Peningapokinn

Ég er búin að læra að skella á fólk. Það er góður hæfileiki. Þegar maður nennir ekki að tala lengur þá skellir maður bara á og fer og fær sér gott kaffi. Á Indlandi er þetta nauðsynleg kunnátta og er jafn nytsamleg eins og að kunna ganga og spila keilubilljarð. Þessari kunnáttu er ég búin að þróa með mér síðustu mánuði þegar óteljandi einstaklingar frá hinu og þessu fyrirtækinu hringja í mig og reynir að selja mér eða gabba inn á mig eitthverju rusli eða þjónustu. Enskan þeirra er nú líka svo glæsileg að það væri oft auðveldara að skilja tungumál taugaveiklaðra amöbu frekar en þeirra. Núna gef ég þeim venjulega 3 sekúndur af mínu lífi áður en ég skelli á. Ég ákvað ég samt að gefa þeim síðasta sem hringdi í mig smá möguleika þar sem maður er jú gjafmildur með sekúndurnar þegar líður að jólunum:

Hann: "Viltu kaupa líftryggingu af tryggingafélaginu okkar?"
Ég. "Hver er þetta og af hverju viltu að ég kaupi líftryggingu af tryggingafélaginu ykkar?"
Hann: "Hvar vinnurðu?"
Ég: "Í súkkulaðiverksmiðju. Hvernig fékkstu símanúmerið mitt?"
Hann: "Ég ákvað að prófa þetta símanúmer. Hvað heitirðu?"
...Þolinmæðin og tíminn er útrunnin. Ég skelli á.

Kannski var maður svolítið kuldalegur. Kannski átti maðurinn bara enga vini, búin að prófa öll símanúmerin í röðinni og var bara að reyna að brydda upp á samræðum. Hvað veit maður!



En svona ykkur að segja, ef þið hafið ekki tekið eftir því, þá er ég alveg að verða opinber mótorhjólatöffari. Núna er hjólið mitt á leiðinni frá Chennai og ætti að koma til Bangalore á morgun. Auðvitað er þetta indverskur Royal Enfield Chopper (It's not a motorcycle baby, it's a Chopper). Ég held ég geti bara pakkað saman núna, það er ekkert meira sem maður þarf að upplifa á Indlandi þegar maður hefur sinn eiginn Indverska konung í bílageymslunni. Auðvitað er hjólið mitt líka alveg óendanlega gamaldags þó það sé frá 2001. Hönnunin er svosem ekkert búin að breytast í fimmtíu ár svo hjól sem lítur út fyrir að hafa gleymst bak við skúr Winstons Churchills er hreinlega ekkert eitthvað sem maður getur sagt nei við.

Nei, hjólið mitt komandi er ekki krómað. Króm er bara fyrir konur sem eru búnar að týna púðurspeglinum sínum. Nei, hjólið mitt er matt og svart og ekkert annað. Alveg eins og það á að vera!


Þrátt fyrir að maður sé alveg að verða mótorhjólatöffari þá leið mér alveg eins og eiturlyfjabaróni í dag þegar ég fór í bankann. Hér treystir fólk ekki neinu tölvuspili til að flytja peninga á milli fylkja. Ég þurfti því að kíkja í bankann og taka út seðla. Ég held bara að ég hafi aldrei séð eins mikið af myndum af Gandhi á einu bretti á ævinni (já, þeir hefðu geta fyllt eitt bretti). Bankinn átti ekkert nema smáseðla á lager (greinilega að eitthverjir fleiri hafa verið að taka út eiturlyfjapeningana þennan dag) sem þýddi náttúrulega að ég fékk fulla skjalatösku af peningum. Þetta lítur rosalega vel út... ef ég væri að leika í fertugasta þætti af Miami Vice frá 1988 en þegar þessir grænu eru þungir og ópraktískir og lítið nothæfir til annað en í staðinn fyrir steinull í nýbyggingum er lítið gaman að dröslast um með þetta. Bílstjórinn minn fékk þessa byrgði í innkaupapoka því það er jú hann sem þarf að fara og ná í gripinn og borga fyrir á morgun. Ég held ég satt að segja að honum hafi heldur ekki staðið á sama um allt þetta magn af peningaseðlum. Að sjálfsögðu var þetta jafn mikið og 10 mánaðalaun hans!



Ég reyni að setja inn myndir af konunginum á fljótlega. Verst er samt að ég næ ekkert að keyra áður en ég flýg á vit ævintýranna í Danmörku. Maður verður bara anda djúpt og drekka jurtate.