásýruna fyrir löngu annars) þá þarf ég að mæta á mismunandi staði og hlusta á lögregluna andvarpa yfir hverslags óhæfir aumingjar væru að útfylla þessa pappíra, að pappírarnir væru ekki stílaðir á réttan eftirlitsmann, að það væru stafsetningavillur í pappírunum og það sé búið að breyta þeim of oft (sem er náttúrulega alltaf út af því að lögregan skiptir um skoðun daglega hvernig pappírarnir eiga vera útfylltir).

Það síðasta, var svo að ég eyddi heilum vinnudegi með eitthverjum ríkishálfvita sem spurði ítrekað hvort ég ætlaði ekki að borga honum eitthvað, hvort ég virkilega haldi það að ég komist upp með að fá leyfi á þessum ónýtu pappírum og hvort ég væri fífl. Eftir fimm tíma bið, þolinmæði og útskýringar tókst mér þá með minni stóísku ró og nærgætni (!) að fá manninn til að samþykkja pappírana og koma þeim á yfirmanninn sinn. En nei, yfirmannshálfvitinn ákvað að frá og með deginum í gær þá sæu þeir ekki um að gefa landvistaleyfi og vegabréfsáritanir! Punktur og basta. Það breytti engu að hann hafi gert nákvæmlega það sama fyrir samstarfsbróður minn í síðstu viku! Ég reikna þá þar með þessari skrifstofu sé hér með lokað því þetta er það eina sem þeir gera!

Ég eyddi semsagt heilum degi til að fá að vita það að ég fengi ekki framlengda vegabréfsáritunina í heila 15 daga á grundvelli...jahh, góð spurning! Baráttunni verður haldið áfram á öllum vígstöðum... og ég ætla ekki að taka þátt.



Nú verður ruglið í Bangalore skilið eftir í rykinu því nú byrjar flugvélaveislan. Mumbai bíður í dag í eftirvæntingum með rigningu og flóð og við Christian hinn austuríski erum í spreng af spenningi.


Svona til að bæta við, maður var nú aldeilis myndalegur í Fréttablaðinu í gær. Svona ykkur að segja þá er þetta fyrsti þátturinn í því að taka yfir landið og gera mig að einræðisherra. Gott að maður á Sigrúnu Ósk sem vin í innsta hring á íslensku fjölmiðlaáróðursvélinni. Maður er nefnilega orðinn svo skólaður í öllum leikreglum í ríkisspillingu að maður kann öll tökin!

Ökupróf

Þá er maður búin að tapa sér í innkaupunum. Ég skellti mér í húsgagnaverslun í gær. Ég var búin að ákvað að fara ekki út í neitt nýmóðins Arne eða Aalto. Það verður bara að bíða þangað til ég er búin að yfirtaka eitthvað listasafn og búin að breyta því í nektardansstað. Nei, ég keypti borð og skápa sem líta út fyrir að hafa verið dregin upp úr kjallara í írskum miðaldarkastala, hent á bál, dregið af báli, drekkt í hálfan mánuð í viskíi og siglt á opnum sexæring til Indlands. Einmitt það sem passar inn á mitt heimili! Nú vantar bara brunninn sófa í stíl!


Í síðustu viku var ég kallaður inn til að taka ökupróf. Ég sem hélt ég væri komin með ökupróf í þessu landi fyrir langa löngu en það virtist nú aldeilis ekki vera! En eins og hefur nú svo oft verið kveðið, ekkert er útreiknanlegt þegar kemur að bírókratíunni. Ég hugsa að það sé auðveldara að sjá út sigur á rúllettunni í Vegas en vita hvað gerist hjá hinu indverska opinbera.

Ég komst að því að ég hef bara verið með lærdóms ökupróf síðustu mánuði (kannski eitthvað tengt því að síðasta ökupróf samanstóð eingöngu af því að benda á hvaða skilti þýddi: "bannað að leggja"!). Ég mætti því til prófdómarans. Þar var mér skipað að troða mér inn í fjórtán hestafla, beyglaða, Maruti riðdós með ónýta kúplingu og brotin stefnuljósarofa og sagt að keyra hring um hverfið. Ég verð nú að segja mér til varnaðar, þrátt fyrir að ég hafi ekki keyrt neitt með fjögur hjól (þó má deila um hvort þetta rusl hafi fallið undir það) í tæpt ár þá gleymir maður því nú ekki svo gjörla svo ég setti bara í gang og ók af stað. Skyndilega fékk prófdómarinn hreint flogaveikiskast eins og ég væri hreinlega bara að fara senda hann beinustu leið til helvítis (eða hvert nú sem Hindúar fara), æpti upp yfir sig á eitthverju skrítinni indversku og baðaði út höndunum. Ég skildi ekki orð í því sem maðurinn sagði, stoppaði bílinn og spurði HVAÐ? "Þú ert að keyra á ofsahraða" gubbaði hann þá út úr sér skelfingu lostinn. Ég vissi ekkert um hvað maðurinn var að tala. Ég var að skríða yfir 15 km á klukkustund!

