Fallegar konur og makkarónur

Nú er maður algjörlega orðinn heimsborgari. Skrifar bloggið sitt á kaffihúsi niðri í bæ á blað með penna. Ég sem hélt ég hafði ánefnt allri skriftarkunnáttunni minni til góðgerðamála þegar ég fékk útskriftarskírteinið úr háskólanum fyrir fjórum árum. Hún virðist samt ennþá vera þarna þó það taki nú óneitanlega lengri tíma að koma fagnaðarboðskapnum niður. Þrátt fyrir það lítur út fyrir að maður eigi framtíð sína fyrir í þessum geiranum. Ég held satt að segja að ekki eftir langa tíð fari ég að henda út barnabókum, gerist miljónamæringur og lögsækji alla sem detta í hug að skrifa "töfrasproti" á prent.


Ég er búin að ákveða að bjóða út gistiþjónustu fyrir fallegar konur á heimilinu mínu. Ég þarf nú eiginlega ekkert að auglýsa en svona ef til þess kæmi gæti ég skrifað í blöðin: "Einstaklega skemmtilegur og fallegur maður óskar eftir að deila álmum úr allt of stórri ríkmannlegri þakíbúð með fallegum konum ef þær hafi hvergi neinn stað að búa á um næturþel. Rauðvín og ljúfir gítartónar í boði." Þetta kæmi vel út.

En eins og ég sagði þá þarf ég nú ekkert að vera auglýsa þetta. Um síðustu nótt þá gistu hjá mér tvær fyrirsætur frá Nýja-Sjálandi. Þær voru strandaðar í Bangalore, ný komnar úr ljósmyndunum, tískusýningum og annari þungavinnu í Góa og vantaði stað til að gista. Auðvitað opnar maður dyrnar fyrir fólki í nauð og býður upp á rauðvín og ljúfa gítartóna :)

Aria, hinn íranski, stóð nú reyndar fyrir þessu öllu saman. Ég er ekki nógu sniðugur til að finna fyrirsætur. Hann er jú fyrirsæta svo hann þekkir fallega fólkið. Auðvitað hjálpar maður honum Aria þegar fyrirsætur eru annars vegar!


Annars er nú alveg vitlaust að gera. Nú er ég að uppgötva að það er ekki nema ein helgi þangað til að ég legg land undir fót. Það þarf nefnilega að versla allan mögulega óþarfa áður en maður kemur til Íslands til að uppfylla stöðu sína sem íslenskur ríkisborgari. Tveir dagar eru nú ekki nægir í svoleiðis hluti. Ég fór samt í dag og eyddi tímanum ráfandi á milli kasmírskra mottusölumanna (þeir eru svona svipaðir í útliti, atferði og harðfylgnir eins og afganskir Mujahedeen skæruliðar) sem svífast einskis til að selja manni indverskar mottur fyrir svimandi háar upphæðir. Nei, þið getið ekkert reiknað með að þið séu að fá kasmískar mottur í jólagjöf. Ég þarf að kaupa 28 jólagjafir svo ég held ég gefi bara Bílanaustdagatöl og Búnaðarbankalyklakippur um þessi jól. Mig vantar hinsvegar bara eina góða mottu fyrir framan sófann minn. Ég fann samt alveg fyrir því að ég er hvítingi að reyna kaupa "minjagripi". Ég þarf að senda eitthvern innfæddann út af örkinni til að semja um verðið fyrir mig.


Á milli þessara brjáluðu verslunarferða var mér samt boðið í matarboð hjá indverska yfirmanninu mínum í gærkvöldi. Hann þykir ég skemmtilegur. Hann býður mér í bíó, út að borða og í sund (næstum). Hann er hinsvegar búin að kynna mér fyrir eiginkonunni sinni svo ég held bara að hann sé bara að reyna að vera almennilegur við útlendinginn! Hann Rajeev ákvað samt ekkert að vera elda neitt indverskt eiturbras handa mér heldur voru bornar fram dýrindis makkarónur með osti á eins amerískan máta og mögulegt er. Það eina sem vantaði var bara ameríski þjóðsöngurinn í bakgrunni og himnasæng gerða úr rauðum, hvítum og bláum stjörnum og þverröndum yfir matarborðinu. Ekki það að ég ætli eitthvað að fara kvarta yfir fjölbreitninni. Maður borðar jú indverskt daglega svo það þykir framandi og heillandi að fá spagettí með tómatsósu. Ég verð líka að taka það fram að það fer nú alveg að styttast í að þolið manns bresti við að vera lengur án Itsi Bitsi pítsa í Kaupmannahöfn, American Style hamborgara í Reykjavík og steikts fisks á Akranesi. Það er hinsvegar góð ástæða fyrir ameríska matnum. Þau skötuhjúin eru bæði búin að búa tíu síðustu ár í landi þeirra frjálsu og hugrökku svo þau hafa ekki minnstu hugmynd um hvernig á að elda indverskt!

Ég var hinsvegar að spá í hvort ég ætti að reyna bæta úr þessari kunnáttu minni og drífa mig og finna mér eitthvern nýjan þjón sem getur kennt mér indverska eldamennsku. Veit samt ekki ennþá hvar ég ætti að þröngva því inn í dagbókina en gæti kannski reynt að taka það í bréfaskóla. Það yrði nú ekki leiðinlegt að geta snarað fram hvern sælkeraréttinn eftir öðrum og útskýrt innihaldið með indverskum framburði. Ég ætti samt kannski að læra að elda eitthvað einfalt fyrst, eins og til dæmis spagettí með tómatsósu. Ég hélt ég gæti sæmilega eldað (og ég er ekkert endilega að segja að spagettí með tómatsósu hafi verið eitthver sérstök þraut fyrir mig) áður en ég hitti hann Ítalska Luca. Þið munið eftir honum Tóbaks-Luca, sá sem væri vís til að smíða sér kjarnorkuvopn í kjallaranum til að hefna sín á stöðumælavörðum, lét mig alveg finna það að ég væri bara algjört fífl í eldarmennsku og kynni ekkert að elda pasta. Stór pottur, vatn, salt, olía og eitthvað hart og gult úr poka sem guð má vita hvaðan kemur, er sko bara ekkert nóg. Ég held ég hafi ekki nægjanlega öfluga heilastarfsemi til að geta skilið þetta en í bund-og-grunden þá á ég langt í land!

En nú verður borðaður kvöldmatur með henni þýsku Joliane í kvöld á veitingarhúsi. Á veitingarhúsum þar þarf maður sjálfur ekkert að kunna að elda svo það er ágætt. Þar verður skipst á myndum frá Góa og snæddur örugglega ótrúlega rómantískur pastaréttur með rauðvíni.