Amerísk neysla

Í Ameríku er gaman. Þar leika allir saman. Þangað til manni er hótað að vera hent út af skemmtistöðum!

Bandaríkin er skrítið land og ég skil Kalíforníu ekkert frekar en hin fylkin í þessu landi. Ég á samt 46 fylki eftir að heimsækja svo ég gæti enn haft rangt fyrir mér.

Það er nefnilega það að á laugardaginn var mér boðið að koma með út og skoða næturlíf Palo Alto, sem er bær hérna í Kísildalnum (þar sem hinn merkilegi Stanford háskóli er), með ameríska Greg (hef ekki hugmynd um hver hann er en hann á bíl sem er gott í þessu landi) og eitthverjum tveimur óþekktum sænskum stelpum. Á skemmtistað var haldið sem þykir ekki mjög markverð frásögn nema fyrir það að ég greinilega var svo dónalegur útlendingur að ég veifaði á barþjóninn til að fá að nota mína nýpressuðu dollara til að kaupa á barnum fyrir mína nýju vini. Fyrir það var ég á mörkum þess að vera skellt í jörðina, járnaður, borinn út og kærður bara fyrir það eitt að láta taka eftir sér. Ég held að ég þurfi að gera meiri rannsóknarvinnu á þessu landi til að skilja hvað má og hvað má ekki!

Það er þó allavega ekki ennþá neinn búin að fara í mál við mig en það eru samt tvær vikur eftir af dvöl minni hérna svo ég ætla að bíða með að opna kampavínið. Það sem ég hef samt ekki beðið með er að opna er kalíforníska Pinot Noir. Í dag ákváðum við, ég, danski Martin (nr. 2) og danski Niklas að að gerast fágaðir heimsborgarar og bregða okkur í heimatilbúna vínsmökkunarferð í norðurhéröð Kalíforníu. Þar hristum við, lyktuðum, skyrptum og settum upp gáfumannasvipi og sögðum orð eins og smjör og tað um hverja flöskuna á fætur annarri, ekki ósvipað og Miles úr kvikmyndinni Sideways (við urðum samt þó ekki eins brjálaðir og Miles í Sideways). Á milli vínframleiðenda gerðumst við almennilegir túristar og skoðuðum himinhá rauðviðartré og kyrrahafið. Maður hefur upplifað verri sunnudag!

Nú er maður semsagt búin að vera viku í Kaliforníu. Eftir að maður kom hingað er maður búin að borða það magn af mat sem samsvarar mánaðarneyslu meðalstórs afrísks smáríkis. Það virðist heldur ekki vera margt gert annað á virkum dögum í Kísildalnum en að borða, vinna, borða og borða. Það hjálpar líka að allt er svo stórt í þessu landi að allir skammtar eru alltaf eins og fyrir fjölskyldu sem hefur ekki neytt matar í sjö vikur. Það útskýrir líka það hvers vegna margir eru breiðir (þ.e. um sig miðjan) þar sem steikurnar eru framreiddar á trogum og gosdrykkir í tunnum. Hinsvegar getur maður seint kvartað yfir mexíkóska steikarburritoinu og tíu tommu amerísku hamborgurum...úff... Ég held ég myndi bara enda eins og Hindenburg ef ég myndi þurfa flytja hingað (engin hætta, ég myndi heldur selja minn konunglega inverska eðalfák en að flytja til Ameríku)!

Nú er maður líka búin að gera forrannsókn á San Francisco. Þetta eru niðurstöðurnar: Í San Francisco er alltaf þoka, í San Francisco búa bara hippar og í San Francisco keyra allir um á sporvögnum. Ég held að fyrstu niðurstöðurnar mínar séu frekar ónákvæmar en allavega er eitt satt að ég hef ekki ennþá tekist að sjá Golden Gate brúnna fyrir þoku og samt búin að keyra yfir hana tvisvar!


Kalifornía heldur áfram að verða rannsökuð og á fimmtudaginn verður púlsinn tekinn að alvöru. Þá verður haldið upp á þakkargjörðahátíðina heima hjá ameríska Scott sem býr fyrir norðan San Francisco. Já, heldur betur er maður aldeilis búin að láta bjóða sér í amerískan kalkún, amerískt glerjaðar kartöflur og síðast en ekki síst, amerískan (súper)fótbolta! Þá er ekkert annað að segja en “God save America”!