Eldur Eldur

Í dag var kveikt í byggingunni okkar. Segi samt ekki að það hafi bókstaflega verið kveikt í byggingunni, meira svona þykistunni. Held að ástæðan hafi verið til að þjálfa okkur til að yfirgefa bygginguna ef ské kynni að það kveiknaði í í alvöru. Ég er samt ekki alveg viss... Öryggisverðirnir, sem eru annars svona aldeilis fótfimir og sprækir, reyndu að ýta fólki út um neyðarútgang sem var hinumegin í byggingunni þegar annar útgangur var við hliðina þar sem við stóðum. Allt þetta var til þess að koma fólki út á plan þar sem pretikunin byrjaði.

Ég hef aldrei á ævi minni heyrt í öðrum eins sjónvarpspretikara. Þessi slökkviliðsmaður var bókstaflega eins og Benny Hinn á amfetamíni... án gríns! Maður bjóst við að þessi maður myndi fá hjartaáfall á hverri sekúndu úr æsing og brjálæði meðan hann þrumaði yfir okkur eldsvoðaboðskapinn. Hann tók það líka skýrt fram að við vissum ekkert hvað við værum að gera og hann hafði nú verið í slökkviliðinu í meira en þrjátíu ár og í tilefni þess ættum við að klappa fyrir honum. Svona líka til hæfi að hann sé líka orðin slökkviliðsstjóri ættum við nú að klappa aðeins meira! Enda ættum við nú að sjálfsögðu að bera virðingu fyrir honum, hann hafði jú bjargað fólki og fengið orður fyrir! Svo það þykir ekkert eðlilegra en að hann spyrði hvort við værum svo ofdekruð að hann þyrfti að leggjast á hné og bænbiðja okkur um að koma nær sviðinu, standa upprétt, horfa þangað, horfa hingað og fylgjast með!

Maður ímyndar sér að þetta sé einn af þessum sem ganga með posavél á sér þegar þeir ganga inn í brennandi byggingar.

Innihaldið í þessari pretikun var svona í anda Stalíns. Það er bannað að malda í móinn ef maður værir að brenna inni og ef maður sæi eld ætti maður að kalla "eldur-eldur" og ýta á eldvarnarbjölluna. Einmitt. Þetta minnti mig bara á söguna "úlfur-úlfur" og við vitum nú öll hvernig fór fyrir aðalsöguhetjunni þar.

Ekki að það sé ekki mál málanna að þjálfa Indverja í að bregðast rétt við ef það kveiknaði í. Held stundum að þeir stóli stundum aðeins of mikið á Garnesh eða Raj til að bjarga sér ef eitthvað kemur fyrir. Allavega virðist slökkvibúnaðurinn í glænýrri þrettán hæða byggingu standa meira eða minna af fjórum fötum fylltar með sandi, tveimur með vatni og einum sofandi öryggisverði. Föturnar eru samt málaðar rauðar, þeir mega eiga það!



Nú er allt að smella í skipulagsmálunum. Nú verður tekið á honum stóra sínum í Sikkim og skellt sér í óbyggðir Himalayafjalla. Við Iben eru búin að panta viku gönguferð þar sem náttað verður úti í villtri náttúrunni við verstu skilyrði og drepið í matinn. Kannski ekki alveg þannig en allvega verður allavega engin fimm stjörnu hótel og það gæti rignt! Ég segi heldur ekki að óbyggðirnar hérna séu eitthvað líkar þeim íslensku. Ef manni vantar kaffi eða tannkrem þá röltir maður bara nokkra metra til hægri og fær það lánað hjá íbúanum. Það er nú ekki fersentimetri í þessu landi þar sem ekki eitthver býr á. Eitthverstaðar verður þessi rúmi milljarður að vera. En í óbyggðirnar höldum við Iben tvö með nægt magn af þjónustufólki til að halda á dótinu, elda matinn, útskýra náttúruna og gefa manni nudd. Þetta er jú ennþá Indland!

Jæja, nú er tími til kominn til að fara henda eitthverju ofaní tösku. Pondicherry eldsnemma í fyrramálið. Svo rétt nær maður heim til að skipta um tösku fyrir Kaupmannahöfn. Bissí krissí.