Íslendingar

Ég er búin að komast að því að mitt þjóðerni er takmörkuð auðlind. En það hlýtur að þýða að það fólk sem hittir mig og mína líka í framandi löndum er ótrúlega heppið því það er í raun ekkert svo miklar líkur á því að það gerist. Ætli það sé ekki einn á móti tuttugu þúsund. Ekki lítið það!

Ég er semsagt búin að hitta þau Jón, Binnu og drengina þeirra, Lúkas og Felix. Þau búa í Bangalore eins og ég og eftir því sem tölur segja þá eru þau víst þau einu fyrir utan mig sem búa hér. Ég fór nú þá að spyrjast fyrir hvað mikið af Íslendingum byggju hér í þessu landi þá yfir höfuð og það er víst bara ekkert svo margir þó svo börn og búaliðir séu teknir með. Sem dæmi þá eru ekki nema þrír íslendingar sem vinna í sendiráði Íslands í Nýju Delhi. Ég hef semsagt talað við þriðjung íslenska starfsmannaflota sendiráðsins með einu bréfi!

Þau Jón og Binna eru búin að vera hérna í fjóra mánuði og hann vinnur fyrir Actavis. Við hittumst í einu af fínustu hótelunum í Bangalore, Taj West End og fengum okkur brunch (mjög flott hlaðborð). Þetta hótel er eitt af þessum stöðum sem vesturlandabúarnir flýja á til að komast í burtu frá hversdagsleikanum á Indlandi. Enda var staðurinn stútfullur af hvítu fólki hvert sem litið var. Við komumst að því að við eigum ýmislegt sameiginlegt svo sem að hafa búið í Danmörku, að hafa samning til eins árs, vera öll kjötætur og eiga eins tegund af bíl.

Við ákváðum að hittast aftur seinna og blóta að íslenskum sið og grilla nautalundir! Þau eru nefnilega búin að ferðast heimshornanna á milli í leit að gasgrilli (sem er víst eitt af því ófáanlega í landinu), sem þau fundu síðan í Singapore. Mér þótti því tilvalið að heimta íslenskt grill!

Ég brá mér í bíltúr í gær og fann heilt hverfi sem var einn stór markaður. Þessi markaður sérhæfði sig í að selja "misjafnar" vörur, eftirlíkingar frá Kína og aðra góða hluti sem falla vel og vandlega undir gráa markaðslitinn. Þar var náttúrulega ekki kjaftur hvítur maður sem gerði hlutina ögn erfiðari fyrir mig þar sem ég þurfti að begja mig og svegja undan sölufólkinu sem var sífelt á eftir mér. Manni leið bara eins og Bush, endalaust með fólk á eftir sér. Ég ákvað þar að festa kaup á mínum fyrsta iPod sem var, ótrúlegt en ekki satt, ekki eftirlíking þó svo hann hafi líklega komist inn í landið eftir eitthverjum "óhefðbundum" leiðum! Þannig að ég er búin að eignast nýtt leikfang og samt langt til jóla!

Um kvöldið bauð ég honum Antti að koma með mér og borða. Hann Antti er finni og er í vinnuferð hingað fyrir Nokia og kom í síðustu viku. Við skeltum okkur á bar og keyptum okkur að borða. Við eyddum síðan kvöldinu að tala um industrial tónlist og sænska og þýska tónlistarmenn. Úff...