Hann ákvað samt, skjálfandi að gefa mér nú alvöru ökuskírteini á bæði bíl og mótorhjól enda hefur hann augljóslega séð að það væri hin fullkomna leið til að lostna við svona morðingja eins og mig fyrir fullt og allt. En þetta verður nú fínt. Nú get ég komið heim og orðið eins svalur mótorhjólatöffari og Dennis Hopper með laminerað ökuskírteini upp á arminn.


En nú er komin helgi. Búin heil vika í brjáluðu prógrammi. Búin að fara og tapa í keilu með þjóðverjum, frökkum og hollendingum, búin að vígja Stig, danskan kollega minn, í næturlífi Bangalore, búin að heimsækja hinn bandaríska Dillan og byrjaður að smíða þrjá bassahátalara.

Það er eins gott að maður geti nú farið og slappað af og drifið sig í ferðalag. Loksins búin að panta 20 flugferðir og búin að bæta Malasíu við á listann. Fannst það ekki vera nóg það sem ég var kominn með! Maður spásserar þá um Kuala Lumpur í þrjá daga og kíkir á Petronas eftir þrjá stífa daga í Tokyo með Arnari. Held að maður þurfi ekkert að láta sér leiðast þar.

Næsta helgi er svo Mumbai í mannskæðu flóði og rigningu. Engin verður verri þó hann vökni (eða var það betri þó hann vökni, man ekki!).

Farvel Frans

Ekkert endist að eilífu. Ekki einu sinni forsetaembætti Bush.

Nú eru nánast allir sem ég umgengst í þessari blessaðri borg að flytja til baka. Kveðjuveislur grátur og tilfinningatjáningar orðnar daglegt brauð. Kannski sem betur fer þegar ég flyt í lok ágúst þá verða örugglega allir aðrir farnir svo að ég pakka bara saman, slekk ljósið og segi "Farvel Frans" við flugbrautina!

Þannig að núna ætla ég bara að drepa tímann og fara í ferðalög. Kannski að ég hafi orðið svo örvæntingarfullur yfir þessu að allir væru að fara að ég ákvað að tapa mér og skipuleggja 18 flugleggi fyrir fjórar vikur. Helgarferð til Mumbai með austuríska Christian um miðjan júlí og helgina eftir Delhi með finnska Jari. Chennai daginn eftir það og helgina eftir öndunarpípa á Andaman og Nicobar eyjunum úti í Bengalflóa með Nokia Allan. Gleðiferð til Kaupmannahafnar fyrstu helgi í ágúst, rétt áður en maður stígur upp í flug til Tokyo með tveggja daga verslunarstoppi í Singapore.

Veit ekki hvað vinnan mín segir við þessu. Spyr hana í lok ágúst.


Áður en ég skelli mér í flugvélamatinn þá þarf ýmislegt að gera. Maður getur ekki verið þekktur fyrir að vera íslendingur og fullnýta ekki þetta sex rúmmetra gámapláss sem sent verða á kostnað fyrirtækisins til Danmerkur. Húsgögn þarf að kaupa svo ég brá mér í gær á vit húsgangaverslananna.

Að versla húsgögn á Indlandi er óneitanlega öðruvísi. Það er ekki mikið þetta: "Sérðaggí hillunni séðaggi til" eins og maður á að venjast. Nei, hér slysast maður inn í búð, spyr hvort þeir eigi fallegt sófaborð og manni er plantað úti í horn með þykkar bækur sem heita eitthvað á þá leið: "Fallegustu heimili í heimi", "Verðlaunahúsgögn frá Japan" og "Húsgögn eftir Arne Jacobsen, Alvar Aalto og aðra fræga kappa" og mér sagt bara að finna eitthvað sem mér finnst fallegt. Ekki slæmt! Þeir hafa óneitanlega tekið heildarhugmynd Ikea á annað plan. Þeir voru tilbúnir að "afrita" það sem ég vildi upp úr bókum og sníða það eftir því sem ég vildi! Hver þarf að fá innanhúsarkitektinn heim til sín þegar maður getur bara pantað verðlaunaheimilið?

Ég sagði bara við félagana að þetta væri aðeins of mikið fyrir mig. Ég þyrfti tíma í einrúmi til að finna út hvort ég vildi frekar miðaldartrébekki eða "egg"-stólinn frá Arne inn á mitt heimili. Ég þarf greinilega að kíkja við aftur með eitthverjar betri hugmyndir í hausnum!


Nóg með blaðrið. Þarf að fara drífa mig í síðustu kvöldmáltíðina með þeim Iben og Victoríu. Þær fara víst á morgun fyrir fullt og allt á vit ævintýranna í Danmörku svo þær þarf að kveðja...aftur... partíið í gær var greinilega ekki nóg!