Þögn!

Það er aldeilis. Eftir þriggja daga átök í sól á hvítri sandströnd meðal pálmatrjáa og kristaltærs sjós er maður komin heim. Komin heim frá Andaman eyjum úti á Bengalflóa. Þrátt fyrir að fyrir þann tíma sem tekur að komast þangað út og heim, sem er svona sirka að jafn langur tími og að ferðast einn hring í kringum hnöttinn á góðri Airbus, þá getur maður ekki sagt að þetta sé annað en góður staður. Á Andaman er nefnilega þögn! Það er sjaldgæft fyrirbæri. Það eru allstaðar fólk sem þarf að tala mikið á Indlandi, nema á hvítum ströndum Andaman í júlí. Kannski er ástæðan fyrir þögninni að á þeim tíma segja allir Indverjar “Andaman? Núna? Uss, ekkert gaman þar... bara rigning og vont veður”. Þar sem ég er löngu hættur að hlusta á nokkurn mann í þessu landi reyna að sjá fyrir veðrið þá voru við, ég, Allan og Jari á Andaman í sól, blíðu og slökun eins og góðum tíbetskum Búddamunkum einum væru lagið.

Til að komast til Andaman þarf þolinmæði. Flugfélagið okkar, hið yndislega, ákvað að flytja flugtímann okkar fram og til baka og meira “til baka” sem verður að þykjast nú frekar djörf aðgerð! Sérstaklega þegar maður blátt áfram ákveður að hringja og segja að flugið færi í loftið þremur tímum fyrr, þremur tímum fyrir brottför þegar flugfarþegarnir þurfa að ná tengiflugum og tengibátsferðum! Þetta kostaði allt fleiri andvökunætur og bið á hinum óraskemmtilegum flugvöllum Indlands.

Þegar maður er komin á Andaman eyjar getur maður gert ýmislegt hættulegt. Maður er orðinn svo gegnsýrður af þörf fyrir hættulegum lifnaðarhætti að maður verður að finna eitthvað þegar Enfieldinn er fjarri! Á Andaman er hægt að sólbrenna, sofa á annari hæð í termítaétnum bambuskofa, leggja út í leiðangur í skjóli nætur til brjótast inn í ölkæl, snorkla og kafa (Scoba? Happy as a Hippo).

Við ákváðum að prófa að kafa meðal Nemó og Dóru um litrík kóralrif. Eftir tuttugu mínútna leifturkennslu í hvernig maður á að lifa af ef eitthver kemur og sker á súrefnisleiðsluna á 15 metra dýpi (Það virðist vera eitthvað sem gerist oft, hef líka oft séð það í James Bond) þá skelltum við okkur í blautbúninginn (sem ég myndi kalla þröngan latexgalla undir öllum öðrum kringumstæðum) henntum loftkúti á bakið og hoppuðum í sjóinn.

Að kafa er alveg eins og í James Bond. Það eina sem vantaði var bara kafarabyssan og hákallinn. Að gefa merkjamál eins og Roger Moore þegar maður þarf að segja hinum að maður sé búin með loftið sitt eða maður sé að missa meðvitund, er mjög kúl!



Næst á dagskrá er svo Kaupmannahöfn á föstudaginn. Þangað verður svo haldið í langa helgi í leit af gleði og flugpunktum. Allir verða á sínum stað. Þangað til í Bangalore verður maður að ná inn streitumagninu eftir þriggja daga slökun. Það ætti ekki að vera erfitt. Það er óendanlega margir hlutir sem þarf að klára og ekki nema tvær vikur eftir í Bangalore áður en Indland verður kvatt með kurt og pí í lok ágúst. Marga sem þarf að kveðja, mikið sem þarf að kaupa, mikið sem þarf að pakka, mótorhjól sem þarf að senda og marga sem þarf að múta. Úff...