Hin fagra Bangalore

Kúaskíturinn á götum, guli mengunarreykurinn og ærandi umferðaniðurinn. Alveg eins og vera kominn heim! Það er kannski orðum aukið að segja að ég sé kominn heim en það er nú svona svo til. Ég er nefnilega ekki ennþá búin að læra að hjóla hægra megin á dönskum götum, finna út hvernig maður eldar mat eða þrífur gólf svo þetta verður bara alveg eins og að fara í orlof frá dönsku aðlögunarbúðunum!

En þó yfirmennirnir mínir hafi séð það í hendi sér að ég gæti ekki verið annarstaðar en í Bangalore í tvær vikur þá finnur maður samt fyrir því að þeir viti maður sé að fara svíka lit. Það er víst ekki lengur rjómi og rækjur á fínustu hótelum borgarinnar á kostnað fyrirtækisins heldur nú er maður settur inn í íbúð sem ekki væri hægt ða bjóða fullum rússneskum trukkabílstjóra. Veit ekki, kannski maður hafi örlítið farið yfir strikið síðast með að bóka sig inn á besta og dýrasta hótel Indlands í rúma viku og senda reikninginn beinustu leið í hraðpósti á fyrirtækið!

Þannig að nú fæ ég að húka í þjónustuíbúð þar sem boðið er upp á starfsfólk sem kann ekki á klukku, starfsfólk sem kann ekki að búa til morgunmat, starfsfólk sem kann ekki neina tungu sem ég kann, starfsfólk sem kann ekki að þrífa og starfsfólk sem kann ekki að drepa kakalakka. Sem betur fer þá á ég enn nóg af svo til kölluðum vinum í Bangalore til að spilla öllum tímum meðan ég er ekki í vinnunni svo ég þarf ekki að eyða fleiri mínútum en nauðsynlegt er á þessum skipskamri. Kannski maður sé aðeins búin að stilla þolinmæðismælinn of langt niður eftir nokkrar vikur í Danmörku þar sem manni er kennt að rifest yfir því að rúgbrauðssneyðin sé ekki nákvæmlega 19,3 fersentimetrar.


Einmitt síðustu viku er maður búin að vera í Bangalore. Það er samt ekki hægt að segja að það hafi verið sérlega leiðinlegt. Nú eru liðnir sex dagar í óteljandi velkomin-aftur veislum og svo næstu fimm dagana taka við óteljandi kveðju-veislur! Maður er búin að ná að hitta nokkurnvegin alla sem verðugt er að hitta: Martin, Christian, Christian nr. 2, Moritz, Pryia, Shareena, Nadine, Ulrike, Katrine, Anitha, Jari, Jari nr. 2, Marko og alla hina.

Auðvitað er maður líka búin að ná að troða verslunar-Íslendingnum inn í planið. Maður getur ekki verið með blá augu og blátt vegabréf í “útlöndum” ef maður fer ekki út og verslar eins og maður væri að fara enduropna Miklagarð. Þetta hlýtur að vera í genunum því það virðist engu breyta að það hafi jú sprottið upp eitt og eitt tækifæri til að versla hér yfir síðastu 12 mánuðina. Auðvitað eins og góðum borgara sæmir er maður búin að versla fyrir meira en taskan rúmar svo nú er eins gott að fara æfa flugvallarstarfsmannabrosið!

Þrátt fyrir grillveislur, drykkjuveislur, matarveislur, kampavínsveislur, finnskar veislur, verslunarveislur og almennar veislur þá hefur maður nú búin að vinna stíft í því að koma vinnunni fyrir. Síðustu daga hefur maður fengið að tala mikið, halda kynningar, námskeið og fyrirlestra og reyna ausa úr hinum botnlausa viskubrunni sem maður þarf að draga á eftir sér. Einmitt áður en maður sendir fjögurra ára viskubrunninn í endurvinnslustöðina og fær 200 krónur fyrir!


Það er þó nóg í dagbókinni fyrir seinni hálfleik. Bíóferðir, tónleikaferðir, finnskar barferðir, afmælisveislur og grillveislur. Það fer að líða að því að maður hlakki til að komast heim til Danmerkur þar sem fólk hittist ekki nema með sex mánaða fyrirvara!