Frí og indverskt jafnvægi

Fríið búið! Huggulegu heimsókninni er lokið svo hráslaglegi hverstakleikinn tekur nú við með 29 stiga hita, sól og áframhaldandi heimsóknir á skemmtistaði borgarinnar. Reyndar þarf maður nú víst líka að mæta í vinnuna aftur eftir viku í trylltum ferðalögum og skemmtilegheitum.

Í síðustu viku fór ég einmitt með Iben og foreldrum hennar til Hampi í tvo daga. Þar getur maður skoðað musteri eins og lífið sé á enda. Það er við hæfi enda virðist lífið á þessum musterum vera nokkurn vegin á enda þar sem þetta voru allt saman rústir af musterum. Allt mjög fallegt og smekklegt... fyrir utan Indverjana sem ferðuðust með okkur í lestinni til Hampi. Nú, til Hampi skelltum við okkur í hressilega 10 tíma lestarferð sem þykir nú ekkert tiltökumál hérna á þessum slóðum. En það sniðuga við lestarferðir (auðvitað eingöngu ef maður er ríkur og snobbaður og ferðast eingöngu á fyrsta farrými) þá getur maður fengið rúm í lestinni. Hinsvegar getur maður ekki sofið í lest ef það er Indverjafjölskylda sem þarf að þruma yfir alla nærliggjandi hvað yngsti sonurinn er duglegur (þó á máli innfæddra) og þarf að framkvæma nærgöngulega athugun hvort ég sé örugglega ekki sofandi. Auðvitað, eins og með aðrar rannsóknir þurftu þau að athuga þetta fimm sinnum svona til að tryggja að maður sofnaði örugglega ekki.

Heim komumst við þó, og eftir nokkra tíma í Bangalore var ferðinni heitið til Kochi í Kerala með gestina góða. Þangað vorum við búin að næla okkur í eitt myndarlegt flugfar af hinum víðfræga veraldarvefi með hinu sívinsæla flugfélagi Air Deccan. Vegna hinnar miklu skipulagsgáfu minnar urðu þessir fáu tímar í Bangalore vel nýttir til að finna okkur gistingu í Kochi fyrir helgina, eitthvað sem ég hafði alveg látið liggja á milli hluta! Þetta lenti náttúrulega bara í því að reyna hringja eins og vitlaus maður og reyna fá eitthvað bókað sem myndi ekki kosta hægri höndina af okkur. Að sjálfsögðu er Indland land tækifærana svo með mikilli kænsku tókst okkur að finna hótel. Þá var okkur ekkert til vanbúnaðar en að skella okkur hress og kát á flugvöllinn.

Svona til að bæta því inn þá tel ég mig vera einstaklingur í tiltölulega góðu jafnvægi.

Í þessu tölvuspilahátækniborg sem ég þykist nú búa í þá virðast menn ekki enn vera búnir að finna það út að þegar peningar eru dregnir af krítarkortinu manns þá ætlast maður til þess að fá eitthvað í staðinn. Það finnst þeim ekki vera eitthvað sem maður veltir fyrir sér.

Ég var ekki alveg sáttur við það að vera mættur á flugvöllinn með borgaðan farseðil og fá þá slegið framan í mann eins og notuðum landabrúsa að maður sé bara ekkert á farþegaskránni með þessu flugi. Ég var ekki sáttur. Ég verð líka að segja að það hallaði mjög á jafnvægisstöngina mína eftir tveggja tíma rifrildi við starfsfólkið á flugvöllinum til að koma þeim í skilning um að ég ætlaði mér að komast með þessu fjandans flugi. Ekki það að það hefði hjálpað mikið þar sem flugið var fullt og hvergi snefill af minni bókun í tölvunni (The computer says: "NO"). Ég sá samt ekki neina góða ástæðu fyrir að hætta og gefast upp. Ég var kominn í ham og hafði sett mér það að eyðileggja kvöldið fyrir eitthverjum starfsmönnum flugfélagsins. Svona til að halda köllun minni áfram ákvað ég að mæta eldsnemma morguninn eftir á aðalskrifstofu flugfélagsins og reyna aðeins að öskra meira. Það kostaði náttúrulega að þeir þurfu að einanga mig frá öðrum kúnnum vegna hræðslu um að þeir myndu hrökklast út af hræðslu. Þetta þýddi þá bara að eftir fjóra tíma af lífi mínu sem n.b. ég fæ aldrei aftur, þá fékk ég kröfur mínar uppfylltar. Þeir redduðu mér flugi aðra leið!

Kochi er flottur staður. Þar má skoða hallir, hafnir, musteri og öfugugga. Á ströndinni eru nóg af indverskum, karlkyns öfuguggum. Þeir ferðast í hópum eins og mörgæsir og stoppa þar sem kvenfólk er í sólbaði. Vopnaðir nýjasta leynivopni öfuguggans, myndavélafarsímum, stara þeir og laumulega taka myndir af hálfnöktum hvítum líkömum. Auðvitað eru það náttúrulega bara bleiknefjar sem rífa sig úr öllu og henda sér eins og dauðir flóðhestar á hvern sandblett í heiminum svo það er ekkert annað en eðlilegt að þetta sé verðugt myndefni. Það hjálpar líka svosem að hér eru oft Indverskum karmönnum kennt það frá blautu barnsbeini að hvítt kvenfólk sé allt meira eða minna lauslát kvikindi með brókarsótt.

Fyrir utan það nú að eini kvenkyns samferðafélaginn okkar er kominn í hóp Baywatch Pamelu hjá ótal indverskum karlmönnum þá skoðuðum við Kochi og vorum vel sátt. Ferðuðumst eins og kóngar með einkabílstjóra sem kunni ekki stakt orð í ensku. Hann var líka svo góður að rata að þegar við báðum hann um að skreppa með okkur á næsta veitingastað í bænum keyrði hann okkur sem samsvaraði frá miðborg Reykjavíkur á Hótel Búðadal. Ekki það að það hafi eitthvað verið hægt að fá eitthvað út úr manninum hvað hann væri að gera eða á hvaða lyfjum hann væri á í augnablikinu. Einmitt þegar við spurðum hvert ferðinni væri heitið benti hann bara beint út um framrúðuna eins og það hafi verið okkur stærsta ráðgátan að bíllinn væri að ferðast áfram en ekki afturábak.


Svo núna eru gestirnir, Tinna, Haukur og Óli komin aftur heim til Danmerkur. Glöð og kát eftir góðan skammt af indversku fólki, mat, veseni, Royal Enfield mótorhjólum, hita, mengun, skartgripum og fötum.

Allir vel mettir. Allir vel sáttir. Nú er bara að fara plana næsta frí.