Brennt bensín og matarboð

Nú er ég alveg að fara yfirum. Ég myndi segja að ég hafi verið góður indverskur þjóðfélagsþegn hingað til en nú er greinilega kominn tími á að breyta því, fara svindla á kerfinu, traðka á þeim sem minna mega sín, svíkja út peninga og brjóta lög. Það virðist allavega vera það sem tíðkast í opinbera geiranum hérna. Ég er greinilega allt of löghlýðinn borgari. Ég þarf að fara fá mér afsagaða haglabyssu og skíðagrímu.

Ég er búin að vera reyna fá nýja mótorhjólið skráð á mitt nafn síðustu vikurnar. Það er nú reyndar tóm lýgi að ég hafi verið að standa í því, eins og ég hef nú sagt áður þá yrði ég ellidauður fátæklingur ef ég ætlaði að fara standa í þessu pappírsveseni sjálfur. Bílstjórinn minn fékk þetta hlutverk að sjá um þessi mál fyrir mig. Að fá eitt mótorhjól umskráð á milli fylkja kostar hálfan frumskóg af pappír og lítrana af stimpilbleki. Það er svosem gott og gilt ef þessir pappírar myndu hafa eitthvað að gera með að hjólið yrði skráð yfir höfuð. Ég er búin að komast að því að þessir pappírar hafa eingöngu þann tilgang að gera fólk ringlað svo það veit ekkert hvort það sé að koma eða fara.

Málið er að það skriftir engu máli hvaða pappírar maður er með, þeir eru alltaf vitlausir. En vitlausa pappíra er alltaf hægt að leiðrétta með smá "þóknun". Ekki það að þótt pappírarnir væru réttir á eitthvern hátt, þá er hvergi neitt sem stendur að hlutirnir þurfa að vera framkvæmdir innan 30 ára og þeir eru góðir í því að láta pappíra hverfa.

Auðvitað voru pappírarnir vitlausir sem ég fékk í Tamil Nadu, fylkinu við hliðina á. Það var samt búið að segja mér að þetta væru allt réttir pappírar en skrifstofudýrin í Bangalore vilja þetta ekki. Bílstjórinn minn er að semja um verð. Býst við að þetta verði um 50 falt það sem verðskráin segir. Það eru margir vasarnir sem þarf að fylla.

Það þarf samt mikið af pappírum til að eyðileggja ánægjuna að fara út að keyra á stóðhestinum. Við Martin hinn danski erum búnir að fara út að keyra síðustu þrjá daga í villtri umferð og orðnir vel sjóaðir. Maður er þokkalega meiri töffari, blásandi út brenndu bensíni, beljandi hávaða og sikk-sakkandi á milli bíla, barna og búfénaðs en Indverjarnir sem keyra um á sínum skellinöðrum. Enda er horft á mann með öfundaraugum. Svona glæsigripir sjaldséðir! Auðvitað notar maður síðan hverja mínútu sem maður stoppar til að minna Martin á að hjólið hans lítur út eins og andlitspúðurdós með allt þetta króm. Hann hefur ekki enn þorað að segja að svart, svart, svart sé ljótt. Enda veit hann það að það væri það sama fyrir hann og að panta tíma í kynskiptiaðgerðinni.


Á milli þess sem maður keyrir um á mótorhjóli þá mætir maður í matarboð. Það er rétt, maður verður líklega að borða. Í síðustu viku fórum við Victoria út að borða á voðalega rómantískan stað og borðuðum fisk. Victoríu leiddist því herbergisfélaginn Iben var í ferðalagi svo ég tók það hlutverk að mér að hafa ofanaf fyrir henni. Maður er svo góðhjartaður. Í gær var mér svo aftur boðið í kvöldmat til þeirra tveggja. Þær steiktu hakk úr dauðu nauti og suðu spaghetti. Það er fátt sem toppar það þegar maður hefur ekki fengið svoleiðis kræsingar í marga mánuði.

Og svona til að halda áfram, í dag var ég boðaður í kvöldmat með foreldrum Iben sem komu frá Jótlandi í nótt. Það er nú ekki alveg sama aðstaða og að vera boðin heim til foreldra Anithu, þessari inversku. Hér getur maður talað um hvað er vond lykt í Bangalore og hvað danir búa til góða spægipylsu. Ég býst nú við að ég hafi nú verið boðaður meðal annars af þeirri ástæðu að ég get með tiltölulega litlum erfiðleikum talað þeirra tungu. Mér til hrós gátu þau samt aldrei upp á því að ég kæmi frá Íslandi, héldu bara að ég væri innfæddur Kaupmannahafnarbúi. "Vad for helvede, jeg er sku' ik' nogen skide Dansker" sagði ég bara með þykkum Kaupmannahafnarhreim! Þau litu samt fram hjá því og leyfa mér nú að fara með þeim til Hampi í næstu viku. Þangað förum við fjögur, Iben, ég og hennar foreldarar og skoðum rústir eins fornleifafræðingum á amfetamíni eru einum lagið.

Þannig að þetta er búið að vera danskt allt saman síðustu daga. Eins gott að gestirnir mínir eru að koma á föstudaginn. Þá getur maður farið í íslenska gírinn og talað um hvað Danir eru furðulegir!

Þangað til þarf ég að láta Vínar-Christian, Vínar-Ingo og Kaupmannahafnar-Victoriu duga út vikuna. Það gæti verið verra :)