Veisla án kryddsíldar

Nú er íbúðin mín útlítandi eins og mánudagurinn eftir Hróaskeldu. Dósum, flöskum, glösum, diskum, glerbrotum, matarleifum, rusli og sígarettustubbum er dreift samviskusamlega á alla fersentimetra í íbúðinni og ég get alveg sagt það að með hreinni samvisku að þeir eru margir fersentimetrarnir. Ég held samt að fólkið í gær hafi þó ekki pissað þar sem það stóð eins og tíðkast nú á Hróaskeldu en allt gólfið er vel klístrað af eitthverju sem guð má vita hvað er svo hvað veit maður!

Einmitt í gærkvöldi þá héldum við danskt "Julefrokost" í íbúðinni minni í gær. Ég, Iben og Victoria stóðum sveitt við pottana í allan gærdag og bjuggum til hvern danskan sælkeraréttinn á fætur öðrum. Reyndar verður maður nú að segja að maður kemst ekkert mjög langt með dönsku sælkeraréttina á Indlandi þó svo sköpunargleðin fái miklu að ráða (ekki einu sinni kryddsíld er flutt inn!). Við bjuggum allavega til nóg af kjötbollum og steiktum nóg af fiski. Fólk var sátt! Standslaus veisla langt fram á nótt með tugi manns frá öllum heimshornum. Allt var drukkið og etið upp til agna. Meira segja voru báðir ísskáparnir mínir galtómir þegar ég vaknaði í morgun. Fólkið hafði meira að segja borðað ostinn minn og tómatsósuna! Annars fór þetta bara sæmilega vel fram en allavega fór enginn í slag á nýju handofnu kasmísku mottunni minni. Nokkrir fóru samt í sjómann.

Gott mál! Svona eiga partí að vera.


Þar sem maður var nú að halda jólapartí þá komst maður óneitanlega að því að ekki er langt til jóla! Á Indlandi er fólki flest slétt sama um jól. Indverjar eru ekkert að brenna upp úraníumið sitt í jólaljóskeðjur eða höggva niður barrtré til að henda á það glitrandi rusli. Hinvegar eru þeir duglegir við svona eyðingu alla aðra daga ársins þegar þeir haldar sínar óteljandi hátíðir svo jól er ekkert merkilegur pappír. Svo það er nú ekkert hægt að segja að maður taki neitt sérstaklega eftir því að jólin séu á leiðinni. Ég heyrði einmitt mitt fyrsta jólalag á árinu í vikunni. Eitthver indverji á kaffihúsi var búin að setja eitthvað jólalag sem hringitón í símann sinn! Mér klökknaði þetta var svo fallegt! Maður fer greinilega ekki fram á margt!


En nú er búið að vera mikið að gera. Kveðjuveislur eru núna dagleg brauð. Held bara að ég hafi ekki eitt meira en 10 mínútum samtals vakandi heima hjá mér alla vikuna. Ofaná það eru öll tímaplön eru að fara út um gluggann í vinnunni svo maður þarf jafnvel að vinna örlítið fyrir laununum sínum. Kapparnir mínir í vinnunni eru samt allir harðduglegir (fyrir utan einn sem er jafn nothæfur og þjóðfélagsfræðingur á réttingaverkstæði). Tímaplön er ekki beint tebollinn fyrir Indverja! Það þýðir náttúrulega að maður verður bara að anda djúpt og vona að þeir nái að fylgja verkefnunum sínum sem maður er búin að treysta þeim fyrir meðan maður eyðir þremur vikum í burtu í sykurátsþjálfunarbúðum.

Einkaþjálfarinn minn er líka ánægður með þessar búðir sem ég er á leiðinni í um næstu helgi. Hann vill að ég verði tröllvaxnari þegar ég kem heim úr átbúðunum í Evrópu. Hann segir núna daglega að ég þurfi að fara háma í mig kreatíni. Honum finnst ekki nóg að ég geti hlaupið. Ég hef svosem ekkert sérstaka löngun til að verða eins svakalegur og hann þó svo ég komi til með að eiga auðveldara með að henda tölvum á eftir starfsfólkinu mínu með annari hendi.